Biuletyn listopad 2015

BIULETYN
Listopad 2015
SPIS TREŚCI
1.
Temat miesiąca: Refakturowanie mediów związanych z najmem w świetle aktualnego
orzecznictwa.
Str. 2-3.
2.
CIT/PIT. Jak uregulować nieprawidłowo zapłacone zaliczki za lata ubiegłe oraz należne odeń
odsetki?
Str. 4.
3.
NSA: Nie może być mowy o dobrej wierze w sytuacji, gdy faktura nie odzwierciedla rzeczywistości.
Str. 5-6.
4.
PIT przy oddelegowaniu do pracy za granicę.
Str. 7.
5.
Analiza z Praktyki Kancelarii: Czy nowa darowizna może skutkować obowiązkiem zapłaty podatku
od spadków i darowizn od przedawnionych darowizn wcześniejszych?
Str. 8- 9.
6.
Czy wiesz, że… ? Ciekawostki nie zawsze praktyczne.
Trybunał Konstytucyjny uznał, że wysokość kwoty wolnej od podatku PIT (3089 zł.) jest niezgodna z
Konstytucją.
Str. 10.
7.
Czy rolnikowi opłaca się być czynnym podatnikiem VAT?
Str. 11-12.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
1
1. Refakturowanie mediów związanych z najmem w świetle aktualnego orzecznictwa.
Na czym polega problem? Chodzi o rozliczenia mediów i innych opłat, które ponosi właściciel
nieruchomości, ale następnie przenosi je na najemcę tejże nieruchomości. Od lat nie było zgody co
do tego, czy takie opłaty powinny zostać przez wynajmującego doliczone do ogólnej kwoty czynszu i
łącznie opodatkowane VAT wg stawki podstawowej (względnie zwolnienie w przypadku tzw.
mieszkaniówki) czy raczej refakturowane na najemcę odrębnie od czynszu, co w niektórych
przypadkach pozwalało zastosować obniżoną stawkę VAT, a w przypadku wynajmu na cele
mieszkalne odliczyć VAT z faktur dostawcy.
Przedmiotowym zagadnieniem teoretycznie zajmował się ostatnio m.in. Naczelny Sąd
Administracyjny w wyrokach z dnia 1 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1414/13 oraz z dnia 10 lipca
2015, sygn. akt I FSK 944/15, a także Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu z 16 kwietnia 2015 r.
nr C-42/14 wydanym w sprawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie.
W świetle tego orzecznictwa, odrębność usługi najmu od towarzyszących jej świadczeń dodatkowych
można uznać za przesądzoną. Teza ta opiera się wprawdzie tylko na orzecznictwie, a nie na
przepisach, niemniej zmiana tego trendu interpretacyjnego wydaje się niezwykle mało
prawdopodobna, przede wszystkim ze względu na rangę w/w orzeczeń, ich wzajemną spójność i
widoczny wysiłek NSA idący w kierunku szczegółowego i definitywnego rozstrzygnięcia tematu.
Wymiar sprawiedliwości ustanowił dość ścisłe kryteria pozwalające zakwalifikować określone
świadczenia jako stanowiące integralną część najmu lub przeciwnie jako świadczenia od najmu
odrębne i podlegające niezależnemu rozliczaniu. Ten ostatni przypadek występuje w sytuacji, gdy
najemca posiada realny wpływ na wysokość ponoszonych kosztów, w szczególności chodzi o sytuacje
posiadania możliwości wyboru dostawcy lub istnienia liczników mierzących indywidualne zużycie. W
pozostałych przypadkach, tj. gdy ponoszenie określonych opłat przez najemcę jest konieczne i
jednocześnie nie ma on żadnego wpływu na ich wysokość, podlegać będą kwalifikacji do pierwszej
kategorii (integralna część najmu).
Jednocześnie, wszystkie te rozważania dotyczą jedynie tych sytuacji, w której wynajmujący umówił
się z najemcą na odrębne rozliczanie opłat dodatkowych. Jeśli natomiast rozliczenie następuje w
jednej, całościowej kwocie, wówczas oczywiście cała ta kwota stanowi zapłatę za usługę najmu i nie
podlega rozbijaniu na elementy składowe.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
2
W praktyce oznacza to, że:
•
Prąd, gaz, telefon, telewizja, internet będą typowo podlegać odrębnemu rozliczeniu.
