PSYCHOLOGIA KLINICZNA

Transkrypt

PSYCHOLOGIA KLINICZNA
ROK AKADEMICKI 2013/ 2014
OPIEKUN ŚCIEŻKI: prof. UG dr hab. Mariola Bidzan
WPROWADZENIE
Zagadnienia realizowane w ramach ścieżki programowej Psychologia Kliniczna zakwalifikowano do 7
bloków tematycznych:
1
Psychologia kliniczna zaburzeń psychicznych
2
Kliniczna psychologia zdrowia
3
Neuropsychologia
4
Psychologia rehabilitacji
5
Psychologia kliniczna dzieci i młodzieży
6
Diagnoza kliniczna
7
Terapia i pomoc psychologiczna
Absolwent ścieżki posiada wiedzę oraz umiejętności praktyczne z zakresu: psychologii klinicznej osób
dorosłych, (chociaż realizacja modułu Psychologia kliniczna młodzieży i dzieci poszerzy tą wiedzę i
umiejętności na cykl całego życia), w tym psychologii klinicznej zaburzeń psychicznych, neuropsychologii,
klinicznej psychologii zdrowia (w tym psychoprofilaktyki i promocji zdrowia), psychologii rehabilitacji.
Absolwent posiada także podstawowe kompetencje diagnostyczno - terapeutyczne odnoszące się zarówno do
normy, jak i patologii według obowiązujących systemów klasyfikacyjnych ICD-10 i DSM-IV-TR,
mechanizmów powstawania zaburzeń o charakterze psychicznym, neurologicznym i somatycznym,
standardów sporządzania opinii psychologicznych dla różnych specjalistów i placówek.
Realizacja tej ścieżki ma na celu przygotowanie studentów do pracy w roli psychologa z osobami z
zaburzeniami psychicznymi, z wszelkimi chorobami przewlekłymi o charakterze zaburzeń somatycznych,
sensorycznych, ruchowych, z osobami z niepełnosprawnością intelektualną, a także do praktyki
psychologicznej, mającej na celu rozwój osobisty, i pomnażanie zasobów osobistych.
Idealnym miejscem pracy dla absolwenta ścieżki Psychologii Klinicznej są szpitale, kliniki oraz
instytucje medyczne, zajmujące się diagnostyką i leczeniem zaburzeń psychicznych, terapią i rehabilitacją
pacjentów z różnymi schorzeniami somatycznymi, psychicznymi, zaburzeniami sensorycznymi (wzroku,
słuchu), ruchu, a także ośrodki terapeutyczne i wsparcia kryzysowego, poradnie zdrowia psychicznego,
rodzinne i małżeńskie, ośrodki rehabilitacyjne, sanatoria, domy pomocy społecznej, zakłady pracy
chronionej, warsztaty terapii zajęciowej oraz szkoły specjalne i integracyjne, organizacje pozarządowe, firmy
świadczące usługi psychoedukacyjne, rozwojowe, wsparcia.
SEMESTR ZIMOWY
prowadzacy
prof. Jurkowlaniec – Kopeć
Edyta
prof. Tłokiński Waldemar
dr Katarzyna Bojarska
dr Kozaka Joanna
dr Łukaszewska Beata
dr Szulc Marcin
dr Szulman-Wardal
Aleksandra
dr Budzińska Anna
nazwa_wykladu
B - Wybrane aspekty plastyczności ośrodkowego układu
nerwowego
B- Neurologia kliniczna
B- Seksuologia kliniczna
B-Psychoonkologia
B-Zaburzenia afektywne i zaburzenia zachowania w
przebiegu chorób neurodegeneracyjnych
B-Uzależnienie od substancji psychoaktywnych
B – Wstęp do psychologii rehabilitacji
B-Całościowe zaburzenia rozwoju – diagnoza i terapie
dr Glac Wojciech
B - Neurobiologiczne podłoże zmienności indywidualnej
dr Glanc Wojciech
B - Neurobiologia uzależnień
prof. Radziwiłowicz Wioleta
C- Metody badań w psychologii klinicznej młodzieży
(Adolescencja)
Dr Magdalena Chrzan-Dętkoś C- Mentalizacja w praktyce klinicznej
dr Budnik-Przybylska
Dagmara
dr Lewandowska-Walter
Aleksandra
dr Szulman – Wardal
Aleksandra
dr Szulman-Wardal
Aleksandra
dr Bieleninik Łucja
dr Bieleninik Łucja
mgr Naumczyk Patrycja
mgr Dutczak Beata
mgr Dąbrowski Piotr
C-Psychologia agresji
C-Praca z rodziną w ujęciu systemowym
C - Proces umierania i żałoby - pomoc psychologiczna
C-Podstawy psychofarmakoterapii
C-Praca z pacjentem przewlekle chorym w warunkach
szpitalnych
C- Metoda MMPI-2 w praktyce psychologicznej
C- Psychologiczne aspekty prokreacji
C- Zastosowanie Skali Bayley-III
C- Funkcjonalny rezonans magnetyczny (fMRI) zastosowanie kliniczne i naukowe
C-Jakościowa diagnoza funkcji poznawczych w normie i
patologii
C – Nowoczesne techniki neuroobrazowe w praktyce
klinicznej
C-Psychoedukacja osób psychotycznych
C- Psychologiczne aspekty uczestnictwa w kulturze
fizycznej osób niepełnosprawnych
mgr Sebastian Golisz
C- Wykorzystanie psów w procesie rehabilitacji
mgr Arkadiusz Mański
C- Rehabiliacja osób z zaburzeniami sprzężonymi oraz
wybranymi zespołami genetycznymi
mgr, lek med. Wiesława
Puchalaska
C- Psychologia bólu
mgr Szcześniak Ewa
C- Psychologiczna terapia osób uzależnionych od alkoholu
liczba_godzin
15
30
30
15
15
30
30
15
15
30
15
15
30
30
15
30
30
30
30
15
30
30
30
30
15
15
15
30
SEMESTR LETNI
prof. Bidzan Mariola
prof. Bogdanowicz Marta
prof. Jodzio Krzysztof
prof.
Pastwa-Wojciechowska
Beata
B- Psychologia zdrowia
B- Psychologia kliniczna dziecka
B-Neuropsychologia kliniczna dorosłych
B- Psychologia zaburzeń osobowości
30
prof. Radziwiłowicz
Wioletta
B- Zaburzenia afektywne
prof. Małgorzata Lipowska
B- Nadpobudliwość psychoruchowa i zaburzenia
zachowania wśród dzieci i młodzieży
dr Magdalena
Chrzan-Dętkoś
B-Problematyka kontaktu w diagnozie i terapii dzieci
30
dr Joanna Kozaka
B- Psychologia zachowań agresywnych w ujęciu
klinicznym i rozwojowym
B- Psychologia kliniczna: teorie i terapie
dr Szulc Marcin
B-Psychopatologia zjawisk społecznych
dr Szulc Marcin
B-Psychoterapia w zarysie
dr Jerzemowska Grażyna
B - Markery zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego
dr Goździewicz Agata
30
30
30
dr Kilikowska Adrianna, dr
B-Genetyczne uwarunkowania zaburzeń psychicznych
Wysocka Anna
prof. Jurkowlaniec – Kopeć
C – Regulacja snu i czuwania
Edyta
C - Biofeedback i inne nowoczesne technologie
dr hab. Artur Ziółkowski
audiowizualne w diagnozie i terapii psychologicznej
30
15
30
30
30
15
15
30
15
15
C- Poradnictwo psychologiczno-seksuologiczne
dr Magdalena Chrzan –
Dętkoś
C- Psychoterapia psychodynamiczna zaburzeń osobowości
dr Kozaka Joanna
C- Praca z pacjentem w nurcie psychoanalitycznym
15
dr Kozaka Joanna
C-Rola psychologa w relacji między pacjentem a zespołem
leczącym
C-Wsparcie terapeutyczne osób z chorobą nowotworową
30
30
dr Kozłowski Jacek
C – Coaching życiowy
dr Zielińska Monika
C-Praca z dzieckiem z trudnościami rozwojowymi
dr Zielińska Monika
C-Zaburzenia zachowania i procedury ich redukcji
dr Agnieszka Fanslau
C - Nowe metody do badania procesów poznawczych u
dzieci
mgr Mański Arkadiusz
C - Praca z osobami z wybranymi zespołami genetycznymi
mgr Mański Arkadiusz
C - Metody multisensoryczne w rehabilitacji osób z
niepełnosprawnością
dr Kozaka Joanna
30
15
15
30
30
15
30
30
OPISY KURSÓW Z POZIOMU B
Nazwa przedmiotu
Wybrane aspekty plastyczności ośrodkowego układu nerwowego
Kod ECTS
Nazwa jednostki prowadzącej przedmiot
Wydział Nauk Społecznych, Instytut Psychologii
Studia
kierune
stopień
tryb
specjalność
specj
l
zacja
psychologia
jednolite mgr
stacjonarne
NBP
PK
Nazwisko osoby prowadzącej
Prof. Jurkowlaniec-Kopeć Edyta
Formy zajęć, sposób ich realizacji i przypisana im liczba godzin
A. Formy zajęć
• wykład
B. Sposób realizacji
• zajęcia w sali dydaktycznej
Liczba punktów ECTS - 2
C. Liczba godzin
15
Cykl dydaktyczny
IV – V rok, semestr zimowy
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Język polski
Metody dydaktyczne
• wykład z prezentacją multimedialną
Forma i sposób zaliczenia oraz podstawowe kryteria oceny lub
wymagania egzaminacyjne
A. Sposób zaliczenia
• egzamin
B. Formy zaliczenia
• egzamin pisemny: testowy
C. Podstawowe kryteria
Uzyskanie 51% pozytywnych odpowiedzi na pytania zawarte w teście
Określenie przedmiotów wprowadzających wraz z wymogami wstępnymi
A. Neuroanatomia funkcjonalna człowieka
B. Podstawowe wiadomości z zakresu anatomii i fizjologii człowieka, z uwzględnieniem ogólnej budowy układu nerwowego
Cele przedmiotu
1. Wykazanie roli procesów plastycznych w zdrowiu i chorobie człowieka
Treści programowe
Rodzaje plastyczności mózgu: plastyczność rozwojowa, kompensacyjna i pamięciowa. Znaczenie procesów plastycznych
wróznych etapach rozwoju mózgu. Asymetria półkul mózgowych i metody oceny jej stopnia. Struktury mózgowe
zaangażowane w procesach plastycznych – rola kory przedczołowej i hipokampa. Podstawy uczenia się i pamięci. Zjawiska
habituacji i sensytyzacji jako podłoże zmian plastycznych. Klasyfikacja rodzajów pamięci w oparciu o czas jej trwania i
przedmiot pamięci oraz metody oceny pamięci. Komórkowe i molekularne podstawy pamięci. Znaczenie faz snu w procesach
plastyczności mózgu i następstwa ich niedoboru. Długotrwałe wzmocnienie i osłabienie synaptyczne jako podłoże
modyfikacji połączeń międzykomórkowych, rola rytmu theta. Powstawanie śladów pamięciowych i ich przechowywanie.
Klasyfikacja zaburzeń pamięciowych. Naprawa uszkodzeń w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym i jej
skuteczność.
Wykaz literatury
A. Literatura wymagana do ostatecznego zaliczenia zajęć (zdania egzaminu):
1. Kossut M. (red.) 1994. Mechanizmy plastyczności mózgu. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
2. Górska T., Grabowska A., Zagrodzka J. (red.) 1997. Mózg a zachowanie. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
2.
B. Literatura uzupełniająca
1. Maquet P., Smith C., Stickgold R. 2003. Sleep and brain plasticity. Oxford University Press, New York, USA.
Longstaff A. 2002. Neurobiologia. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
Efekty uczenia się
Wiedza
Student wykazuje znajomość rodzajów plastyczności ośrodkowej, podaje ich podział.
Charakteryzuje zależną od płci i ręczności asymetrię budowy półkul mózgowych , zna metody
oceny jej stopnia. Potrafi powiązać zmiany na poziomie komórkowym z powstawaniem śladów
pamięciowych.
Umiejętności
Na podstawie analizy czasu trwania i przedmiotu pamięci klasyfikuje rodzaje pamięci. Rozróżnia
zaburzenia pamięciowe na podstawie zdefiniowanych przez prowadzącego objawów.
Kompetencje społeczne (postawy)
Student pracuje samodzielnie korzystając z dostępnych źródeł poleconych przez prowadzącego
zajęcia. Potrafi również zorganizować pracę całego zespołu, wyznaczając zadania etapowe.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Seksuologia kliniczna
Kod ECTS
Uzupełnia pracownik toku studiów, według
ustalonego w UG wzoru
Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego, Instytut Psychologii
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
specjalność
specjalizacja
stacjonarne /
niestacjonarne
*Zgodna z zatwierdzonym programem studiów na danym kierunku, wybierana z listy przygotowanej przez jednostkę
prowadzącą kierunek
Nazwisko osoby prowadzącej (osób prowadzących)
4
Liczba punktów ECTS
A. Formy zajęć
• konwersatorium
4
C. Liczba godzin
30
Cykl dydaktyczny
Semestr zimowy
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• wykład konwersatoryjny / wykład z prezentacją
multimedialną
• egzamin
• zaliczenie z oceną
B. Formy zaliczenia
• egzamin pisemny z pytaniami (zadaniami) otwartymi
• ustalenie oceny zaliczeniowej na podstawie ocen cząstkowych
otrzymywanych w trakcie trwania semestru
• ocena z kolokwium/kolokwiów, odzwierciedlająca stopień
przyswojenia materiału i umiejętność samodzielnego,
krytycznego wykorzystywania zdobytej wiedzy
• obecność
•
•
przygotowanie do zajęć
wykonanie ewentualnych zadań dodatkowych przeznaczonych
dla osób chętnych
A. Wymagania formalne
Wcześniejsze lub równoległe zaliczenie wprowadzającego kursu z seksuologii, czyli (w zależności od roku uzyskania
zaliczenia):
- do roku akademickiego 2010/2011 – kursu pt. „Wstęp do seksuologii”
- w roku akademickim 2011/2012 – kursu pt. „Seksuologia kliniczna”
- w roku akademickim 2012/2013 – kursu pt. „Psychofizjologia seksualna i seksuologia społeczno-kulturowa”
Aby móc wziąć udział w zajęciach, należy móc udokumentować ukończenie kursu wprowadzającego.
B. Wymagania wstępne
Wymagana jest znajomość języka angielskiego na poziomie umożliwiającym czytanie, ponieważ część literatury
przedmiotu, na której opierają się zajęcia, dostępna jest wyłącznie w języku angielskim
Cele przedmiotu
Celem zajęć jest teoretyczne zaznajomienie osób uczestniczących z podstawowymi metodami diagnozy i pomocy
psychologiczno-seksuologicznej, a także z kryteriami diagnostycznymi podstawowych dysfunkcji, zaburzeń i problemów
seksualnych, z którymi można spotkać się w gabinecie seksuologicznym lub psychologicznym, z najczęstszym podłożem
poszczególnych dysfunkcji i problemów oraz z adekwatnymi metodami interwencji pomocowej. Kurs ma również na celu
zaznajomienie uczestników z podstawowymi zasadami etycznymi obowiązującymi psychologów-seksuologów oraz z
różnicami pod względem zakresu kompetencji zawodowych pomiędzy psychologami-seksuologami a
lekarzami-seksuologami. Nabyta wiedza przyda się zarówno tym osobom, które wiążą swoją przyszłość zawodową z
seksuologią, jak również tym, które będą zajmować się pozaseksuologiczną pracą pomocową, terapeutyczną lub
psychoedukacyjną z dorosłymi lub dziećmi (w gabinetach psychologicznych, szkołach i innych instytucjach).
Treści programowe
• Seksuologia kliniczna jako dyscyplina teoretyczna i praktyczna
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
Rodzaje problemów seksualnych a wskazania do interwencji seksuologicznej i jej typy
Metody diagnostyczne i terapeutyczne w seksuologii
Zasady zbierania wywiadu seksuologicznego – warunki etycznej i efektywnej praktyki seksuologicznej
Seksuologiczne kategorie diagnostyczne w klasyfikacjach ICD-10 i DSM-IV-TR
Dysfunkcje seksualne u kobiet i mężczyzn – uwarunkowania, diagnoza, pomoc, stan aktualnej debaty akademickiej,
aspekty etyczne
Seksualność dziecięca – przejawy zdrowej seksualności, pojęcie normy w seksualności dziecięcej, kryteria
rozpoznawania zaburzeń seksualności, diagnoza, pomoc, stan aktualnej debaty akademickiej, aspekty etyczne
Parafilie a nietypowe ukierunkowanie potrzeb seksualnych – uwarunkowania, diagnoza, pomoc, stan aktualnej debaty
akademickiej, przemiany w zakresie myśli seksuologicznej i kryteriów interwencji seksuologicznej, aspekty etyczne
(podstawy)
Seksualność osób niepełnosprawnych intelektualnie – najczęstsze problemy i ich uwarunkowania, warunki skutecznej
interwencji, aspekty etyczne (podstawy)
Transseksualność i inne przejawy transpłciowości – diagnoza, pomoc, prawna, chirurgiczna i hormonalna korekta płci,
stan aktualnej debaty akademickiej, aspekty etyczne (podstawy)
Infekcje przenoszone drogą płciową i ich profilaktyka
Metody regulacji płodności i ich skuteczność
Wykaz literatury
A.1. wykorzystywana do przygotowania zajęć przez prowadzącą
American Psychiatric Association. (2000). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders: DSM-IV-TR (4th
wyd.). Washington, DC: American Psychiatric Association.
Bruck, M., Ceci, S. J., Francouer, E., & Renick, A. (1995). Anatomically detailed dolls do not facilitate preschoolers’
reports of a pediatric examination involving genital touching. Journal of Experimental Psychology: Applied,
1(2), 95-109.
de Carufel, F., & Trudel, G. (2006). Effects of a new functional-sexological treatment for premature ejaculation. Journal
of Sex & Marital Therapy, 32(2), 97-114.
DeLoache, J. S., & Marzolf, D. P. (1995). The use of dolls to interview young children: Issues of symbolic
representation. Journal of Experimental Child Psychology, 60(1), 155-73.
Goodman, G. S., & Aman, C. (1990a). Children’s use of anatomically detailed dolls to recount an event. Child
Development, 61(6), 1859.
Goodman, G. S., & Aman, C. (1990b). Children’s use of anatomically detailed dolls to recount an event. Child
Development, 61(6), 1859-1871.
Haeberle, E. J. (2003). Sexual dysfunctions and their treatment. An open access course. Magnus Hirschfeld Archive for
Sexology. Humboldt-Universität zu Berlin. Pobrano listopad 15, 2010, z
http://www2.hu-berlin.de/sexology/ECE5/index.htm
Imieliński, K. (1990). Seksiatria: Patologia seksualna (T. 2). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health, Center for Communication Programs, & World Health Organization.
(2011). Family planning: a global handbook for providers. 2011 Update. Baltimore and Geneva: CCP and WHO.
Lev, A. I. (2004). Transgender emergence: Therapeutic guidelines for working with gender-variant people and their
families. New York: Haworth Clinical Practice Press.
Realmuto, G. M., Jensen, J. B., & Wescoe, S. (1990). Specificity and sensitivity of sexually anatomically correct dolls in
substantiating abuse: A pilot study. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, 29(5),
743-746.
Sharlip, I. D. (2006). Guidelines for the diagnosis and management of premature ejaculation. Journal of Sexual
Medicine, 3(s4), 309-317.
Thanasiu, P. L. (2004). Childhood sexuality: Discerning healthy from abnormal sexual behaviors. Journal of Mental
Health Counseling, 26(4), 309-319.
Walsh, A. (2000). IMPROVE and CARE: Responding to Inappropriate Masturbation in People with Severe Intellectual
Disabilities. Sexuality & Disability, 18(1), 27.
World Health Organization. (1992). ICD-10 Classification of Mental and Behavioural Disorders: Clinical Descriptions
and Diagnostic Guidelines. Albany, NY, USA: World Health Organization. Pobrano z
http://site.ebrary.com/lib/ugdansk/docDetail.action?docID=10227094
World Health Organization. (1993). ICD-10 Classification of Mental and Behavioural Disorders: Diagnostic Criteria
for Research. Albany, NY, USA: World Health Organization. Pobrano z
Wciórka, J. (Red.). (2008). Kryteria diagnostyczne według DSM-IV-TR. Wrocław: Elsevier Urban & Partner.
World Health Organization. (2007). International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems 10th
Revision. Version for 2007. World Health Organization. Pobrano listopad 15, 2010, z
http://apps.who.int/classifications/apps/icd/icd10online/
A.2. studiowana samodzielnie przez studenta
Thanasiu, P. L. (2004). Childhood sexuality: Discerning healthy from abnormal sexual behaviors. Journal of Mental
Health Counseling, 26(4), 309-319.
Leiblum, S. R., & Rosen, R. (Red.). (2005). Terapia zaburzeń seksualnych. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo
Psychologiczne.
Efekty uczenia się
Wiedza
Osoba, która pomyślnie zaliczy kurs:
• Zna podstawowe metody diagnostyczne i terapeutyczne w seksuologii
•
•
•
•
•
•
•
•
•
Zna zasady zbierania wywiadu seksuologicznego
Rozumie warunki etycznej pomocy seksuologicznej
Zna dysfunkcje seksualne u kobiet i mężczyzn, rozumie ich uwarunkowania, zna kryteria
diagnostyczne oraz wie, jakie są podstawowe metody interwencji pomocowej
Rozumie uwarunkowania seksualności dziecięcej, rozróżnia jej przejawy, wie, które z nich
wchodzą w zakres normy i zna kryteria rozpoznawania, kiedy te przejawy poza nią
wykraczają, zna teoretyczne podstawy diagnozy seksualności dziecięcej
Rozumie rozróżnienie pomiędzy parafilią a nietypowym ukierunkowaniem potrzeb
seksualnych, rozróżnia podstawowe parafilie, zna podstawowe zasady i etyczne aspekty pracy
pomocowej z klientami o nietypowym kierunku potrzeb seksualnych (w tym z parafiliami)
Rozumie uwarunkowania i zna podstawowe przejawy najczęstszych problemów seksualności
osób niepełnosprawnych intelektualnie
Posiada podstawowe informacje na temat pracy diagnostycznej i pomocowej z osobami
transpłciowymi oraz roli psychologa w procesie przygotowania transseksualnych klientów do
tzw. korekty płci
Posiada podstawowe informacje na temat infekcji przenoszonych drogą płciową i ich
profilaktyki
Posiada podstawowe informacje na temat metod regulacji płodności i ich skuteczności
Umiejętności
• potrafi samodzielnie łączyć ze sobą rożne aspekty zdobytej wiedzy i wyciągać na tej
podstawie własne wnioski
• potrafi odróżnić między sobą poszczególne rodzaje dysfunkcji seksualnych na podstawie
istotnych symptomów
• potrafi poddać krytycznej analizie doniesienia potoczne i badawcze z dziedziny seksuologii
klinicznej
• potrafi zidentyfikować problemy seksualne wymagające różnych rodzajów i stopni
zaawansowania interwencji seksuologicznej
• wykazuje się elastycznością myślenia i własnych postaw wobec seksualności, wynikającą z
poszerzenia wiedzy na temat uwarunkowań występujących wśród ludzi problemów i
trudności związanych z płcią lub seksualnością
• czuje się przygotowana do swobodnego porozumiewania się z osobami z wykształceniem
seksuologicznym
• czuje się przygotowana do podjęcia merytorycznej dyskusji na tematy związane z treściami
programowymi z osobami niekształconymi w zakresie seksuologicznym
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychoonkologia
Kod ECTS
Wydział Nauk Społecznych / Instytut Psychologii
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
stacjonarne
specjalność
NBP
dr Joanna Kozaka
A. Formy zajęć
• wykład,
C.
Liczba godzin – 15
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Metody dydaktyczne
Język wykładowy
polski
specjalizacja
PK
• egzamin
B. Formy zaliczenia
• egzamin pisemny: testowy / z pytaniami (zadaniami)
Należy określić:
A. Wymagania formalne, brak
B. Wymagania wstępne, brak
Cele przedmiotu
Zapoznanie z psychologicznymi aspektami chorób nowotworowych.
Treści programowe
Psychologiczne aspekty chorób nowotworowych ze szczególnym uwzględnieniem poszczególnych faz choroby.
Podstawowe medyczne aspekty chorób nowotworowych.
Funkcjonowanie chorych, ich bliskich, a także personelu wspomagającego pacjenta w sytuacji choroby onkologicznej.
Wykaz literatury
A.1. wykorzystywana podczas zajęć:
Holland JC (1998) „Psycho-oncology” Oxford University Press, New York
Holland JC, Breitbart WS, Jacobsen PB, Lederberg MS, Loscalzo MJ, McCorkle R (2010) „Psycho-oncology” Oxford
University Press, New York
de Walden-Gałuszko K (2010) „Psychoonkologia kliniczna” PZWL
red. de Walden-Gałuszko K (2000) „Psychoonkologia”, Biblioteka Psychiatrii Polskiej, Kraków
red. Kubacka-Jasiecka D, Łosiak W (1999) „Zmagając się z chorobą nowotworową”, Wyd. Uniwersytetu
Jagiellońskiego, Kraków
red. Heszen I, Życińska J (2008) Psychologia zdrowia”, Wyd. SWPS „Academica”, Warszawa
czasopisma „Psychoonkologia” wydawane przez Polskie Towarzystwo Psychoonkologiczne
Ogińska-Bulik N, Juczyński Z (2008) Osobowość, stres a zdrowia”, Difin, Warszawa
Efekty kształcenia
Wiedza
Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat psychologicznych podstaw funkcjonowania
człowieka w sytuacji choroby nowotworowej (K_W08)
Umiejętności
Potrafi wykorzystać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii oraz powiązanej z nią
medycyny (onkologii) w celu analizy złożonych problemów psychologicznych w sytuacji choroby
nowotworowej.
Jest wrażliwy na problemy dotyczące sytuacji psychologicznej chorych na raka (K_K08)
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Zaburzenia afektywne i zaburzenia zachowania w chorobach
neurodegeneracyjnych
Kod ECTS
Wydział Nauk Społecznych/ Instytut Psychologii
Studia
Kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
stacjonarne/niestacjonarn
e
Dr Beata Łukaszewska
A. Formy zajęć
Wykład
B. Sposób realizacji :
zajęcia w sali dydaktycznej
C. Liczba godzin : 15
specjalność
specjalizacja
PK
1 pkt ECTS (25 – 30 godz) - zajęcia dydaktyczne z
udziałem prowadzącego; konsultacje z prowadzącym
zajęcia; samodzielne studiowanie literatury i
materiałów oraz przygotowanie do poszczególnych
zajęć;
1 pkt ECTS (25 – 30 godz) – samodzielna praca
studenta – przygotowywanie do kolokwiów
zaliczeniowych;
Cykl dydaktyczny
III – V rok, semestr zimowy
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Język polski
Metody dydaktyczne
• wykład z prezentacja multimedialną
B. Formy zaliczenia
• zaliczenie pisemne: kolokwium
C. Podstawowe kryteria : obecność na zajęciach, aktywność i
zaliczenie pisemne
brak
Cele przedmiotu
Celem wykładu jest zapoznanie studentów z najnowszą wiedzą na temat otępień z szczególnym uwzględnieniem choroby
Alzheimera, otępienia czołowo skroniowego, i otępień o innej etiologii. Psycholog kliniczny posiadający wiedzę na temat
chorób neurodegeneracyjnych może wykorzystać ją w swojej praktyce zawodowej jak również w sposób przystepny ją
przekazać - psychoedukacja rodziny, opiekunów, co może wnieść wiele korzyści dla podniesienia jakości życia chorego i
lepszego zrozumienia jego zachowania i odczuć.
Treści programowe
A. Problematyka wykładu
1.Starzenie się układu nerwowego: zmiany funkcjonalne i czynnościowe mózgu
2. Etiopatogeneza i omówienie zmian neuropatologicznych w przebiegu choroby Alzheimera, FTD.
3. Zjawisko neuroplastyczności mózgu i nadzieje płynące z aktywizacji funkcjonalnej struktur mózgowych
4.Zaburzenia emocjonalne w przebiegu otępienia o różnej etiologii
5. Zaburzenia zachowania i obserwowane zmiany osobowościowe w przebiegu otępienia o różnej etiologii
Wykaz literatury
A.1.
1.Cummings Jeffrey, Mega S.Michael, Neuropsychiatry, Oxford 2003
2.Pąchalska Maria, Neuropsychologia kliniczna, Warszawa 2007
3.Szczudlik A.,Liberski P., Barcikowska (red.), Otępienie, Kraków 2004
4.Górska T.,Grabowska A.,Zagrodzka J., Mózg a zachowanie, Warszawa 2006
5.Gershenfeld Howard, Philibert Robert, Boehm Gary,Looking Forward in Geriatric Anxiety and Depression, American Journal
of Geriatric Psychiatry, 13:1027-1040, 2005
1. Pąchalska Maria, Neuropsychologia kliniczna, Warszawa 2007
1.Szczudlik A.,Liberski P., Barcikowska (red.), Otępienie, Kraków 2004
Efekty uczenia się
K_W02,
K_W05,
K_W11
Wiedza:
Zna na poziomie rozszerzonym terminologię z zakresu psychologii klinicznej i nauk o zdrowiu.
Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o jednostkach chorób otępiennych . Potrafi odpowiedzieć na
kluczowe pytania dotyczących przyczyn postepujacych zmian w funkcjonowaniu osób z choroba
neurodegeneracyjną.
Ma uporządkowaną wiedzę na temat zasad i norm etycznych oraz etyki zawodowej; zna prawne,
organizacyjne i etyczne uwarunkowania wykonywanej działalności zawodowej
K_U11,
K_U10,
Umiejętności:
Posiada umiejętność interpretowania, analizowania przyczyn i przebiegu procesów i zjawisk
związanych z psychologicznym funkcjonowaniem człowieka istotnych dla psychologii klinicznej,
merytorycznego argumentowania z wykorzystaniem własnych poglądów oraz poglądów innych
autorów, formułowania wniosków oraz tworzenia syntetycznych podsumowań w omawianym
temacie.
Potrafi ściśle współpracować, włączając w to umiejętność posługiwania się terminologią
specjalistyczną, z przedstawicielami różnych nauk: lekarzami, psychologami, pedagogami,
nauczycielami, w celu zapewnienia holistycznej opieki i terapii swoim pacjentom.
K_K07,
K_K08
Kompetencje społeczne (postawy):
Jest wrażliwy na problemy społeczne i psychologiczne, gotowy do komunikowania się i
współpracy z otoczeniem, w tym z osobami nie będącymi specjalistami w danej dziedzinie oraz do
aktywnego uczestnictwa w grupach i organizacjach realizujących działania psychologiczne
Potrafi samodzielnie i krytycznie uzupełniać wiedzę i umiejętności, rozszerzone o wymiar
interdyscyplinarny.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Uzależnienia od substancji psychoaktywnych – teorie, środki,
pomoc
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
tryb
specjalność
studia jednolite
Stacjonarne /
magisterskie
niestacjonarne
dr Marcin Szulc
A. Formy zajęć
• wykład,
specjalizacja
PSiPSP
PK
• zajęcia w sali dydaktycznej IPUG
C. Liczba godzin
30
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• egzamin
B. Formy zaliczenia
Zadana literatura plus wiedza z wykładów. Egzamin testowy 20
pytaniowy, pytania zamknięte, 4 możliwe odpowiedzi, jedna
prawidłowa,
Należy określić:
A. Wymagania formalne: wprowadzenie do psychologii, psychologia społeczna, psychologia rozwoju człowieka, wstęp do
psychologii klinicznej dorosłego
B. Wymagania wstępne: wprowadzenie do psychologii, psychologia społeczna, psychologia rozwoju człowieka, wstęp do
Cele przedmiotu
Celem przedmiotu jest przedstawienie studentom koncepcji teoretycznych wchodzenia i trwania w nałogu a także typu
środków i sposobu ich działania na organizm wraz z konsekwencjami zdrowotnymi oraz leczenia i przeciwdziałania
narkomanii.
Treści programowe
1.
-
Specyfika rynku narkotykowego
narkobiznes
funkcjonowanie dilerów i odbiorców
prawo wobec narkotyków
promocja narkotyków w Internecie
skala osób hospitalizowanych w wyniku używania substancji psychoaktywnych
2.
Definicja pojęć i diagnozowanie
substancje psychoaktywne, opiaty, opioidy, substancje uzależniające, zależność psychiczna, zależność fizyczna,
narkomania jako choroba, narkomania jako objaw choroby
Diagnoza zagrożenia uzależnieniem wg DSM - IV R
Diagnoza uzależnienia według DSM - IV R
Diagnozowanie uzależnienia wg ICD - 10
3.
Teorie uzależnień od substancji psychoaktywnych
teorie biologiczne (genetyczne, neurologiczne, biochemiczne, bioelektryczne)
teorie psychologiczne (psychoanalityczne, behawioralne, afektywno – poznawcze, teorie charakterystyk
indywidualnych, teorie więzi interpersonalnych, systemowe)
teorie społeczne uzależnień
nastawienia społeczne wobec uzależnień
rozwój narkomanii na Świecie od lat 60
subkultura narkomańska
interaktywny model uzależnienia według van Dijka
4.
Profilaktyka uzależnień
5.
Leczenie uzależnień
substytucyjna kuracja metadonowa
społeczność terapeutyczna
6.
Prowadzenie pojazdów pod wpływem alkoholu
psychologia transportu
działanie alkoholu na organizm
kodeks drogowy wobec prowadzenia po użyciu i w stanie nietrzeźwości
pomiar trzeźwości (działanie alkomatu i poglądy policji w kwestii popularyzacji alkomatów wśród obywateli)
poczucie winy, kompetencje, obraz świata wartości kierowców zatrzymanych za nietrzeźwość (badania własne)
Wykaz literatury
A.1. wykorzystywana podczas zajęć
Rogala – Obłękowska J. (1999) Przyczyny narkomanii. Uniwersytet Warszawski. Instytut Stosowanych nauk
Społecznych. Warszawa.
Rogala – Obłękowska J., (2000) Młodzież i narkotyki. Rodzinne czynniki ryzyka nałogu. Biblioteka Ossolineum.
Warszawa.
Rogala – Obłękowska J., (2002) Narkoman w rodzinie. Uniwersytet Warszawski. Drukarnia Wydawnictw
Normalizacyjnych Alfa – Wero.
Rogala – Obłękowska J. (1999) Przyczyny narkomanii. Uniwersytet Warszawski. Instytut Stosowanych nauk
Społecznych. Warszawa.
Rogala – Obłękowska J., (2000) Młodzież i narkotyki. Rodzinne czynniki ryzyka nałogu. Biblioteka Ossolineum.
Warszawa.
De Leon G. (2003) Społeczność terapeutyczna. Warszawa. Krajowe Biuro ds. Narkomanii.
Gossop M. „Narkomania – mity i rzeczywistość”, PWN Warszawa 1993
Efekty uczenia się
Wiedza