•
Śmieci, administrowanie częściami wspólnymi nieruchomości, fundusz remontowy, etc. co do
zasady będą kwalifikowane jako część usługi najmu.
•
CO, woda, ścieki – mogą trafić do jednej lub drugiej kategorii zależnie od tego jak w danym
przypadku są rozliczane, w szczególności, czy zainstalowano indywidualne liczniki, czy są
fakturowane bezpośrednio na wynajmującego czy za pośrednictwem spółdzielni lub
wspólnoty mieszkaniowej, a także jak są prezentowane na rachunku (zbiorczo z innymi
świadczeniami czy w wyraźnie wyodrębnionych pozycjach).
Możliwości dla wynajmujących nieruchomości:
1. Odzyskanie nadpłaconego podatku VAT za okres ostatnich 5 lat.
2. Optymalne (najkorzystniejsze podatkowo) ustalenie warunków
najmu, bez dotychczasowego ryzyka ich zakwestionowania
przez US.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
3
2. CIT/PIT. Jak uregulować nieprawidłowo zapłacone zaliczki za lata ubiegłe oraz należne
odeń odsetki?
Za rok 2013 Firma X zniżyła należne zaliczki na podatek dochodowy, ale podatek roczny wykazała i
zapłaciła w prawidłowej wysokości. Jak ten błąd naprawić. Czy Firma X powinna teraz wpłacić zaległe
zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę, jak sugerują niektóre US?
Firma X powinna wpłacić odsetki, ale nie powinna wpłacać „zaległych zaliczek”. Przede wszystkim
przypomnieć należy treść art. 53a Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że w przypadku,
gdy po zakończeniu roku podatkowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na
nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki
nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość
odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, przyjmując
prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Z tego przepisu wywodzi się, że te dwie instytucje, tj. 1)
zaliczki, b) roczne zobowiązanie podatkowe, ustawodawca oddzielił od siebie i poddał całkowicie
odrębnemu reżimowi prawnemu. Rozdział ten ma charakter bezwzględny i wzajemnie wykluczający –
w czasie gdy obowiązują zobowiązania zaliczkowe nie powstaje jeszcze zobowiązanie roczne; w
momencie powstania zobowiązania rocznego (złożenie deklaracji lub upływ terminu jej złożenia)
ustaje byt prawny zaliczek.
Po upływie roku podatkowego obowiązek wpłaty zaliczki miesięcznej przestaje więc istnieć. W tym
terminie, nie jest także możliwa ich egzekucja. Jednocześnie, odsetki od niewpłaconych zaliczek
należą się, ale powinny być obliczone do dnia złożenia zeznania rocznego.
A co art. 62 §2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w przypadku, gdy na podatniku ciążą
zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaliczki, począwszy
od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności? Czy nie wynika z niego, że zaległe zaliczki
należy jednak uregulować? Nie. Przepis ten znajdował zastosowanie w tej sprawie w roku 2013.
Natomiast, wobec art. 53a Ordynacji podatkowej, nie można go stosować do zaliczek, których byt
prawny już ustał, gdyż przekształcił się w zobowiązanie podatkowe. Innymi słowy, ten przepis jest w
tej sprawie bezprzedmiotowy, gdyż nie istnieją już zaliczki na poczet których możliwe byłoby
zaliczenie jakichkolwiek wpłat. Istnieje jednak obowiązek naliczenia odsetek od nieprawidłowo
wpłacanych zaliczek na podstawie art. 53a, tj. do dnia złożenia zeznania rocznego.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
4
3. NSA: Nie może być mowy o dobrej wierze w sytuacji, gdy faktura nie odzwierciedla
rzeczywistości.