Absolwent potrafi zidentyfikować i opisać specyfikę rynku narkotykowego i prawo wobec
Student nazywa
narkotyków. Rozumie pojęcia psychologiczne oraz rozróżnia podstawowe biologiczno podstawowe pojęcia z
psychologiczno – społeczne mechanizmy uzależnień. Wymienia kryteria diagnozy zagrożenia
zakresu psychologii
uzależnienieniem i uzależnienia w oparciu o kodyfikacje DSM-IV R oraz ICD-10.
uzależnień. Rozróżnia i
potrafi opisać wybrane
Umiejętności
teorie uzależnień, potrafi
Student potrafi porównywać podstawowe teorie uzależnień, zna mechanizmy i szacuje ryzyko
dokonać klasyfikacji
postawania uzależnienia. Zna motywy indywidualne i społeczne powstawania uzależnień. Poddaje
środków psychoaktywnych, krytyce koncepcje uzależnień. Dyskutuje na temat wartości eksplanacyjnej teorii uzależnień w
zna parametry diagnozy
odniesieniu do współczesnych problemów.
uzależnienia i zagrożenia
uzależnieniem, potrafi
podać ogólne formy terapii
osób uzależnionych i
profilaktyki uzależnień.
Absolwent dyskutuje na temat przyczyn uzależnień. Wykazuje krytycyzm analizując
uwarunkowania uzależnień. Chętnie podejmuje się gromadzenia i analizy informacji na temat
współczesnych systemów profilaktyki uzależnień.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Całościowe Zaburzenia Rozwoju - diagnoza i terapia
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
Dr Budzińska Anna
A. Formy zajęć
• konwersatorium
C. Liczba godzin
15 godzin
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
PDiM
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
język polski
Metody dydaktyczne
multimedialną
• ćwiczenia audytoryjne: analiza tekstów z
• zaliczenie bez oceny
dyskusją / praca w grupach / analiza zdarzeń
B. Formy zaliczenia
krytycznych (przypadków) / dyskusja/ wywiady z • obecność i aktywność na zajęciach
przedstawicielami innych kultur na temat
specyfiki opieki i wychowania dzieci, a także
mechanizmów rozwoju
• obecność na zajęciach oraz aktywność rozumiana jako
uczestniczenie w ćwiczeniach, zadaniach, dyskusjach
Należy określić:
A. Wymagania formalne: Psychologia rozwoju człowieka
B. Wymagania wstępne: studentka/student zna podstawowe teorie i prawidłowości z zakresu psychologii rozwoju dziecka,
prowadzenia wywiadu i obserwacji
Cele przedmiotu
Celem przedmiotu jest zapoznanie studentów z klasyfikacją Całościowych Zaburzeń Rozwoju, ze szczególnym
skoncentrowaniem uwagi na zaburzeniu autystycznym i zespole Aspergera. Opisane i pokazane są podstawowe zachowania
charakterystyczne dla Całościowych Zaburzeń Rozwojowych. Studenci uczą się rozpoznawania rodzaju zaburzenia w wyniku
odpowiednio przeprowadzonego wywiadu i obserwacji. Kolejnym krokiem jest wybór odpowiedniej terapii – opartej o
udokumentowaną naukowo skuteczność.
Treści programowe
• klasyfikacje Całościowych Zaburzeń Rozwojowych wg DSM IV tr i ICD 10
•
•
•
•
•
opis zachowań charakterystycznych dla poszczególnych zaburzeń
diagnoza Całościowych Zaburzeń Rozwojowych – wywiad i obserwacja
rodzaje terapii
wybór odpowiedniej terapii – opartej o naukowo udokumentowana skuteczność
najskuteczniejszy model terapii w odniesieniu do zaburzenia autystycznego i innych zaburzeń z grupy całościowych
zaburzeń rozwoju
Wykaz literatury
A. Literatura wymagana do ostatecznego zaliczenia zajęć:
• Budzińska A., Wójcik, M. (2010). Zespół Aspergera. Księga pytań i odpowiedzi. Wydawnictwo
Harmonia.
• Cooper, J.O., Heron, T. E. & Heward, W. L. (1987). Applied Behavior Analysis. Columbus, Ohio:
Merrill Publishing Company.
• McClannahan L.E., Krantz P.J.Plany Aktywności dla dzieci z autyzmem, Gdańsk 2002 wyd. Stowarzyszenie Pomocy
Osobom Autystycznym
Efekty uczenia się
K_W05
K_W06
K_W07
K_W09
Wiedza
• Student/studentka ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat całościowych zaburzeń
rozwoju
• ma pogłębioną wiedzę na temat specyfiki zaburzenia autystycznego i Zespołu Aspergera
• ma pogłębioną wiedzę na temat sposobu prowadzenia wywiadu i obserwacji pod kątem
•
K_U02
K_U03
K_K01
diagnozy całościowych zaburzeń rozwoju
zdobywa ogólne informacje na temat różnorodnych form terapii całościowych zaburzeń
rozwoju
Umiejętności
• Poznaje kryteria doboru skutecznej terapii w odniesieniu do całościowych zaburzeń
rozwoju, poznaje właściwe modele prowadzenia terapii i sposoby postępowania w
przypadku kontaktu z dzieckiem z autyzmem
• Potrafi wykorzystywać wiedzę teoretyczną do rozpoznawania zaburzeń z grupy
całościowych zaburzeń rozwoju na podstawie przeprowadzonego wywiadu i obserwacji
K_K03
K_K06
K_K07
• Ma pogłębioną świadomość poziomu swojej wiedzy, rozumie potrzebę ciągłego rozwoju
osobistego i zawodowego w zakresie diagnozowania dzieci z zaburzeniami rozwoju
• Docenia znaczenie psychologii behawioralnej dla pomocy dzieciom z zaburzeniem
autystycznym i zespołem Aspergera
• Odznacza się odpowiedzialnością za własne przygotowanie do pracy i postępowanie wobec
osób z którymi i dla których pracuje, wyraża taką postawę wśród innych i pośrednio modeluje
to podejście wśród innych
• Jest wrażliwy na problemy społeczne i psychologiczne związane z zaburzeniami rozwoju
dzieci, odmiennością form opieki i stylów wychowania, gotowy do komunikowania się i
współpracy z otoczeniem, w tym z osobami nie będącymi specjalistami w danej dziedzinie
oraz do aktywnego uczestnictwa w grupach i organizacjach realizujących działania związane
ze wsparciem rozwoju dziecka.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Neurobiologiczne podłoże zmienności indywidualnej
Kod ECTS
Studia
kierunek
stopień
tryb
specjalność
Psychologia
jednolite mgr
stacjonane
NBP
dr Wojciech Glac
A. Formy zajęć
wykład
specjalizacja
PK
C. Liczba godzin
15
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
wykład z prezentacją multimedialną
egzamin
B. Formy zaliczenia
egzamin pisemny: testowy
uzyskanie 51% punktów w odpowiedziach na pytania,
skala ocen zgodna z regulaminem studiów UG,
Należy określić:
A. Wymagania formalne Biologiczne podstawy funkcjonowania organizmu, Fizjologia ośrodkowego układu nerwowego
B. Wymagania wstępne Podstawowe wiadomości z budowy i funkcji ośrodkowego układu nerwowego
Cele przedmiotu
poznanie i zrozumienie fizjologicznego podłoża różnic międzyosobniczych, międzypłciowych i międzygatunkowych,
umiejętność interpretacji wyników badań dotyczących indywidualnej zmienności odpowiedzi różnych systemów fizjologicznych
Treści programowe
metody różnicowania zwierząt oraz ludzi pod względem wybranych cech psychobehawioralnych (m.in. pozycji socjalnej /
społecznej, behawioru poszukiwania nowości / sensacji, wrażliwości na stres, wrażliwości na lęk, podatności na uzależnienia);
przykłady różnic występujących międzyosobniczo w ośrodkowym układzie nerwowym, autonomicznym układzie nerwowym,
układzie hormonalnym i innych systemach; zmienność międzyosobnicza odpowiedzi na obciążenie; podłoże zmienności
indywidualnej na poziomie systemowym, komórkowym i molekularnym, w tym podłoże różnic międzyosobniczych w obrębie
wybranych struktur ośrodkowego układu nerwowego oraz układu autonomicznego; fizjologiczne podłoże zmienności
międzypłciowej, międzyrasowej i międzygatunkowej
Wykaz literatury
A.1.
Longstaff, „Neurobiologia”, PWN, Warszawa, 2002.
Ganong, „Fizjologia”, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2007
Sadowski, „Biologiczne mechanizmy zachowania się ludzi i zwierząt”, PWN, Warszawa, 2005
A.2.
Lewandowska, Orzeł-Gryglewska, „Fizjologia zwierząt i człowieka – przewodnik do ćwiczeń”, Wydawnictwo Uniwersytetu
Gdańskiego, 2009
bieżąca literatura naukowa: oryginalne artykuły w czasopismach specjalistycznych
Efekty uczenia się
Wiedza
wymienia cechy różniące zwierzęta i ludzi o odmiennej charakterystyce behawioralnej, rozpoznaje
typ psychobehawioralny, płeć, stopień wrażliwości na stres i lęk lub stopień podatności na
uzależnienia ludzi i zwierząt na podstawie podanej charakterystyki
Umiejętności
projektuje doświadczenie mające na celu zróżnicowanie ludzi i zwierząt pod kątem wybranej
cechy psychobehawioralnej, analizuje wyniki badań dotyczących indywidualnej zmienności
odpowiedzi różnych systemów fizjologicznych, ocenia stopień wrażliwości na stres lub podatności
na uzależnienie zwierząt i ludzi na podstawie podanej charakterystyki
jest świadomy indywidualnych różnic wśród ludzi i związanych z nimi ograniczeń lub
przystosowań, zachowuje ostrożność w wyrażaniu opinii na temat innych ludzi
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Neurobiologia uzależnień
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
dr Wojciech Glac
A. Formy zajęć
wykład
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
C. Liczba godzin
30
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
egzamin
B. Formy zaliczenia
egzamin pisemny: testowy
uzyskanie 51% punktów w odpowiedziach na pytania,
skala ocen zgodna z regulaminem studiów UG,
Należy określić:
A. Wymagania formalne Biologiczne podstawy funkcjonowania organizmu, Fizjologia ośrodkowego układu nerwowego
B. Wymagania wstępne Podstawowe wiadomości z budowy i funkcji ośrodkowego układu nerwowego
Cele przedmiotu
poznanie i zrozumienie mechanizmów prowadzących do uzależnienia od środków uzależniających i indywidualnego
zróżnicowania podatności na uzależnienia, poznanie właściwości i skutków przyjmowania głównych grup substancji
uzależniających; umiejętność rozpoznania uzależnienia i objawów przyjmowania substancji uzależniających
Treści programowe
pojęcie uzależnienia; uzależnienia psychiczne i fizyczne; budowa i fizjologia mózgowego układu nagrody i innych układów
transmiterowych zaangażowanych w powstawanie uzależnień; właściwości, mechanizm działania i efekty obwodowe głównych
grup farmakologicznych środków nadużywanych przez człowieka – stymulantów, depresantów i psychodelików – m.in.
psychostymulantów (np. amfetaminy, kokainy, efedryny, kofeiny), nikotyny, depresantów sedatywnych (np. alkoholu,
barbituranów, benzodiazepin), opioidów (np. morfiny, heroiny, kodeiny, fentanylu), psychodelików stymulacyjnych (np. LSD,
psylocybiny, meskaliny), dysocjantów (np. fencyklidyny, ketaminy, salwinoryny), deliriantów (np. atropiny), kannabinoli i
innych; zespół odstawienia; indywidualne zróżnicowanie podatności na uzależnienia i efektów przyjmowania substancji
uzależniających; leczenie uzależnień
Wykaz literatury
A.1.
Bijak i Lasoń (red.), „Neuropsychofarmakologia: dziś i jutro”, Instytut Farmakologii Klinicznej PAN, Wydawnictwo Palotyn,
Kraków, 2000
Szukalski, „Narkotyki - kompendium wiedzy o środkach uzależniających”, Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa, 2005
A.2.
Longstaff, „Neurobiologia”, PWN, Warszawa, 2002
bieżąca literatura naukowa: oryginalne artykuły w czasopismach specjalistycznych
Efekty uczenia się
Wiedza
definiuje uzależnienie, wyjaśnia proces powstawania uzależnienia, charakteryzuje substancje
uzależniające, rozróżnia uzależnienie fizyczne i psychiczne, wymienia efekty działania
poszczególnych substancji uzależniających
Umiejętności
klasyfikuje i porządkuje substancje uzależniające wg kryteriów szkodliwości, potencjału
uzależniającego i typu wywoływanego uzależnienia, porównuje mechanizmy i efekty działania
różnych substancji uzależniających, planuje doświadczenia mające na celu określenie udziału
poszczególnych struktur i układów transmiterowych ośrodkowego układu nerwowego w
mechanizmie uzależnienia od różnych substancji uzależniających, przewiduje podatność na
uzależnienia osobników różniących się określonymi cechami psychobehawioralnymi oraz sytuacją
życiową
jest świadomy zagrożeń wynikających z przyjmowania substancji uzależniających, postrzega
relację między cechami psychobehawioralnymi i sytuacją społeczną osób ze swojego otoczenia a
potencjalnym zagrożeniem ich uzależnienia – wykazuje odpowiedzialną postawę wobec otoczenia,
potrafi na czas dostrzec zagrożenie uzależnienia wśród bliskich
Kontakt
[email protected]
OPISY KURSÓW Z POZIOMU C
Nazwa przedmiotu
Metody badań w psychologii klinicznej młodzieży ( Adolescencja)
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
Dr hab. Wioletta Radziwiłłowicz
A. Formy zajęć
• Ćwiczenia
• (zajęcia w sali dydaktycznej)
C. Liczba godzin
15 godz.
specjalność
NBP
specjalizacja
PK, PDiM
zajęć;
zaliczeniowych; realizacja pracy zaliczeniowej,
projektu, prezentacji
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia
B. Formy zaliczenia
• wykonanie pracy zaliczeniowej, zgodnej ze sposobem realizacji
zajęć
C. Podstawowe kryteria oceny:
Umiejętne posługiwanie się metodami badań oraz zdolność całościowej
interpretacji wyników. Dobór metod najbardziej adekwatnych do
prezentowanego przez osobę problemu rozwojowego.
Należy określić:
A. Wymagania formalne: metodologia badań psychologicznych, psychologia rozwoju człowieka
B. Wymagania wstępne: pełen zakres wiedzy z wyżej wymienionych przedmiotów studiów
Cele przedmiotu
Celem zajęć jest prezentacja metod badawczych stosowanych w okresie adolescencji. Są to metody oceniające system rodzinny
oraz funkcjonowanie emocjonalno-społeczne.
Treści programowe
1. Wprowadzenie w problematykę testów projekcyjnych.
2. Kwestionariusze badające obraz ciała oraz emocjonalną postawę wobec ciała.
3. Kwestionariusze dotyczące autonomii, tendencji izolacyjnych, osamotnienia, samowystarczalności, kontroli
emocjonalnej, obron psychologicznych, buntu młodzieńczego, dyskomfortu psychicznego oraz autodestruktywności.
4. Narzędzia oceniające funkcjonowanie systemu rodzinnego - Test Stosunków Rodzinnych, postawy rodzicielskie,
kwestionariusz oparcia w rodzinie, systemowe zasoby rodziny.
5. Kwestionariusz kompetencji społecznych, podskale przystosowania rodzinnego, rówieśniczego i szkolnego ze Skali
Nieprzystosowania Społecznego.
Wykaz literatury
1. Święcicka M. red., (2011). Metody diagnozy w psychologii klinicznej dziecka i rodziny. Warszawa: Wyd. Paradygmat.
2. Bazińska R., Drat-Ruszczak K. (2000). Struktura narcyzmu w polskiej adaptacji kwestionariusza NPI Raskina i Halla.
Czasopismo Psychologiczne, 3-4, 171-88.
3. Bene E., Anthony J. (1993). Test Stosunków Rodzinnych. Warszawa: Centralny Ośrodek Metodyczny Poradnictwa
Wychowawczo-Zawodowego MEN.
4. Cash T.F. (1997). The body image workbook. An 8 step program. New York: MJF Books.
5. Di Nuovo S. (2000). Diagnoza zaburzeń osobowości typu „borderline” za pomocą testu Rorschacha. Przegląd
Psychologiczny, 1,101-114.
6. Dołęga Z. (2000). Autonomia w okresie dorastania. Czasopismo Psychologiczne, 1-2, 77-85.
7. Matczak A. (1998). Preferencje zawodowe młodzieży a kompetencje społeczne. Psychologia Wychowawcza,1,28-36.
8. Oleszkowicz A. (1988). Kwestionariusz do badania dyskomfortu psychicznego w kryzysie adolescencyjnym. Przegląd
Psychologiczny, 2, 573-587.
9. Oleszkowicz A. (2006). Bunt młodzieńczy. Uwarunkowania. Formy. Skutki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe
10.
11.
12.
13.
14.
15.
16.
17.
18.
19.
20.
21.
22.
23.
24.
Scholar.
Piotrowska A. (1997). Z badań nad inteligencją społeczną. Psychologia Wychowawcza, 4, 289-300.
Plopa M. (2005). Psychologia rodziny. Teoria i badania. Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls.
Radziwiłłowicz W., Reszka N. (2008). Zachowania autodestruktywne u dziewcząt z rozpoznaniem jadłowstrętu
psychicznego. Psychiatria, 4, 1-13.
Rembowski J. (1986). Metoda projekcyjna w psychologii dzieci i młodzieży. Warszawa: PWN.
Schafer R. (1989). Jak ta historia została opowiedziana? (s. 191-231) W: Wybrane zagadnienia testów projekcyjnych.
Biblioteka Psychologa Praktyka. T.III. PTP, Warszawa: Wydział Psychologii UW.
Schiep S. (1998). Ryzyko samobójstwa i próba jego diagnozy w świetle metody Rorschacha. Roczniki Psychologiczne,
1, 188-96.
Senejko A. (2001). Psychiczne i psychospołeczne obrony człowieka w ich teoretycznym i praktycznym wymiarze.
Maszynopis niepublikowany.
Sęk H. (red.) (1984). Metody projekcyjne. Tradycja i współczesność. Poznań: UAM.
Steinberg L. (2002). Autonomy (s. 286-316).W: Steinberg L.: Adolescence, London: McGraw-Hill.
Steinberg L., Silverberg S. (1986). The vicissitudes of autonomy in early adolescence. Child Development, 57, 841-851.
Suchańska A. (1994). Test Apercepcji Tematycznej. Przez analizę treści do analizy procesu. Poznań: UAM.
Suchańska A. (1998). Przejawy i uwarunkowania psychologiczne pośredniej autodestruktywności. Poznań: UAM.
Szafraniec J. (1985). Metoda Rorschacha w psychodiagnozie schizofrenii. Warszawa: Wyd. Akcydensowe.
Thompson J.K., Heinberg L.J., Altabe M., Tantleff-Dunn S. (1999). Exacting beauty: theory, assessment and treatment
of body image disturbance. Washington: APA.
Zwoliński M. (2000). Systemowe zasoby rodziny a poczucie koherencji u dorosłego człowieka. Przegląd
Psychologiczny, 2, 139-156.
1. Niebrzydowski L. (1989). Psychologia wychowawcza. Samoświadomość, aktywność, stosunki interpersonalne.
Warszawa: PWN.
2. Pytka L. (1995). Pedagogika resocjalizacyjna. Wybrane zagadnienia teoretyczne i metodyczne. Warszawa: WSPS.
Efekty uczenia się
Wiedza
K_W05 Ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat specjalizacji psychologii, obejmującą
terminologię, teorię i metodykę.
K_W10 Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat biologicznych, psychologicznych i
społecznych podstaw funkcjonowania psychicznego człowieka; rozumie istotę funkcjonalności i
dysfunkcjonalności, harmonii i dysharmonii, normy i patologii.
Umiejętności
K_U02 Potrafi wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii oraz
powiązanych z nią dyscyplin w celu analizy złożonych problemów psychologicznych,
pomocowych i terapeutycznych, a także diagnozowania i projektowania działań praktycznych.
K_U06 Posiada rozwinięte umiejętności badawcze: rozróżnia orientacje w metodologii badań
psychologicznych, formułuje problemy badawcze, dobiera adekwatne metody badania, metody
statystyczne i narzędzia badawcze, konstruuje narzędzia badawcze, opracowuje, prezentuje i
interpretuje wyniki badań, wyciąga wnioski, wskazuje kierunki dalszych badań, w obrębie
wybranej specjalizacji psychologii.
K_U07 Ma pogłębione umiejętności obserwowania, diagnozowania, racjonalnego oceniania
złożonych sytuacji psychologicznych oraz analizowania motywów i wzorów ludzkich zachowań
K_K06 Odznacza się odpowiedzialnością za własne przygotowanie do pracy, podejmowane
decyzje i prowadzone działania oraz ich skutki, czuje się odpowiedzialny wobec ludzi, dla których
dobra stara się działać, wyraża taką postawę w środowisku specjalistów i pośrednio modeluje to
podejście wśród innych.
K_K09 Samodzielnie podejmuje i inicjuje działania badawcze
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Mentalizacja w praktyce klinicznej
Kod ECTS
Wydział / Instytut Psychologii
Studia
kierunek
nazwa
stopień
I, II lub jednolite mgr
tryb
stacjonarne/niestacjonarne
specjalność
nazwa*
specjalizacja
nazwa*
dr Magdalena Chrzan-Dętkoś
A. Formy zajęć
ćwiczenia:, warsztatowe,
B. Sposób realizacji zajęć wybrany z przygotowanej listy:
•
1 pkt ECTS (25 - 30 godz) - zajęcia dydaktyczne z
zajęcia; samodzielne studiowanie literatury i materiałów
oraz przygotowanie do poszczególnych zajęć;
1 pkt ECTS (25 - 30 godz) – samodzielna praca
studenta – przygotowywanie pracy zaliczeniowej
C. Liczba godzin: 15
Cykl dydaktyczny
semestr zimowy
Status przedmiotu
Uzupełnia pracownik toku studiów:
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• analiza tekstów z dyskusją / dyskusja /
rozwiązywanie zadań
• ćwiczenia laboratoryjne: wykonywanie
zaliczenie z oceną
•
B. Formy zaliczenia wybierane z przygotowanej listy, na przykład:
• wykonanie pracy zaliczeniowej: przygotowanie projektu lub
prezentacji / przeprowadzenie badań i prezentacja ich wyników
(pisemna / ustna) / wykonanie określonej pracy praktycznej
•
C. Podstawowe kryteria oceny lub wymagania egzaminacyjne określane
są indywidualnie, jednak powinny zachować stosowność wobec
zaplanowanych efektów uczenia się
-
Cele przedmiotu
Teoria mentalizacji dostarcza modelu rozwoju psychicznego we wczesnym dzieciństwie w aspekcie rozwoju relacji przywiązania
i rozwoju self jednostki. Mentalizacja jest konstruktem używanym zarówno przez psychologów rozwoju, jak i psychoanalityków,
a zasięg tego pojęcia obejmuje liczne konstrukty bliskoznaczne takie jak funkcja refleksyjna, teoria umysłu, wgląd, wyobraźnia,
inteligencja emocjonalna.
Celem przedmiotu jest zapoznanie z koncepcją mentalizacji, która, w świetle współczesnych badań, jest rdzeniem skutecznych
oddziaływań terapeutycznych zarówno psychoanalitycznych, poznawczych, interpersonalnych i systemowych, zarówno w pracy z
dziećmi, osobami dorosłymi, rodzinami, czy też parami.
Treści programowe
CI. Mentalizacja – wprowadzenie do zagadnienia
CII.
Neurobiologiczne podstawy mentalizacji
CIII.
Interwencje ukierunkowane na rozwój kompetencji związanych z mentalizacją w przypadku:.
- psychoterapii dzieci;
- Leczenia urazu przywiązaniowego
- terapii pacjentów z zaburzeniami osobowości
- pracy z rodzicami leczonych dzieci oraz z rodzinami
- psychoedukacji
Wykaz literatury
A.
1. Allen, J., Fonagy P., Bateman A., (2014). Mentalizowanie w praktyce klinicznej. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu
Jagiellońskiego.
2. Clarkin, P., Fonagy, P.& Gabbard G. (2014). Psychoterapia psychodynamiczna zaburzeń osobowości. Kraków:
Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Białecka-Pikul, M. (2012). Narodziny i rozwój refleksji nad myśleniem. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Chrzan-Dętkoś, M. (2013). W poszukiwaniu znaczenia – psychodynamiczna terapia dziecka doświadczającego zaburzeń
eksternalizacyjnych. Psychoterapia, 3 (166), 61-69.
Fonagy,P., Luyten P., Strathearn, L. (2011). Borderline personality disorder, mentalization and the neurobiology of attachment.
Infant Mental Health Journal
Wallin, D. (2011). Przywiązanie w psychoterapii. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
.
Efekty uczenia się
Pole to zawiera opis
zakładanych efektów
uczenia się, czyli tego, co
student powinien po
zakończeniu zajęć wiedzieć,
rozumieć i być zdolny
wykonać, dlatego:
· uwzględnia się tylko
efekty możliwe do
sprawdzenia
(mierzalne
/weryfikowalne)
· w opisie efektów
wykorzystuje się tak
zwane czasowniki
operacyjne (przykłady w
kolumnie obok oraz w
„Przewodniku”)
Najszerszym punktem
odniesienia w
formułowaniu efektów
uczenia się są Krajowe
Ramy Kwalifikacji”,
najbliższym -„Cele
przedmiotu”
Wiedza
Uczestnicy kursy potrafią zdefiniować pojęcie mentalizacji, rozumieją jego znaczenie w pracy
klinicznej z osobami dorosłymi oraz dziećmi, potrafią streścić kluczowe badania badające
efektywność strategii bazujących na mentalizacji w pracy psychoterapeutycznej. Studenci potrafią
opisać terminy związane z koncepcją mentalizacji, znają jej zastosowania w odmiennych od siebie
szkołach psychoterapii.
Umiejętności
Umie wykorzystywać elementy metod psychologii klinicznej i psychoterapii:
Studenci potrafią zaprojektować interwencje mającą na celu zwiększenie kompetencji zwizanyach z
mentlizacją. Potrafiądyskutować i poddawać krytycznej ocenie swoje hipotezy odnośnie materiału
klinicznego.
Potrafi krytycznie interpretować informacje z piśmiennictwa dotyczące psychologii i psychoterapii
Potrafi sprawnie posługiwać się wybranymi ujęciami teoretycznymi w celu analizowania
podejmowanych działań praktycznych
Student pracuje samodzielnie korzystając z dostępnych źródeł poleconych przez
prowadzącego zajęcia.
Odznacza się odpowiedzialnością za własne przygotowanie do pracy i postępowanie
wobec osób z którymi i dla których pracuje, wyraża taką postawę wśród innych i pośrednio
modeluje to podejście wśród innych
Analizuje i potrafi zaakceptować opinie członków zespołu i innych specjalistów dotyczące
psychologii i psychoterapii
Posiada pogłębione umiejętności prezentowania własnych pomysłów, wątpliwości i
sugestii, popierania ich rozbudowaną argumentacją w kontekście wybranych perspektyw
teoretycznych, poglądów różnych autorów, kierując się przy tym zasadami etycznymi
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologia agresji
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
Dr Dagmara Budnik- Przybylska
A. Formy zajęć: ćwiczenia audytoryjne
specjalność
nazwa*
specjalizacja
PK
PSiPSP
Liczba punktów ECTS: 3
(godziny zajęć: 30; czytanie i analizowanie tekstów i
przygotowanie do zajęć:25 ;przygotowanie do testu
praca w zespole i przygotowanie prezentacji i
B. Sposób realizacji: w sali dydaktycznej
programu profilaktycznego 20; konsultacje: 5)
Cykl dydaktyczny: IV – V rok, semestr zimowy
Status przedmiotu
fakultatywny
Język wykładowy
Polski
Metody dydaktyczne: ćwiczenia audytoryjne oraz
warsztatowe: analiza tekstów z dyskusją i praca w
grupach, metoda projektów
A. Sposób zaliczenia: zaliczenie z oceną
B. Formy zaliczenia: wykonanie pracy zaliczeniowej: przygotowanie
prezentacji oraz projektu pracy z grupą sportowców, test z
pytaniami otwartymi
- obecność na zajęciach
- aktywność na zajęciach
- sprawdzenie przygotowania do zajęć oraz znajomości tekstów
analizowanych samodzielnie przez studentów, dyskusje na
zajęciach, analizy przypadków
- zaliczenie testu
- przygotowanie prezentacji oraz projektu
- sprawdzenie umiejętności pracy w zespole
A. Wymagania formalne:
B. Wymagania wstępne:
Cele przedmiotu
Zaznajomienie studentów z szeroko rozumianą tematyką agresji, agresywności i przemocy w różnych aspektach życia
człowieka. Ćwiczenia praktyczne w konstruowaniu programów profilaktycznych
Treści programowe
B. Problematyka ćwiczeń
1 Definicja agresji i agresywności, wstęp do teorii agresji, biologia agresji, lęk a agresja
2 Metody i narzędzia do mierzenia agresji i agresywności jako cechy
3 Agresja w kontekście rozwojowym, rola postaw rodzicielskich
a Młodzież i agresja – rozwój agresji, agresja w szkole
4 Agresja a płeć
5 Agresja w ujęciu międzykulturowym
6 Agresja w mediach
7 Agresja w sporcie
8 Agresja zwierząt
9 Agresja i autoagresja osób niepełnosprawnych
10 Ćwiczenia profilaktyki agresji, rozwiązywanie konfliktów, radzenie sobie z negatywnymi emocjami
Wykaz literatury
1 Wojciszke B., (2002) Kobiety i mężczyźni: odmienne spojrzenia na różnice, GWP, Gdańsk
2 Niehoff D. (2004) Biologia przemocy. Jak zrozumienie mózgu, zachowania i środowiska może przerwać błędne koło
agresji, Media Rodzina
3 Brannon L.,(2002) Psychologia rodzaju. Kobiety i mężczyźni: podobni czy różni., GWP Gdańsk
4 Kosewski M., (1977), Agresywni przestępcy, Wiedza Powszechna, Warszawa
5 Heitzman J. (2002), Stres w etiologii przestępstw agresywnych, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków
6 Dudała J., (2004): Fani chuligani. Rzecz o polskich kibolach, Wydawnictwo Akademickie Żak, Warszawa
7 Wolińska J.M. (2004) Agresywność młodzieży. Problem indywidualny i społeczny, Wydawnictwo UMCS Lublin,
Lublin
8 Ghiglieri M. P.(2001), Ciemna strona człowieka, CiS, WAB, Warszawa
9 Krahe B., (2005), Agresja, GWP, Gdańsk
10 Buss D.M. (2001) Psychologia ewolucyjna. Jak wytłumaczyć społeczne zachowania człowieka? Najnowsze koncepcje.,
GWP, Gdańsk
11 Kopeć D (1999) Zachowanie autoagresywne osób z niepełnosprawnością intelektualną, Poznań
12 Mikrut A(2005) Agresja młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną, Wyd. Naukowe Akademii Pedagogicznej,
Kraków
13 Kmiecik-Baran (1994), Młodzież i przemoc. Warszawa
14 Sankowski T.(2001) Wybrane psychologiczne aspekty aktywności sportowej, AWF, Poznań
15 Siek S (1993), Wybrane metody badania osobowości, Akademia Teologii Katolickiej, Warszawa :
16 Supiński J. (red.), (2004) Agresja w kulturze fizycznej, AWF, Wrocław
17 Wojciszke B., (2002), Człowiek wśród ludzi. Zarys psychologii społecznej, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa
A.2. studiowana samodzielnie przez studenta:
18 Klaus W. Vopel (2003) Kreatywne rozwiązywanie konfliktów, Jedność, Kielce
19 Rosemarie Portmann (1999)Gry i zabawy przeciwko agresji, Jedność, Kielce
Efekty uczenia się
Wiedza
(K_W01)
(K_W03)
(K_W05)
(K_W07)
- Student zna terminologię używaną w psychologii agresji
- Student ma pogłębioną i uporządkowaną wiedzę o współczesnych koncepcjach i badaniach
prowadzonych w obszarze psychologii agresji, rozumie ich historyczne i kulturowe
uwarunkowania
-ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat specjalizacji psychologii, obejmującą
terminologię, teorię i metodykę
-Ma pogłębioną wiedzę na temat specyfiki relacji społecznych, zjawisk społecznych oraz
rządzących nimi prawidłowości z punktu widzenia psychologii
K_U02
K_U05
K_U06
K_U11
K_U10
(K_K01)
(K_K02)
(K_K03)
(K_K05)
(K_K06)
Umiejętności
-Potrafi wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii oraz powiązanych
z nią dyscyplin w celu analizy złożonych problemów psychologicznych, wychowawczych,
pomocowych, a także diagnozowania i projektowania działań praktycznych
-Posiada pogłębione umiejętności prezentowania własnych pomysłów, wątpliwości i sugestii,
popierania ich rozbudowaną argumentacją w kontekście wybranych perspektyw teoretycznych,
poglądów różnych autorów, kierując się przy tym zasadami etycznymi
-Ma pogłębione umiejętności obserwowania, diagnozowania oraz analizowania wzorów ludzkich
zachowań
- Potrafi pracować w zespole; umie przyjmować i wyznaczać zadania, ma elementarne
umiejętności organizacyjne pozwalające na realizację celów związanych z treściami
prezentowanymi podczas zajęć
Potrafi wybrać i zastosować właściwy dla danej działalności psychologicznej sposób
postępowania, potrafi dobierać środki i metody pracy w celu efektywnego wykonania
pojawiających się zadań zawodowych
-Ma pogłębioną świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę ciągłego
rozwoju osobistego i zawodowego
-Jest gotowy do podejmowania wyzwań zawodowych i osobistych; wykazuje aktywność,
podejmuje trud i odznacza się wytrwałością w podejmowaniu indywidualnych i
zespołowych działań profesjonalnych w zakresie psychologii; angażuje się we
współpracę
- Student docenia znaczenie nauk psychologicznych dla rozwoju jednostki i prawidłowych
więzi w społeczeństwie, ma pozytywne nastawienie do nabywania wiedzy z zakresu psychologii
- Jest przekonany o konieczności i doniosłości zachowania się w sposób profesjonalny i
przestrzega zasad etyki zawodowej
- Odznacza się odpowiedzialnością za własne przygotowanie do pracy i prowadzone działania