W wyroku z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt I FSK 940/14, Naczelny Sąd Administracyjny
orzekł, że w przypadku obiektywnego stwierdzenia rozbieżności pomiędzy faktycznymi a
zafakturowanymi świadczeniami, faktury te w zakresie w jakim stwierdzają czynności, które nie
zostały dokonane nie dają nabywcy podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem Sądu,
podatnik nie ma też w takiej sytuacji możliwości korzystania z tzw. domniemania „dobrej wiary”, gdyż
staranny nabywca nie powinien przyjmować faktur, które dokumentują czynności
nieodzwierciedlające rzeczywistości.
Od strony teoretyczno-prawnej, teza w/w wyroku jest niewątpliwie słuszna. Na dobrą wiarę czy
należytą staranność można się zasadnie powoływać np. w sytuacji, gdy wystawca faktury okazał się
oszustem, wykorzystującym swój status podatnika np. do przestępstw karuzelowych, ale podatnik nie
wiedział o tym, pomimo sprawdzenia kontrahenta w rozsądnie dostępnych źródłach (m.in. KRS,
CEIDG, VIES, inne). W tego typu sytuacjach, podatnik może zachować prawo do odliczenia VAT nawet
jeśli cała sytuacja, a więc i związana z nią faktura, jest daleka od prawidłowości. Trudno jednak mówić
o dobrej wierze czy należytej staranności w przypadkach, w których rzeczywiście wyświadczona
usługa lub dostarczony towar są różne od usług wyświadczonych lub towarów dostarczonych w
rzeczywistości; odpowiedzialność za sprawdzenie zgodności obu tych wymiarów, tj. rzeczywistości i
dokumentującej ją faktury, w całości spada tu na podatnika; w wypadku stwierdzenia istotnych
rozbieżności utraci on w całości lub części prawo do odliczenia VAT naliczonego z takiej faktury i
dodatkowo ryzykuje mandatem karnym, a w poważniejszych przypadkach dotkliwszymi karami
przewidzianymi w Kodeksie Karnym Skarbowym.
W polskiej rzeczywistości fiskalnej, w/w ugruntuje niestety nieprzyjazną praktykę, jaką urzędy
skarbowe i urzędy kontroli skarbowej stosują wobec podatników każąc im udowodnić, że dana
dostawa towarów lub świadczenie usług rzeczywiście miały miejsce i to dokładnie w takim wymiarze,
jak opisany na fakturze. Takie żądania zazwyczaj kierowane są do podatników po 3-5 latach od daty
kwestionowanych zdarzeń, gdy w wielu przypadkach nie istnieją już żadne materialne ślady po
nabytym towarze czy skonsumowanej usłudze, a dowody ze świadków są trudne do zdobycia lub
niewiarygodne (pamięć ludzka jest zawodna w dłuższym okresie).
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
5
Niestety, taka praktyka organów podatkowych jest powszechna. W skali kraju są to tysiące spraw
rocznie. Spraw, w których nie chodzi o to, czy podatnik faktycznie nabył usługę lub towar, ale o to,
czy potrafi to udowodnić. Praktyka Kancelarii pokazuje, że wiele spraw można wybronić, niektóre
dopiero w sądzie administracyjnym, a co do niektórych można przekonać US już w czasie kontroli.
Najlepszym podejściem jest jednak profilaktyka. Najbezpieczniejszą pozycję zajmują ci podatnicy,
którzy starannie dokumentują swoje zakupy. Dowodem w postępowaniu podatkowym może być
bowiem wszystko co przyczynia się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem – umowy,
protokoły zdawczo-odbiorcze, raporty, maile, minutki ze spotkań, fotografie, i wiele innych.
Oczywiście warto pamiętać o zdrowym rozsądku przejawiającym się tutaj w zasadzie
proporcjonalności: im większa wartość towarów lub usług, tym więcej starań warto włożyć w ich
udokumentowanie na potrzeby ewentualnej kontroli podatkowej.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
6
4.
PIT przy oddelegowaniu do pracy za granicę.
Załóżmy, że Firma X z siedzibą w Polsce zatrudnia polskiego pracownika. Firma X przyjmuje od Firmy artykuł z dnia
25.11.2015
Y z siedzibą w Szwajcarii zlecenie pokierowania pracami budowlanymi. Do faktycznego wykonania
tego zlecenia Firma X deleguje swojego pracownika, który przez okres około 6 miesięcy będzie w
związku z tym przebywał (i wykonywał zadania) na terenie Szwajcarii, pozostając jednak w pełni i
wyłącznie pracownikiem swojego polskiego pracodawcy (Firmy X), chociaż być może będzie się w
Szwajcarii posługiwał wizytówką Firmy Y, z tytułem np. „kierownik budowy”.