oraz prezentację ich efektów
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Praca z rodziną w ujęciu systemowym
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
Dr Aleksandra Lewandowska-Walter
specjalność
specjalizacja
PR
PK
A. Formy zajęć
ćwiczenia warsztatowe
B. Sposób realizacji zajęć:
• zajęcia poza salą dydaktyczną – spotkanie studenta z rodziną w
celu przygotowania studium przypadku
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
• polski
Metody dydaktyczne
• elementy wykładu z prezentacją multimedialną
• ćwiczenia audytoryjne: praca w grupach / analiza
•
zdarzeń krytycznych (przypadków) / dyskusja /
praca nad rozwojem własnym studenta
przygotowanie studium przypadku na podstawie
spotkania konsultacyjnego z rodziną lub
członkiem rodziny
A. Sposób zaliczenia:
B. Formy zaliczenia:
• kolokwium
• wykonanie pracy zaliczeniowej: przygotowanie studium przypadku
• aktywność w ramach ćwiczeń warsztatowych
• Końcowa ocena będzie wypadkową oceny z kolokwium oraz z
przygotowanego przez studenta studium przypadku
Należy określić:
A. Wymagania formalne: Psychologia rozwoju człowieka, Wstęp do psychologii rodziny, Psychologia wychowawcza
zakres wiadomości – student zna mechanizmy funkcjonowania człowieka związane z kolejnymi fazami rozwojowymi, zna
podstawowe teorie i pojęcia z zakresu psychologii rodziny i psychologii wychowawczej,
umiejętności – student potrafi przeprowadzać wywiad kliniczny i obserwację zachowania, a także wnioskować na ich
podstawie o funkcjonowaniu człowieka; student potrafi wykorzystać wiedzę z zakresu psychologii rozwojowej,
psychologii rodziny oraz psychologii wychowawczej do analizowania problemów rodziny i jej członków
kompetencje – student jest odpowiedzialny za własne przygotowanie do przeprowadzenia rozmowy z rodziną, jest gotowy
do współpracy w grupie w ramach ćwiczeń warsztatowych, a także wykazuje gotowość do pogłębienia świadomości
dotyczącej funkcjonowania rodziny własnej
Cele przedmiotu
Celem przedmiotu jest nabycie wiedzy na temat funkcjonowania rodziny w ujęciu teorii systemów oraz nabycie
umiejętności rozumienia znaczenia problemu (symptomu) dla systemu rodzinnego. W trakcie zajęć studenci zapoznają
się z zasadami rozmowy z rodziną i procesem terapii rodzin oraz nabędą kompetencji w zakresie świadomości
funkcjonowania własnej rodziny pochodzenia.
Treści programowe
1. Systemowe rozumienie procesów rodzinnych. Podstawowe pojęcia.
2. Cykl życia rodziny. Kryzysy związane ze zmianami cyklu.
3. Komunikacja w rodzinie.
4. Zasady prowadzenia rozmowy z rodziną.
5. Proces terapii rodzin:
• pierwszy kontakt z rodziną
•
interwencje terapeutyczne
•
•
techniki terapeutyczne
metoda genogramu.
6. Mity i sekrety rodzinne. Przekazy transgeneracyjne.
7. Ewolucja myślenia systemowego:
• Terapia systemowa jako dialog.
•
Terapia narracyjna.
Wykaz literatury
De Barbaro B. (red.) Wprowadzenie do systemowego rozumienia rodziny. Collegium Medicum UJ, Kraków
Mudyń K. (2003) Zdarza się, że myślimy systemowo. W: Górniak L., Józefik B. (red.) „Ewolucja myślenia
systemowego w terapii rodzin.” Wydawnictwo UJ, Kraków.
Tryjarska, B. (2005). Pytania cyrkularne w systemowej terapii rodzin. Nowiny Psychologiczne, 4, 61-70
Ryś, M. (2001). Systemy rodzinne. Metody badań struktury rodziny pochodzenia i rodziny własnej. Warszawa: CMPPP.
McGoldrick M., Gerson R., Shellenberger S. (2007). Genogramy. Rozpoznanie i inetrwencja. Wydawnictwo Zysk i
S-ka, Poznań
Napier, A. (2008). Małżeństwo: krucha więź. W poszukiwaniu partnerstwa i trwałości. Kraków: Wydawnictwo Znak
Whitaker, C.A., Napier, A. (2006). Rodzinna karuzela. Terapia rodzin bez tajemnic. Kraków: Wydawnictwo Znak
Namysłowska I. (2000) Terapia rodzin. Instytut Psychiatrii i Neurologii. Warszawa
Deissler K.G. (1998) Terapia systemowa jako dialog. Wydawnictwo UJ, Kraków.
Satir V. (2000) Rodzina – tu powstaje człowiek. GWP, Gdańsk
Field D. (1999) Osobowości rodzinne. Oficyna Wydawnicza LOGOS
Efekty uczenia się
K_W01
K_W11
K_U01
K_U02
K_U10
K_K01
K_K07
K_K02
Wiedza
Student:
•
•
posiada wiedzę dotyczącą funkcjonowania człowieka i rodziny według teorii systemowej
identyfikuje zasady pracy terapeuty rodzinnego oraz normy etyczne dotyczące pomocy
psychologicznej dla rodzin
Umiejętności
Student:
• Posiada pogłębione umiejętności obserwowania relacji rodzinnych
•
•
Potrafi wykorzystać i integrować wiedzę z zakresu teorii systemowej funkcjonowania
rodziny do analizowania problemów zgłaszanych przez rodziny i jej członków (funkcja
objawu) oraz projektowania działań pomocowych / terapeutycznych
Potrafi posługiwać się poznanymi narzędziami pracy terapeuty rodzinnego (pytania
cyrkularne i reflektujące, genogram, team reflektujący, pozytywna konotacja) w celu
prowadzenia rozmowy z rodziną oraz oddziaływania terapeutycznego
Student:
• Rozumie potrzebę rozwoju własnego w celu zwiększania efektywności własnego
oddziaływania terapeutycznego
• Jest wrażliwy na problemy społeczne i psychologiczne, zwłaszcza na poziomie rodziny
jako systemu
• Samodzielnie projektuje działania pomocowe na podstawie wcześniejszego procesu
diagnozy procesów zachodzących w rodzinie
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Proces umierania i żałoby – pomoc psychologiczna
Kod ECTS
Studia
Kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
specjalność
specjalizacja
PK
B. Formy zajęć
Ćwiczenia: warsztatowe
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Język polski
Metody dydaktyczne
• warsztaty
B. Formy zaliczenia
• wykonanie pracy zaliczeniowej: przygotowanie eseju
zaliczenie pisemne
brak
Cele przedmiotu
Celem zajęć jest zapoznanie studentów ze wybranymi koncepcjami psychologicznymi dotyczącymi zjawiska śmierci i
umierania. Przedstawione zostaną aspekty kliniczne, psychologiczne i międzykulturowe. Student powinien nauczyć w jaki
sposób należy rozmawiać i wspierać psychologicznie osobę umierającą i jej rodzinę i bliskich.
Treści programowe
C. Problematyka ćwiczeń
1.
2.
3.
4.
5.
Psychologiczne aspekty śmierci i żałoby.
Wola życia i instynkt umierania – koncepcja wg. R. Kaustenbaum.
Czym jest śmierć i umieranie w ujeciu psychologii rozwojowej.
Pięć stadiów przeżywania żałoby wg. Elizabeth Kubler-Ross.
Studia przypadków - przykłady z kontrowersyjnej tematyki – „Życie po życiu”.
6. Omówienie psychologicznych przyczyn lęku przed myśleniem, rozmową o śmierci i przed kontaktem z osobami
umierającymi.
Wykaz literatury
A.1.
1.Kastenbaum R. (2000). The psychology of death. New York. Springer Publishing Company.
2.Morgan J.C. (2005). Psychology of death and dying. USA.Wipf & Stock Publishers.
3.Kubler- Ross E. (1998). On death and dying. New York. Scribner
4.Langner I.(2006). Choises of living: Coping with fear of dying. New York. Springer
5.Irish D.P. (1996). Ethnic variations in Dying, Death and Grief. Philadelphia. Taylor & Francis
1. Makselon J. (2000). Psychologiczne aspekty żałoby. Kraków. ATK.
D. Literatura uzupełniająca
Wyszukiwana samodzielnie przez studentów na zadany temat
Efekty uczenia się
Wiedza: K_W02, K_W05, K_W11
Zna na poziomie rozszerzonym terminologię z zakresu psychologii klinicznej i nauk o zdrowiu.
Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o jednostkach chorób psychicznych, etiologii, sposobach
leczenia . Potrafi odpowiedziec na kluczowe pytania dotyczące mechanizmów psychologicznych
wystepujacych u osób z chorobą terminalną.
Ma uporządkowaną wiedzę na temat zasad i norm etycznych oraz etyki zawodowej; zna prawne,
organizacyjne i etyczne uwarunkowania wykonywanej działalności zawodowej
Umiejętności: K_U11, K_U18
temacie.
Kompetencje społeczne (postawy): K_K07, K_K08
interdyscyplinarny.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Podstawy psychofarmakoterapii
Kod ECTS
Studia
Kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
specjalność
specjalizacja
PK
PSiPSP
E. Formy zajęć
Ćwiczenia audytoryjne
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Język polski
Metody dydaktyczne
B. Formy zaliczenia
• zaliczenie kolokwium
zaliczenie pisemne
A. Wymagania formalne: brak
B. Wymagania wstępne: znajomość psychopatologii i rodzajów chorób psychicznych
Cele przedmiotu
Zajęcia mają na celu zapoznanie studentów z podstawami farmakoterapii stosowanej w leczeniu wybranych chorób
psychicznych. Omówione będą zagadnienia objaśniające biologiczne podłoże chorób psychicznych i przyczynami dla
których stosowane są leki w tych jednostkach chorobowych. Student powinien zapoznać się z terminologią odnoszącą
się do obszaru farmakologii, umieć zrozumieć specyfikę i indywidualne różnice obserwowane wśród osób u których
stosuje się farmakoterapię.
Treści programowe
1. Wstęp – ustawa o ochronie zdrowia psychicznego.
2. Jak powstają i działają leki. Rys historyczny farmakoterapii.
3. Zaburzenia psychiczne w przebiegu różnych chorób somatycznych.
4. Biochemiczne uwarunkowania depresji, stosowane leki. Hipoteza monoaminowa.
5. Zespoły lękowe i charakterystyka działania benzodiazepin. Anksjolityki.
6. Działanie psychotropowe leków nasennych. Narkolepsja, insomnia, hipersomnia.
7. Choroba afektywna dwubiegunowa – charakterystyka i stosowana farmakoterapia.
8. Psychofarmakoterapia psychoz. Hipoteza dopaminowa.
9. ADHD – etiopatogeneza choroby i stosowana farmakoterapia.
10. Choroby neurodegeneracyjne Alzheimer, Parkinson i stosowana farmakoterapia.
Wykaz literatury
A.1.
1.Psychiatria t.2, t.3, red. A.Bilikiewicz, S.Pużyński, J.Rybakowski,J.Wciórka, Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner,
Wrocław 2002
2.Psychiatria, Tomb D.A., Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, Wrocław 2003
3.Podstawy psychofarmakologii
depresji i choroby afektywnej dwubiegunowej, Stahl S.M., α – MEDICA PRESS, Bielsko-Biała 2003
4.O depresji.O manii. O nawracających zaburzeniach nastroju, Koszewska I., Habrat-Pragłowska E., Wydawnictwo
Lekarskie PZWL, Warszawa 2003
5.Choroba afektywna dwubiegunowa, Walden J., Grunze H., Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, Wrocław 2004
1.Podstawy psychofarmakologii depresji i choroby afektywnej dwubiegunowej, Stahl S.M., α – MEDICA PRESS,
Bielsko-Biała 2003
2.O depresji.O manii. O nawracających zaburzeniach nastroju, Koszewska I., Habrat-Pragłowska E., Wydawnictwo
Lekarskie PZWL, Warszawa 2003
3.Choroba afektywna dwubiegunowa, Walden J., Grunze H., Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, Wrocław 2004
Pharmindex, Wydawca: UBM Medica 2011
Efekty uczenia się
Wiedza: K_W02, K_W05,
Zna na poziomie rozszerzonym terminologię z zakresu psychopatologii i farmakologii, nauk
społecznych i nauk o zdrowiu właściwych dla kierunku psychologia kliniczna.
Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o jednostkach chorób psychicznych, etiologii, sposobach
leczenia . Potrafi odpowiedziec na kluczowe pytania dotyczące mechanizmów działania
omówionych metod biologicznego leczenia chorób psychicznych.
Umiejętności: K_U11, K_U10
temacie.
Kompetencje społeczne (postawy): K_K08
interdyscyplinarny.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Praca z pacjentem przewlekle chorym w warunkach szpitalnych
Wydział Nauk Społecznych Instytut Psychologii
Studia
Kod ECTS
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
dr Aleksandra Szulman-Wardal
specjalność
nazwa*
specjalizacja
PK
A. Formy zajęć
ćwiczenia: terenowe
zajęcia poza pomieszczeniami dydaktycznymi UG – Szpital
Specjalistyczny w Kościerzynie (60km od Gdańska, dogodny dojazd
PKS)
C. Liczba godzin
30 godzin
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia terenowe,
− praca w grupach
− praca z pacjentem
− analiza zdarzeń przypadków
− dyskusja
Język wykładowy
język polski
zaliczenie z oceną
B. Formy zaliczenia
wykonanie pracy zaliczeniowej: napisanie indywidualnego programu
oddziaływań psychologicznych dla konkretnego pacjenta
• obecność na zajęciach (50%)
• indywidualny program oddziaływań psychologicznych dla pacjenta
(50%)
Należy określić:
A. Wymagania formalne, Wstęp do Psychologii Klinicznej
B. Wymagania wstępne, zagadnienia z szeroko pojętej psychologii klinicznej, diagnostyki psychologicznej, kontaktu z
pacjentem
Cele przedmiotu
Założenia i cele tego przedmiotu, to wypracowanie umiejętności diagnostycznych oraz prognostycznych w pracy z pacjentem
przewlekle chorym w aspekcie psychospołecznego funkcjonowania osoby chorej,
Treści programowe
1. Możliwość spotkania z pacjentem przewlekle chorym w sytuacji pobytu na oddziale szpitalnym. Szczególnie, zaś
doświadczenie praktycznej pracy z pacjentami przewlekle chorymi wybranych oddziałów: reumatologii, stacja dializ,
hospicjum.
2. Uzyskanie podstawowych informacji o specyfice najczęściej spotykanych chorób doświadczanych przez pacjentów
tych oddziałów.
3. Zaznajomienie ze specyfiką pracy wyżej wspomnianych oddziałów na rzecz pacjenta, zapoznanie się z objawami,
4.
5.
6.
sposobem leczenia –oraz możliwościami prognostycznymi najczęstszych chorób z grup: reumatologicznych,
nefrologicznych, onkologicznych.
Zaznajomienie się ze specyfiką pracy psychologa na wspomnianych oddziałach.
Wypracowanie specjalnych procedur postępowania z pacjentem przewlekle chorym oraz wykorzystanie narzędzi
psychodiagnostycznych dla ustalenia problemów psychospołecznych pacjenta, w celu zaradzenia im na drodze krótko i
długoterminowej.
Napisanie indywidualnego programu oddziaływań psychologicznych dla konkretnego pacjenta.
Wykaz literatury
A.1. obowiązkowa
Bereza B. (2005). Psychospołeczne aspekty doświadczania własnej choroby u osób z przewlekłą niewydolnością nerek. W: S.
Steuden, M. Ledwoch (red.). Wybrane zagadnienia z psychologii klinicznej i osobowości. Problemy człowieka chorego. Lublin.
TN KUL. 15-38.
Popielski K. (2005). Psychologiczne aspekty doświadczenia schorzeń reumatycznych. Ru 2005; 43, 3: 160–165 U osób
z przewlekłą niewydolnością nerek. W: S. Steuden, M. Ledwoch (red.).
Bidzan M., Budziński W. (2011) (red.), Rozwój poprzez terapię. Interdyscyplinarne aspekty pedagogiki leczniczej, Gdańsk,
Wyd. GWSH.
Bereza B. (2008). Doświadczanie własnej choroby przez pacjentów dializowanych. Lublin.
Wydawnictwo TN KUL.
De Walden Gałuszko K. (2001). Psychologiczne aspekty bólu. Przew. Lek. 2001, 4, 4, 58-59
Wlazło A. i.in. (2008). Wybrane zmienne psychologiczne u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i chorobą
Gravesa-Basedowa. Neuropsychiatria i Neuropsychologia 2008; 3, 2: 71-79.
Efekty uczenia się
K_W10
K_W05
K_U02
K_U07;
K_K03
K_K05
K_K08
Wiedza
K_W05, K_W10
Student:
- zna specyfikę, prognostykę oraz sposób leczenia chorób, której najczęściej występują na
wizytowanych oddziałach,
- ma orientację, jakie metody badań może używać dla konkretnych grup pacjentów, które mają w
konsekwencji służyć ustaleniu oddziaływań psychologicznych,
- potrafi na podstawie swoich badań i obserwacji ustalić program oddziaływania psychologicznego
dla konkretnego pacjenta.
Umiejętności
K_U02; K_U07
Student:
- ma pogłębione umiejętności obserwowania, diagnozowania i racjonalnego oceniania sytuacji
psychospołecznej u konkretnego pacjenta,
- projektuje program oddziaływań wobec pacjenta,
- prowadzi profesjonalny kontakt z pacjentem z zachowaniem standardów etycznych.
K_K03
K_K05
K_K08
Student:
- docenia wagę znajomości metody diagnostycznej koniecznej w warsztacie zawodowym
psychologa klinicznego,
- jest przekonany o konieczności zachowania się profesjonalnego w kontakcie z badanym
pacjentem,
- jest świadomy istnienia etycznego wymiaru w kontakcie z pacjentem.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Metoda MMPI-2 w praktyce psychologicznej22
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
dr Aleksandra Szulman-Wardal
A. Formy zajęć
specjalność
specjalizacja
PK
ćwiczenia: warsztatowe,
Uzupełnia pracownik zajmujący się tokiem studiów,
zgodnie z ustaleniami dokonanymi w ramach
jednostki prowadzącej kierunek.
Strategia obliczania / szacowania punktów ECTS
odbywa się w oparciu o następujące założenia:
1 punkt ECTS oznacza 25- 30 godzin pracy studenta
w różnych formach takich jak: uczestniczenie w
zajęciach dydaktycznych w UG, samodzielne
przygotowywanie się do egzaminu, przygotowanie i
prezentacja projektu, przygotowywanie się do zajęć ,
przygotowanie prezentacji itd
B. Liczba godzin
30 godzin
Szczegółowe zasady przyporządkowania punktów
ECTS są przedstawione w „Przewodniku po
sylabusie”.
Cykl dydaktyczny
semestr zimowy studia dzienne i wieczorowe
Status przedmiotu
• obowiązkowy / fakultatywny
Język wykładowy
język polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia: analiza tekstów z dyskusją, praca w
grupach, analiza przypadków
zaliczenie z oceną
B. Formy zaliczenia
zaliczenie pisemne – prezentacja przypadku
Student otrzymuje zaliczenie na podstawie:
• obecności na ćwiczeniach i aktywnego udziału w nich (10%)
•
dokonaniu indywidualnych badań i ich interpretacji (20%)
•
aplikacji wiedzy do praktycznej pracy z pacjentem (70%)
A. Wymagania formalne, bez wymogów
B. Wymagania wstępne, zdobyta wiedza z zakresu diagnostyki osobowości, podstawowa wiedza z zakresu psychopatologii,
ukończenie kursu z metody MMPI-2
Cele przedmiotu
Zajęcia poświęcone będą wykorzystaniu testu MMPI-2 w praktyce terapii psychologicznej, zarówno przy wyborze
kluczowych obszarów do terapii, wyborze sposobu podejścia, jak również monitorowania postępów terapii.
Zaprezentowane zostaną sposoby tworzenia hipotez terapeutycznych, planowania interwencji i budowania informacji
zwrotnej dla pacjenta. Zajęcia poświęcone będą także analizie konkretnych przypadków, w tym również przypadków
prezentowanych przez studentów.
Treści programowe
1. Wykorzystywanie testów psychologicznych w praktyce - koszty i korzyści dla terapii psychologicznej.
2.Krótkie przypomnienie testu MMPI-2
- jakie hipotezy na temat pacjenta można postawić w oparciu o wyniki skal kontrolnych,
- skale kliniczne i kody wysokopunktowe, jako dane szacunkowe w odniesieniu do stopnia w jakim pacjent potrzebuje pomocy
psychologicznej.
3.Skale dodatkowe w planowaniu procesu terapeutycznego:
- wskaźniki uzależnienia;
- określanie czynników mogących wpływać na postępy w terapii.
4.Wskaźniki treściowe w planowaniu i ocenianiu postępów w terapii psychologicznej:
- analiza pozycji krytycznych pod kątem specyficznych obszarów terapii,
- ograniczenia w wykorzystaniu skal klinicznych vs. skal zrestrukturyzowanych.
- wykorzystanie skal treściowych do planowania procesu terapii.
5.Wykorzystanie wyników MMPI-2 do przygotowania przez terapeutę feed-backu dla pacjenta.
6.Kwestionariusz Planowania Terapii.
7.Analiza przypadków.
Wykaz literatury
Matkowski M. (1992). MMPI. Poznań: Pracownia Terapii i rozwoju osobowości.
Efekty uczenia się
K_W05
K_W08
K_W12
K_U02
K_U07
K_K01
K_K03
K_K05
K_K08
Wiedza
K_W05
K_W08
K_W12
Student:
- ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę z zakresu psychopatologii,
- posiada umiejętność zbierania, obliczania i interpretowania wyników testu MMPI-2 i potrafi tą
wiedzę zaaplikować do wykreowania schematu procesu terapeutycznego,
- posiadł wymagane zasady oraz normy etyczne konieczne do kontaktu z pacjentem oraz
przeprowadzania, interpretowania badań oraz zaproponowania oddziaływań interwencyjnych.
Umiejętności
K_U02
K_U07
Student:
- scala wiedzę teoretyczną w celu złożonych analiz problemów psychopatologicznych,
- ma pogłębione umiejętności obserwowania, diagnozowania i racjonalnego oceniania pacjenta
oraz jego wyników badań.
K_K03
K_K05
K_K08
Student:
- jest przekonany o doniosłości i zachowania się profesjonalnego w kontakcie z badanym
pacjentem,
- jest świadomy istnienia etycznego wymiaru dokonywanych badań naukowych metodą MMPI-2.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologiczne aspekty prokreacji
Kod ECTS
Instytut Psychologii
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite studia mgr
tryb
e
prof. UG dr hab. Mariola Bidzan, mgr Łucja Bieleninik
A. Formy
• ćwiczenia
specjalność
specjalizacja
2 pkt ECTS (50 godz) - zajęcia dydaktyczne z
zajęć;
• zajęcia w sali dydaktycznej oraz ćwiczenia praktyczne w Instytucie 2 pkt ECTS (50 - 60 godz) – samodzielna praca
Położnictwa Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego
C. Liczba godzin
• 30 h
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia:
− praca w grupach
− gry symulacyjne
− analiza przypadków
− mini-wykład z prezentacją multimedialną
− dyskusja
− praca z pacjentkami na oddziale (rozmowa,
B. Formy zaliczenia
• aktywny udział w zajęciach
• przygotowanie mini-wykładu
• opracowanie studium przypadku pacjentki z problemami
wywiad, próba udzielenia wsparcia
psychologicznego)
prokreacyjnymi wraz z zaplanowaniem oddziaływań
psychologicznych
• obecność na zajęciach 70%
• znajomość problematyki z listy lektur podanej przez Prowadzącego
zajęcia,
• umiejętność opracowania studium przypadku i rozwiązania go w
kontekście planowych oddziaływań psychologicznych
Należy określić:
A. Wymagania formalne: brak wymagań
B. Wymagania wstępne: zaliczenie podstawowych, obligatoryjnych przedmiotów z zakresu psychologii
Cele przedmiotu
Zapoznanie uczestników z najnowszą wiedzą dotyczącą psychologicznych aspektów prokreacji, zarówno odnoszącą się do
normy, jak i do problemów; nabycie praktycznych umiejętności klinicznych związanych z pracą z pacjentkami Kliniki
Rozrodczości (dobór specyficznych metod diagnostycznych, stawianie hipotez, formułowanie opinii psychologicznych,
wyjaśnianie mechanizmów psychologicznych, projektowanie terapii).
Treści programowe
A. Problematyka ćwiczeń
• Miejsce psychologii w badaniach nad prokreacją
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
Bio-psycho-społeczny model prokreacji
Psychologia prokreacji jako specjalność naukowa
Rozwój psychofizyczny w prenatalnej fazie życia dziecka.
Przebieg ciąży i porodu (reakcje emocjonalne, procesy poznawcze, więź emocjonalna z dzieckiem, ciąża wysokiego ryzyka,
zaburzenia emocjonalne w okresie ciąży i po porodzie)
Diagnoza prenatalna
Wcześniactwo, TTTS i inne zaburzenia w okresie okołoporodowym.
Psychologiczne aspekty utrudnionej prokreacji (niepłodność małżeńska, samoistne poronienia, techniki wspomaganego
rozrodu, prawne i etyczne aspekty wspomaganej reprodukcji)
Psychologiczne aspekty ciąży i porodu u nieletnich
Pomoc psychologiczna w psychologii prokreacji
Specyfika kontaktu i badania psychologicznego pacjentek w klinice położnictwa i chorób kobiecych
Wykaz literatury
•
Bielawska-Batorowicz E. (2006), Psychologiczne aspekty prokreacji, Katowice: Wyd. Naukowe „Śląsk”
•
Gretkowska M. (2001), Polka, Warszawa: Wyd. W.A.B.
•
Bidzan M. (2010), Niepłodność w ujęciu bio-psycho-społecznym, Kraków: Oficyna Wyd. „Impuls”
•
Bidzan M. (2007), Nastoletnie matki: psychologiczne aspekty ciąży, porodu, połogu, Kraków: Oficyna Wyd. „Impuls”
•
•
Kornas-Biela D. (2010), Pedagogika prenatalna. Nowy obszar nauk o wychowanu, Lublin: Wyd. KUL
•
Wasilewska-Pordes M. (2000), Depresja porodowa u kobiet, Kraków: Wyd. „RADAMSA”
•
Bigos J., Mozer B. (2010, Dziecko z chmur, Warszawa: Wyd. „Nasza Księgarnia”
•
Koszewska I. (2010). O depresji w ciąży i po porodzie, Warszawa: Wydawnictwo PZWL
•
Jurczenko-Topolska I. (2005), Bociany przylatuja zimą, Warszawa: Wyd. Historia i Życie
•
•
•
Odent M. (2010), Cesarskie cięcie a poród naturalny. Wątpliwości, konsekwencje, wyzwania, Wrocław: Fundacja
Kobieta i Natura.
Podolska M. (2011), Niepłodność i jej następstwa psychologiczne, Szczecin: Wyd. Uniwersytetu Szczecińskiego
Materiały własne osób prowadzących, artykuły z Ginekologii Polskiej, Journal of Reproduction and Infant Psychology,
Medical Science Monitor itp.
Efekty uczenia się
Wiedza K_W04, K_W06; K_W09, K_W11
Student ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat teorii w psychologii prokreacji,
specyfice i procesach dotyczących psychologicznych aspektów prokreacji, zna terminologię, teorię
i metodykę obowiązująca w tej dyscyplinie. Ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat
rozwoju psychoseksualnego człowieka w cyklu życia zarówno w aspekcie biologicznym,
psychologicznym, jak i społecznym. Student rozumie specyfikę funkcjonowania człowieka od
okresu prenatalnego do okresu klimakterium. Student wyciąga proste wnioski dotyczące podłoża
problemów związanych z psychologicznymi aspektami prokreacji. Ma pogłębioną wiedzę z
zakresu czynników psychicznych determinujących zachowanie człowieka (emocji i motywacji,
osobowości, temperamentu i inteligencji) w kontekście psychologii prokreacyjnej. Ma pogłębioną
i rozszerzoną wiedzę na temat biologicznych, pedagogicznych, społecznych i filozoficznych
podstaw funkcjonowania psychicznego człowieka; rozumie istotę funkcjonalności i
dysfunkcjonalności, harmonii i dysharmonii, normy i patologii w odniesieniu do prokreacji
człowieka.
Umiejętności K_U01, K_U02; K_U03, K_U09, K_U10, K_U11
Student posiada pogłębione umiejętności obserwowania, wyszukiwania i przetwarzania informacji
na temat różnych aspektów psychologii prokreacji rozmaitej natury, przy użyciu różnych źródeł
oraz interpretowania ich z punktu widzenia problemów psychologicznych, zdrowotnych. Potrafi
wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii prokreacji oraz
pomocowych czy terapeutycznych, a także diagnozowania i projektowania działań praktycznych.
Student potrafi generować oryginalne rozwiązania złożonych problemów psychologicznych i
prognozować przebieg ich rozwiązywania oraz przewidywać skutki planowanych działań w
określonych obszarach praktycznych – potrafi analizować podłoże problemów prokreacyjnych,
dokonać doboru specyficznych metod diagnostycznych, postawić hipotezy, formułować opinię
psychologiczną, wyjaśnić mechanizmy psychologiczne, zaprojektować terapię i inne formy
pomocy psychologicznej. Potrafi sprawnie porozumiewać się przy użyciu różnych kanałów i
technik komunikacyjnych ze specjalistami w zakresie psychologii, jak i z innymi specjalistami,
przede wszystkim lekarzami. Potrafi pracować w zespole pełniąc różne role; umie przyjmować i
wyznaczać zadania, ma elementarne umiejętności organizacyjne pozwalające na realizację celów
związanych z projektowaniem i podejmowaniem działań profesjonalnych
Kompetencje społeczne (postawy) K_K01; K_K03, K_K06, K_K07
Ma pogłębioną świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę ciągłego
rozwoju osobistego i zawodowego. Docenia znaczenie nauk psychologicznych dla rozwoju
jednostki i prawidłowych więzi w społeczeństwie, ma pozytywne nastawienie do nabywania
wiedzy z zakresu studiowanej dyscypliny naukowej i budowania warsztatu pracy psychologa.
Odznacza się odpowiedzialnością za własne przygotowanie do pracy, podejmowane decyzje i
prowadzone działania oraz ich skutki, czuje się odpowiedzialny wobec ludzi, dla których dobra
stara się działać, wyraża taką postawę w środowisku specjalistów i pośrednio modeluje to
podejście wśród innych. Jest wrażliwy na problemy społeczne i psychologiczne, gotowy do
komunikowania się i współpracy z otoczeniem, w tym z osobami niebędącymi specjalistami w
danej dziedzinie oraz do aktywnego uczestnictwa w grupach i organizacjach realizujących
działania psychologiczne.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Zastosowanie Skali Bayley III (Bayey Scales of Infant and Toddler
Development, BSID-III)
Studia
kierunek
psychologia
stopień
tryb
e
dr Łucja Bieleninik
A. Formy zajęć
• ćwiczenia
C. Liczba godzin
• 15
Kod ECTS
specjalność
specjalizacja
PK
zajęć;
Cykl dydaktyczny
IV – V rok, semestr zima
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• wykład problemowy z prezentacją multimedialną
• ćwiczenia audytoryjne:
−
−
−
−
praca w grupach
gry symulacyjne
analiza przypadków
dyskusja
B. Formy zaliczenia
• opracowanie studium przypadku
• opracowanie diagnozy psychologicznej
kontekście planowych oddziaływań
psychologicznych/terapeutycznych
• umiejętność pisania diagnoz psychologicznych
Należy określić:
Cele przedmiotu
Przekazanie studentom wiadomości na temat Bayey Scales of Infant and Toddler Development; nabycie przez studentów
praktycznych umiejętności klinicznych związanych z posługiwaniem się testem, ocenianiem rozwoju psychoruchowego
dzieci, pisaniem diagnoz psychologicznych oraz przekazywaniem informacji zwrotnej rodzicom.
Treści programowe
• Przedstawienie BSID-III
• Grupa docelowa
• Zawartość i struktura
• Formularz oceny dziecka (Record Form)
• Formularz oceny rodzica (Social-Emotional and Adaptive Behavior Questionnaire)
• Inwentarz obserwacji zachowania
• Przygotowanie i przeprowadzenie badania
• Obliczanie wieku dziecka i punktu startu testu
• Wyniki surowe
• Wyniki przeliczone
• Wyniki łączne, centyle i przedziały ufności
• Ogólne wskaźniki administracyjne
• Wykreślanie profilu rozwoju dziecka – Scaled Score Profile i Composite Score Profile
• Skala społeczno-emocjonalna (Social-Emotional Scale)
• Skala zachowań adaptacyjnych (Adaptive Behavior Scale)
• Analiza przypadków
• Interpretacja wyników
• Tworzenie diagnoz
• Informacja zwrotna dla rodziców (Caregiver Report)
Wykaz literatury
• Bayley N. (2006): Scales of Infant and Toddler Development, Third Edition, Administration Manual, NCS Pearson.
• Bayley N. (2006): Scales of Infant and Toddler Development, Third Edition, Technical Manual, NCS Pearson.
• Bayley Scales of Infant and Toddler Development, Caregiver Report, NCS Pearson.
• Bayley Scales of Infant and Toddler Development, Record Form, NCS Pearson.
• Bayley Scales of Infant and Toddler Development, Social-Emotional and Adaptive Behavior Questionnaire, NCS
Pearson.
Efekty uczenia się
K_W05
K_W08
K_W12
K_U02
K_U07
Wiedza
Student:
- ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę z zakresu psychopatologii rozwojowej
- posiada umiejętność zbierania, obliczania i interpretowania wyników Skali Bayley-III
- posiadł wymagane zasady oraz normy etyczne konieczne do kontaktu z dzieckiem i jego rodziną oraz
przeprowadzania oraz interpretowania badań
Umiejętności
Student:
- ma pogłębione umiejętności obserwowania, diagnozowania i racjonalnego oceniania dziecka w wieku
0-42 miesiąca oraz jego wyników badań.
K_K03
K_K05
K_K08
Student:
- docenia wagę znajomości metody diagnostycznej koniecznej w warsztacie zawodowym psychologa
klinicznego,
- jest przekonany o doniosłości i zachowania się profesjonalnego w kontakcie z badanym dzieckiem i
jego rodziną
- jest świadomy istnienia etycznego wymiaru dokonywanych badań naukowych Skalą Bayley-III
Kontakt
e-mail: [email protected]
Nazwa przedmiotu
Nowoczesne techniki neuroobrazowe w praktyce klinicznej
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
stacjonarne
mgr Patrycja Naumczyk.
A. Formy zajęć
• ćwiczenia: audytoryjne
C. Liczba godzin
30
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• / fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia audytoryjne: praca w grupach
B. Formy zaliczenia
A. Wymagania formalne, zaliczony przedmiot Neuropsychologia kliniczna dorosłych
B. Wymagania wstępne, znajomość języka angielskiego
Cele przedmiotu
• zapoznanie studentów z technikami wykorzystywanymi w neuroobrazowaniu strukturalnym i czynnościowym
• zapoznanie studentów z podstawami fizycznymi, najczęściej stosowaną metodyką badań, możliwościami oraz
ograniczeniami nowoczesnych technik neuroobrazowania strukturalnego i czynnościowego.
Treści programowe
• historyczne metody neuroobrazowe
• elektroencefalografia (EEG)
• magnetoencefalografia (MEG)
• metoda potencjałów wywołanych (ERP)
• tomografia komputerowa (CT)
• rezonans magnetyczny (MRI)
• techniki wykorzystujące zjawisko rezonansu (fMRI, spektroskopia NMR, traktografia, wolumetria)
• techniki łączone (fMRI-EEG, inne)
• techniki wykorzystujące zjawiska jądrowe (SPECT, PET)
Wykaz literatury
• Hendee, Ritenour (2002) Medical imaging physics
• Tofts (2003) Quantitative MRI of the brain
• Jaśkowski (2004) Zarys psychofizjologii
• Jaśkowski (2009) Neuronauka poznawcza
• Lambert, Mazzola (2001) Nuclear magnetic resonance spectroscopy
.
Efekty uczenia się
Wiedza
• K_W04
• student wymienia i opisuje podstawowe stosowane techniki neuroobrazowe
• K_U06
• student identyfikuje zalety i wady poszczególnych technik
• K_K01
• student opisuje podstawowe podejścia metodologiczne poszczególnych technik
czynnościowych
Umiejętności
• student porównuje przydatność metodologiczną danych technik do prowadzenia
określonych badań w zakresie neuroobrazowania
• student proponuje optymalną technikę neuroobrazową do zadanego problemu
badawczego
• student dyskutuje zachowując krytycyzm w wyrażaniu opinii
Kontakt
psy [email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologiczne aspekty prokreacji
Kod ECTS
Studia
kierunek
stopień
tryb
specjalność
specjalizacja
psychologia
e
prof. UG dr hab. Mariola Bidzan, mgr Łucja Bieleninik
A. Formy
• ćwiczenia
2 pkt ECTS (50 godz) - zajęcia dydaktyczne z
zajęć;
• zajęcia w sali dydaktycznej oraz ćwiczenia praktyczne w Instytucie 2 pkt ECTS (50 - 60 godz) – samodzielna praca
Położnictwa Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego
C. Liczba godzin
• 30 h
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia:
−
−
−
−
−
−
praca w grupach
gry symulacyjne
analiza przypadków
mini-wykład z prezentacją multimedialną
dyskusja
praca z pacjentkami na oddziale (rozmowa,
wywiad, próba udzielenia wsparcia
psychologicznego)
B. Formy zaliczenia
• przygotowanie mini-wykładu
• opracowanie studium przypadku pacjentki z problemami
prokreacyjnymi wraz z zaplanowaniem oddziaływań
psychologicznych
zajęcia,
Należy określić:
Cele przedmiotu
normy, jak i do problemów; nabycie praktycznych umiejętności klinicznych związanych z pracą z pacjentkami Kliniki
Rozrodczości (dobór specyficznych metod diagnostycznych, stawianie hipotez, formułowanie opinii psychologicznych,
wyjaśnianie mechanizmów psychologicznych, projektowanie terapii).
Treści programowe
• Miejsce psychologii w badaniach nad prokreacją
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
Bio-psycho-społeczny model prokreacji
Psychologia prokreacji jako specjalność naukowa
Rozwój psychofizyczny w prenatalnej fazie życia dziecka.
Przebieg ciąży i porodu (reakcje emocjonalne, procesy poznawcze, więź emocjonalna z dzieckiem, ciąża wysokiego ryzyka,
zaburzenia emocjonalne w okresie ciąży i po porodzie)
Diagnoza prenatalna
Wcześniactwo, TTTS i inne zaburzenia w okresie okołoporodowym.
Psychologiczne aspekty utrudnionej prokreacji (niepłodność małżeńska, samoistne poronienia, techniki wspomaganego
rozrodu, prawne i etyczne aspekty wspomaganej reprodukcji)
Psychologiczne aspekty ciąży i porodu u nieletnich
Pomoc psychologiczna w psychologii prokreacji
Specyfika kontaktu i badania psychologicznego pacjentek w klinice położnictwa i chorób kobiecych
Wykaz literatury
• Bielawska-Batorowicz E. (2006), Psychologiczne aspekty prokreacji, Katowice: Wyd. Naukowe „Śląsk”
• Gretkowska M. (2001), Polka, Warszawa: Wyd. W.A.B.
• Bidzan M. (2010), Niepłodność w ujęciu bio-psycho-społecznym, Kraków: Oficyna Wyd. „Impuls”
•
•
•
•
Bidzan M. (2007), Nastoletnie matki: psychologiczne aspekty ciąży, porodu, połogu, Kraków: Oficyna Wyd. „Impuls”
•
•
•
Koszewska I. (2010). O depresji w ciąży i po porodzie, Warszawa: Wydawnictwo PZWL
Kornas-Biela D. (2010), Pedagogika prenatalna. Nowy obszar nauk o wychowanu, Lublin: Wyd. KUL
Wasilewska-Pordes M. (2000), Depresja porodowa u kobiet, Kraków: Wyd. „RADAMSA”
• Bigos J., Mozer B. (2010, Dziecko z chmur, Warszawa: Wyd. „Nasza Księgarnia”
•
•
Jurczenko-Topolska I. (2005), Bociany przylatuja zimą, Warszawa: Wyd. Historia i Życie
Odent M. (2010), Cesarskie cięcie a poród naturalny. Wątpliwości, konsekwencje, wyzwania, Wrocław: Fundacja
Kobieta i Natura.
Podolska M. (2011), Niepłodność i jej następstwa psychologiczne, Szczecin: Wyd. Uniwersytetu Szczecińskiego
Materiały własne osób prowadzących, artykuły z Ginekologii Polskiej, Journal of Reproduction and Infant Psychology,
Medical Science Monitor itp.
Efekty uczenia się
Wiedza K_W04, K_W06; K_W09, K_W11
Student ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat teorii w psychologii prokreacji,
specyfice i procesach dotyczących psychologicznych aspektów prokreacji, zna terminologię, teorię
i metodykę obowiązująca w tej dyscyplinie. Ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat
rozwoju psychoseksualnego człowieka w cyklu życia zarówno w aspekcie biologicznym,
psychologicznym, jak i społecznym. Student rozumie specyfikę funkcjonowania człowieka od
okresu prenatalnego do okresu klimakterium. Student wyciąga proste wnioski dotyczące podłoża
problemów związanych z psychologicznymi aspektami prokreacji. Ma pogłębioną wiedzę z
zakresu czynników psychicznych determinujących zachowanie człowieka (emocji i motywacji,
osobowości, temperamentu i inteligencji) w kontekście psychologii prokreacyjnej. Ma pogłębioną
i rozszerzoną wiedzę na temat biologicznych, pedagogicznych, społecznych i filozoficznych
podstaw funkcjonowania psychicznego człowieka; rozumie istotę funkcjonalności i
dysfunkcjonalności, harmonii i dysharmonii, normy i patologii w odniesieniu do prokreacji
człowieka.
Umiejętności K_U01, K_U02; K_U03, K_U09, K_U10, K_U11
Student posiada pogłębione umiejętności obserwowania, wyszukiwania i przetwarzania informacji
na temat różnych aspektów psychologii prokreacji rozmaitej natury, przy użyciu różnych źródeł
oraz interpretowania ich z punktu widzenia problemów psychologicznych, zdrowotnych. Potrafi
wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii prokreacji oraz
Student potrafi generować oryginalne rozwiązania złożonych problemów psychologicznych i
określonych obszarach praktycznych – potrafi analizować podłoże problemów prokreacyjnych,
dokonać doboru specyficznych metod diagnostycznych, postawić hipotezy, formułować opinię
psychologiczną, wyjaśnić mechanizmy psychologiczne, zaprojektować terapię i inne formy
pomocy psychologicznej. Potrafi sprawnie porozumiewać się przy użyciu różnych kanałów i
technik komunikacyjnych ze specjalistami w zakresie psychologii, jak i z innymi specjalistami,
przede wszystkim lekarzami. Potrafi pracować w zespole pełniąc różne role; umie przyjmować i
Kompetencje społeczne (postawy) K_K01; K_K03, K_K06, K_K07
rozwoju osobistego i zawodowego. Docenia znaczenie nauk psychologicznych dla rozwoju
jednostki i prawidłowych więzi w społeczeństwie, ma pozytywne nastawienie do nabywania
wiedzy z zakresu studiowanej dyscypliny naukowej i budowania warsztatu pracy psychologa.
Odznacza się odpowiedzialnością za własne przygotowanie do pracy, podejmowane decyzje i
podejście wśród innych. Jest wrażliwy na problemy społeczne i psychologiczne, gotowy do
komunikowania się i współpracy z otoczeniem, w tym z osobami niebędącymi specjalistami w
danej dziedzinie oraz do aktywnego uczestnictwa w grupach i organizacjach realizujących
działania psychologiczne.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Zastosowanie Skali Bayley III
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
stopień
tryb
e
dr Łucja Bieleninik
specjalność
specjalizacja
PK
A. Formy zajęć
• ćwiczenia
zajęć;
C. Liczba godzin
• 15
Cykl dydaktyczny
IV – V rok, semestr zima
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia audytoryjne:
− praca w grupach
− gry symulacyjne
− analiza przypadków
− dyskusja
B. Formy zaliczenia
•
•
opracowanie studium przypadku
opracowanie diagnozy psychologicznej
kontekście planowych oddziaływań
psychologicznych/terapeutycznych
• umiejętność pisania diagnoz psychologicznych
Należy określić:
Cele przedmiotu
Przekazanie studentom wiadomości na temat Bayey Scales of Infant and Toddler Development; nabycie przez studentów
praktycznych umiejętności klinicznych związanych z posługiwaniem się testem, ocenianiem rozwoju psychoruchowego
dzieci, pisaniem diagnoz psychologicznych oraz przekazywaniem informacji zwrotnej rodzicom.
Treści programowe
C. Problematyka wykładu
• Przedstawienie BSID-III
•
•
•
•
•
•
Grupa docelowa
Zawartość i struktura
Formularz oceny dziecka (Record Form)
Formularz oceny rodzica (Social-Emotional and Adaptive Behavior Questionnaire)
Inwentarz obserwacji zachowania
Przygotowanie i przeprowadzenie badania
D. Problematyka ćwiczeń
• Obliczanie wieku dziecka i punktu startu testu
• Wyniki surowe
• Wyniki przeliczone
• Wyniki łączne, centyle i przedziały ufności
• Ogólne wskaźniki administracyjne
• Wykreślanie profilu rozwoju dziecka – Scaled Score Profile i Composite Score Profile
• Skala społeczno-emocjonalna (Social-Emotional Scale)
• Skala zachowań adaptacyjnych (Adaptive Behavior Scale)
• Analiza przypadków
• Interpretacja wyników
• Tworzenie diagnoz
• Informacja zwrotna dla rodziców (Caregiver Report)
Wykaz literatury
• Bayley N. (2006): Scales of Infant and Toddler Development, Third Edition, Administration Manual, NCS Pearson.
•
•
•
•
Bayley N. (2006): Scales of Infant and Toddler Development, Third Edition, Technical Manual, NCS Pearson.
Bayley Scales of Infant and Toddler Development, Caregiver Report, NCS Pearson.
Bayley Scales of Infant and Toddler Development, Record Form, NCS Pearson.
Bayley Scales of Infant and Toddler Development, Social-Emotional and Adaptive Behavior Questionnaire, NCS
Pearson.
Efekty uczenia się
K_W05
K_W08
K_W12
K_U02
K_U07
K_K03
K_K05
K_K08
Wiedza
Student:
- ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę z zakresu psychopatologii rozwojowej
- posiada umiejętność zbierania, obliczania i interpretowania wyników Skali Bayley-III
- posiadł wymagane zasady oraz normy etyczne konieczne do kontaktu z dzieckiem i jego rodziną
oraz przeprowadzania oraz interpretowania badań
Umiejętności
Student:
- ma pogłębione umiejętności obserwowania, diagnozowania i racjonalnego oceniania dziecka w
wieku 0-42 miesiąca oraz jego wyników badań.
Student:
- jest przekonany o doniosłości i zachowania się profesjonalnego w kontakcie z badanym
dzieckiem i jego rodziną
- jest świadomy istnienia etycznego wymiaru dokonywanych badań naukowych Skalą Bayley-III
Kontakt
e-mail: [email protected]
Nazwa przedmiotu
Funkcjonalny rezonans magnetyczny (fMRI) – zastosowanie
Kod ECTS
kliniczne i naukowe
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
stacjonarne
mgr Patrycja Naumczyk
A. Formy zajęć:
• ćwiczenia: audytoryjne.
B. Sposób realizacji:
C. Liczba godzin
30
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
zajęć;
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia warsztatowe: metoda projektów
(projekt badawczy), praca w grupach, analiza
przypadków
• wykonanie pracy zaliczeniowej: przygotowanie analizy krytycznej
artykułu oraz projektu badawczego
A. Wymagania formalne, zaliczenie przedmiotu Nowoczesne techniki neuroobrazowe
Cele przedmiotu
• zapoznanie studentów z techniką funkcjonalnego rezonansu magnetycznego w zakresie jej podstaw fizycznych,
ograniczeń i możliwości
• zapoznanie studentów ze stosowanymi paradygmatami badawczymi techniki funkcjonalnego rezonansu
magnetycznego
• kształcenie umiejętności krytycznej lektury tekstów naukowych wykorzystujących technikę fMRI
• kształcenie umiejętności projektowania badań przy użyciu techniki fMRI
Treści programowe
•
•
•
•
•
•
•
•
•
podstawy fizyczne fMRI (zjawisko rezonansu, efekt BOLD)
podstawowe parametry obrazowania (FOV, TR, TE, slice)
podstawowe parametry analizy fMRI (korekcja ruchu, korekcja czasowa, wygładzanie przestrzenne, normalizacja
przestrzenna)
statystyka badań funkcjonalnych pojedynczego przypadku (modelowanie GLM, kontrasty)
statystyka badań funkcjonalnych porównań grupowych (FFX, RFX)
podstawowe schematy badawcze (schemat blokowy, schemat eventowy)
artefakty i zakłócenia obrazu
zastosowanie fMRI do badań klinicznych
zastosowanie fMRI do badań naukowych
.
Wykaz literatury
• Sttipich (2007) Clinical functional MRI
• Filippi (2009) fMRI techniques and protocols
• Jezzard, Matthews, Smith (2001) Functional MRI: An Introduction to Methods
• Friston (2006) Statistical parametric mapping
Efekty uczenia się
Wiedza
• K_W06
• student identyfikuje ograniczenia techniki funkcjonalnego rezonansu magnetycznego
• K_U04
• student wymienia i opisuje podstawowe schematy badawcze fMRI
• K_U06
Umiejętności
• K_K01
• student analizuje pracę naukową z zastosowaniem techniki fMRI pod kątem jej trafności i
rzetelności
student projektuje schemat badawczy do zaproponowanego problemu badawczego
• student pracuje w zespole
• student wykazuje kreatywność w przygotowaniu projektów
•
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Jakościowa diagnoza funkcji poznawczych w normie i patologii
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
stacjonarne
A. Formy zajęć
• ćwiczenia: warsztatowe
specjalność
Liczba punktów ECTS- 4
specjalizacja
C. Liczba godzin
30
Cykl dydaktyczny
semestr zimowy
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski”
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia warsztatowe: praca w grupach, analiza
przypadków
B. Formy zaliczenia
• zaliczenie przygotowanie projektu diagnozy poznawczej zadanego
przypadku w ujęciu kliniczno-eksperymentalnym
C. Podstawowe kryteria zaliczenie na podstawie obecności i
przygotowanego projektu
Należy określić:
A. Wymagania formalne, zaliczone przedmioty Neuropsychologia kliniczna dorosłych, Diagnoza neuropsychologiczna,
Psychologia procesów poznawczych
B. Wymagania wstępne, podstawowa znajomość przebiegu procesów poznawczych człowieka, podstawowa znajomość
neuroanatomii oraz organizacji funkcjonalnej mózgowia
Cele przedmiotu
• kształcenie umiejętności projektowania jakościowej diagnozy funkcji poznawczych w ujęciu
kliniczno-eksperymentalnym
• kształcenie umiejętności samodzielnego przygotowywania bodźców do prób klinicznych
• kształcenie umiejętności stawiania i weryfikowania hipotez nt. defektu podstawowego w przypadku zaburzeń funkcji
poznawczych
• kształcenie umiejętności przeprowadzania jakościowej diagnozy funkcji poznawczych w ujęciu
kliniczno-eksperymentalnym
Treści programowe
• Założenia teoretyczne metody kliniczno-eksperymentalnej, pojęcie „defektu podstawowego”
• Przebieg procesów poznawczych oraz ich diagnoza w ujęciu kliniczno-eksperymentalnym:
o uwaga
o pamięć
o gnozja
o praksja
o język (produkcja, percepcja, komunikacja)
o myślenie i rozwiązywanie problemów
o funkcje wykonawcze
Wykaz literatury
• W. Łucki, (1995) Zestaw prób do badania procesów poznawczych u pacjentów z uszkodzeniami mózgu,
Warszawa
• Jodzio (2011) Diagnostyka neuropsychologiczna w praktyce klinicznej
• Łuria, A. (1996). Schemat badania neuropsychologicznego. Warszawa: PTP.
• Walsh, K. (1998). Neuropsychologia. Podejście kliniczne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN
• Walsh, K.W. (2001). Jak rozumieć uszkodzenia mózgu. Podstawy diagnozy neuropsychologicznej. Warszawa:
Instytut Psychiatrii i Neurologii.
• Pąchalska, M. (2007). Neuropsychologia kliniczna. Urazy mózgu, tom 1 i 2. Warszawa. Wydawnictwo Naukowe
PWN
• Borkowska, A., Szepietowska, E.M. (2000). Diagnoza neuropsychologiczna. Metodologia i metodyka. Lublin.
Wydawnictwo UMCS.
.
Efekty uczenia się
Wiedza
• K_W10
• student szczegółowo opisuje mechanizmy przebiegu poszczególnych procesów
poznawczych
• K_U02
• student identyfikuje zalety i ograniczenia podejścia kliniczno-eksperymentalnego
• K_U04
•
•
K_U06
K_K09
Umiejętności
•
student samodzielnie tworzy próby kliniczne do jakościowej oceny funkcji
poznawczych
• student samodzielnie przygotowuje bodźce do diagnozy jakościowej funkcji
poznawczych
• student trafnie dobiera próby kliniczne do diagnozy zadanego przypadku
(zarówno w normie, jak i patologii)
• student projektuje optymalny schemat pogłębionej diagnozy jakościowej
zadanego przypadku (zarówno w normie, jak i patologii)
• student wykazuje kreatywność w przygotowaniu projektu diagnozy
Kontakt
Nazwa przedmiotu
Nowoczesne techniki neuroobrazowe w praktyce klinicznej
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
stacjonarne
A. Formy zajęć
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
C. Liczba godzin
30
zajęć;
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• / fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia audytoryjne: praca w grupach
B. Formy zaliczenia
A. Wymagania formalne, zaliczony przedmiot Neuropsychologia kliniczna dorosłych
Cele przedmiotu
• zapoznanie studentów z technikami wykorzystywanymi w neuroobrazowaniu strukturalnym i czynnościowym
• zapoznanie studentów z podstawami fizycznymi, najczęściej stosowaną metodyką badań, możliwościami oraz
ograniczeniami nowoczesnych technik neuroobrazowania strukturalnego i czynnościowego.
Treści programowe
• historyczne metody neuroobrazowe
• elektroencefalografia (EEG)
• magnetoencefalografia (MEG)
• metoda potencjałów wywołanych (ERP)
• tomografia komputerowa (CT)
• rezonans magnetyczny (MRI)
• techniki wykorzystujące zjawisko rezonansu (fMRI, spektroskopia NMR, traktografia, wolumetria)
• techniki łączone (fMRI-EEG, inne)
• techniki wykorzystujące zjawiska jądrowe (SPECT, PET)
Wykaz literatury
• Hendee, Ritenour (2002) Medical imaging physics
• Tofts (2003) Quantitative MRI of the brain
• Jaśkowski (2004) Zarys psychofizjologii
• Jaśkowski (2009) Neuronauka poznawcza
• Lambert, Mazzola (2001) Nuclear magnetic resonance spectroscopy
.
Efekty uczenia się
Wiedza
• K_W04
• student wymienia i opisuje podstawowe stosowane techniki neuroobrazowe
• K_U06
• student identyfikuje zalety i wady poszczególnych technik
• K_K01
• student opisuje podstawowe podejścia metodologiczne poszczególnych technik
czynnościowych
Umiejętności
• student porównuje przydatność metodologiczną danych technik do prowadzenia
określonych badań w zakresie neuroobrazowania
• student proponuje optymalną technikę neuroobrazową do zadanego problemu
badawczego
Kontakt
Nazwa przedmiotu
Psychoedukacja osób psychotycznych
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
stopień
tryb
e
mgr Beata Dutczak
A. Formy
Warsztat
•
specjalność
C. Liczba godzin
• 30 h.
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
NBP
Język wykładowy
polski
specjalizacja
PK
Metody dydaktyczne
• prezentacja multimedialna wprowadzająca w
tematykę
• praktyka - przygotowanie przez studentów
wybranego warsztatu psychoedukacyjnego i
przeprowadzenie go na zajęciach
obecność, aktywność, przygotowanie i przeprowadzenie warsztatu
B. Formy zaliczenia
· przygotowanie jednych zajęć psychoedukacyjnych na wybrany temat
i przeprowadzenie ich na zajęciach (symulacja)
• przeprowadzenie warsztatu zgodnie z podanym schematem
Należy określić:
Cele przedmiotu
Zdobycie wiedzy oraz doświadczenia w prowadzeniu psychoedukacji (na temat psychoz)
Treści programowe
- wprowadzenie w tematykę psychoz (wprowadzenie do psychiatrii)
- specyfika pracy z pacjentem z rozpoznaniem psychozy
- cele i metody psychoedukacji
- dokonywanie odpowiedniej selekcji uczestników oraz określenie momentu rozpoczęcia psychoedukacji
- mechanizmy działania grup psychoedukacyjnych
- scenariusz spotkań psychoedukacyjnych
Wykaz literatury
A. Literatura wymagana do ostatecznego zaliczenia zajęć:
Autorski program psychoedukacyjny (wykorzystywany w Wojewódzkim Szpitalu Psychiatrycznym)
Freyberger H.J., Schneider W., Stieglitz R.D Kompendium psychiatrii, psychoterapii, medycyny psychosomatycznej,
2005, Warszawa
Kaplan H.I., Sadock B.J., Sadock V.A. Psychiatria kliniczna, 2004, Wrocław
Adam Bilikiewicz Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny, ,Warszawa
.
Efekty uczenia się
Wiedza K_W01; K_W05; K_W11;
Zna terminologię używaną w psychologii oraz jej zastosowanie w dyscyplinach pokrewnych na
poziomie rozszerzonym. Ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat specjalizacji
psychologii, obejmującą terminologię i metodykę. Student posiada wiedzę na temat zaburzeń
psychicznych (ze szczególnym uwzględnieniem psychoz), rozpoznaje ich objawy kryterialne,
wymienia zachowania i cechy charakterystyczne dla nich.
Ponadto ma pogłębioną i uporządkowaną wiedzę na temat biologicznych, społecznych podstaw
funkcjonowania człowieka; rozumie istotę funkcjonalności i dysfunkcji, dysharmonii, normy i
patologii.
Umiejętności K_U02; K_U08; K_U09; K_U11
Potrafi wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii i psychiatrii w celu
analizy złożonych problemów psychologicznych, pomocowych czy terapeutycznych, a także
diagnozowania i projektowania działań praktycznych. Potrafi sprawnie posługiwać się wybranymi
ujęciami teoretycznymi w celu analizowania podejmowanych działań praktycznych. Potrafi
generować oryginalne rozwiązania złożonych problemów psychologicznych i prognozować
przebieg ich rozwiązywania oraz przewidywać skutki planowanych działań w określonych
obszarach praktycznych. Potrafi pracować w zespole pełniąc różne role; umie przyjmować i
Kompetencje społeczne (postawy) K_K02; K_K06; K_K07
Docenia znaczenie nauk psychologicznych dla rozwoju jednostki i prawidłowych więzi w
społeczeństwie, ma pozytywne nastawienie do nabywania wiedzy z zakresu studiowanej
dyscypliny naukowej i budowania warsztatu pracy psychologa. Jest gotowy do podejmowania
wyzwań zawodowych i osobistych; wykazuje aktywność, podejmuje trud i odznacza się
wytrwałością w podejmowaniu indywidualnych i zespołowych działań profesjonalnych w zakresie
psychologii; angażuje się we współpracę. Odznacza się odpowiedzialnością za własne
przygotowanie do pracy, podejmowane decyzje i prowadzone działania oraz ich skutki, czuje się
odpowiedzialny wobec ludzi, dla których dobra stara się działać, wyraża taką postawę w
środowisku specjalistów i pośrednio modeluje to podejście wśród innych.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologiczne aspekty uczestnictwa w kulturze fizycznej osób
niepełnosprawnych
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
specjalność
specjalizacja
brak
dr Piotr Dąbrowski
A. Formy zajęć
Cykl dydaktyczny
IV –V rok, semestr zimowy
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Polski
Metody dydaktyczne
Można wybrać metodę/metody z przygotowanej
listy lub opisać własny sposób pracy ze studentami, A. Sposób zaliczenia
na przykład:
dyskusją / praca w grupach / analiza zdarzeń
krytycznych (przypadków) / dyskusja /
B. Formy zaliczenia
• zaliczenie ćwiczeń / kolokwium
- obecność na zajęciach
- aktywność na zajęciach
- dyskusje na zajęciach,
- sprawdzenie przygotowania do zajęć oraz sprawdzenie wiedzy
dotyczącej podstaw teoretycznych,
brak
Cele przedmiotu
Celem kursu jest nabycie wiedzy psychologicznych uwarunkować uczestnictwa w kulturze fizycznej osób
niepełnosprawnych, zapoznanie z metodami badań psychologicznych i możliwościami zastosowania ich w aktywności
sportowej osób niepełnosprawnych. Wskazanie na różnice, w funkcjonowaniu osób niepełnosprawnych, w różnych
dziedzinach kultury fizycznej.
Treści programowe
• Przegląd problematyki, perspektywy i kierunki rozwoju współczesnej psychologii sportu w kontekście uczestnictwa w
kulturze fizycznej osób niepełnosprawnych
• Rozwój rehabilitacji w Polsce
•
•
•
•
Wychowanie fizyczne osób niepełnosprawnych
Sport niepełnosprawnych we współczesnym świecie
Historia sportu niepełnosprawnych
Organizacja sportu niepełnosprawnych na świecie i w Polsce
Aktywność ruchowa i sport osób ze specjalnymi potrzebami
Specyfika wybranych dyscyplin w sporcie niepełnosprawnych
Pomiar i ocena możliwości funkcjonalnych osób ze specjalnymi potrzebami
•
•
•
•
•
•
•
Tendencje rozwoju sportu niepełnosprawnych
Wybrane metody badań psychologicznych i możliwości zastosowania ich w aktywności sportowej osób
niepełnosprawnych
Aktywność sportowa jako źródło zaspokajania potrzeb
Problematyka motywacji w aktywności sportowej osób niepełnosprawnych
Procesy emocjonalne związane z aktywnością sportową
Odporność psychiczna sportowca i możliwości jej wzmacniania
Osobowość i jej funkcje podmiotowe
Temperament i jego związki z aktywnością sportową
Wykaz literatury
•
•
•
•
•
Bręczewski G. (2010) Wybrane psychospołeczne aspekty niepełnosprawności w kierunku rozwojowej wizji procesu
rehabilitacji. AWF Poznań
Norgulec N., Kosmol A. (2008) Aktywność fizyczna w procesie usprawniania osób z uszkodzeniem rdzenia kręgowego
w odcinku szyjnym. Wydawnictwo AWF Warszawa
Strumińska A. (2007) Psychopedagogiczne aspekty hipoterapii dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie.
Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne
Łuczyńska A. (2011) Psychologia sportu i aktywności fizycznej Zagadnienia kliniczne. PWN
Brukner P i Khan K (2012) Kliniczna Medycyna Sportowa., wydawnictwo DB Publishing
• J, Gracz, T, Sankowski.(2000). Psychologia sportu. AWF Poznań
•
B.
Bolach E. Sportowe gry zespołowe w usprawnianiu osób niewidomych i niedowidzących (1999) AWF
Wrocław
• Bohrynowska – Fic J. (1999) Właściwości i metodyka ćwiczeń fizycznych oraz sport inwalidzki
wydawnictwo PZWL
Literatura uzupełniająca
• Chojnacki K., Bolach E. (2008) Walory rewalidacyjne wybranych dyscyplin sportu uprawianych na
wózkach., wydawnictwo AWF Kraków
• Kosmol A. (2008) Teoria i praktyka sportu niepełnosprawnych. Wydawnictwo AWF Warszawa
•
•
•
Dobrucka I. (2003) Psychologia sportu – motywacja, jako podstawowy trening mentalny.
Medycyna Sportowa. – vol. 19. – nr. 2.
Efekty uczenia się
Mroczkowski H. (1998) Motywacje do osiągnięć do czego dążymy. – Lider. – nr. 1.
Wiedza
K_W01 Zna terminologię używaną w psychologii oraz jej zastosowanie w dyscyplinach
pokrewnych na poziomie rozszerzonym
K_W10 Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat biologicznych, pedagogicznych,
społecznych i filozoficznych podstaw funkcjonowania psychicznego człowieka; rozumie istotę
funkcjonalności i dysfunkcjonalności, harmonii i dysharmonii, normy i patologii
Umiejętności
wychowawczych, pomocowych czy terapeutycznych, a także diagnozowania i projektowania
działań praktycznych
K_U05 Posiada pogłębione umiejętności prezentowania własnych pomysłów, wątpliwości i
teoretycznych, poglądów różnych autorów z dziedziny psychologia sportu, kierując się przy tym
zasadami etycznym
złożonych sytuacji psychologicznych oraz analizowania motywów i wzorów ludzkich zachowań
K_K01 Ma pogłębioną świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę
ciągłego rozwoju osobistego i zawodowego
K_K02 Jest gotowy do podejmowania wyzwań zawodowych i osobistych; wykazuje aktywność,
podejmuje trud i odznacza się wytrwałością w podejmowaniu indywidualnych i zespołowych
działań profesjonalnych w zakresie psychologii; angażuje się we współpracę
K-K03 Docenia znaczenie nauk psychologicznych dla rozwoju jednostki i prawidłowych więzi w
dyscypliny naukowej i budowania warsztatu pracy psychologa
K-K07 Jest wrażliwy na problemy społeczne i psychologiczne, gotowy do komunikowania się i
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Wykorzystanie psów w procesie rehabilitacji
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
Mgr SEBASTIAN GOLISZ
A. Formy zajęć wybierane z przygotowanej listy, zgodnie z
Rozporządzeniem Rektora UG:
• konwersatorium
• ćwiczenia: terenowe, warsztatowe
• zajęcia poza pomieszczeniami dydaktycznymi UG (TEREN
SZKOLENIOWY DOG&ROLL – GDAŃSK WRZESZCZ,
TEREN PAŃSTWOWEJ STRAŻY POŻARNEJ, TEREN
ĆWICZEŃ FUNDACJI DOG IQ, MIEJSCE ORGANIZACJI
ZAWODÓW SPORTOWYCH, INNE ORGANIZACJE)
specjalność
specjalizacja
zajęć;
C. Liczba godzin
15 GODZIN
Cykl dydaktyczny
semestr zimowy
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
POLSKI
Metody dydaktyczne
• konwersatorium z prezentacją multimedialną
• ćwiczenia audytoryjne: praca w grupach /
dyskusja / rozwiązywanie zadań
prezentacji / wykonanie określonej pracy praktycznej
C. Podstawowe kryteria oceny
- WYKONANIE PRACY ZALICZENIOWEJ (PRAKTYCZNEJ,
TEORETYCZNEJ LUB MULTIMEDIALNEJ),
- UZYSKANIE OCEN CZĄSTKOWYCH PODCZAS TRWANIA
SEMESTRU,
- AKTYWNA PRACA NA ZAJĘCIACH PRAKTYCZNYCH,
- OBECNOŚĆ,
Należy określić:
A. Wymagania formalne,
Cele przedmiotu
WYKORZYSTANIE WARUNKOWANIA W PROCESIE UCZENIA ZWIERZĄT.
ZAPREZENTOWANIE PRAKTYCZNYCH UMIEJĘTNOŚCI I MOŻLIWOŚCI WYKORZYSTANIA UCZENIA
ZWIERZĄT.
WYKORZYSTANIE ZMYSŁU WĘCHU W PRACY Z PSAMI.
Treści programowe
W tym polu umieszcza się jasną i zwięzłą prezentację treści realizowanych podczas zajęć, przy czym uwzględnia się podział
na poszczególne formy zajęć, na przykład:
- PRZEGLĄD PSICH SPECJALNOŚCI
- METODY I TECHNIKI PRACY Z PSAMI
- NAJWAŻNIEJSZE ASPEKTY W PRACY Z PSEM
- ZMYSŁ WĘCHU U PSÓW
B. Problematyka ćwiczeń / konwersatorium / laboratorium
- PRAKTYCZNE ĆWICZENIA PODCZAS SYTUACJI TRENINGOWYCH
- ZDOBYWANIE UMIEJĘTNOŚCI POZOROWANIA
- PROJEKTOWANIE SYTUACJI TRENINGOWYCH W POSZCZEGÓLNYCH SPECJALNOŚCIACH
Wykaz literatury
• Z. Włodarski (1998) Psychologia uczenia się. Tom 1. Wydawnictwo naukowe PWN