Aby ocenić skutki PIT dla pracownika, pod uwagę wziąć należy przede wszystkim tzw. umowę o
unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą między Polską i Szwajcarią. W myśl jej zapisów,
wynagrodzenie za pracę wykonywaną w Szwajcarii powinno być – co do zasady – opodatkowane w
Szwajcarii. Jednakże, podlega ono opodatkowaniu w Polsce pod warunkiem łącznego spełnienia
następujących warunków:
a) pracownik przebywa w Szwajcarii przez okres krótszy niż pół roku,
b) wynagrodzenie jest wypłacane przez polskiego pracodawcę lub w jego imieniu,
Z powyższego wynika więc, że w przypadku pobytu pracownika w Szwajcarii przez okres nie dłuższy
niż 183 dni, pracownik nie będzie musiał rozliczać się ze swoich dochodów ze szwajcarskim fiskusem.
W przypadku przekroczenia okresu 183 dni pobytu w Szwajcarii, pracownik będzie zobowiązany do
rozliczeń swoich dochodów ze szwajcarską administracją podatkową, co najmniej w zakresie
uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę w Szwajcarii. Sposób rozliczeń oraz pogodzenia rozliczeń w
Szwajcarii i Polsce szczegółowo regulują przepisy podatkowe obu krajów oraz w/w umowa
międzynarodowa. Co do zasady, podatek zapłacony w Szwajcarii można uwzględnić w rozliczeniach
podatkowych z polskim fiskusem.
Należy zauważyć, że w/w zasady dotyczą sytuacji, w której pracownik pozostaje cały czas polskim
rezydentem podatkowym, czyli co do zasady, ze wszystkich swoich dochodów rozlicza się w Polsce, a
jedynie z konkretnych dochodów osiąganych w innym kraju może mieć obowiązek rozliczenia się z US
tamtego kraju, co nie zwalnia go jednak od odpowiedniego ich wykazania w rocznym, całościowym
rozliczeniu w Polsce. Sytuacja zmienia się radykalnie w przypadku, gdy w wyniku zagranicznego
wyjazdu dochodzi do zmiany rezydencji podatkowej wyjeżdzającego. To ważne zagadnienie i jego
skutki omówię w jednym z następnych artykułów.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
7
5.
Analiza z Praktyki Kancelarii: Czy nowa darowizna może skutkować obowiązkiem zapłaty
podatku od spadków i darowizn od przedawnionych darowizn wcześniejszych?
W ostatnich latach, osoba fizyczna otrzymała kilka darowizn od tego samego darczyńcy. Wszystkie
darowizny zostały prawidłowo zgłoszone do opodatkowania Urzędowi Skarbowemu, ale w stosunku
do dwóch z nich zobowiązanie podatkowe nie powstało, gdyż w przepisowym terminie trzech lat, nie
została wydana i prawidłowo doręczona decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe (art. 68 §1
Ordynacji podatkowej). Dokładnie rzecz biorąc, US wydał decyzję, ale doręczył ją niewłaściwej osobie,
tj. wysłał podatnikowi zamiast prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi, co jest równoznaczne z
brakiem doręczenia, a więc nie wprowadzeniem decyzji do obrotu prawnego = niewydanie decyzji. Te
dwie darowizny będą zwane dalej: "Darowiznami Nieopodatkowanymi".
Co się jednak wydarzy, jeśli w najbliższym czasie, ta sama osoba otrzyma kolejną darowiznę od tego
samego darczyńcy? Czy w przypadku otrzymania kolejnej darowizny, dojdzie do powstania
obowiązku podatkowego w stosunku do Darowizn Nieopodatkowanych? Czy w przypadku składania
zeznania SD-3 w związku z otrzymaniem nowej darowizny, Darowizny Nieopodatkowane powinny być
wykazane w części G2 tegoż zeznania?