•
•
•
Ostaszewski P. (2000). Procesy warunkowania. - Strelau J. (red.). Psychologia. Podręcznik akademicki. Tom 2, Sopot,
GWP, 97-116
Gerring R., Zimbardo P. (2003). Psychologia i życie. rozdział 6. Uczenie się i analiza zachowania. Warszawa:
Wydawnictwo Naukowe PWN
Jagodzińska M. (2004). Nieświadome formy pamięci: przegląd badań i teorii. Przegląd Psychologiczny, 4, 345-366.
• Czerniawska E., Czerniawska J.M. (2004). Pamięć węchowa: wprowadzenie w problematykę. Psychologia –Etologia
•
•
•
-Genetyka, 10, 37-58.
Czerniawska E., Czerniawska J.M. (2005). Pamięć węchowa: jedyna w swoim rodzaju? Psychologia –Etologia
-Genetyka, 11, 7-29.
Horowitz A. (2010). Oczami psa. Co psy widzą, czują i wiedzą. Warszawa: Czarna Owca
Jezierski T. (1999). Podstawy fizjologii węchu, uczenia się i etiologii zwierząt: wybrane zagadnienia z zakresu
osmologii kryminalistycznej; badania osmologiczne. wydawnictwo Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego
KGP
Efekty uczenia się
Wiedza
DEFINIUJE POJĘCIA W SPECJALISTYCZNEJ PRACY Z PSEM.
OPISUJE POSZCZEGÓLNE PSIE SPECJALNOŚCI.
WYJAŚNIA MECHANIZMY MOTYWACJI.
CHARAKTERYZUJE NARZĄD WĘCHU U PSÓW.
Umiejętności
PLANUJE I PROJEKTUJE SYTUACJE TRENINGOWE W WYBRANYCH
SPECJALNOŚCIACH.
ANALIZUJE PROCES UCZENIA.
ORGANIZUJE ZAJĘCIA, PRZYGOTOWUJE JE POD KĄTEM UZYSKANIA
ZAKŁADANEGO EFEKTU.
PROPONUJE WŁASNE ROZWIĄZANIA PROBLEMU, SYTUACJ.
ZACHOWUJE OTWARTOŚĆ NA POMYSŁY INNYCH.
WYKAZUJE KREATYWNOŚĆ W KIEROWANIU ZESPOŁEM.
JEST ZORIENTOWANY NA WYKONANIE ZADANIA.
JEST WRAŻLIWY NA FUNKCJONOWANIE INNYCH OSÓB I ZWIERZĄT.
WYKAZUJE ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA BEZPIECZEŃSTWO SWOJE I POZOSTAŁYCH
OSÓB W GRUPIE.
Kontakt
SEBASTIAN GOLISZ 604809068
Nazwa przedmiotu
Rehabiliacja osób z zaburzeniami sprzężonymi oraz wybranymi
zespołami genetycznymi
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
Mgr Arkadiusz Mański
A. Formy zajęć
ćwiczenia
C. Liczba godzin
specjalność
nazwa*
specjalizacja
nazwa*
zajęć;
studenta – przygotowywanie do testu zaliczeniowego
15 godzin
Cykl dydaktyczny
Semestr zimowy
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
język polski
Metody dydaktyczne
Ćwiczenia audytoryjne z prezentacją
multimedialną
Forma i sposób zaliczenia oraz podstawowe kryteria oceny lub wymagania
egzaminacyjne
Zaliczenie z oceną
B. Formy zaliczenia
test pisemny z pytaniami otwartymi
test z wykładów oraz wskazanej przez prowadzącego problematyki z listy lektur
Należy określić:
A. Wymagania formalne, wstęp do psychologii klinicznej
B. Wymagania wstępne, brak wymagań
Cele przedmiotu
Zaprezentowanie wybranych pomocy edukacyjnych i naukowych w rewalidacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością
intelektualną. Nauczenie budowania koncepcji przestrzeni i narzędzi w rewalidacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością
intelektualną.
Treści programowe
1. Prezentacja ścieżek rozwoju wybranych zdolności i umiejętności:
a. Chwytanie przedmiotów (ewolucja chwytu pęsetowego). Koncepcja przedmiotów dopasowanych do chwytu.
b. Komplementarne używanie rąk. Przedmioty wielofunkcyjne (Skrzynka dywergencyjna).
c. Naprzemienność działań. Przykłady gier stymulujących uzyskiwanie wzajemności w działaniu.
d. Motoryka mała i ultramotoryka. Przestrzenność przedmiotów jako cecha rozwijająca kontrolę nad ruchami
precyzyjnymi.
e. Kolor, kształt i ciężar. Unikalne połączenia i zastosowania w rehabilitacji.
f. Percepcja powierzchni. Eksperymentowanie z powierzchniami. Wypełnianie. Faktury.
g. Liczba 5 i dłoń.
h. Percepcja przestrzeni. Środowisko stymulujące rozwój i osłabiające zakłócenia.
2. Konstruowanie środowiska edukacyjnego i rehabilitacyjnego. Wybrane przykłady m.in. słabo i wysoko
ustrukturalizowane; bogate i ubogie w stymulację; oparte na istniejącej koncepcji nauczania – System Montessori,
System Kierowanego Nauczania Peto.
3. Diagnoza na potrzeby rewalidacji i rehabilitacji. Dziecko źródłem informacji o przestrzenności i narzędziach w procesie
oddziaływań rewalidacyjno-rehabilitacyjnych.
4. Projektowanie i konstruowanie własnych narzędzi dla osób niepełnosprawnych przedstawionych na zajęciach.
Wykaz literatury
1. Affolter F., (1997) Spostrzeganie, rzeczywistość, język. Warszawa: WSiP
2. Ayers A.J., (1973) Sensory integration and learning disorders. Los Angeles: Western Psychological Services.
3. Bobińska K., Pietras T., Gałecki P., (2012). Niepełnosprawność intelektualna – etiopatogeneza, epidemiologia,
diagnoza, terapia. Wrocław: Wydawnictwo Continuo.
4. Ćwirynkało K., Kosakowski Cz., (2012) Rehabilitacja i edukacja osób z niepełnosprawnością wielozakresową. Toruń:
Wydawnictwo Adam Marszałek.
5. Kaczan T., Śmigiel R., (2012) Wczesna interwencja i wspomaganie rozwoju u dzieci z chorobami genetycznymi.
Kraków: Impuls
6. Kowalik S. (2007). Psychologia rehabilitacji. Warszawa: Wyd. AiP.
7. Pisula E. i in. (2011) Oblicza rehabilitacji. Warszawa: medipage.
1. Bruner, J. (1978) Poza dostarczone informacje – studia z psychologii poznawania. Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Warszawa
2. Hellbrugge T. i in. (2013) Monachijska Funkcjonalna Diagnostyka Rozwojowa. Pierwszy rok życia / Drugi i trzeci rok życia.
Wrocław: Fundacja „Promyk Słońca”.
3. Phillips D.C., Soltis J.F.(2003) Podstawy wiedzy o nauczaniu. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
4. Wadsworth B.J., (1998) Teoria Piageta. Poznawczy i emocjonalny rozwój dziecka. Warszawa: WSiP.
1. Brzezińska I. i in. (2009) Droga do samodzielności. Jak wspomagać rozwój dzieci i młodzieży z ograniczeniami
sprawności. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
2. Schaffer R.H., (2011) Psychologia dziecka. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
3. Wood, D. (2006) Jak dzieci uczą się i myślą. Społeczne konteksty rozwoju poznawczego. Wydawnictwo Uniwersytetu
Jagielońskiego. Kraków
4. Wygotski, L.S. (2006) Narzędzie i znak w rozwoju dziecka. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Wstęp
Wiedza
K_W06; K_W10
Student:
- zna ścieżki rozwoju wybranych sprawności i ma świadomość ogromnego znaczenia takiej
analizy w planowaniu skutecznego przebiegu praktyki rehabilitacyjnej.
- wie jakie są teoretyczne podstawy budowania kontekstów terapeutycznych i rehabilitacyjnych w
oparciu o przestrzeń i narzędzia (przedmioty).
- zna podstawowe metody diagnozy na potrzeby konstruowania programów edukacyjnych i
rehabilitacyjnych.
Umiejętności
K_U06; K_U08
Student:
- potrafi przeprowadzić diagnozę na potrzeby rewalidacji lub rehabilitacji. Określi mocne i słabe
strony osoby niepełnosprawnej. Wyróżni obszary do bezpośrednich i pośrednich oddziaływań
edukacyjnych lub rehabilitacyjnych. Przygotuje jasny i spójny opis, w którym zalecenia będą
czytelne dla innych specjalistów pomagających profesjonalnie osobie niepełnosprawnej.
- wykona samodzielnie projekt pomocy edukacyjnej i naukowej po uprzednim poznaniu
odpowiedniej ścieżki rozwoju określonej funkcji.
- dokona analizy przypadku konkretnej osoby niepełnosprawnej i zaproponuje narzędzie mogące
wspomóc tą osobę w jej oddziaływaniach edukacyjnych lub rehabilitacyjnych.
K_K01; K_K03
Student:
- odkryje ogromną wagę kreatywności w tworzeniu przestrzeni i narzędzi pozwalających
wspomagać osoby niepełnosprawne w drodze do samodzielności.
- zauważy, że sam może być dla siebie źródłem inspiracji i w ten sposób w procesie terapii i
rehabilitacji powierzać osobom niepełnosprawnym i ich bliskim najbardziej wartościową cząstkę
siebie.
- zrozumie, że pokonywanie swoich własnych ograniczeń jest kluczem do wzmacniania w innych
poczucia siły i wielkości na ścieżkach dochodzenia do samodzielności.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologia bólu
Kod ECTS
2
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
specjalność
specjalizacja
PK, PDiM, PR,
PSiPSP
Mgr, lek. Dent. Wiesława Puchalska
A. Formy zajęć
• konwersatorium
• ćwiczenia audytoryjne
1 pkt ECTS (25h) - zajęcia dydaktyczne z udziałem
prowadzącego, konsultacje, samodzielne studiowanie
literatury, przygotowanie do zajęć
1 pkt ECTS (25h) – samodzielna praca
C. Liczba godzin
15
Cykl dydaktyczny
IV-V rok, semestr zimowy
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Język polski
Metody dydaktyczne
• konwersatorium z prezentacją multimedialną
• ćwiczenia: praca w grupach, dyskusja, praca
indywidualna
B. Formy zaliczenia
• wykonanie pracy zaliczeniowej: przygotowanie prezentacji
Obecność i aktywny udział w zajęciach
Należy określić:
A. Wymagania formalne: brak
B. Wymagania wstępne : przydatne podstawowe wiadomości z zakresu anatomii i fizjologii człowieka, psychologii
klinicznej, psychologii zdrowia
Cele przedmiotu
Zapoznanie uczestników z wiedzą dotyczącą wielopłaszczyznowej problematyki bólu - w ujęciu teoretycznym (definicje,
klasyfikacje) i praktycznym - psychologiczne aspekty bólu, metody badania przeżyć bólowych, farmakologiczne oraz
niefarmakologiczne możliwości usuwania bólu. Sposoby pomocy psychologicznej w łagodzeniu bólu.
Treści programowe
Ból - definicja.
Anatomia, fizjologia, biochemia bólu (receptory, drogi przewodzące, ośrodki bólu).
Klasyfikacja bólu.
Kliniczno - psychologiczne aspekty bólu.
Metody badania i oceny bólu.
Metody usuwania, łagodzenia bólu.
B. Problematyka ćwiczeń / konwersatorium
Kliniczne aspekty bólu pacjenta jako jednostki w pracy psychologa - powiązania bólu z przeżyciami emocjonalnymi,
wcześniejszymi doświadczeniami, osobowością; sposoby mierzenia bólu - ćwiczenia praktyczne, niefarmakologiczne sposoby
łagodzenia bólu - ćwiczenia.
Wykaz literatury
Suchocka L. (2008): Psychologia bólu, Warszawa: Difin.
Golec A. (2004): Psychologiczne aspekty bólu. W: Wordliczek J., Dobrogowski J. (red.) (2004) Medycyna bólu, Warszawa:
Wydawnictwo Lekarskie PZWL.
Wordliczek J., Dobrogowski J. (red.) (2004) Medycyna bólu, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL.
Wordliczek J., Dobrogowski J. (red.) (2002): Ból ostry, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Ernst E., Pittler M., Wider B. (red.) (2010): Terapie uzupełniające w leczeniu bólu, Wrocław: Elsevier Urban & Partner.
Domżał T. (1996): Ból - podstawowy objaw w medycynie, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL.
Traczyk W. (red.) (2001): Fizjologia człowieka z elementami fizjologii stosowanej i klinicznej, Warszawa: Wydawnictwo
Lekarskie PZWL.
Indeks Leków Medycyny Praktycznej. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna.
Jarosz J., HilgierM. (2004): Zasady diagnostyki i leczenia bólu. W: De Walden - Gałuszko K. (red.): Podstawy opieki paliatywej,
Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL.
Efekty uczenia się
Wiedza
Student/-ka ma pogłębioną wiedzę na temat pojęcie bólu, zna obecnie sformułowane klasyfikacje
bólu, sposoby pomiaru jego nasilenia. Rozumie znacznie wielopłaszczyznowej genezy bólu i
jego złożony charakter. Potrafi opisać sposoby farmakologiczne i niefarmakologiczne stosowane
w zmniejszaniu bólu.
Umiejętności
Studentka/student potrafi wybrać właściwy sposób pracy z pacjentem bólowym , umie ocenić
swoje ograniczenia.
Student/studentka wykazuje kreatywność w planowaniu pomocy pacjentom bólowym, jest
zorientowany na indywidualne podejście do każdego pacjenta bólowego, jest wrażliwy na jego
skargi, dąży do zrozumienia najbardziej subiektywnych odczuć.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologiczna terapia osób uzależnionych od alkoholu
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
mgr Ewa Szcześniak
A. Formy zajęć
C. Liczba godzin
30 godzin
specjalność
specjalizacja
PSIPSP,PK
Liczba punktów ECTS 4
Uzupełnia pracownik zajmujący się tokiem studiów,
zgodnie z ustaleniami dokonanymi w ramach
jednostki prowadzącej kierunek.
Strategia obliczania / szacowania punktów ECTS
odbywa się w oparciu o następujące założenia:
1 punkt ECTS oznacza 25- 30 godzin pracy studenta
w różnych formach takich jak: uczestniczenie w
zajęciach dydaktycznych w UG, samodzielne
przygotowywanie się do egzaminu, przygotowanie i
prezentacja projektu, przygotowywanie się do zajęć ,
przygotowanie prezentacji itd
Szczegółowe zasady przyporządkowania punktów
ECTS są przedstawione w „Przewodniku po
sylabusie”.
Cykl dydaktyczny
semestr zimowy
Status przedmiotu
fakultatywny
Język wykładowy
Język polski
Metody dydaktyczne
ćwiczenia audytoryjne: praca w grupach / analiza
zdarzeń krytycznych (przypadków) / dyskusja /
B. Formy zaliczenia
zaliczenie ustne
C. Podstawowe kryteria oceny lub wymagania egzaminacyjne
określane są indywidualnie, jednak powinny zachować stosowność
wobec zaplanowanych efektów uczenia się
Brak
Cele przedmiotu
Celem zajęć jest zapoznanie studentów z nowoczesnym modelem w psychoterapii uzależnienia od alkoholu realizowanym
w wielu polskich placówkach odwykowych, opierającym się na zrozumieniu mechanizmów uzależnienia i
przygotowywaniu osobistych programów terapii.
Treści programowe
• Nałogowa osobowość naszych czasów-zagrożenia i wyzwania.
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
Kliniczne kryteria uzależnienia.
Psychobiospołeczny model uzależnienia.
Droga do uzależnienia.
Koncepcja psychologicznych mechanizmów uzależnienia.
Inne zaburzenia i problemy osób uzależnionych.
Integracyjna koncepcja psychoterapii uzależnienia.
Anonimowi Alkoholicy i program Dwunastu Kroków.
Program terapeutyczny w placówkach terapii uzależnienia od alkoholu.
Rola diagnozy w terapii uzależnienia od alkoholu.
Rozpoczynanie procesu zdrowienia.
Specyfika pracy z pacjentami zobowiązanymi do leczenia.
Osobiste plany terapii (OPT).
Praca nad uznaniem własnego uzależnienia oraz powstrzymywania się od picia.
Rozbrajanie psychologicznych mechanizmów uzależnienia.
Praca terapeutyczna nad zapobieganiem nawrotom.
Wykaz literatury
Mellibruda J.; Sobolewska- Mellibruda Z.: Integracyjna psychoterapia uzależnień. Teoria i praktyka. IPZ PTP, Warszawa
2006.
Lindenmeyer J. : Ile możesz wypić? O nałogach i ich leczeniu, GWP, Gdańsk 2007.
Monti P. M.; Abrams D. B.; Kadden R. M.; Cooney N. L.: Psychologiczna terapia uzależnienia od alkoholu. IPZiT PTP,
Warszawa 1994.
Woronowicz B. T.: Na zdrowie. PARPAMEDIA, Warszawa 2008.
Efekty uczenia się
•
•
•
•
•
Potrafi
diagnozować
zespół
uzależnienia
spowodowany
używaniem
alkoholu
Zna różnice
pomiędzy piciem
ryzykownym,
szkodliwym a
uzależnieniem
Rozumie potrzebę
pomocy osobom
uzależnionym
Wie czym jest
podwójna
diagnoza i jak
należy postępować
z takim pacjentem
Potrafi
wykorzystać
wiedzę
psychologiczną do
przeprowadzenia
wywiadu
diagnostycznego
Wiedza
Student zna objawy uzależnienia od alkoholu, potrafi je wyjaśnić i scharakteryzować, rozróżnia
picie ryzykowne i szkodliwe. Potrafi wymienić fazy rozwoju choroby alkoholowej oraz wyjaśnić
na czym polega upośledzona zdolność kontroli nad piciem. Student rozumie czym jest
biopsychospołeczny model uzależnienia. Rozpoznaje także psychologiczne mechanizmy
uzależnienia od alkoholu oraz potrafi przedstawić sposób pracy terapeutycznej nad ich
rozbrajaniem. Potrafi zdefiniować pacjenta z podwójną diagnozą oraz wyjaśnić charakterystyczne
sposoby pracy dla danego zaburzenia. Student potrafi scharakteryzować także zobowiązanie do
leczenia oraz rodzaje placówek odwykowych w Polsce, a także wyjaśnić nad czym pracuje się w
podstawowym programie terapii ZUA.
Umiejętności
Praca terapeutyczna z osobą uzależnioną wymaga od psychologa, psychoterapeuty nie tylko
wiedzy teoretycznej o danym zaburzeniu, ale również konkretnych umiejętności. Po ukończeniu
zajęć student potrafi zdiagnozować uzależnienie spowodowane używaniem alkoholu, picie
ryzykowne i szkodliwe oraz zaproponować pacjentowi adekwatny sposób leczenia. Student
wyposażony w wiedzę na temat choroby alkoholowej i sposobów pracy terapeutycznej w
początkowym kontakcie jest w stanie zaproponować optymalny sposób pomocy dla danego
pacjenta oraz motywować go do podjęcia leczenia. Potrafi także formułować pytania pozwalające
na zorientowanie się w rodzaju, jak i zakresie stosowanych przez osobę uzależnioną
mechanizmów.
Dzięki wiedzy i umiejętnościom nabytym podczas zajęć, ich uczestnik jest wrażliwy na pacjenta
uzależnionego, prezentuje postawę akceptacji i zrozumienia, potrafi zaproponować konstruktywne
formy pomocy. Dąży do nawiązania bezpiecznej relacji, jest zorientowany na potrzeby pacjenta.
Potrafi wesprzeć i docenić wysiłek pacjenta, dla którego zgłoszenie się po pomoc jest ogromnym
wyzwaniem.
Kontakt
[email protected]
OPIS KURSÓW Z POZIOMU B
Nazwa przedmiotu
Psychologia zdrowia
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
tryb
e
prof. UG dr hab. Mariola Bidzan
A. Formy
• wykład
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
C. Liczba godzin
• 30 h
Cykl dydaktyczny
III – V rok, semestr letni
Status przedmiotu
• Obligatoryjny dla specjalizacji Psychologia
kliniczna
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
− wykład z prezentacją multimedialną
• egzamin
B. Formy zaliczenia
• test wyboru oraz pytania problemowe
zajęcia,
Należy określić:
Cele przedmiotu
normy, jak i do problemów
Treści programowe
• źródła wyodrębnienia psychologii zdrowia,
•
•
•
•
•
•
•
psychologia zdrowia jako dziedzina psychologii stosowanej-dziedziny badań oraz dziedziny zastosowań praktycznych,
koncepcje zdrowia w psychologii i naukach pokrewnych,
modele i podejścia stosowane w psychologii zdrowia,
behawioralne i poznawcze uwarunkowań zdrowia i choroby,
zagadnienia zdrowia i choroby w paradygmacie stresu psychologicznego
jakość życia uwarunkowana stanem zdrowia
implikacje praktyczne wynikające z dokonań psychologii zdrowia (tu przede wszystkim psychologiczna diagnoza
zdrowia i choroby w kontekście zdrowia, psychoprofilaktyka i promocja zdrowia, interwencje psychologiczne i rodzaje
pomocy w psychologii zdrowia oraz pokazanie zastosowania psychologii zdrowia w wybranych dziedzinach medycyny,
m.in. w kardiologii, ginekologii i położnictwie, dermatologii, urologii, reumatologii, chirurgii, onkologii).
Wykaz literatury
• Bidzan M. (2008), Jakość życia pacjentek z różnym stopniem nasilenia wysiłkowego nietrzymania moczu, Kraków:
Oficyna Wyd. „Impuls”
• Heszen I., Sęk H. (2007), Psychologia zdrowia, Warszawa: Wyd. PWN
•
•
Ogden J. (2007), Health Psychology, New York: Open University Press
•
•
•
Pilecka W. [red.] (2011), Psychologia zdrowia dzieci i młodzieży. Perspektywa kliniczna, Kraków: Wyd. UJ
Pilecka W. [red.] (2011), Psychologia zdrowia dzieci i młodzieży. Perspektywa kliniczna, Kraków: Wyd. UJ
• Bielawska-Batorowicz E. (2006), Psychologiczne aspekty prokreacji, Katowice: Wyd. Naukowe „Śląsk”
Potemkowski A. [red.](2010), Psychologiczne aspekty stwardnienia rozsianego, Poznań: Wyd. Medyczne Termedia
Sheridan C.L., Radmacher S.A. (1998), Psychologia zdrowia, Warszawa: instytut Psychologii Zdrowia
Northrup Ch. (2011), Ciało kobiety, mądrość kobiety, Warszawa:L Zacharek Dom Wydawniczy
•
•
•
Ogden J. (2007), Health Psychology, New York: Open University Press
Materiały własne osoby prowadzącej, artykuły z Journal of Health Psychology, Medical Science Monitor, Health
Psychology itp.
Efekty uczenia się
Wiedza K_W02, K_W05; K_W11
Student ma pogłębioną wiedzę na temat źródeł i miejsca psychologii zdrowia w systemie nauk
oraz jej przedmiotowych i metodologicznych powiązaniach z innymi dyscyplinami naukowymi.
Student ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat psychologii zdrowia jako dziedziny
psychologii stosowanej (dziedziny badań oraz dziedziny zastosowań praktycznych, w tym
psychoprofilaktyki i promocji zdrowia). Student ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat
biologicznych, społecznych i filozoficznych podstaw funkcjonowania psychicznego człowieka;
rozumie istotę funkcjonalności i dysfunkcjonalności, harmonii i dysharmonii, normy i patologii w
kontekście klinicznej psychologii zdrowia.
Umiejętności K_U02; K_U09
Student potrafi wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii oraz
działań praktycznych w tym związanych z psychoprofilaktyką i promocją zdrowia. Student
konstruuje plan oddziaływań diagnostycznych, profilaktycznych i pomocy psychologicznej
dostosowany do konkretnych wymagań i oczekiwań jednostki i jej rodziny.
Potrafi generować oryginalne rozwiązania złożonych problemów psychologicznych i
określonych obszarach praktycznych.
Student analizuje podłoże problemów zdrowotnych u jednostki i w rodzinie, rozpoznaje motywy
lub przyczyny konfliktów, potrafi wskazać pokazać zasoby i sposoby ich aktywizowania.
Kompetencje społeczne (postawy) K_K01; K_K02, K-K03, K_K04, K_K07
rozwoju osobistego i zawodowego.
dyscypliny naukowej i budowania warsztatu pracy psychologa.
Student zachowuje ostrożność w wyrażaniu opinii dotyczących uwarunkowań
biopsychospołecznych zdrowia. Utożsamia się z wartościami, celami i zadaniami realizowanymi
w praktyce psychologicznej, odznacza się rozwagą, dojrzałością i zaangażowaniem w
projektowaniu, planowaniu i realizowaniu działań psychologicznych. Jest gotowy do
podejmowania wyzwań zawodowych i osobistych; wykazuje aktywność, podejmuje trud i
odznacza się wytrwałością w podejmowaniu indywidualnych i zespołowych działań
profesjonalnych w zakresie psychologii; angażuje się we współpracę z innymi specjalistami.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologia kliniczna dziecka
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
stopień
tryb
e
prof. zw. dr hab. Marta Bogdanowicz
A. Formy
• wykład
C. Liczba godzin
• wykład – 30 h
specjalność
specjalizacja
Psychologia
kliniczna
Psychologia
dzieci i
młodzieży
2 pkt ECTS (50 – 60 godz) – zajęcia dydaktyczne z
materiałów do zajęć; czas trwania egzaminu
studenta – przygotowanie do egzaminu
Cykl dydaktyczny
III – IV rok, semestr letni
Status przedmiotu
• Obowiązkowy dla specjalizacji psychologia
dzieci i młodzieży
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• ilustrowany materiałami z badań klinicznych
• ilustrowany filmami
• egzamin
B. Formy zaliczenia
• egzamin testowy
• egzamin z wykładów oraz lektur wskazanych przez prowadzącego
Należy określić:
B. Wymagania wstępne: zaliczenie podstawowych, obligatoryjnych przedmiotów z zakresu psychologii – w tym „Wstęp do
psychologii klinicznej dziecka”
Cele przedmiotu
Celem przedmiotu jest przekazanie ogólnych wiadomości na temat psychologii klinicznej dziecka oraz wiedzy o wybranych
zaburzeniach rozwoju psychomotorycznego dziecka w wieku przedszkolnym i szkolnym: objawach, przyczynach,
mechanizmach, metodach rozpoznawania, pomocy i zapobiegania. Cele zostaną zrealizowane w odniesieniu do wybranych
globalnych, parcjalnych i fragmentarycznych zaburzeń ze wskazaniem na ich symptomatologię, częstość występowania,
etiologię, patomechanizm, diagnozowanie, terapię i możliwości profilaktyki. Przykłady metod wspomagających rozwój i
korygujących zaburzenia rozwoju i zachowania.
Treści programowe
A. Problematyka wykładu:
1.Psychologia kliniczna dziecka – patomechanizm zaburzeń
• analiza czynników patogennych ze względu na liczbę, siłę, rodzaj, okres działania;
• analiza zaburzeń ze względu na rodzaj, obszar, głębokość i dynamikę, relacje między zaburzeniami ;
• powiązania między czynnikami oraz czynnikami i skutkami (stosunki czasowe – prawo tła i prawo torowania drogi;
stosunki przyczynowo-skutkowe –mechanizm błędnego koła i spirali; zaburzenia pierwotne - wtórne);
2. Klasyfikacja zaburzeń rozwoju i zachowania
• podejście medyczne - międzynarodowe klasyfikacje zaburzeń psychicznych (klasyfikacje medyczne: ICD-10,
DSM-IV)
• podejście pedagogiczne (SEN, LD, nietypowe style uczenia się); Globalne zaburzenia rozwoju:
3.Inteligencja niższa niż przeciętna
• symptomatologia
•
•
•
•
•
•
•
•
•
częstość występowania
etiologia
diagnoza – różnicowanie podgrup dzieci o ilorazie pomiędzy 1 i 2 SD
edukacja i terapia
4. Niepełnosprawność intelektualna:
definicja
terminologia
częstość występowania
klasyfikacja stopni upośledzenia umysłowego - symptomatologia,
etiologia
•
•
•
diagnoza
edukacja, terapia, praca zawodowa
problemy społeczne dziecka i jego rodzin.
5. Niepełnosprawność uwarunkowana genetycznie: Zespół Downa, Zespół Williamsa
6. Niepełnosprawność uwarunkowana czynnikami teratogennymi – Zespół FAS
7. Całościowe zaburzenia rozwoju - Zespół Aspergera
8. Niepełnosprawność i wysepkowe uzdolnienia – Zespół Savanta
9. Metody wspomagania rozwoju, profilaktyki, terapii i edukacji – komplementarne
• Metoda Dobrego Startu (MDS) M. Bogdanowicz
−
−
−
−
Geneza i założenia metody
Wersje MDS i ich zastosowanie
Struktura i organizacja zajęć
Efektywność MDS
• Metoda Ruchu Rozwijającego (MRR) V. Sherborne
− Geneza MRR i jej autorka i założenia metody
− Struktura zajęć i sposób jej dostosowania do potrzeb dziecka
− Zastosowanie i efektywność MRR.
−
Wykaz literatury
•
Bogdanowicz, M. (1991). Psychologia kliniczna dziecka w wieku przedszkolnym. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i
Pedagogiczne.
•
Bogdanowicz, M.(2006). Metoda Dobrego Startu. Warszawa: WSiP
•
Bogdanowicz, M., Kisiel, B., Przasnyska, M. (2006). Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju
dziecka. Warszawa: WSiP.
•
Bobkowicz -Lewartowska, L. (2011). Niepełnosprawność intelektualna. Diagnozowanie, edukacja, wychowanie.
Gdańsk: Wydawnictwo Harmonia-Universalis.
•
Borkowska, A.R., Domańska, Ł. (2006) (red.). Neuropsychologia kliniczna dziecka. Warszawa: Wydawnictwo
Naukowe PWN.
•
Czabała, J. Cz., Zasępa, E. (2006) (red.). Psychologia kliniczna okresu dzieciństwa i adolescencji. Warszawa:
Wydawnictwo APS.
•
Kendall, P.C. (2004). Zaburzenia okresu dzieciństwa i adolescencji. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
• ICD-10. Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych. Rewizja dziesiąta.
Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10. Opisy kliniczne i wskazówki diagnostyczne
(2000) Kraków – Warszawa: Vesalius.
• Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10. Opisy kliniczne i wskazówki diagnostyczne
(2000). Kraków-Warszawa: Vesalius.
• American Psychiatric Association (1994). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (4th ed.).
Washington, DC: Authors.
•
Giers, M.(2011). Zespół Williamsa. Gdańsk: Wydawnictwo Harmonia-Universalis.
•
Klecka, M., Janas-Kozik, M. (2009). Dziecko z FASD: rozpoznania różnicowe i podstawy terapii. Warszawa :
Parpamedia.
• Kościelska, M. (2000). Oblicza upośledzenia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN
•
•
Bogucka, J., Kościelska, M. (1994/1996). Wychowanie i nauczanie integracyjne. Warszawa: CMPP-P MEN.
Kościelska, M.(1988)(red). Studia z psychologii klinicznej dziecka. Warszawa: WSiP.
Efekty uczenia się
Wiedza K_W02; K_W05; K_W10
Student ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o źródłach i miejscu psychologii klinicznej dziecka w
systemie nauk oraz jej przedmiotowych i metodologicznych powiązaniach z innymi dyscyplinami nauk,
identyfikuje działy psychologii klinicznej ( Wstęp do psychologii klinicznej dziecka). Student ma
uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat tego działu psychologii, obejmującą definicje, terminologię,
teorie, rozumie specyfikę psychologii klinicznej dziecka na tle innych działów psychologii stosowanej.
(Wstęp). Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat przyczyn i patomechanizmu zaburzeń (Wstęp).
Poznaje i różnicuje najważniejsze zaburzenia rozwoju i zachowania w międzynarodowych klasyfikacjach
medycznych ( w ICD-10 i DSM-IV TR). Zna różne rodzaje zaburzeń rozwoju i zachowania ( zespoły), w
tym specyficzne dla nich przyczyny, patomechanizm, symptomy, mocne strony, program diagnozowania i
udzielania pomocy. Poznaje dwie komplementarne względem siebie metody wspomagania rozwoju, terapii
i edukacji.
Potrafi wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z Wstępu do psychologii klinicznej dziecka z
wiedza o wybranych zespołach. Umie je różnicować ze względu na symptomy, przyczyny, metody
diagnozy i terapii zaburzeń, prognozowanie dot. dalszego rozwoju. Student posiada umiejętność
analizowania zachowania dziecka z perspektywy wiedzy o zaburzeniach rozwoju i zachowania.
Potrafi sprawnie posługiwać się wybranymi ujęciami teoretycznymi podczas formułowania diagnozy oraz
programowania form pomocy - praktycznych działań terapeutycznych . Student porównuje podejścia
terapeutyczne wykorzystywane w psychologii klinicznej dziecka, poddaje te teorie krytyce i ocenia szanse
skuteczności podejmowania konkretnych kroków terapeutycznych w odniesieniu do konkretnych zaburzeń
rozwoju i zachowania dziecka. Umie wskazać potrzebne formy interwencji i terapii, w tym określić obszar
stosowania MDS i MRR.
Kompetencje społeczne (postawy) K_K01; K_K03
Ma pogłębioną świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę ciągłego rozwoju
osobistego i zawodowego. Docenia znaczenie nauk psychologicznych dla rozwoju jednostki i
prawidłowych więzi w społeczeństwie, co stanowi motywację do permanentnego kształcenia się w zakresie
psychologii oraz budowania i doskonalenia swojego warsztatu pracy zawodowej.
Student zachowuje ostrożność w wyrażaniu opinii dotyczących diagnozy zaburzeń rozwoju i zachowania
dzieci. Posiada pełną świadomość odpowiedzialności za podejmowane działania diagnostyczne i
terapeutyczne wobec pacjenta/klienta i jego rodziny.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Neuropsychologia kliniczna dorosłych
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
Prof. UG, dr hab. Krzysztof Jodzio
A. Formy zajęć
• wykład
C. Liczba godzin 30
specjalność
specjalizacja
PK
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• obowiązkowy dla specjalności
Neurobiopsychologia oraz ścieżki
specjalizacyjnej Psychologia Kliniczna
Język wykładowy
Polski
Metody dydaktyczne
• wykład
• egzamin
B. Formy zaliczenia
zgodne z kluczem odpowiedzi testowych w teście wielokrotnego
wyboru
Należy określić:
A. Wymagania formalne: wymogów brak, ponieważ przedmiot ma obligatoryjny charakter.
B. Wymagania wstępne: jak wyżej
Cele przedmiotu
Przekazanie studentom wiedzy na temat klinicznego aspektu relacji zachodzących pomiędzy mózgiem i zachowaniem, ze
szczególnym uwzględnieniem wybranych zaburzeń funkcjonowania osób dorosłych z nabytym uszkodzeniem mózgu o
zróżnicowanej etiologii.
Treści programowe

Przedmiot i zakres badań neuropsychologii klinicznej

Rozwój poglądów na związek mózg – zachowanie

Etiopatogeneza zaburzeń neurobehawioralnych

Syndromologiczna analiza zaburzeń neurobehawioralnych

Zaburzenia komunikacji po uszkodzeniu mózgu – afazja i objawy pokrewne

Neuropsychologiczna charakterystyka zespołów otępiennych

Dezorganizacja działania na przykładzie dysfunkcji wykonawczych

Zastosowanie wiedzy neuropsychologicznej poza kliniką chorób neurologicznych

Reedukacja i reintegracja osób z deficytem mózgowym
Wykaz literatury
1. Herzyk A. (2005). Wprowadzenie do neuropsychologii klinicznej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe „Scholar”.
2. Jodzio K., Nyka W.M. (red.) (2008). Neuropsychologia medyczna. Wybrane zagadnienia (s. 13-66). Sopot:
Wydawnictwo Arche.
3. Jodzio K. (2011). Diagnostyka neuropsychologiczna w praktyce klinicznej. Warszawa: Difin.
4. Prigatano G.P. (2009). Rehabilitacja neuropsychologiczna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
5. Walsh K., Darby D. (2008). Neuropsychologia kliniczna Walsha. Gdańsk: GWP.
Cummings J.L., Mega M.S. (2006). Neuropsychiatria. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner.
Efekty uczenia się
Wiedza K_W01; K_W03; K_W05; K_W08; K_W10
Wiedza na temat klinicznego aspektu relacji zachodzących pomiędzy mózgiem i zachowaniem, ze
szczególnym uwzględnieniem wybranych zaburzeń funkcjonowania osób dorosłych z nabytym
uszkodzeniem mózgu o zróżnicowanej etiologii. Wiedza szczegółowa zaś obejmuje treści
programowe, powyżej już wyszczególnione.
Umiejętności (czyli wiedza proceduralna) niemożliwe do określenia, zważywszy na formę zajęć
(wykład dla bardzo dużej grupy studentów w auli uniwersyteckiej). Można jedynie ponownie
wyrazić nadzieję (por. np. Herzyk, 2000; Jodzio, 2011), że wykłady z neuropsychologii klinicznej
dorosłych pogłębiają przeświadczenie studentów, że pod wpływem dynamicznego rozwoju
społeczno-kulturowego i ekonomicznego wielu krajów, przekształceń demograficznych oraz
postępu w naukach medycznych nieustannie zmienia się rzeczywistość kliniczna, a tym samym
rola i warunki pracy neuropsychologa, który staje przed nowymi wyzwaniami, lecz wyposażony w
udoskonalone techniki pomiarowe oraz dysponujący danymi „nowej generacji”, jak choćby
wynikami zaawansowanych badań neuroobrazowych.
Kompetencje społeczne praktycznie niemożliwe do weryfikacji, zważywszy na formę zajęć
(wykład dla bardzo dużej grupy studentów w auli uniwersyteckiej). Mówiąc zaś najogólniej,
zajęcia mają uwrażliwić studentów na złożone i nieraz dramatyczne problemy osób z rozmaitymi
schorzeniami mózgu, którzy wiele wysiłku wkładają w codzienne życie i konfrontację z trudną dla
nich rzeczywistością.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologia zaburzeń osobowości
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
Prof. UG, dr hab. Beata Pastwa-Wojciechowska
A. Formy zajęć
• wykład
C. Liczba godzin 30
Cykl dydaktyczny
specjalność
specjalizacja
PSiPSP
PK
Status przedmiotu
Obligatoryjny dla specjalizacji Patologie społeczne i
psychologia sądowo – penitencjarna oraz Psychologia
kliniczna
Metody dydaktyczne
Język wykładowy
polski
• egzamin z oceną
B. Formy zaliczenia
• egzamin testowy
B. Podstawowe kryteria
Końcowa ocena - egzamin
Należy określić:
A. Wymagania formalne, Psychologia osobowości, Psychologia różnic indywidualnych, Psychologia rozwojowa,
Psychologia społeczna
B. Wymagania wstępne,
zakres wiadomości – student ma podstawowy zakres wiedzy dotyczący rozwoju osobowości, prawidłowości i
nieprawidłowości wpływających na rozwój i funkcjonowanie społeczne człowieka
umiejętności - student potrafi określić i wykorzystać wiedzę dotyczącą mechanizmów rozwoju osobowości
kompetencji – student potrafi analizować omawiany zakres wiedzy w oparciu o zdobytą wiedzę z zakresu psychologii
osobowości, rozwojowej społecznej oraz różnic indywidualnych, student potrafi określić własne kompetencje do
udzielania profesjonalnej pomocy pacjentom z zaburzeniami osobowości
Cele przedmiotu
Celem przedmiotu jest nabycie wiedzy na temat koncepcji zaburzeń osobowości poprzez ukazanie etiopatogenezy znaczenia
czynników biologicznych, psychologicznych, i społeczno-kulturowych, poznanie mechanizmów dynamiki funkcjonowania
osobowości oraz regulatorów zachowania, student nabywa również wiedzę w zakresie możliwości pomocy osobom z
zaburzeniami osobowości
Treści programowe
- Modele i koncepcje zaburzeń osobowości
- Diagnoza osobowości
- Psychoterapia zaburzeń osobowości
-Zaburzenia osobowości – omówienie poszczególnych zaburzeń
a) wiązka A – schizoidalne, schizotypowe, paranoidalna
b) wiązka B – narcystyczne, antyspołeczne, histrioniczne, borderline
c) wiązka C - zależne, unikające, obsesyjno-kompulsywne
- Osobowość masochistyczna
-Osobowość sadystyczna
-Zaburzenia współwystępujące, podwójna diagnoza
Wykaz literatury
Cierpiałkowska, L. (2004). Psychologia zaburzeń osobowości. Poznań, Wydawnictwo UAM
Jakubik, A. (2003). Zaburzenia osobowości. Warszawa, PZWL
Millon, T., Davis, R. (2005). Zaburzenia osobowości. Warszawa, Instytut Psychologii Zdrowia
Garson, R.C., Butcher, J.N., Mineczka, S. (2003). Psychologia zaburzeń. T.1> Gdańsk, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne
McGrath, H., Edwards, H. (2010). Trudne osobowości. Jak radzić sobie ze szkodliwymi zachowaniami innych oraz własnymi.
Poznań, Dom Wydawniczy Rebis
Trzebińska, E. (2009). Szaleństwo bez utraty rozumu. Z badań nad mechanizmami osobowości. Warszawa, Wydawnictwo
Academica
Efekty uczenia się
K_W01
K_W03
K_W06
K_W10
K_U01
K_U02
K_K01
K_K07
Wiedza
Student:
Posiada wiedzę dotyczącą funkcjonowania człowieka i czynników wpływających na jego
prawidłowe/nieprawidłowe zachowanie, posiada pogłębioną i rozszerzoną wiedzę dotyczącą
zagadnień diagnozy, terapii i pomocy osobom z zaburzeniami osobowości
Umiejętności
Student:
Posiada pogłębione umiejętności obserwowania zachowań człowieka i umie opisywać
mechanizmy psychologiczne leżące u podstaw tych zachowań. Potrafi wykorzystywać i
integrować wiedzę teoretyczną do analizowania funkcjonowania konkretnych jednostek
Student:
potrafi zastosować zdobytą wiedzę do pracy z pacjentem z zaburzeniami osobowości. Wykazuje
wrażliwość na problemy psychologiczne i społeczne oraz zna ich rolę i znaczenie dla
funkcjonowania człowieka. Rozumie potrzebę rozwoju własnego w celu prawidłowego
rozwiązywania problemów diagnostycznych.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Zaburzenia afektywne
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tyb
e
prof. Wioletta Radziwiłłowicz
A. Formy zajęć
• wykład
C. Liczba godzin
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
PDiM
2 pkt ECTS (50 - 60 godz) – zajęcia dydaktyczne z
2 pkt ECTS (50-60 godz) – samodzielna praca
30 godz.
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• obowiązkowy dla specjalizacji Psychologia dzieci
i młodzieży
Język wykładowy
Polski
Metody dydaktyczne
• wykład
• egzamin
B. Formy zaliczenia
zgodne z kluczem odpowiedzi testowych w teście wielokrotnego
wyboru
Należy określić:
A. Wymagania formalne: psychopatologia, psychologia kliniczna dziecka
Cele przedmiotu
Celem zajęć jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy na temat biologicznych, psychologicznych i społecznych czynników
oraz procesów rozwojowych, które odgrywają rolę w etiologii depresji oraz innych zaburzeń afektywnych u dzieci, młodzieży i
dorosłych oraz utrzymywaniu się ich objawów. Omówione badania kliniczne mają implikacje praktyczne, gdyż zmiana
kontekstowych (czyli rodzicielskich, rodzinnych i społecznych) czynników ryzyka jest konieczna, by złagodzić trudności dzieci
i młodzieży z zaburzeniami afektywnymi w realizacji kolejnych zadań rozwojowych. Celem zajęć jest poszerzenie wiedzy
klinicznej o rodzinie z osobami cierpiącymi na zaburzenia afektywne oraz charakterystyka procesów wewnątrzrodzinnych, a
także próba wyodrębnienia najważniejszych predyktorów, będących czynnikami ryzyka bądź czynnikami ochronnymi.
Treści programowe
1. Epidemiologia depresji oraz innych zaburzeń afektywnych (rozpowszechnienie w Polsce i na świecie, przyczyny uzyskiwania
zróżnicowanych wyników badań nad epidemiologią zaburzeń afektywnych).
2. Obraz kliniczny depresji oraz innych zaburzeń afektywnych.
3. Konsekwencje psychospołeczne depresji oraz innych zaburzeń afektywnych.
4. Modele depresji.
4.1. Mechanizmy biologiczne w etiologii zaburzeń afektywnych (czynniki genetyczne, struktura i funkcja ośrodkowego układu
nerwowego, podłoże hormonalne zaburzeń afektywnych).
4.2. Teorie psychologiczne (psychodynamiczne, poznawcze, interpersonalne, model rozwojowy – synteza wszystkich podejść).
5. Metody terapii osób z rozpoznaniem depresji i innych zaburzeń afektywnych (psychodynamiczna, interpersonalna,
systemowa, poznawczo-behawioralna).
Wykaz literatury
1. Garland C. (2009), Czym jest trauma. Podejście psychoanalityczne, Oficyna Ingenium, Warszawa.
2. Greszta E. (2006), Depresja wieku dorastania. Zachowania rodziców jako czynnik ochronny lub czynnik ryzyka
depresji u dorastających dzieci, Wydawnictwo SWPS „Academica”, Warszawa.
3. Segal H. (2005), Pozycja depresyjna [w:] Wprowadzenie do teorii Melanie Klein, Gdańskie Wydawnictwo
Psychologiczne, Gdańsk, 85-99.
4. Yapko M. (1996), Kiedy życie boli. Dyrektywy w leczeniu depresji. Strategiczna terapia krótkoterminowa, Gdańskie
Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk.
5. McCauley E., Pavlidis K., Kendall K. (2001), Developmental precursors of depression: the child and the social
environment [in:] The depressed child and adolescent, ed. I.M. Goodyer, Cambridge University Press, Cambridge,
46-78.
6. Huflejt-Łukasik M. (1994), Podejście psychodynamiczne [w:] Psychoterapia. Szkoły, zjawiska, techniki i specyficzne
problemy, red. L. Grzesiuk, PWN, Warszawa, 405-420.
7. Huflejt-Łukasik M. (1999), Depresja – wybrane modele teoretyczne (część pierwsza), „Nowiny Psychologiczne”, 1,
5-20.
8. Radziwiłłowicz W. (2010), Depresja u dzieci i młodzieży. Analiza systemu rodzinnego – ujęcie kliniczne, Oficyna
Wydawnicza Impuls, Kraków.
B. Literatura uzupełniająca:
1.
Lebovici S. (2008), Depresja dziecięca [w:] Psychoanaliza współcześnie. Dziecko w terapii, red. K. Walewska, MediPage,
Warszawa, 39-53.
2.
Walewska K. (2003), Adolescencja z perspektywy terapii, „Dialogi”, 1-2, 7-14.
3.
Świtała J. (2005), Teorie relacji z obiektem Otto F. Kernberga i Williama R.D. Fairbairna – analiza porównawcza
wybranych zagadnień teoretycznych [w:] Współczesna psychoanaliza. Modele konfliktu i deficytu, red. L.
Cierpiałkowska, J. Gościniak, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań, 113-148.
4.
Kostowski W. (2004), Współczesne kierunki badań nad patomechanizmem stresu i depresji i ich znaczenie w
kształtowaniu poglądów na działanie leków przeciwdepresyjnych, „Psychiatria”, 1(2), 63-71.
5.
Rybakowski J. (2008), Koncepcja spektrum choroby afektywnej dwubiegunowej, „Psychiatria”, 5(3), 75-82.
6.
Bierkowska B., Rybakowski J. (1994), Choroba afektywna dwubiegunowa z szybką zmianą faz, „Psychiatria Polska”, 28,
443-454.
7.
Hauser J., Leszczyńska-Rodziewicz A. , Skibińska M. (2005), Wspólne podłoże genetyczne schizofrenii i choroby
afektywnej dwubiegunowej? „Psychiatria”, 2(3), 145-153.
8.
Cuellar A.K., Johnson S.L, Winters R. (2006), Odrębności między depresją w chorobie afektywnej dwubiegunowej i
jednobiegunowej, „Psychiatria”, 3(1), 27-54.
Efekty uczenia się
Wiedza
Umiejętności
złożonych sytuacji psychologicznych oraz analizowania motywów i wzorów ludzkich zachowań.
K_K03 Docenia znaczenie nauk psychologicznych dla rozwoju jednostki i prawidłowych więzi w
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Nadpobudliwość psychoruchowa i zaburzenia zachowania wśród
dzieci i młodzieży
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
stopień
tryb
e
prof. UG, dr hab. Małgorzata Lipowska
A. Formy
• wykład
specjalność
specjalizacja
zajęć;
C. Liczba godzin
studenta – przygotowywanie do egzaminu
• wykład – 30 h
Cykl dydaktyczny
semestr letni
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
• obowiązkowy dla ścieżki PDiM
Metody dydaktyczne
• egzamin
B. Formy zaliczenia
• egzamin testowy
• egzamin z wykładów wskazanej przez Prowadzącego problematyki
z listy lektur
Należy określić:
Cele przedmiotu
Przekazanie studentom wiadomości na temat zespołu hiperkinetycznego oraz zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży
oraz współwystępujących z nim zaburzeń rozwojowych.
Treści programowe
• Definicje nadpobudliwości psychoruchowej, zaburzeń zachowania
•
•
•
•
•
•
•
•
Klasyfikacja – ADHD, HK czy nadpobudliwość, ODD, CD
Częstość występowania,
Etiologia zespołu hiperkinetycznego i zaburzeń zachowania
Symptomy zaburzeń,
Typologia zespołu hiperkinetycznego, oraz zaburzeń zachowania
Funkcjonowanie szkolne uczniów nadpobudliwych oraz uczniów z zaburzeniami zachowania
Współwystępowanie innych zaburzeń,
Metody pracy z dzieckiem nadpobudliwym i dzieckiem z zaburzeniami zachowania
Wykaz literatury
•
Kołakowski, A., Wolańczyk, T., Pisula, A., Skotnicka, M., Bryńska, A. (2010). ADHD – zespół nadpobudliwości
psychoruchowej. Przewodnik dla rodziców i wychowawców. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne
•
Wolańczyk, T. i Komender J. (red.) (2005). Zaburzenia emocjonalne i behawioralne u dzieci. Warszawa: PZWL.
•
Lipowska, M. (2011). Dysleksja i ADHD – współwystępujące zaburzenia rozwoju. Neuropsychologiczna analiza
deficytów pamięci. Warszawa: Wydawnictwo Scholar.
•
Borkowska, A.R. (2008). Procesy uwagi i hamowania reakcji u dzieci z ADHD z perspektywy rozwojowej
neuropsychologii klinicznej. Lublin: Wydawnictwo UMCS.
•
Cooper, P., Idens, K. (2001). Zrozumieć dziecko z nadpobudliwością psychoruchową. Warszawa: APS.
•
Święcicka, M. (2003) (red). Problemy psychologiczne dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej. Warszawa:
Wydawnictwo Emu.
• Zielińska, M. (2012). Jak reagować na agresję uczniów? Gdańsk, Harmonia Universalis.
•
Barkley, R.A. (2006). Attention-deficit/ hyperactivity disorder – A handbook for diagnosis and treatment. New York:
The Guilford Press.
•
ICD-10. Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych. Rewizja dziesiąta.
(2000) Kraków – Warszawa: Vesalius.
•
(2000). Kraków-Warszawa: Vesalius.
•
Wciórka, J. (2008) (red.). Kryteria Diagnostyczne według DSM-IV-TR. Wrocław: Elsevier Uban & Partner.
Efekty uczenia się
Wiedza K_W05; K_W10
Ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat specjalizacji psychologii, obejmującą
terminologię, teorię i metodykę. Student definiuje zespół nadpobudliwości psychoruchowej z
deficytem uwagi oraz zaburzenia zachowania. Rozpoznaje objawy kryterialne ADHD oraz CD,
wymienia zachowania charakterystyczne dla zespołów.
Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat biologicznych, pedagogicznych, społecznych i
filozoficznych podstaw funkcjonowania psychicznego człowieka; rozumie istotę funkcjonalności i
dysfunkcjonalności, harmonii i dysharmonii, normy i patologii. Student rozróżnia zespół
hiperkinetyczny od spektrum zachowań nadpobudliwych wyjaśnia podłoże ADHD i CD.
Umiejętności K_U02; K_U07; K_U08
Potrafi wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii oraz powiązanych z
nią dyscyplin w celu analizy złożonych problemów psychologicznych, wychowawczych,
Student posiada umiejętność analizowania zachowań ze spektrum nadpobudliwości i klasyfikuje je
do grup objawów ADHD i CD.
Ma pogłębione umiejętności obserwowania, diagnozowania, racjonalnego oceniania złożonych
sytuacji psychologicznych oraz analizowania motywów i wzorów ludzkich zachowań. Student
weryfikuje zachowania nadpobudliwe z perspektywy objawów ADHD i CD. Analizuje obszar
zaburzeń współwystępujących z zespołem hiperkinetycznym.
Potrafi sprawnie posługiwać się wybranymi ujęciami teoretycznymi w celu analizowania
podejmowanych działań praktycznych. Student poddaje krytyce teorie nt. etiologii ADHD oraz
CD i ocenia szanse skuteczności podejmowania konkretnych kroków terapeutycznych odwołując
się do objawów kryterialnych.
rozwoju osobistego i zawodowego.
Student zachowuje ostrożność w wyrażaniu opinii dotyczących diagnozy ADHD oraz CD i
wyboru adekwatnych metod oddziaływania terapeutycznego.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Problematyka kontaktu w diagnozie i terapii dzieci i młodzieży
Kod ECTS
Studia
kierunek
psychologia
Stopień
tryb
e
dr Magdalena Chrzan-Dętkoś
A. Formy zajęć
• konwersatorium,
C. Liczba godzin
15 godzin
specjalność
nazwa*
specjalizacja
PK,,PDiM
2 punkty
1 pkt ECTS (25 - 30 godz )– zajęcia dydaktyczne z
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Polski
Metody dydaktyczne
multimedialną
• analiza zdarzeń krytycznych (przypadków)
• egzamin
B. Formy zaliczenia
• egzamin pisemny: testowy / z pytaniami (zadaniami) otwartymi /
dłuższa wypowiedź pisemna (rozwiązywanie problemu)
brak
Cele przedmiotu
Celem przedmiotu jest zapoznanie studentów ze specyfiką kontaktu klinicznego z dzieckiem i jego rodzicami. Charakterystyka i
jakość kontaktu dziecka/nastolatka z psychologiem stanowi istotny walor diagnostyczny umożliwiający rozumienie
cierpienia/kłopotów konsultowanego dziecka. Celem przedmiotu jest zdobycie wiedzy teoretycznej istotnej dla postępowania
diagnostycznego jak i rozumienia indywidualnej sytuacji danego dziecka i jego rodziny.
Treści programowe
Kontakt kliniczny. Diagnoza dziecka. Zasady ustalenie kolejnych etapów kontaktu z dzieckiem i jego rodzicami.
Specyfika kontaktu klinicznego z dzieckiem i jego rodzicami; sytuacja psychologiczna dziecka doświadczającego trudności
rozwojowych i jego rodziny; specyfika kontaktu klinicznego z rodzicami dziecka doświadczającego trudności rozwojowych
.
- Konsultacje terapeutyczne dla rodziców z małymi dziećmi (w wieku 0- 3) – studia przypadku.
- Rozmowa i zabawa jako metoda pozostawania w kontakcie – analiza rozmów z rodzicami oraz zabaw, rysunków dzieci
dokonanych przez uczestników zajęć
- Nawiązywane kontaktu i sojuszu terapeutycznego z rodzicami dziecka
- Metody służące obserwacji kontaktu w sytuacji klinicznej, diagnoza więzi emocjonalnej łączącej dziecko z głównymi
opiekunami.
Wykaz literatury
Czownicka, Zalewska, (1988). Więź emocjonalna dziecka z matką jako przedmiot diagnozy klinicznej. W: Kościelska (red.)
Studia z psychologii klinicznej dziecka
Senator D. (2004) Więź emocjonalna – poszukiwanie siebie w relacji z drugą osobą. W: Kmita, Kaczmarek (red) Wczesna
interwencja terapeutyczna wobec małego dziecka i jego rodziny. Święcicka, M. , Zalewska M. (red) (2005) Problematyka
kontaktu w diagnozie i terapii dzieci. Warszawa, Emu.
Duchy w dziecinnym pokoju: psychoanalityczne podejście do problemów zaburzonej relacji matka – dziecko. Selma Freiberg,
Edna Adelson, Vivian Shapiro (1975). Journal of the American Academy of Child Psychiatry, 14(3), 386–422.
Liebermann A. F. , Padro E. N, van Horn P., Harris W. W. (2005) Angels in the nursery: The intergenerational transmission of
benevolent parental influences. Vol. 26(6), 504–520.
Kaczmarek T. (2001) Psychoterapia dzieci z diagnozą poważnych zaburzeń w rozwoju. W: Swięcicka M. (2001) Pomoc
psychologiczna dziecku z zaburzeniami rozwoju i jego rodzinie. CMPP-P, Warszawa.
Gracka-Tomaszewska M. (2005) Kontakt w procesie terapii dziecka z zaburzeniami kontaktu. W: Święcicka, M. , Zalewska M.
(red) Problematyka kontaktu w diagnozie i terapii dzieci. Warszawa, Emu.
Radoszewska J. (2004) Rozmowa kliniczna. W: J. Przesmycka – Kamińska (red.) Diagnoza psychologiczna dzieci z trudnościami
porozumiewaniu
się
werbalnym.
Wrocław.
Wydawnictwo
Uniwersytetu
Wrocławskiego
Radoszewska J. (2005) Natura kontaktu z dzieckiem odmawiającym jedzenia i jego matką. W: Święcicka, M. , Zalewska M.
(red) Problematyka kontaktu w diagnozie i terapii dzieci. Warszawa, Emu.
Zalewska, M. (1998). Dziecko w autoportrecie z zamalowaną twarzą. Psychiczne mechanizmy zaburzeń tożsamości dzieci
głuchych i dzieci słyszących z opóźnionym rozwojem mowy. Warszawa: Jacek Santorski & Co (wybrane rozdziały).
Święcicka, M. , Zalewska M. (red) (2005) Problematyka kontaktu w diagnozie i terapii dzieci. Warszawa, Emu.
Święcicka M., Schier K. (2011) Metody diagnozy w psychologii klinicznej dziecka i rodziny. Warszawa: WYd. Emu.
-
Efekty uczenia się
Wiedza
Student będzie potrafił zdefiniować specyfikę kontaktu z dziećmi w danej grupie wiekowej.
Będzie umiał odnieść aktualną sytuację dziecka, jego ewentualne trudności do aspektu
rozwojowego. Będzie umiał również wykorzystać dane płynące z kontaktu klinicznego z
dzieckiem i jego rodzicami do diagnozy psychologicznej dziecka i jego rodziny. Student będzie
umiał rozróżnić zjawiska rozwojowe od sytuacji psychopatologicznych.
Umiejętności
Studenci zapoznają się z przeglądem literatury dotyczącym nawiązywania kontaktu z dzieckiem,
nastolatkiem i jego rodzicami. Naucza się wyciągać wnioski na podstawie obserwacji sytuacji
klinicznej. Będą umieli również uargumentować swoje sądy sięgając do odpowiedniej literatury.
Będą w stanie również poddać krytyce i weryfikacji wstępne postawione hipotezy odnośnie
rozumienia danej sytuacji klinicznej.
Studenci uczestniczący w zajęciach nauczą się dyskutować, zachowując wrażliwość i otwartości
dla rozumieniu sytuacji poszczególnych pacjentów i ich rodzin. Zostaną uwrażliwieni na
znaczenie poszczególnych zachowań, zorientowani na indywidualne rozumienie poszczególnych
sytuacji.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologia zachowań agresywnych w ujęciu rozwojowym i
klinicznym
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
Dr Agata Goździewicz
A. Formy zajęć: wykład
B. Sposób realizacji: w sali dydaktycznej
specjalność
nazwa*
specjalizacja
PK
PDiM
PSiPSP
(godziny zajęć: 30; czytanie i samodzielne
analizowanie tekstów: 30; nauka do egzaminu: 60 ;
konsultacje: 5)
Cykl dydaktyczny: III – V rok, semestr letni
Status przedmiotu
fakultatywny
Język wykładowy
Polski
Metody dydaktyczne: wykład
A. Sposób zaliczenia: egzamin
B. Formy zaliczenia: egzamin pisemny (pytania testowe)
- sprawdzenie wiedzy dotyczącej terminologii oraz sprawdzenie
świadomości znaczenia nauk psychologicznych w wyjaśnianiu
zachowań agresywnych w kontekście rozwoju jednostki i w
odniesieniu do zaburzeń klinicznych: egzamin
- sprawdzenie umiejętności analizowania motywów i wzorów
agresywnych zachowań: egzamin
A. Wymagania formalne: psychologia społeczna, psychologia rozwoju człowieka, wstęp do psychologii klinicznej
dorosłego, wstęp do psychologii klinicznej dzieci i młodzieży
Cele przedmiotu
Celem wykładu jest nabycie wiedzy psychologicznej dotyczącej uwarunkowań agresji oraz zapoznanie studentów ze związkiem
zmian rozwojowych w ciągu życia z zachowaniami agresywnymi oraz zależnościami pomiędzy wybranymi zaburzeniami
psychicznymi a zachowaniami agresywnymi, jak też technikami pomiaru agresji oraz możliwościami jej profilaktyki i terapii.
Treści programowe
• Pojęcie agresji oraz uwarunkowania agresji
•
•
•
•
•
•
•
•
•
Techniki badania agresywnego zachowania
Zmiany rozwojowe a zachowania agresywne
Różnice indywidualne, rozwój psychiczny człowieka a zachowania agresywne
Socjalizacja a zachowania agresywne
Agresja w rodzinie
Agresja w różnych obszarach życia społecznego
Osobowość a agresja u ludzi dorosłych
Agresja a wybrane zaburzenia psychiczne dzieci i młodzieży oraz osób dorosłych
Agresja a wybrane aspekty przestępczości dzieci i młodzieży oraz osób dorosłych
Wykaz literatury
1) Binczycka-Anholzer, M. (red.) (2001) Agresja i przemoc a zdrowie psychiczne. Warszawa-Poznań: Polskie
2)
3)
4)
5)
Towarzystwo Higieny Psychicznej.
Brzezińska, A. I. i Hornowska, E. (red.) (2007). Dzieci i młodzież wobec agresji i przemocy. Warszawa: Wydawnictwo
Naukowe SCHOLAR.
Frączek, A. i Zumkley, H. (red.) (1993). Socjalizacja a agresja. Warszawa: IPs PAN WSPS.
Kubacka-Jasiecka, D. (2006). Agresja i autoagresja z perspektywy obronno-adaptacyjnych dążeń Ja. Kraków:
Obuchowska, I. (1989). Przemoc w wychowaniu, Kwartalnik Pedagogiczny, 4, 134, 27-41
1) Brzezińska, A. I. i Hornowska, E. (red.) (2007). Dzieci i młodzież wobec agresji i przemocy. Warszawa: Wydawnictwo
Naukowe SCHOLAR.
Krahé, B. (2005). Agresja. Gdańsk: GWP.
B. Literatura uzupełniająca:
1) Czub, M. (1992). Zachowania agresywne – agresja – osiąganie. Analiza zjawiska agresji jako
istotnego czynnika w procesie socjalizacji, Kwartalnik Pedagogiczny, 1, 141, 123-132.
2) Grochulska, J. (1993). Agresja u dzieci. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
3) Loeber, R. i Hay, D. (1997). Key issues in the development of aggression and violence from childhood to early
adulthood, Annual Review of Psychology, 48, 371-410.
4) Majchrzyk, Z. (2004). Nieletni, młodociani, dorośli zabójcy i mordercy. Gdzie kończy się norma a zaczyna patologia.
Warszawa: Instytut Psychiatrii i Neurologii.
5) Pastwa-Wojciechowska, B. (2004). Naruszanie norm prawnych w psychopatii. Analiza
6)
7)
kryminologiczno-psychologiczna. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego.
Ranschburg, J. (1993). Lęk, gniew, agresja. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
Wolińska, J. M. (2010). Agresywność młodzieży. Problem indywidualny i społeczny. Lublin: Wydawnictwo UMCS.
Efekty uczenia się
Wiedza
(K_W08)
- Student ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat psychologicznych podstaw zachowań
agresywnych przejawianych przez człowieka w kontekście zmian rozwojowych oraz zaburzeń
psychicznych
- Student ma uporządkowaną wiedzę dotyczącą technik pomiaru zachowań agresywnych oraz
możliwości ich profilaktyki i terapii
(K_W09)
(K_U01)
(K_U02)
(K_K03)
(K_K08)
Umiejętności
- Student posiada pogłębione umiejętności obserwowania, wyszukiwania i przetwarzania
informacji na temat zachowań agresywnych, przy użyciu różnych źródeł oraz interpretowania ich
z punktu widzenia psychologii zaburzeń i psychologii rozwoju człowieka
- Student potrafi wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii zachowań
agresywnych w celu analizy złożonych problemów psychologicznych
- Student docenia znaczenie nauk psychologicznych dla rozwoju jednostki i prawidłowych więzi w
społeczeństwie, ma pozytywne nastawienie do nabywania wiedzy z zakresu psychologii zachowań
agresywnych
- Student jest świadomy istnienia etycznego wymiaru w badaniach naukowych dotyczących
zachowań agresywnych człowieka
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychologia kliniczna: teorie i terapie
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
tryb
e
dr Katarzyna Guzińska
A. Formy zajęć \
• wykład
specjalność
specjalizacja
Psychologia
kliniczna
C. Liczba godzin 30
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
Neurobiopsychologia oraz ścieżki
specjalizacyjnej Psychologia kliniczna
Język wykładowy
Polski
Metody dydaktyczne
• wykład konwersatoryjny połączony z prezentacją
multimedialną
• egzamin
B. Formy zaliczenia
B. Podstawowe kryteria
ocena pozytywna z egzaminu pisemnego
Należy określić:
A. Wymagania formalne: wybór ścieżki klinicznej studiowania
B. Wymagania wstępne: dysponuje podstawową wiedzą, umiejętnościami oraz kompetencjami z zakresu głównych
orientacji psychologicznych traktowanych jako punkt wyjścia do realizacji treści przedmiotu „Teorie i terapie”.
Cele przedmiotu
Zapoznanie studentów z wiedzą -z perspektywy psychologii współczesnej- w zakresie głównych nurtów teoretycznych
psychoterapii:
 podejście psychoanalityczne/ psychodynamiczne
 podejście poznawczo - behawioralne
 podejście humanistyczno - egzystencjalne
 podejście systemowe
wraz z centralnymi procesami, mechanizmami, technikami i procedurami terapii.
Treści programowe
 Czynniki odpowiedzialne za zmianę w procesie psychoterapii - model integracyjny.
 Założenia o funkcjonowaniu człowieka, podstawowe teorie kliniczne, rozumienie zaburzonego zachowania, metody i
kierunki w psychoterapii - na podstawie analizy wiodących paradygmatów psychologicznych:
 Psychoanalizy/ podejścia psychodynamicznego;
 podejścia poznawczo - behawioralnego;
 podejścia humanistyczno - egzystencjonalnego;
 podejścia systemowego.
 Synteza głównych systemów terapeutycznych- model transteoretyczny i jego zastosowanie w tzw. psychoterapii

wyższego rzędu.
Ewaluacja skuteczności psychoterapii- analiza empiryczna.
Wykaz literatury










Cave S. (2005). Terapie zaburzeń psychicznych. Gdańsk: GWP.
Gelso Ch.J., Hayes J.A. (2005). Relacja terapeutyczna. Gdańsk: GWP.
Grzesiuk L. (2006). Psychoterapia. (red., tom 1-2), Warszawa: Eneteia.
Heaton A.H., (2005). Podstawy umiejętności terapeutycznych. Gdańsk: GWP.
Kottler J.A., (2005). Skuteczny terapeuta. Gdańsk: GWP.
Prochaska J.O., Norcross J.C. (2006). Systemy psychoterapeutyczne. Analiza transteoretyczna. Warszawa: Instytut
Psychologii Zdrowia PTP.
Rakowska J. (2005). Skuteczność psychoterapii. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar.
Sikorski W. (2009). Werbalne i niewerbalne oddziaływania w psychoterapii. Warszawa: Difin
Weeks G.R., L`Abrate L. (2000). Paradoks w psychoterapii. Gdańsk: GWP.
Zyss T. (2007). Przypadki kliniczne z psychiatrii i psychoterapii. (red.), Wrocław: Elsevier Urban & Partner.
 Corey G. (2005). Teoria i praktyka poradnictwa i psychoterapii. Poznań: Wydawnictwo Zysk i Ska.
 Czabała J.Cz. (2006). Czynniki leczące w psychoterapii. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
 Drat- Ruszczak K., Drążkowska- Zielińska E. (2005). Podręcznik pomagania. Podstawy pomocy psychologicznej.



Szkoły i kierunki psychoterapii. Warszawa: Wydawnictwo SWPS „Academica”.
Grzesiuk L. (2006). Psychoterapia. (red., tom 2), Warszawa: Eneteia.
Lazarus A. (2000). Wyobraźnia w psychoterapii. Gdańsk: GWP.
Stirling J.D. (2005). Psychologia kliniczna. Psychopatologia. Gdańsk: GWP.