Zdaniem Kancelarii, w przypadku otrzymania kolejnej darowizny, nie dojdzie do powstania obowiązku
podatkowego w stosunku do Darowizn Nieopodatkowanych. Wprawdzie art. 9 ust. 2 ustawy o
podatku od spadków i darowizn (PSDU) stanowi, iż "jeżeli nabycie własności rzeczy i praw
majątkowych od tej samej osoby następuje więcej niż jeden raz, do wartości rzeczy i praw
majątkowych ostatnio nabytych dolicza się wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych od tej osoby
lub po tej samej osobie w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, a
od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek
przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych." Przepis ten ma
jednak charakter techniczny/instruktażowy, wskazujący sposób obliczenia podatku dla każdej nowej
darowizny otrzymanej od tego samego darczyńcy w ciągu 5(6) lat z uwzględnieniem kwoty wolnej od
podatku, o której mowa w art. 9 ust. 1 PSDU. Świadczy o tym też jego umiejscowienie - w Rozdziale 3
PSDU "Podstawa opodatkowania". Nie do przyjęcia wydaje się uznanie, że powołany przepis mógłby
stanowić samodzielną podstawę do powstania obowiązku podatkowego; może się on bowiem
odnosić wyłącznie do tych darowizn, które podlegają opodatkowaniu na mocy przepisów
regulujących to, czy określona darowizna w ogóle podlega opodatkowaniu.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
8
Darowizny Nieopodatkowane nie podlegają opodatkowaniu na mocy art. 68 § 1 Ordynacji
podatkowej. Z mocy tego przepisu zobowiązanie podatkowe w odniesieniu do tych darowizn "nie
powstaje" i to "nie powstawanie" ma charakter definitywny. Przepis szczególny mógłby wprawdzie
przewidywać wyjątki w odniesieniu do tej normy generalnej i mieć przed nią pierwszeństwo w myśl
zasady lex specialis derogat legi generali, ale jedyna takowa norma szczególna została przewidziana w
art. 6 ust. 4 PSDU (w rozdziale i artykule regulującym moment powstania obowiązku podatkowego) i
nie ma ona zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż obdarowany dokonał zgłoszenia do
opodatkowania, podczas gdy przepis ten odnosi się wyłącznie do darowizn niezgłoszonych organowi
podatkowemu. Nie stanowi natomiast normy szczególnej art. 9 ust. 2 PSDU, ze względu na to, iż jego
umiejscowienie w Rozdziale 3 PSDU "Podstawa opodatkowania" i co więcej w art. 9 PSDU wyraźnie
wskazuje na brak intencji ustanawiania nowego wyjątku co do powstania (odnowienia) obowiązku
podatkowego. Taka regulacja, gdyby prawodawca ją planował, znalazłaby się w Rozdziale 2
"Obowiązek podatkowy" w art. 6 PSDU, gdzie wyliczono sposoby i momenty powstawania obowiązku
podatkowego w PSD.
Wobec powyższego, zdaniem Kancelarii, art. 9 ust. 2 PSDU może być odnoszony wyłącznie do takich
darowizn, wobec których istnieje obowiązek podatkowy, wobec których w ogóle może być ustalone
zobowiązanie podatkowe; nie znajduje natomiast zastosowania do darowizn (i innych nabyć) wobec
których nie powstał (nie może już powstać) obowiązek podatkowy, w szczególności do
przedmiotowych w niniejszej sprawie Darowizn Nieopodatkowanych.
Konsekwentnie, Darowizny Nieopodatkowane nie powinny w ogóle być wykazane w polu G2
Zeznania SD-3 składanego w związku z nową darowizną. Jak wykazała powyższa analiza prawna, art. 9
ust. 2 PSDU, a w ślad za nim pole G2 Zeznania SD-3 odnosić się może wyłącznie do tych darowizn, w
stosunku do których istnieje obowiązek podatkowy. W konsekwencji Darowizny Nieopodatkowane
nie podlegają wykazaniu w Zeznaniu SD-3.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
9
6. Czy wiesz, że… Trybunał Konstytucyjny uznał, że wysokość kwoty wolnej od podatku PIT
(3089 zł.) jest niezgodna z Konstytucją.