Edgan G. (1997). Kompetentne pomaganie. Poznań: Wydawnictwo Zysk i S-ka.
Grzesiuk L. (2006). Psychoterapia. (red., tom 3), Warszawa: Eneteia.
Kratochwil S. (2003). Podstawy psychoterapii. Poznań: Wydawnictwo Zysk i Ska.
Preston J. (2005). Zintegrowana terapia krótkoterminowa. Podejście poznawcze, psychodynamiczne, humanistyczne i
neurobehawioralne. Gdańsk: GWP.
Efekty uczenia się
Wiedza
Posiada wiedzę w zakresie rozumienia i interpretacji
mechanizmów zaburzonego
zachowania; procesów i
metod zmian służących
zdrowiu i dojrzałości
- w ujęciu współczesnej
psychoterapii.
K_W03 Ma pogłębioną i uporządkowaną wiedzę o współczesnych kierunkach rozwoju
psychologii, jej nurtach i systemach, rozumie ich historyczne i kulturowe uwarunkowania
K_W06 Ma pogłębioną wiedzę na temat rozwoju człowieka w cyklu życia zarówno w aspekcie
biologicznym, psychologicznym, jak i społecznym
K_W07 Ma pogłębioną wiedzę na temat specyfiki relacji społecznych, zjawisk społecznych oraz
rządzących nimi prawidłowości z punktu widzenia psychologii
K_W08 Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat psychologicznych podstaw
funkcjonowania człowieka
K_W10 Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat biologicznych, pedagogicznych,
społecznych i filozoficznych podstaw funkcjonowania psychicznego człowieka; rozumie istotę
funkcjonalności i dysfunkcjonalności, harmonii i dysharmonii, normy i patologii
Umiejętności
K_U01 Posiada pogłębione umiejętności obserwowania, wyszukiwania i przetwarzania
informacji na temat zjawisk społecznych rozmaitej natury, przy użyciu różnych źródeł oraz
interpretowania ich z punktu widzenia problemów psychologicznych, zdrowotnych
K_U05 Posiada pogłębione umiejętności prezentowania własnych pomysłów, wątpliwości i
teoretycznych, poglądów różnych autorów, kierując się przy tym zasadami etycznymi
K_U08 Potrafi sprawnie posługiwać się wybranymi ujęciami teoretycznymi w celu analizowania
podejmowanych działań praktycznych
K_U09 Potrafi generować oryginalne rozwiązania złożonych problemów psychologicznych i
określonych obszarach praktycznych
K_U10 Potrafi wybrać i zastosować właściwy dla danej działalności psychologicznej sposób
postępowania, potrafi dobierać środki i metody pracy w celu efektywnego wykonania
pojawiających się zadań zawodowych
K_K01 Ma pogłębioną świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę
ciągłego rozwoju osobistego i zawodowego
K_K03 Docenia znaczenie nauk psychologicznych dla rozwoju jednostki i prawidłowych więzi w
dyscypliny naukowej i budowania warsztatu pracy psychologa
K_K04 Utożsamia się z wartościami, celami i zadaniami realizowanymi w praktyce
psychologicznej, odznacza się rozwagą, dojrzałością i zaangażowaniem w projektowaniu,
planowaniu i realizowaniu działań psychologicznych
podejście wśród innych
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychopatologia zjawisk społecznych
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite magisterskie
tryb
Stacjonarne /
niestacjonarne
Dr Marcin Szulc
A. Formy zajęć
• wykład,
specjalność
specjalizacja
PSiPSP
PR
PK
C. Liczba godzin
30
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• obowiązkowy dla specjalizacji Patologie
społeczne i psychologia sądowo - penitencjarna
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• egzamin
B. Formy zaliczenia
pytaniowy, pytania zamknięte, 4 możliwe odpowiedzi, jedna
prawidłowa,
Należy określić:
B. Wymagania wstępne: wprowadzenie do psychologii, psychologia społeczna, psychologia rozwoju człowieka, wWstęp do
Cele przedmiotu
Celem przedmiotu jest zapoznanie studentów z teoriami dewiacji społecznych oraz wybranymi obszarami patologii
społecznych ze szczególnym uwzględnieniem normy i psychopatologii okresu adolescencji
Treści programowe
1. Wybrane teorie dewiacji społecznych
- teoria anomii
- teoria neutralizacji
- teoria stygmatyzacji
- teoria asocjacji dyferencyjnej
- teoria kontroli Hirscha
- teoria dewiacji jako aktu wyboru
2. Zachowania suicydalne
- epidemiologia zjawiska
- rys kulturowy
- uwarunkowania samobójstw
- syndrom presuicydalny Ringela
- specyfika samobójstw młodzieży
- czynniki ryzyka
- profilaktyka samobójstw
3. Agresja i przemoc wśród dzieci i młodzieży
- skala zjawiska
- uwarunkowania zachowań agresywnych młodzieży
- charakterystyka sprawców, ofiar i świadków przemocy
- formy przemocy szkolnej
- objawy fizyczne i psychiczne przemocy
- profilaktyka przemocy w szkole (programy przeciwdziałania przemocy)
4. Znaczenie mediów w kreowaniu agresji
- badania nad wpływem przemocy w mediach
- znaczenie desensytyzacji i torowania poznawczego
- school shooting – skala zjawiska i uwarunkowania (psychologia sprawców)
- wpływ brutalnych sportów
- przemoc w grach komputerowych
- krytyka wpływu mediów na kształtowanie agresji i przemocy u widzów
- unikanie nieprzyjemnych stanów (frustracje), efekt broni, przesunięcie pobudzenia, testosteron, zniewagi, kultura honoru
5. Problem uzależnień od substancji psychoaktywnych i uzależnień behawioralnych
- uzależnienie od alkoholu (skala zjawiska, typologia alkoholizmu, rozwój uzależnienia, uwarunkowania choroby
alkoholowej)
- uzależnienie od narkotyków (skala zjawiska, podział i specyfika środków psychoaktywnych, rozwój i uwarun-kowania
uzależnienia, profilaktyka środowiskowa)
- uzależnienie od elektronicznych środków przekazu (skala zjawiska, kryteria diagnostyczne, fazy rozwoju,
uwa-runkowania)
- uzależnienie od hazardu(skala zjawiska, kryteria diagnostyczne, fazy rozwoju, uwarunkowania)
- profilaktyka i leczenie uzależnień
6. Patologie seksualne
- prostytucja (prawne regulacje w Polsce, Europie i na Świecie, typologia prostytutek, prostytucja dzieci i mło-dzieżysponsoring, galerianki)
- pedofilia (skala zjawiska, uwarunkowania, sprawcy pedofilii, skutki wykorzystywania dzieci)
- pornografia dziecięca (regulacje prawne)
- kazirodztwo (skala zjawiska, typologia zachowań kazirodczych, uwarunkowania)
- procedura pomocy dziecku krzywdzonemu
7. Niebezpieczne grupy werbujące
- skala rozpowszechniania się sekt
- typologia sekt
- atrybuty sekt
- techniki zniewalania
- podstawy psychomanipulacji w sektach wg L. Festingera
8. Subkultury młodzieżowe
- specyfika okresu adolescencji
- zaburzenia opozycyjno - buntownicze
- bunt emocjonalny i behawioralny (norma czy patologia?)
- typologia i specyfika funkcjonowania podkultur młodzieżowych
- przykładowe subkultury młodzieżowe (portret psychologiczny metalowców i hip - hopowców)
9. Zjawisko ekskluzji społecznej
- uwarunkowania mobbingu w szkole i w zakładzie pracy
- bezdomność (rys historyczny, skala zjawiska, fazy rozwoju, wyjście z bezdomności)
- dzieci ulicy (uwarunkowania w Polsce i za granicą: emisja dokumentu „Dzieci z Dworca Leningradzkiego”, fazy
rozwoju, pomoc i profilaktyka)
Wykaz literatury
Gierowski K.G, Lew – Starowicz Z., Mellibruda J. (2008) Psychopatologia zjawisk społecznych. Psychologia tom
3, wyd. J Strelau (red) Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk
Pospiszyl I.,(2008) Patologie społeczne. Wydawnictwo Naukowe PWN Warsawa
Pospiszyl I.,(2008) Patologie społeczne. Wydawnictwo Naukowe PWN Warsawa
Hassan S. (1999) Psychomanipulacja w sektach, Łódź, Wydawnictwo „Ravi”
Hołyst B., (2002), Suicydologia, LEXISNEXIS
Szulc M. (1998) Struktura i nasilenie syndromu agresji u zwolenników muzyki heavy – metalowej. Kultura i Eduka-cja
nr 3, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń
Szulc M., Kalka D. (2004) Obraz subkultury hip – hopowej widziany oczami jej uczestników. Oficyna Wydawnicza
Impuls Kraków, 2004 pod red. E. Martynowicz
Efekty uczenia się
Wiedza
Absolwent potrafi zidentyfikować i opisać obszary zagrożeń społecznych. Rozumie pojęcia
Student nazywa
psychologiczne oraz rozróżnia podstawowe psychologiczno – społeczne mechanizmy dewiacji
podstawowe pojęcia z
indywidualnej i społecznej. Potrafi charakteryzować specyfikę poszczególnych wybranych
zakresu psychologii
dewiacji społecznych
zagrożeń społecznych.
Rozróżnia i potrafi opisać
Umiejętności
wybrane koncepcje
Student potrafi porządkować podstawowe zagrożenia społeczne, zna mechanizmy i szacuje ryzyko
dewiacji społecznych.
powstawania zachowań niebezpiecznych. Zna motywy indywidualne i społeczne powstawania
Potrafi charakteryzować
dewiacji.
specyfikę poszczególnych
wybranych dewiacji
Absolwent potrafi określić rodzaj niebezpieczeństwa społecznego. Wykazuje krytycyzm w
społecznych
analizie sytuacji dewiacyjnej. Jest zorientowany w obszarach zagrożeń i chętnie podejmuje
inicjatywę w działaniach profilaktycznych
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychoterapia w zarysie
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite magisterskie
tryb
Stacjonarne /
niestacjonarne
Dr Marcin Szulc
specjalność
specjalizacja
PK
PSiPSP
A. Formy zajęć
• wykład,
• zajęcia w sali dydaktycznej IPUG
C. Liczba godzin
15
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• egzamin
B. Formy zaliczenia
pytaniowy, twierdzenia złożone, 2 możliwe odpowiedzi(prawda /
fałsz),
Należy określić:
B. Wymagania wstępne: wprowadzenie do psychologii, psychologia społeczna, psychologia rozwoju człowieka, wWstęp do
Cele przedmiotu
Celem przedmiotu jest zapoznanie studentów z historią psychoterapii oraz historią leczenia i podejścia do zaburzeń
psychicznych na przestrzeni dziejów a także ukazanie współczesnych nurtów teoretycznych w terapii w kontekście ewolucji
psychoterapii. Poruszona zastanie także specyfika terapii osób uzależnionych ze szczególnym wskazaniem na walory
oddziaływania społeczności terapeutycznej jako złożonej metody terapii osób uzależnionych wykorzystującej formy
psychoterapii grupowej.
Treści programowe
1.
Rozróżnienie psychoterapii od innych form pomocy psychologicznej
poradnictwo indywidualne
treningi wspomagające rozwój
interwencje kryzysowe
rehabilitacja
resocjalizacja
leczenie chorych somatycznie
2.
Zaburzenia psychiczne w perspektywie historycznej
podejście animistyczne, somatyczne i psychogenne
mesmeryzm, magnetyzm, hipnotyzm
początki leczenia psychiatrycznego
animalizm jako źródło okrucieństwa wobec pacjentów na przykładzie Jana III Hanowerskiego
początki humanitarnych sposobów leczenia chorych psychicznie (Vincenzo, Chiarugi, Joseph Daquin, Filip Pinel,
Schronisko Samuela Tuke’a w Anglii)
3.
Zakres działań psychoterapeuty (co może psychoterapeuta)
4.
Etyka terapeuty
podejście do pacjenta
praktyki zakazane
błędy jatroogenne
kształtowanie relacji z pacjentem (klientem)
5.
Czynniki leczące w psychoterapi
według Yaloma
według Czabały
specyficzne i niespecyficzne czynniki leczące w psychoterapii
6.
Metateoretyczne formy integracji psychoterapii
transteoretyczny model według Prochaski i Di Clemente
czynniki prowadzące do zmiany według Prochaski
7.
Szkoły i nurty w psychoterapii
terapia psychodynamiczna
terapia behawioralna
terapia poznawczo behawioralna
terapia egzystencjalno humanistyczna
terapia systemowo – interakcyjna
8.
Psychoterapia grupowa
Warunki i organizacja grup psychoterapeutycznych
Zastosowanie psychoterapii grupowej w leczeniu osób uzależnionych
Specyfika pracy z pacjentem uzależnionym
Zdrowienie z alkoholizmu w grupach AA
Terapia uzależnienia chemicznego według modelu Minnesota
Strategiczno - strukturalna psychoterapia uzależnienia
Terapie substytucyjne
Leczenie blokerami
Społeczność terapeutyczna na przykładzie ośrodka MONAR w Gdańsku
Etapy kariery terapeutycznej w MONARZE
Wymiary i domeny zmian w społeczności terapeutycznej wg de Leone
Wykaz literatury
Czabała C. (1997) Czynniki leczące w psychoterapii. Warszawa. Wydawnictwo Naukowe PWN
De Leon G. (2003) Społeczność terapeutyczna. Warszawa. Krajowe Biuro ds. Narkomanii
Grzesiuk L. (2005). Psychoterapia - teoria. Podręcznik akademicki. Warszawa: Eneteia.
De Leon G. (2003) Społeczność terapeutyczna. Warszawa. Krajowe Biuro ds. Narkomanii
Grzesiuk L. (2006). Psychoterapia - badania i szkolenie. Podręcznik akademicki. Warszawa: Eneteia.
Grzesiuk L. (2006). Psychoterapia - praktyka. Podręcznik akademicki. Warszawa: Eneteia.
1.
Dies R.R. (2003) Rola terapeuty w leczeniu grupowym. W: Bernard H.S., MacKenzie K.R (red), Podstawy terapii
grupowej. Gdańsk. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne
Drat-Ruszczak K., Drążkowska-Zielińska E. (2005). Podręcznik pomagania. Podstawy pomocy psychologicznej.
Szkoły i kierunki psychoterapii. Warszawa: Wydawnictwo Academica SWPS
Brzeziński J., Chyrowicz B., Toeplitz-Winiewska M., Poznaniak W. (2008) Etyka zawodu psychologa. Wydawnictwo
Naukowe PWN
Szulc M. (2008) Procesy planowania w uwalnianiu się młodzieży z nałogu. Wydawnictwo
Uniwersytetu Gdańskiego
Efekty uczenia się
Student rozróżnia szkoły
psychoterapii. Zna historie
psychoterapii. Potrafi
wymienić czynniki leczące
Wiedza
Absolwent definiuje pojęcie psychoterapii. Zna szkoły psychoterapii. Zna historie psychoterapii.
Potrafi wymienić czynniki leczące w psychoterapii. Zna zasady podejścia do pacjenta (klienta).
Zna metody leczenia uzależnień z zastosowaniem społeczności terapeutycznej, zna zasady
stosowania terapii substytucyjnej.
w psychoterapii. Zna
zasady podejścia do
pacjenta (klienta). Zna
metody leczenia uzależnień.
Umiejętności
Student potrafi porównywać poszczególne podejścia terapeutyczne. Analizuje i wyjaśnia podejście
do pacjenta na przestrzeni dziejów. Analizuje wpływ czynników leczących w psychoterapii.
Szacuje i uzasadnia powody stosowania metod leczenia uzależnień. Zna przyczyny i dyskutuje na
temat stosowania terapii substytucyjnej.
Absolwent zachowuje ostrożność w formułowaniu diagnoz i wykazuje dystans wobec
bezkrytycznego stosowania podejść w psychoterapii. Wykazuje odpowiedzialność za pacjenta
mając na uwadze delikatną materię z którą się styka oraz motywacje pacjenta jako główne źródło
postępów w terapii. Docenia rolę czynników niespecyficznych w psychoterapii a więc aspektu
relacyjnego z pacjentem.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Markery zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
tryb
stacjonarne
dr Grażyna Jerzemowska
A. Formy zajęć:
• wykład
• zajęcia w pomieszczeniu dydaktycznym UG
C. Liczba godzin 15
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
Cykl dydaktyczny
IV – V rok, semestr letni
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Język polski
Metody dydaktyczne:
• wykład z użyciem różnych metod
audiowizualnych jak prezentacja multimedialna,
krótkie filmy szkoleniowe
• wykonanie pracy zaliczeniowej: prezentacji multimedialnej,
C. Podstawowe kryteria:
• skala ocen zgodna z regulaminem studiów UG
Należy określić:
A. Wymagania formalne: Neuroanatomia funkcjonalna człowieka oraz Fizjologia ośrodkowego układu nerwowego.
B. Wymagania wstępne: Podstawowe wiadomości z zakresu anatomii i fizjologii człowieka, z uwzględnieniem ogólnej
budowy układu nerwowego.
Cele przedmiotu
1. Zaznajomienie się z najnowszymi metodami oznaczania różnych markerów w celu mapowania mózgu podczas różnych
zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego.
2. Zrozumienie znaczenia badań z użyciem najnowszych znaczników podczas diagnozy zaburzeń ośrodkowego układu
nerwowego.
Treści programowe
Klasyfikacja zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego (OUN) wg WHO, podział topograficzny. Etiologia najczęstszych
chorób OUN. Diagnostyka z udziałem najnowszych metod neuroobrazowych. Badania typu TK, MRI, PET w diagnostyce
guzów mózgu, depresji, schizofrenii, autyzmu i padaczki. Markery osoczowe a zaburzenia OUN. Metody mapowania
czynnościowego mózgu na poziomie komórkowym i molekularnym w aspekcie uszkodzeń mechanicznych, schorzeń (np.
choroba Parkinsona i Huntingtona) i zaburzeń w funkcjonowaniu OUN (np. podczas depresji, schizofrenii, ADHD) oraz
niektórych uzależnień. Markery zaburzeń chromosomalnych w rozpoznawaniu wad OUN. Markery w terapiach genowych,
komórkowych i tkankowych.
.
Wykaz literatury
1. Narkiewicz O., Moryś J. 2003. Neuroanatomia czynnościowa i kliniczna. PZWL, Warszawa.
2. Krzyżanowski J., Bogusławska-Zalewska R. "Neuroobrazowanie w praktyce psychiatrycznej", Medyk, 2006
1. Górska T., Grabowska A., Zagrodzka J. (red.) 1997. Mózg a zachowanie. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
2. Kossut M. (red.) 1994. Mechanizmy plastyczności mózgu. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
1. Longstaff A. 2002. Neurobiologia. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
2. Daniel B., Pruszyński B. "Anatomia radiologiczna Rtg - TK - MR - USG - SC", PZWL, 2005.
3. Moeller T., Reif E. "Kieszonkowy atlas anatomii radiologicznej w przekrojach tomografii komputerowej i rezonansu
magnetycznego tom I - głowa i szyja", Medipage, 2007.
Efekty uczenia się
Wiedza
Student definiuje najczęstsze zaburzenia OUN oraz opisuje przyczyny ich powstawania. Wymienia
oraz wyjaśnia najnowsze metody neuroobraozwe stosowane w diagnostyce zaburzeń OUN jak TK,
MRI, PET. Potrafi zidentyfikować markery osoczowe w diagnostyce zaburzeń OUN. Streszcza, na
czym polegają metody mapowania czynnościowego mózgu oraz potrafi wymienić markery
zaburzeń chromosomalnych używanych przy diagnostyce wad rozwojowych OUN.
Umiejętności
Wykorzystując wiedzę na temat budowy i funkcji ośrodkowego układu nerwowego student
klasyfikuje najczęstsze zaburzenia w obrębie funkcjonowania OUN oraz analizuje przyczyny ich
powstawania. Rozróżnia zaburzenia OUN na podstawie zdefiniowanych przez prowadzącego
objawów. Proponuje użycie poznanych markerów w celu diagnostyki zaburzeń OUN.
Przeprowadza klasyfikację stosowanych metod obrazowania czynności mózgu pod względem
rozdzielczości czasowej i przestrzennej, efektywności diagnostyki oraz kosztów metody.
Kontakt
dr Grażyna Jerzemowska ([email protected],
Nazwa przedmiotu
Genetyczne uwarunkowania zaburzeń psychicznych
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
Jednolite mgr
tryb
Stacjonarne /
niestacjonarne
specjalność
specjalizacja
PK
PDiM
Wykład: dr Adrianna Kilikowska, dr Anna Wysocka
A. Formy zajęć
• wykład
2 pkt ECTS (50 godz) – zajęcia dydaktyczne z
1 pkt ECTS (25 godz) – samodzielna praca studenta –
przygotowanie do egzaminu
C. Liczba godzin
• wykład: 30 godz.
Cykl dydaktyczny
III rok, semestr letni
Status przedmiotu
Neurobiopsychologia
Metody dydaktyczne
• z wykorzystaniem: gry symulacyjne,
Język wykładowy
język polski
• egzamin
B. Formy zaliczenia
• egzamin pisemny testowy
• egzamin obejmuje materiał z wykładu
• egzamin pisemny oceniany jest wg wskaźnika procentowego
(„Regulamin Studiów UG”)
Brak
Cele przedmiotu
1. Zapoznanie studentów z podstawami genetyki z uwzględnieniem elementów genetyki zachowania.
2. Zrozumienie mechanizmów dziedziczenia chorób genetycznych.
3. Poznanie podstawowych metod badawczych genetyki zachowania.
4. Zapoznanie studentów z czynnikami genetycznymi w etiologii zaburzeń psychicznych.
5. Wprowadzenie podstaw genetyki molekularnej.
.
Treści programowe
1. Wprowadzenie do genetyki człowieka i genetyki zachowania: I i II prawo Mendla, cechy mendlowskie człowieka;
analiza rodowodów; współdziałanie alleliczne i niealleliczne genów; geny letalne, semiletalne i subwitalne;
odziedziczalność; antycypacja genetyczna; imprinting genomowy; cechy sprzężone, ograniczone i związane z
płcią; genetyka cech ilościowych; genetyka populacyjna.
2. Metody badawcze genetyki zachowania.
3. Podstawy genetyki molekularnej: budowa DNA i ekspresja genów; organizacja genomu człowieka; techniki
molekularne stosowane w badaniach genetycznych.
4. Czynniki genetyczne w etiologii zaburzeń psychicznych i niepełnosprawności intelektualnej: rodzaje i przyczyny
mutacji; zaburzenia dziedziczone monogenowo; zaburzenia wynikające z aberracji chromosomowych; zaburzenia
o podłożu poligenowym.
5. Współczesne problemy genetyczne.
Wykaz literatury
• Piątkowska B., Goc A., Dąbrowska G. Zbiór zadań i pytań z genetyki, cz. I Genetyka ogólna. Wydawnictwo UMK,
Toruń 1998.
• Charon K. M., Świtoński M. Genetyka zwierząt. PWN Warszawa, 2000.
•
•
•
Bal J. Biologia molekularna w medycynie – Elementy genetyki klinicznej. PWN Warszawa, 2006.
Winter P.C., Hickey G.I., Fletcher H.L. Krótkie wykłady – Genetyka. PWN Warszawa, 2000.
Oniszczenko W., Dragan W. Genetyka zachowania w psychologii i psychiatrii. Wydawnictwo Naukowe
SCHOLAR, Warszawa, 2008.
• Drewa, G. Podstawy genetyki dla studentów i lekarzy. Volumed Wrocław, 1995.
•
•
•
•
Korf, B. R. Genetyka człowieka. Rozwiązywanie problemów medycznych. PWN Warszawa, 2003.
Plomin, R., DeFries, J.C., McClearn, G.E., McGuffin, P. Genetyka zachowania. PWN, Warszawa, 2001.
Rybakowski, J., Hauser, J. (red). Genetyka molekularna zaburzeń psychicznych. Polskie Towarzystwo
Psychiatryczne, Kraków, 2002
Zawadzki, B. Temperament-geny i środowisko. Porównania wewnątrz- i międzypopulacyjne. Gdańskie Wydawnictwo
Psychologiczne, Gdańsk, 2002.
Efekty uczenia się
Wiedza K_W06; K_W10
rozumie rolę genów w rozwoju człowieka; rozumie, iż na indywidualność człowieka mają wpływ
zarówno geny jak i środowisko; potrafi zdefiniować podstawowe pojęcia genetyczne w aspekcie
zaburzeń rozwoju; rozumie prawa genetyki człowieka i mechanizmy dziedziczenia chorób
genetycznych w przebiegu których występują zaburzenia natury psychicznej; zna główne metody
badawcze genetyki zachowania z uwzględnieniem wybranych metod molekularnych; opisuje
wybrane jednostki chorobowe;
Umiejętności K_U04; K_U05; K_U12; K_U13; K_U15; K_U17
potrafi przeprowadzić analizę rodowodu cechy uwarunkowanej monogenowo; rozwiązuje proste
zadania genetyczne; potrafi ocenić potencjalny udział czynników genetycznych w zaburzeniu
psychicznym w kontekście terapii pacjenta; potrafi zastosować wiedzę o określonych zaburzeniach
genetycznych w rozszerzenie kryteriów diagnostycznych i dostosowaniu podejścia
terapeutycznego do pacjenta; dyskutuje na temat współczesnych problemów genetycznych;
Kompetencje społeczne (postawy) K_K01; K_K03; K_K06
zachowuje ostrożność w wyrażaniu opinii na temat niepełnosprawności intelektualnej u osób z
zaburzeniami genetycznymi; jest empatyczny i zorientowany na udzielanie wsparcia pacjentom z
genetycznymi zaburzeniami rozwoju; rozumie konieczność współpracy z zespołem specjalistów z
dziedziny medycyny i żywienia dla prawidłowej diagnozy i terapii pacjenta;
Kontakt
dr Adrianna Kilikowska, [email protected]; dr Anna Wysocka, [email protected]
OPISY KURSÓW Z POZIOMU C
Nazwa przedmiotu
Regulacja snu i czuwania
Kod ECTS
Studia
kierune
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
stacjonarne
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
Prof. Jurkowlaniec-Kopeć Edyta
A. Formy zajęć
C. Liczba godzin
15
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
Język polski
Metody dydaktyczne
dyskusją
B. Formy zaliczenia
otrzymywanych w trakcie trwania semestru (w tym przygotowanie
prezentacji ustnej)
uzyskanie 51% punktów w odpowiedziach na pytania oraz
pozytywnej oceny przygotowanej prezentacji – ocena należy do
prowadzącego zajęcia
A. "Neuroanatomia funkcjonalna człowieka"
"Biologiczne podstawy funkcjonowania organizmu"
B. Podstawowe wiadomości z zakresu anatomii i fizjologii człowieka z uwzględnieniem ogólnej budowy układu
nerwowego. Podstawy fizjologii behawioralnej
Cele przedmiotu
1. Wykazanie znaczenia niezaburzonego snu dla prawidłowego funkcjonowania człowieka
Treści programowe
Metody badania czynności mózgu w czuwaniu i śnie. Udział poszczególnych struktur mózgowych w powstawaniu czuwania,
snu wolnofalowego i paradoksalnego. Zmiany snu w rozwoju filogenetycznym i ontogenetycznym. Chronobiologia rytmu
sen – czuwanie; zegar biologiczny i rola melatoniny. Następstwa deprywacji snu. Zaburzenia snu u człowieka; parasomnie,
neurobiologiczne podstawy bezsenności i narkolepsji.
Wykaz literatury
A.1. Rowan J., Tolunsky E. 2004. Podstawy EEG z miniatlasem. Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, Wrocław.
A.2. Sadowski B. 2001. Biologiczne mechanizmy zachowania się ludzi i zwierząt. PWN, Warszawa.
1. Longstaff A. 2002. Neurobiologia. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
2. Kryger M.H., Roth T., Dement W.C. 2005. Principles and practice of sleep medicine. Elsevier, Saunders (wyd.),
Philadelphia, USA.
3. Buzsaki G. 2006. Rhythms of the brain. Oxford University Press, New York, USA.
Efekty uczenia się:
Wiedza
Student poznaje metody oceny poziomu aktywności mózgu i ich zastosowanie w badaniach snu.
Wykazuje znajomość mechanizmów indukcji faz snu na poziomie systemowym i komórkowym.
Charakteryzuje zmiany snu w przebiegu ontogenezy człowieka. Potrafi rozróżnić przyczyny
zaburzeń snu i klasyfikować je.
Umiejętności
Student szacuje przydatność metod obrazowania czynności mózgu pod kontem oceny jakości snu.
Rozpoznaje kryteria klasyfikacji faz snu. Wykrywa podstawowe zaburzenia snu na podstawie
analizy zapisów polisomnograficznych. Wnioskuje o niekorzystnych następstwach deprywacji
snu.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Biofeedback i inne nowoczesne technologie audiowizualne w
diagnozie i terapiii psychologicznej
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
specjalność
specjalizacja
PK
Dr hab. Artur Ziółkowski
A. Formy zajęć
• ćwiczenia: warsztatowe,
C. Liczba godzin
15
zajęć;
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
dyskusją / metoda projektów (projekt badawczy,
wdrożeniowy, praktyczny) / praca w grupach /
analiza zdarzeń przypadków / dyskusja /
B. Formy zaliczenia
• kolokwium
ćwiczenia - student otrzymuje zaliczenie na podstawie:
- obecności (20%)
- aktywnego uczestnictwa w zajęciach (15%)
ocen cząstkowych i końcowego kolokwium pisemnego (65%)
brak
Cele przedmiotu
Celem przedmiotu jest przedstawienie nowych technologii wykorzystywanych w pracy psychologa(w diagnozie i terapii).
Wykorzystanie i stworzenie własnego warsztatu multimedialnych pomocy, wspomagających proces terapii poznawczej.
Wykorzystanie biofeedbacku w pracy z osobami z dysfunkcjami mózgu, wykorzystanie metody aduiozwizualnej w procesie
terapii pacjenta.
Treści programowe
• Wykorzystanie multimediów w diagnozie neuropsychologicznej
•
•
•
•
•
Przygotowanie własnego programu multimedialnego
Różne rodzaje biofeedbacku – przegląd dostępnych urządzeń wspomagających proces terapii neuropsychologicznej
Nowe technologie wykorzystywane w diagnozie i terapii zaburzeń pamięci
Nowe technologie wykorzystywane w diagnozie i terapii zaburzeń zachowania
Nowe technologie wykorzystywane w diagnozie i terapii zaburzeń uwagi
Wykaz literatury
1. Linda Thompson: " The Neurofeedback Book ", W. W. Norton & Company, 2004
1. John N. Demos: " Getting Started with Neurofeedback ", W. W. Norton & Company, 2004
2. Modzelewski, M. (2000) klasyfikacja i kryteria oceny edukacyjnych programów komputerowych. Warszawa.
3. Siemieniecki B.: Możliwosci zastosowania nowych technologii komputerowych w rozwoju myslenia problemowego i
twórczego. „Torunskie Studia Dydaktyczne”, nr 1(I), 1992, s. 202–209
4. Juri D. Kropotov, Andreas Mueller (2009) What can event related potentials caontribute to neuropsychology? Acta
Neuropsychologica vol &, no 2, 2009, 169-181Michael Thompson, Maria Pąchalska (2008) Rehabilitacja
neuropsychologiczna. PWN, Warszaw
Efekty uczenia się
a) uzyskanie przez
studentów podstawowych
informacji na temat
dostępnych technologii i
multimediów w diagnozie i
terapii psychologicznej
b) student potrafi
samodzielnie wyszukiwać i
przetwarzać wiedzę w tym
zakresie
c) ma pogłębioną
świadomość swojej wiedzy
z zakresu podstaw
biofeedbacku i innych
technologii
wykorzystywanych w
diagnozie i terapii
psychologicznej
Wiedza
1) Ma uporządkowaną i pogłębioną wiedzę na temat diagnozy neuropsychologicznej, obejmującą
terminologię, teorię i metodykę (K_W05)
2) Ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę na temat biologicznych i społecznych podstaw
funkcjonowania psychicznego człowieka; rozumie istotę funkcjonalności i dysfunkcjonalności,
harmonii i dysharmonii, normy i patologii (K_W10)
3) Ma uporządkowaną wiedzę na temat zasad i norm etycznych oraz etyki zawodowej; zna
prawne, organizacyjne i etyczne uwarunkowania wykonywanej działalności zawodowej (K_W11)
Umiejętności
) Potrafi wykorzystywać i integrować wiedzę teoretyczną z zakresu psychologii oraz powiązanych
z nią dyscyplin w celu analizy złożonych problemów psychologicznych, w tym diagnozowania i
projektowania działań praktycznych (K_U02)
2) Posiada rozwinięte umiejętności badawczo-diagnostyczne, dobiera adekwatne metody badania i
narzędzia badawcze, opracowuje, prezentuje i interpretuje wyniki badań, wyciąga wnioski,
wskazuje kierunki postępowania terapeutycznego (K_U06)
3) Ma pogłębione umiejętności obserwowania, diagnozowania, racjonalnego oceniania złożonych
sytuacji psychologicznych oraz analizowania motywów i wzorów ludzkich zachowań (K_U07)
4) Potrafi wybrać i zastosować właściwy dla neuropsychologii klinicznej sposób postępowania,
potrafi dobierać środki i metody pracy w celu efektywnego wykonania pojawiających się zadań
zawodowych (K_U10)
1) Utożsamia się z wartościami, celami i zadaniami realizowanymi w praktyce psychologicznej,
odznacza się rozwagą, dojrzałością i zaangażowaniem w projektowaniu, planowaniu i
realizowaniu działań związanych z diagnozą neuropsychologiczną (K_K04)
2) Jest przekonany o konieczności i doniosłości zachowania się w sposób profesjonalny i
przestrzega zasad etyki zawodowej; dostrzega i formułuje problemy moralne i dylematy etyczne
związane z własną i cudzą pracą; poszukuje optymalnych rozwiązań i możliwości korygowania
nieprawidłowych działań psychologicznych (K_K05)
3) Odznacza się odpowiedzialnością za własne przygotowanie do pracy, podejmowane decyzje i
podejście wśród innych (K_K06)
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Poradnictwo psychologiczno-seksuologiczne
Kod ECTS
Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego, Instytut Psychologii
Studia
kierunek
psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
specjalność
specjalizacja
stacjonarne /
niestacjonarne
A. Formy zajęć
4
C. Liczba godzin
30
Cykl dydaktyczny
semestr letni
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia audytoryjne: symulacja / analiza
przypadków / dyskusja / opracowywanie
własnych projektów rozwiązań analizowanych
problemów
B. Formy zaliczenia
• wykonanie pracy zaliczeniowej: przeprowadzenie badania
diagnostycznego i pisemne opracowanie wniosków
diagnostycznych i wskazań terapeutycznych
otrzymywanych w trakcie trwania semestru
• ocena z semestralnej pracy zaliczeniowej
•
•
•
•
ocena indywidualnego nakładu pracy i postępów w rozwijaniu
własnych umiejętności w trakcie semestru
obecność
aktywność
przygotowanie do zajęć
•
wykonanie ewentualnych zadań dodatkowych przeznaczonych dla
osób chętnych
A. Wymagania formalne
Wcześniejsze zaliczenie dwóch wprowadzających kursów z seksuologii, czyli (w zależności od roku uzyskania zaliczenia):
Wymagany kurs I:
- do roku akademickiego 2010/2011 – kurs pt. „Wstęp do seksuologii”
- w roku akademickim 2011/2012 – kurs pt. „Seksuologia kliniczna”
- w roku akademickim 2012/2013 – kurs pt. „Psychofizjologia seksualna i seksuologia społeczno-kulturowa”
Wymagany kurs II:
- do roku akademickiego 2010/2011 – kurs pt. „Seksuologia kliniczna”
- w roku akademickim 2011/2012 – kurs pt. „Poradnictwo psychologiczno-seksuologiczne”
- w roku akademickim 2012/2013 – kurs pt. „Seksuologia kliniczna”
Aby móc wziąć udział w zajęciach, należy mieć zaliczone oba ww. kursy wstępne i móc to udokumentować.
B. Wymagania wstępne
jw.
Cele przedmiotu
Celem kursu jest umożliwienie studentom, którzy w ramach dwóch wprowadzających kursów przyswoili już teoretyczną
wiedzę z zakresu psychofizjologii seksualnej i seksuologii klinicznej, nabywania i doskonalenia praktycznych umiejętności
diagnostyczno-terapeutycznych w zakresie pomocy psychologiczno-seksuologicznej oraz nabycia umiejętności
opracowywania profesjonalnych opinii psychologiczno-seksuologicznych. Celem zajęć jest stworzenie swego rodzaju