Samo orzeczenie TK z dnia 28 października 2015 r. ma charakter rewolucyjny. W sferze konkretnych,
praktycznych konsekwencji, orzeczenie zaowocuje zapewne podwyższeniem o ca 150% kwoty
nieopodatkowanej rocznym PITem oraz wprowadzeniem mechanizmu waloryzacyjnego,
powiązanego zapewne z ustalanymi corocznie przez Główny Urząd Statystyczny wskaźnikami dot.
egzystencjalnego minimum w Polsce. Za rewolucyjny należy jednak uznać przede wszystkim sposób
myślenia sędziów TK, w szczególności w zakresie stosunku państwa (fiskusa) do podatnika i jego
majątku. Poniżej przytaczamy najciekawsze fragmenty uzasadnienia, mówiące same za siebie.
Sędzia Mirosław Granat powiedział: „Kwota zmniejszająca podatek nie jest przywilejem ze strony
władzy względem obywateli. Kwota wolna należy do obywatela, jest wyrazem jego wolności i praw w
państwie, jest rodzajem jego podstawowej własności. W kwocie wolnej widzimy pewną wizję państwa
i jego stosunku do obywatela".
I dalej: "Obowiązkiem państwa jest pozostawienie dochodu podatnikowi bez obciążania go
podatkiem, w zakresie w jakim jest to niezbędne do stworzenia minimalnych warunków godnej
egzystencji człowieka. Dopiero dochód przekraczający tę kwotę powinien podlegać opodatkowaniu".
Zdaniem Trybunału państwo ma obowiązek zagwarantować obywatelowi minimalny zasób środków
umożliwiających zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych i uczestniczenie w życiu publicznym,
a tak rozumiane minimum egzystencji jest wartością rangi konstytucyjnej; podatnika żyjącego na
skraju minimum egzystencji, państwo nie powinno zostawiać samemu sobie. Obecny poziom kwoty
wolnej od PIT jest niewiarygodnie niski (ok. 250 zł./m-c), co sprawia, iż wyrażona w niej troska
państwa o minimalne potrzeby obywatela ma charakter pozorny, co samo w sobie stanowi
naruszenie ustawy zasadniczej – argumentował TK.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
10
7. Czy rolnikowi opłaca się być czynnym podatnikiem VAT?
Rolnik ryczałtowy dostarczający wyłącznie produkty rolne pochodzące z własnej działalności rolniczej artykuł z dnia
18.11.2015
oraz świadczący usługi rolnicze jest zwolniony z podatku od towarów i usług. Dzięki temu nie musi
prowadzić ewidencji VAT, składać deklaracji czy też wystawiać faktur. Rozwiązanie to jest na pewno
wygodne dla rolników osiągających niewielkie obroty zwłaszcza, że część podatku naliczonego od
zakupów jest rolnikowi refundowana i to w bardzo oryginalny sposób. Otóż, fakturę za zakupy u
takiego rolnika wystawia… nabywca (jeśli jest czynnym podatnikiem VAT) jego produktów rolnych lub
usług rolniczych. Do kwoty netto dolicza podatek VAT (7%), którego kwota podlega wypłacie
rolnikowi, ale ten ostatni nie odprowadza go do US, lecz zatrzymuje dla siebie. Za taką wygodę cena
bywa jednak wysoka. Po pierwsze, zwrot podatku (te 7%) możliwy jest tylko w przypadku sprzedaży
dokonywanej na rzecz czynnych podatników VAT; w przypadku nabywców indywidualnych – zwrotu
nie ma. Po drugie, wiele nabywanych przez rolnika towarów, np. drogich maszyn rolniczych,
opodatkowanych jest stawką 23%, z których w w/w systemie rolnik odzyska tylko 7%, podczas gdy
przejście na tzw. zasady ogólne dawałoby mu możliwość wystąpienia o zwrot pełnych 23%.
Rolnik sam może zdecydować czy chce przejść na zasady ogólne rozliczania VAT, a tym samym mieć
możliwość odliczania całości podatku VAT zawartego w fakturach dokumentujących zakup. Czy
opłaca mu się takie przedsięwzięcie? Decyzja ta musi być przemyślana, najlepiej przeanalizować
wcześniejsze dokumenty zakupu oraz podsumować sprzedaż własnych produktów rolnych. Dobrze
mieć też wizję przyszłości własnego gospodarstwa rolnego, ważne jest czy będą w najbliższym czasie
czynione duże inwestycje, zakup maszyn. Jeśli zapadnie decyzja, że rolnik chce zostać czynnym
podatnikiem VAT, to musi dokonać rejestracji na druku VAT-R i może to zrobić w ciągu trwania roku
kalendarzowego. Od momentu zgłoszenia rolnik rozlicza się z urzędem skarbowym na zasadach
ogólnych. W przypadku osób fizycznych prowadzących wspólnie gospodarstwo rolne, zgłoszenia
dokonuje tylko jedna osoba. Faktury sprzedaży będą przez nią wystawiane i na nią będą wystawiane
faktury zakupu. Rolnik będący czynnym podatnikiem VAT zobowiązany jest do:
- prowadzenia ewidencji sprzedaży oraz zakupu VAT
- wystawiania faktur sprzedaży towarów i usług z wyliczonym podatkiem należnym
- składania okresowych (miesięcznych lub kwartalnych) deklaracji VAT do urzędu skarbowego
- odprowadzania podatku należnego, jeżeli taki wykaże rozliczenie za dany okres.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
11
Z kolei prawem czynnego podatnika VAT – i to jest zasadnicza korzyść z przejścia na rozliczenia na
zasadach ogólnych – jest pomniejszanie podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach
zakupu. Pamiętajmy, że w ewidencji można uwzględnić między innymi zakup: maszyn, materiałów
zużytych do produkcji rolnej, wszelkich usług związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, jak
również obsługę prawno-księgową. Większość tych towarów i usług ma 23% VAT naliczonego,
podczas gdy sprzedaż wielu towarów i usług rolniczych podlega obniżonej stawce VAT (5%, 8%). W
efekcie powstaje nadwyżka podatku naliczonego nad należnym, którą US zwraca rolnikowi
rozliczającemu się z VAT na zasadach ogólnych.
Niniejszy dokument nie stanowi opinii prawnej ani podatkowej. W konkretnych sprawach, nawet bardzo
podobnych do tutaj opisanych, zalecamy przeprowadzanie indywidualnej analizy faktycznej i prawnej. W tym
względzie zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Wszelkie dane teleadresowe znajdują się na ostatniej stronie.
12
Oferujemy:
• Pełną obsługę księgową,
• Kompleksowe doradztwo w obszarze prawa podatkowego,
• Uzyskiwanie od Ministra Finansów interpretacji prawa podatkowego w
indywidualnych sprawach Klientów,
• Doradztwo i pomoc we wdrożeniu rozwiązań z zakresu optymalizacji
obciążeń podatkowych i ZUSowych oraz minimalizacji ryzyk,
• Reprezentowanie Klienta we wszelkich kontaktach z organami podatkowymi
oraz przed sądami administracyjnymi, w tym obrona rozwiązań wdrożonych
w wyniku optymalizacji i minimalizacji ryzyk,
• Pomoc w pozyskaniu dofinansowania działalności Klienta, w tym dotacji UE.
Mamy bardzo duże doświadczenie w obsłudze zarówno Klientów indywidualnych,
jak i korporacyjnych, prowadzących poważne interesy, w tym transgraniczne,
należących do międzynarodowych struktur kapitałowych lub posiadających
zagraniczne oddziały i przedstawicielstwa. Nie mamy ograniczeń terytorialnych.
Obsługujemy Klientów m.in. z Zamościa, Lublina, Rzeszowa, Warszawy, Poznania,
Gdyni, Białegostoku, a także Nowego Yorku, Berlina, Zurychu, Borris (Irlandia),
Vaduz (Liechtenstein) czy Tel-Awiwiu.
We współpracy z partnerami zapewniamy także opiekę prawną.
Kontakt: [email protected], tel. 606 936 036 lub (84) 307 22 60. Zobacz
także www.kpf.company lub poproś o przesłanie Ci naszych drukowanych
materiałów informacyjnych.”