pomostu pomiędzy ściśle teoretyczną wiedzą seksuologiczną zaczerpniętą z literatury i zajęć teoretycznych, a rzeczywistą
kliniczną praktyką pomocową poprzez zaopatrzenie uczestniczek i uczestników w podstawową orientację praktyczną.
Osoby uczestniczące w zajęciach poprzez zadania, ćwiczenia symulacyjne i dyskusje będą miały sposobność praktycznego
wykorzystania wcześniej zdobytej wiedzy teoretycznej w sposób zbliżony do tego, w jaki jest ona wykorzystywana w
rzeczywistej praktyce pomocowej. Oferowane zajęcia będą okazją do praktycznego opanowania podstaw warsztatu
seksuologicznego w „bezpiecznych”, bo symulowanych, warunkach zbierania wywiadu, stawiania diagnozy, udzielania
wskazówek pomocowych oraz pisania opinii psychologiczno-seksuologicznych. Wspólne dyskusje oraz informacja zwrotna
otrzymywana od innych będą przydatne w doskonaleniu warsztatu, przewidywaniu trudności, które można napotkać w
pracy zawodowej i wynajdywaniu sposobów ich rozwiązywania. Zajęcia prowadzone są w oparciu o intensywne
zaangażowanie i pracę własną osób uczestniczących, w tym również o regularne zadania domowe.
Treści programowe
• Stwarzanie warunków sprzyjających skutecznemu pomaganiu
•
•
•
•
•
•
•
•
Cele i zasady tworzenia sądowych (i innych) opinii psychologiczno-seksuologicznych. Podstawy seksuologii sądowej
Efektywne pomaganie – aspekty etyczne, tajemnica zawodowa, granice własnych kompetencji, interdyscyplinarna
współpraca z lekarzami i innymi specjalistami, dobre praktyki i unikanie złych praktyk
Konstruowanie własnych narzędzi diagnostycznych i terapeutycznych
Kształcenie umiejętności diagnostyczno-terapeutycznych w pomocowej pracy psychologiczno-seksuologicznej z
indywidualnymi klientami
parami
dziećmi
rodzinami
Kształcenie umiejętności opracowywania profesjonalnych opinii psychologiczno-seksuologicznych
Wykaz literatury
A.1. wykorzystywana do przygotowania zajęć przez prowadzącą
American Psychiatric Association. (2000). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders: DSM-IV-TR (4th
wyd.). Washington, DC: American Psychiatric Association.
de Carufel, F., & Trudel, G. (2006). Effects of a new functional-sexological treatment for premature ejaculation. Journal
of Sex & Marital Therapy, 32(2), 97-114.
Haeberle, E. J. (2003). Basic human sexual anatomy & physiology. An open access course. Magnus Hirschfeld Archive
for Sexology. Humboldt-Universität zu Berlin. Pobrano listopad 15, 2010, z
Imieliński, K. (1990). Seksiatria: Psychofizjologia seksualna (T. 1). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Intersex Society of North America. (bez daty). What does ISNA recommend for children with intersex? Pobrano listopad
14, 2011, z http://www.isna.org/faq/patient-centered
Leiblum, S. R., & Rosen, R. (Red.). (2005). Terapia zaburzeń seksualnych. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo
Psychologiczne.
Lev, A. I. (2004). Transgender emergence: Therapeutic guidelines for working with gender-variant people and their
families. New York: Haworth Clinical Practice Press.
Lew-Starowicz, Z. (1997). Leczenie zaburzeń seksualnych. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL.
Lew-Starowicz, Z. (2000). Seksuologia sądowa. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL.
Wciórka, J. (Red.). (2008). Kryteria diagnostyczne według DSM-IV-TR. Wrocław: Elsevier Urban & Partner.
World Health Organization. (1992). ICD-10 Classification of Mental and Behavioural Disorders: Clinical Descriptions
and Diagnostic Guidelines. Albany, NY, USA: World Health Organization. Pobrano z
World Health Organization. (1993). ICD-10 Classification of Mental and Behavioural Disorders: Diagnostic Criteria
for Research. Albany, NY, USA: World Health Organization. Pobrano z
World Health Organization. (2007). International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems 10th
Revision. Version for 2007. World Health Organization. Pobrano listopad 15, 2010, z
http://apps.who.int/classifications/apps/icd/icd10online/
Zucker, K. J. (1999). Intersexuality and gender identity differentiation. Annual Review of Sex Research, 10, 1-69.
Zadaniem studentów na tym poziomie zaawansowania kursu jest samodzielne wyszukiwanie stosownej literatury.
Zadaniem studentów na tym poziomie zaawansowania kursu jest samodzielne wyszukiwanie stosownej literatury.
Efekty uczenia się
Wiedza
Osoba, która pomyślnie zaliczy kurs:
• wie, w jakim celu opracowuje się opinie psychologiczno-seksuologiczne
•
•
•
•
•
rozumie zasady opracowywania profesjonalnych opinii psychologiczno-seksuologicznych,
powody potrzeby stosowania tych zasad i odpowiedzialność autorów opinii, która się z tym
wiąże
ma podstawową wiedzę na temat seksuologii sądowej
rozumie ograniczenia związane z tworzeniem narzędzi diagnostycznych i terapeutycznych w
seksuologii i psychologii i z interpretowaniem wyników ich stosowania
rozumie etyczne aspekty pomocowej i orzeczniczej pracy psychologiczno-seksuologicznej
zdaje sobie sprawę z roli schematów poznawczych – własnych i klientów – w efektywności
komunikacji i skuteczności pomagania i rozumie wagę potrzeby świadomego przełamywania
własnych automatycznych schematów, założeń i interpretacji oraz świadomego krytycyzmu
wobec najbardziej narzucających się rozwiązań
Umiejętności
• potrafi samodzielnie przeprowadzić wywiad seksuologiczny i uczyć się unikać powielania
własnych błędów
• potrafi krytycznie spojrzeć na narzędzia diagnostyczne i terapeutyczne opracowane przez
innych autorów pod kątem ich przydatności do własnych potrzeb oraz poszukiwać
ewentualnych kryjących się w nich pułapek interpretacyjnych
• dąży do unikania popełniania istotnych błędów merytorycznych przy tworzeniu własnych
narzędzi diagnostycznych lub terapeutycznych
• potrafi identyfikować podstawowe błędy, które można łatwo popełnić przy stawianiu
diagnozy psychologiczno-seksuologicznej i stara się ich unikać
• potrafi rozpoznać granice własnych kompetencji i orientuje się, jak należy postępować, aby
tych granic nie przekraczać
• potrafi krytycznie formułować zalecenia pomocowe dla klientów
•
potrafi unikać podstawowych błędów przy pisaniu opinii psychologiczno-seksuologicznych
• krytycznie podchodzi do przekonania o własnych kompetencjach jako specjalisty
•
•
•
ma motywację do samodzielnego poszukiwania możliwości poszerzania własnej wiedzy i
umiejętności, zwłaszcza w obszarach, w których dostrzega własne ograniczenia
dąży do tworzenia profesjonalnej relacji z klientem opartej na wzajemnym respekcie i do
unikania tworzenia relacji wyższości/niższości, dominacji/podległości,
podmiotowości/uprzedmiotowienia
stara się unikać stosowania podwójnych standardów w pracy diagnostycznej i pomocowej
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Psychoterapia psychodynamiczna zaburzeń osobowości
Kod ECTS
Wydział / Instytut Psychologii
Studia
kierunek
nazwa
stopień
tryb
e
Dr Magdalena Chrzan-Dętkoś
A. Formy zajęć wybierane z przygotowanej listy, zgodnie z
Rozporządzeniem Rektora UG:
• konwersatorium,
•
•
C. Liczba godzin 15
specjalność
nazwa*
specjalizacja
nazwa*
zajęć;
Cykl dydaktyczny
semestr letni
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• analiza tekstów z dyskusją / dyskusja /
•
prezentacji / przeprowadzenie badań i prezentacja ich wyników
(pisemna / ustna)
C. Podstawowe kryteria oceny lub wymagania egzaminacyjne
określane są indywidualnie, jednak powinny zachować stosowność
wobec zaplanowanych efektów uczenia się
-
Cele przedmiotu
Zaburzenia osobowości, w zależności od badania występują u 2,1 -18% populacji. W populacji osób leczonych w szpitalach
psychiatrycznych jest to7,4 – 50% osób hospitalizowanych (Jakubik, 2002). Zajęcia mają na celu wprowadzenie do teorii i
praktyki psychodynamicznej związanej z leczeniem zaburzeń osobowości. Podczas zajęć uczestnicy zapoznają się z modelem
osobowości i patologii osobowości opartym na teorii relacji z obiektem oraz poznają psychodynamiczne metody terapii
pacjentów z zaburzeniami osobowości z wiązki A, B, C według klasyfikacji DSM IV. Studenci zapoznają się przeglądem badań
na temat psychodynamicznych terapii zaburzeń osobowości.
Materiał teoretyczny ilustrowany analizą materiału wideo oraz analizą przypadków opisanych w zalecanym piśmiennictwie.
.
Treści programowe
• Wprowadzenie – czym jest podejście psychodynamiczne. Podstawy teoretyczne oraz praktyczne zastosowania – metody
leczenia (psychoterapia indywidualna, grupowa, rodzinna, małżeńska, szpital oparty na zasadach dynamicznych).
• Psychoanalityczne koncepcje rozwoju człowieka: koncepcje Zygmunta Freuda, Melanii Klein, Donalda Winnicotta orz
Margaret Mahler. Rozwojowe rozumienie zaburzeń osobowości.
• Podstawy psychoterapii psychoanalitycznej: pojęcia settingu, przeniesienia, przeciwprzeniesienia.
•
•
Superwizja w podejściu psychodynamicznym – analiza przypadków pacjentów z diagnozą zaburzeń osobowości na
podstawie materiału filmowego.
Diagnoza psychoanalityczna na przykładzie zaburzeń osobowości. Psychodynamiczne koncepcje leczenia zaburzeń
osobowości z wiązki A, B oraz C według Klasyfikacji DSM-IV (m.in. praca z osobami z diagnozą schizoidalnych,
narcystycznych, histrionicznych, antyspołecznych, obsesyjno-kompilsyjnych i zależnych zaburzeń osobowości).
Wykaz literatury
A.
1. Clarkin, P., Fonagy, P.& Gabbard G. (2014). Psychoterapia psychodynamiczna zaburzeń osobowości. Kraków:
Gabbard G. (2009) Psychiatria psychodynamiczna. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
McWilliams N. (2009) Diagnoza psychoanalityczna. Gdańsk: GWP
Joseph B. (2008) Pozycja paranoidalno-schizoidalna. W: Budd S., Rusridger R. (2008) Współczesna psychoanaliza
brytyjska. Podstawowe zagadnienia. Warszwa: Oficyna Ingenium, s. 61 – 70.
McWillims N. (2012) Opracowywanie przypadku na potrzeby psychoterapii. Kraków: Wydawnictwo Uniwerstetu
Jagiellońskiego.
3. Roth P. Pozycja depresyjna. W: Budd S., Rusridger R. (2008) Współczesna psychoanaliza brytyjska. Podstawowe
zagadnienia. Warszwa: Oficyna Ingenium, s. 71 – 84.
Wallin, D. (2011). Przywiązanie w psychoterapii. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
.
Efekty uczenia się
Wiedza
Uczestnik zajęć zna badania dotyczące efektywności podejścia psychodynamicznego w leczeniu
pacjentów z diagnozą zaburzeń osobowości.
Potrafi scharakteryzować psychodynamiczne podejście do leczenia określonych zaburzeń
osobowości. Wie, czym podejście psychodynamiczne odróżnia się od pozostałych nurtów w
psychoterapii.
Rozumie zasadność stosowania określonych strategii terapeutycznych dla przebiegu leczenia.
Umiejętności
1. Potrafi sformułować diagnozę strukturalną bazującą na koncepcji O. Kernberga.
C. Potrafi krytycznie interpretować informacje z piśmiennictwa dotyczące psychologii i
psychoterapii
3. Potrafi sprawnie posługiwać się ujęciami teoretycznymi w celu analizowania podejmowanych
CIV.
Student pracuje samodzielnie korzystając z dostępnych źródeł poleconych przez
prowadzącego zajęcia.
CV.
Odznacza się odpowiedzialnością za własne przygotowanie do pracy i
postępowanie wobec osób z którymi i dla których pracuje, wyraża taką postawę wśród
innych i pośrednio modeluje to podejście wśród innych
CVI.
Analizuje i potrafi zaakceptować opinie członków zespołu i innych specjalistów
dotyczące psychologii i psychoterapii
CVII.
Posiada pogłębione umiejętności prezentowania własnych pomysłów, wątpliwości
i sugestii, popierania ich rozbudowaną argumentacją w kontekście określonej perspektywy
teoretycznej, poglądów różnych autorów, kierując się przy tym zasadami etycznymi
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Rola psychologa w relacji między pacjentem a zespołem leczącym
Kod ECTS
Studia
kierunek
stopień
tryb
specjalność
specjalizacja
psychologia
jedn
lite mgr
stacjonarne
NBP
PK
dr Joanna Kozaka
A. Formy zajęć
• ćwiczenia: część o charakterze audytoryjnym i terenowym
• dwa miejsca realizacji zajęć:
•
•
zajęcia poza pomieszczeniami dydaktycznymi UG: w Klinice
Onkologii i Radioterapii GUMed
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Metody dydaktyczne
• część: wykład problemowy, wykład z
prezentacją multimedialną
dyskusją, metoda projektów (tworzenie
studium przypadku), praca w grupach,
analiza przypadków, dyskusja
• ćwiczenia w terenie
Język wykładowy
polski
B. Formy zaliczenia
• wykonanie pracy zaliczeniowej: przygotowanie studium
przypadku na podstawie rozmów z chorymi na raka
otrzymywanych w trakcie trwania semestru, na którą składa się
ocena studium przypadku, aktywność na zajęciach
Należy określić:
B. Wymagania wstępne, przydatne wiadomości z psychologii klinicznej, psychologii zdrowia, umiejętności prowadzenia
rozmowy psychologicznej
Cele przedmiotu
Zapoznanie z pracą i rolą psychologa w ośrodkach leczenia.
Treści programowe
Sytuacja psychologa zatrudnionego świadczącego pomoc w ośrodkach leczenia.
Możliwości pracy psychologicznej z różnymi grupami sprawującymi opiekę nad chorym, np. z pielęgniarkami, lekarzami.
Poznanie specyfiki relacji lekarz-pacjent, a także relacji pacjenta z pozostałymi członkami zespołu leczącego.
Komunikacja w sytuacji zagrożenia zdrowia (np. Przekazywanie niepomyślnych informacji)
Konsekwencje pracy w sytuacji pomagania.
Wykaz literatury
Salmon P Psychologia w medycynie (2002) GWP
czasopisma „Psychoonkologia”
Brzeziński JM, Cierpiałkowska L (2008) Zdrowie i choroba. GWP
Sek H, Pasikowski T Zdrowie-stres-zasoby. (2001) Wyd Fundacji Humaniora, Poznań
Heszen I, Sek HJ (2007) Psychologia zdrowia PWN
red Kubacka+Jasiecka D, Ostrowski TM (2005) Psychologiczny wymiar zdrowia, kryzysu i choroby Wyd UJ
Efekty kształcenia
Wiedza
Ma pogłębioną wiedzę na temat psychologicznych podstaw funkcjonowania człowieka w sytuacji
choroby, a także w trakcie świadczenia pomocy osobom dotkniętym chorobą.
Umiejętności
Potrafi wybrać i zastosować właściwy dla pracy z chorymi i zespołem leczącym sposób
postępowania. Potrafi dobierać środki i metody pracy. K_U10
Jest wrażliwy na problemy psychologiczne, jakie istnieją w ośrodkach leczenia, gotowy do
komunikowania się i współpracy z otoczeniem, w tym z osobami nie będącymi specjalistami w
danej dziedzinie. K_K07
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Wsparcie terapeutyczne osób z chorobą nowotworową
Kod ECTS
Wydział Nauk Społecznych / Instytut Psycholologii
Studia
kierunek
stopień
psychologia
jednolite mgr
dr Joanna Kozaka
tryb
stacjonarne
specjalność
NBP
A. Formy zajęć:
• ćwiczenia: część o charakterze audytoryjnym i terenowym
specjalizacja
PK
dwa miejsca realizacji zajęć:
• zajęcia poza pomieszczeniami dydaktycznymi UG: w Klinice
Onkologii i Radioterapii GUMed
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Metody dydaktyczne
• część: wykład problemowy, wykład z prezentacją
multimedialną
dyskusją, metoda projektów (tworzenie studium
przypadku), praca w grupach, analiza
przypadków, dyskusja
• ćwiczenia w terenie
Język wykładowy
polski
B. Formy zaliczenia
• wykonanie pracy zaliczeniowej: przygotowanie studium przypadku
na podstawie rozmów z chorymi na raka
otrzymywanych w trakcie trwania semestru, na którą składa się
ocena studium przypadku, aktywność na zajęciach
Należy określić:
B. Wymagania wstępne: przydatne wiadomości z psychologii klinicznej, psychologii zdrowia, umiejętności prowadzenia
rozmowy psychologicznej
Cele przedmiotu
Zapoznanie się ze specyfiką pracy psychologa z osobami z chorobą nowotworową ze szczególnym uwzględnieniem metod
pomocy psychologicznej i psychoterapeutycznej.
Treści programowe
Sytuacja psychologiczna chorych na raka na różnych etapach zmagania się z chorobą a także sytuacja psychologiczna ich
bliskich. Sposoby pomocy psychologicznej i psychoterapeutycznej dla tych osób. Specyfika pracy psychologa w różnych
sytuacjach klinicznych: na oddziale szpitalnym, w ambulatorium, hospicjum, a także na różnych etapach choroby: w trakcie
diagnozowania, leczenia, w okresie remisji, nawrotu, umierania. Sposoby pomocy psychologicznej dla bliskich chorych.
Wykaz literatury
red. Kubacka-Jasiecka D, Łosiak W (1999) „Zmagając się z chorobą nowotworową”, Wyd. Uniwersytetu Jagiellońskiego,
Kraków
czasopismo „Psychoonkologia”
Brzeziński JM, Cierpiałkowska L (2008) Zdrowie i choroba. GWP
Salmon P (2002) Psychologia w medycynie, GWP
Sek H, Pasikowski T Zdrowie-stres-zasoby (2001) Wyd Fundacji Humaniora, Poznań
Heszen I, Sek HJ (2007) Psychologia zdrowia PWN
red Kubacka+Jasiecka D, Ostrowski TM (2005) Psychologiczny wymiar zdrowia, kryzysu i choroby Wyd UJ
Efekty uczenia się
Wiedza
Ma pogłębioną wiedzę na temat psychologicznych podstaw funkcjonowania człowieka w sytuacji
choroby nowotworowej. Potrafi opisać sposoby pomocy psychologicznej chorym w trakcie
zmagania z chorobą. Potrafi charakteryzować funkcjonowanie chorego na różnych etapach
leczenia raka.
Umiejętności
Potrafi wybrać i zastosować właściwy dla pracy z chorymi na raka sposób postępowania, potrafi
dobierać środki i metody w celu efektywnego wykonania pojawiających się zadań w pracy z taką
grupą pacjentów.
Utożsamia się z wartościami, celami i zadaniami realizowanymi w praktyce psychologicznej z
chorymi na raka, odznacza się rozwagą, dojrzałością i zaangażowaniem w planowaniu i
realizowaniu działań psychologicznych.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Coaching życiowy
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
dr Jacek Kozłowski
A. Formy zajęć
• ćwiczenia warsztatowe
C. Liczba godzin 15
Cykl dydaktyczny
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
• ćwiczenia warsztatowe: analiza tekstów z
dyskusją / gry symulacyjne / praca w grupach /
analiza przypadków
B. Formy zaliczenia
• wykonanie pracy zaliczeniowej: wykonanie określonej pracy
praktycznej
C. Podstawowe kryteria zaplanowanie i przeprowadzenie sesji
coachingowej
brak
Cele przedmiotu
Celem kursu jest zrozumienie istoty coachingu jako metody umożliwiającej rozwój potencjału człowieka oraz poznanie zasad i
opanowanie narzędzi stosowanych w coachingu życiowym.
Treści programowe
Definicje, istota i cele coachingu. Różnice między coachingiem a innymi działaniami wspierającymi. Różne zastosowania
coachingu, ze szczególnym uwzględnieniem coachingu życiowego. Struktura sesji i modele coachingu. Podstawowe narzędzia i
techniki coachingu. Relacja między coachem a klientem. Sytuacje trudne w trakcie coachingu. Etyka coachingu.
Wykaz literatury
Sidor-Rządkowska, M. (2009). Coaching. Teoria, praktyka, studia przypadków. Warszawa: Oficyna Wolters Kluwer Business.
Rogers, J. (2010). Coaching. Gdańsk: GWP.
Whitmore, J. (2011). Coaching. Trening efektywności. Warszawa: G+J Gruner + Jahr Polska.
Bennewicz, M. (2011). Coaching i mentoring w praktyce.Warszawa: G+J Gruner + Jahr Polska.
Efekty uczenia się
Wiedza
Student potrafi zdefiniować coaching.
Student rozumie istotę coachingu oraz jego cele.
Student potrafi wyjaśnić różnicę pomiędzy coachingiem a innymi działaniami wspierającymi.
Student ma pogłębioną i uporządkowaną wiedzę na temat różnych zastosowań coachingu.
Student zna różne modele coachingu.
Student posiada wiedzę na temat struktury sesji coachingowej oraz podstawowych narzędzi i
technik stosowanych w coachingu.
Student potrafi scharakteryzować rodzaj relacji między coachem a klientem.
Student potrafi opisać sytuacje trudne, które mogą wystąpić w trakcie coachingu i sposoby
radzenia sobie.
Student posiada wiedzę na temat zasad etycznych obowiązujących w coachingu.
Umiejętności
Student potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i integrować informacje dotyczące
coachingu, wykorzystując różne źródła i formułując na tej podstawie krytyczne sądy.
Student potrafi zdiagnozować własne predyspozycje do pełnienia roli coacha.
Student potrafi zaplanować i przeprowadzić sesję coachingu.
Student potrafi zastosować podstawowe modele, narzędzia i techniki coachingu.
Student potrafi radzić sobie z sytuacjami trudnymi w coachingu.
Student potrafi rozstrzygać dylematy etyczne pojawiające się w kontekście coachingu.
Student jest świadomy własnych ograniczeń i rozumie konieczność współpracy z przedstawicielami
innych profesji lub z psychologami innych specjalności (np. psychoterapeutami), gdy sytuacja
klienta tego wymaga.
Student jest przekonany o konieczności i doniosłości postępowania w sposób profesjonalny i etyczny
w kontakcie z osobami korzystającymi z coachingu.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Praca z dzieckiem z trudnościami rozwojowymi
Kod ECTS
Kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
dr Monika Zielińska
•
•
Formy zajęć:
•
zajęcia poza pomieszczeniami dydaktycznymi UG, odbywają
się na terenie Centrum Diagnoza i Terapii Zaburzeń
Rozwojowych
specjalność
specjalizacja
PK
PDiM
zajęć;
2 pkt ECTS (50-60 godz) – samodzielna praca studenta
– przygotowywanie do kolokwiów zaliczeniowych;
realizacja pracy zaliczeniowej, projektu, prezentacji
C. Liczba godzin 30 godzin
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
Forma i sposób zaliczenia oraz podstawowe kryteria
oceny lub wymagania egzaminacyjne
· Obserwacja pacjentów podczas sesji terapeutycznej oraz samodzilne
prowadzenie sesji pod okiem terapeuty
•
zaliczenie z oceną
Wykonanie pracy praktycznej (100%oceny)
CI.
Podstawowe kryteria
Przeprowadzenie prawidłowej sesji terapeutycznej,
oceniane będzie prawidłowe użycie wzmocnień,
podpowiedzi oraz umiejętność obserwacji pacjenta
podczas sesji
brak
Cele przedmiotu
Celem kursu jest umożliwienie studentom zdobycia doświadczenia w zakresie pracy z dziećmi z zaburzeniami rozwoju. Zajęcia
będą przebiegały w formie obserwacji pracy doświadczonych terapeutów. Następnie student będzie samodzielnie przeprowadzał
zajęć z dzieckiem pod okiem terapeuty. Zajęcia będą omawiane co da studentowi możliwość korygowania błędów i
usprawnianie swojego warsztatu pracy.
Treści programowe
·
Prawidłowy dobór wzmocnień w zależności od dokonanych obserwacji
·
Wybranie właściwej formy podpowiedzi w zależności od postępów pacjenta
·
Wnikliwa obserwacja zachowań dziecka podczas prowadzenia sesji terapeutycznych
·
Umiejętność przyjęcia informacji zwrotnej
·
Korygowanie własnych zachowań w zależności od uzyskanych wskazówek
Wykaz literatury
1.
Ayllon T, (2000) Jak stosować gospodarkę żetonową i system punktowy. Stowarzyszenie Pomocy Osobom z
Autyzmem, Gdansk
2.
Esveldt-Dawson, K. i Kazdin, A. (2000) Jak utrwalać wyuczone zachowanie, Stowarzyszenie Pomocy Osobom z
Autyzmem, Gdańsk
3.
Koegel, R., Schreffirnan, L., Good, A., Cerniglia, L., Murphy, C i Koegel, L. Jak uczyć dzieci z autyzmem
zachowań kluczowych. Test dostępny na stornie http://www.spoza.org/przydatne/przydatne.htm
4.
Striefel S. (2000) Jak uczyć przez modelowanie i imitację. Stowarzyszenie Pomocy Osobom z Autyzmem, Gdańsk
5.
Vail, T i Frejman, D. Ćwiczenie zachowań werbalnych. Test dostępny na stornie
http://www.spoza.org/przydatne/przydatne.htm
6.
Vance H., Marylin L., (2000) Jak stosować systematyczną uwagę i aprobatę, Stowarzyszenie Pomocy Osobom z
Autyzmem, Gdańsk
7.
Vance H., Marilyn L. (2000) Jak stosować wzmocnienia. Stowarzyszenie Pomocy Osobom z Autyzmem, Gdańsk
1.
Carr J. (1984) Pomoc dziecku upośledzonemu. PZWL, Warszawa
2.
McClannaham L., Krantz P.(2002) Plany aktywności dla dzieci z autyzmem. Stowarzyszenie Pomocy Osobom z
Autyzmem, Gdansk
3.
Ostaszewski, P. (2000) Procesy warunkowania W: J. Strelau (red.) Psychologia. Poręcznik akademicki. Tom 2, 97 –
116, GWP, Gdańsk.
4.
Pryor K. (2004) Najpierw wytresuj kurczaka. Media Rodzina, Poznań.
5.
Zielińska M. Rozwój mowy czynnej w ujęciu teorii uczenia. (w przygotowaniu).
Efekty uczenia się
Wiedza K_W08
Student:
- Rozróżnia rodzaje używanych w terapii wzmocnień i podpowiedzi
- Wyciąga wnioski jak korygować własne zachowanie pod wpływem usłyszanych wskazówek
Umiejętności K_U02
Student:
- wybiera właściwy sposób postępowania w zależności od analizowanej umijętności dziecka
- organizuje we właściwy sposób zajęcia z dzieckiem
- planuje przebieg sesji teraputycznej z dzieckiem
- weryfikuje własne postępowanie w zaleśności od uzyskanych informacji zwrotnych
Kompetencje społeczne (postawy) K_K06
Student:
- pracuje samodzielnie z dziećmi z zaburzeniami rozwoju
- jest wrażliwy na uzyskiwane informacje zwrotne dotyczące jego pracy z dziećmi
- przestrzega ustalonych ustaleń dotyczących przebiegu procesu terapeutycznego
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Zaburzenia zachowania i procedury ich redukcji
Kod ECTS
Kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
dr Monika Zielińska
•
•
specjalność
NBP
specjalizacja
PK
PDiM
Formy zajęć
•
C. Liczba godzin 30 godzin
Cykl dydaktyczny
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
polski
Metody dydaktyczne
· Omówienie wraz z prezentacją multimedialną, analiza
przypadków na podstawie materiałów filmowych oraz
•
zaliczenie z oceną
analizy dokumentacji, praca w grupach i indywidualna B. Formy zaliczenia:
nad rozwiązaniem zagadnień problemowych, dyskusja CVIII. dłuższa wypowiedź pisemna (rozwiązywanie problemu)
(100% oceny): zaliczenia polega na stworzeniu 3 procedur
redukcji do opisanych wcześniej przypadków dzieci
przejawiających poważne problemy z zachowaniem
CII. Podstawowe kryteria
Odpowiedni dobór procedury redukcji do analizowanego
problemu w 2 na 3 prezentowane przypadki.
brak
Cele przedmiotu
Celem kursu jest zapoznanie studentów z zaburzeniami zachowania, które mogę występować w repertuarze dzieci z
zaburzeniami rozwoj. Na kursie zostanie omówiona analiza funkcjonalna tych zaburzeń a także wybrane procedury ich redukcji.
Treści programowe
·
Podstawowe definicje związane z zaburzeniami zachowania
·
Epidemiologia zaburzeń zachowania
·
Topografia zaburzeń zachowania
·
Zaburzenia zachowania w ICD-10 i DSM - IV
·
Analiza funkcjonalna zaburzeń zachowania
·
Procedury o najmniejszym poziomie awersyjności: DRO, DRA, DRI, nasycenie ,praktyka pozytywna
·
Procedury o średnim poziomie awersyjności: praktyka negatywna, wygaszanie, time out
·
Procedury o najsilniejszym poziomie awersyjności: praktyka negatywna, fizyczne unieruchomienie, time out z
wykluczeniem
·
Selektywność jedzenia i procedura redukcji
·
Mutyzm wybiórczy i procedura redukcji
·
Dokumentowanie przebiegu terapii
Wykaz literatury
8.
Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD – 10. Opisy kliniczne i wskazówki
diagnostyczne. Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne „Vesalius”, Wyd. Instytut Psychiatrii i Neurologii, Kraków,
Warszawa 2000.
9.
Kryteria diagnostyczne według DSM – IV – TR (2008) Elsevier Urban & Partner, Wrocław
10.
Namysłowska, I (2005) Psychiatria dzieci i młodzieży. PZWL, Warszawa.
11.
Wolańczyk, T.; Komender, J. (2005) Zaburzenia emocjonalne i behawioralne u dzieci. PZWL, Warszawa.
12.
Zielińska, M. (2011) Analiza behawioralna zachowań autoagresywnych u osób z zaburzeniami rozwoju.
Psychologia Rozwojowa, T. 16 nr 3, 39-49.
13.
Zielińska, M., Bagińska, A. (2011) Behawioralna interwencja w przypadku wystąpienia skrajnej selekcji jedzenia.
Psychologia Rozwojowa, T. 16 nr 3, 63-74.
14.
Zielińska, M. Agresja w szkole. W druku.
Efekty uczenia się
Wiedza K_W10
Student:
- identyfikuje zachowania trudne mogące wystąpić u dzieci z zaburzeniami rozwoju
- definiuje procedury redukcji zaburzeń zachowania
- wyjaśnia związek funkcji prezentowanych zaburzeń zachowania z wyborem procedury
- wyciąga wnioski na temat stosowanej procedury na podstawie prowadzonej dokumentacji
Umiejętności K_U02
Student:
- konstruuje podstawowe programy redukcji zaburzeń zachowania
- wybiera właściwy sposób redukowania opisywanych zaburzeń zachowania
- planuje odpowiedni rodzaj interwencji terapeutycznej w przypadku wystąpienia określonych zaburzeń
zachowania
- analizuje dokumentacje zbieraną podczas interwencji terapeutycznej
Kompetencje społeczne (postawy) K_K05
Student:
- zachowuje ostrożność w doborze procedury w zależności od poziomu jej awersyjności
- wykazuje kreatywność w tworzeniu procedur redukcji zachowań niepożądanych
- jest zorientowany przede wszystkim na dobro pacjenta
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Nowe metody do badania procesów poznawczych u dzieci
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
dr Agnieszka Fanslau
A. Formy zajęć
• ćwiczenia warsztatowe
specjalność
specjalizacja
PDiM
zajęć;
studenta – przygotowywanie do poszczególnych zajęć
C. Liczba godzin
• ćwiczenia warsztatowe – 15 godzin
Cykl dydaktyczny
semestr letni
Status przedmiotu
Język wykładowy
polski
• fakultatywny
Metody dydaktyczne
dyskusją, praca w grupach, rozwiązywanie zadań
B. Formy zaliczenia
• aktywny udział w ćwiczeniach 30%
Należy określić:
A. Wymagania formalne: metodologia badań psychologicznych, psychologia rozwoju człowieka
Cele przedmiotu
Celem zajęć jest prezentacja najnowszych metod diagnostycznych przeznaczonych dla dzieci w wieku przedszkolnym i
młodszym wieku szkolnym. Są to metody do diagnozy rozwoju poznawczego oraz funkcjonowania emocjonalno-społecznego.
Treści programowe
1. Wprowadzenie w problematykę testów do badania procesów poznawczych i kompetencji społeczno-emocjonalnych u
dzieci.
2. Skale Inteligencji i Rozwoju (IDS).
3. Test Słownikowy dla Dzieci (TSD).
4. Test Szybkiego Nazywania (TSN).
5. Neutralny Kulturowo Test Inteligencji Cattella (CFT 1-R).
Wykaz literatury
1. Anastasi, A., Urbina, S. (1999). Testy psychologiczne. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego
Towarzystwa Psychologicznego.
2. Bogdanowicz, M., Jaworowska, A., Krasowicz-Kupis, G., Matczak, A., Pelc-Pękala, O., Pietras, I., Stańczak, J.,
Szczerbiński, M. (2008). Diagnoza dysleksji u uczniów klasy III szkoły podstawowej. Przewodnik diagnostyczny.
Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych.
3. Cattell, R.B. (1971). Abilities: their structure, growth, and action. Boston: Houghton Mifflin Co.
4. Jaworowska, A. (2011). Starzenie się norm w testach inteligencji. Efekt Flynna na przykładzie wyników WISC-R. W:
K. Wiejak, G. Krasowicz-Kupis (red.), Kliniczne zastosowania skal inteligencji Wechslera (s. 17-31). Warszawa:
Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
5. Kail, R.V. (1984). The development of memory in children. New York: Freeman.
6. Saarni, C. (1999). The development of emotional competence. New York: Guilford.
7. Wadworth, B.J (1998). Teoria Piageta. Poznawczy i emocjonalny rozwój dziecka. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i
Pedagogiczne.
8. Walden, T., Smith, M.C. (1997). Emotion regulation. Motivation and Emotion, 21,7-25.
1. Matczak, A. (2003). Zarys psychologii rozwoju. Wydawnictwo Akademickie „Żak”.
2. Krasowicz-Kupis, G. (2004). Rozwój świadomości językowej dziecka. Lublin: Wydawnictwo UMCS.
3. Matczak, A. (2001). Rozwojowe i indywidualne zróżnicowanie operacyjności myślenia konkretnego a diagnoza
możliwości intelektualnych. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa
Psychologicznego.
Efekty uczenia się
Wiedza
terminologię, teorię i metodykę.
Umiejętności
K_U06 Posiada rozwinięte umiejętności badawcze: rozróżnia orientacje w metodologii badań
psychologicznych, formułuje problemy badawcze, dobiera adekwatne metody badania, metody
statystyczne i narzędzia badawcze, opracowuje, prezentuje i interpretuje wyniki badań, wyciąga
wnioski, wskazuje kierunki dalszych badań, w obrębie wybranej specjalizacji psychologii.
podejście wśród innych.
K_K09 Samodzielnie podejmuje i inicjuje działania badawcze.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Praca z osobami z wybranymi zespołami genetycznymi
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
specjalność
nazwa*
specjalizacja
nazwa*
Mgr Arkadiusz Mański
D. Formy zajęć
zajęć;
studenta – przygotowywanie do testu zaliczeniowego
konwersatorium
E. Sposób realizacji
F. Liczba godzin
30 godzin
Cykl dydaktyczny
semestr letni
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
język polski
Metody dydaktyczne
egzaminacyjne
D. Sposób zaliczenia
Zaliczenie z oceną
E. Formy zaliczenia
test pisemny z pytaniami otwartymi
F. Podstawowe kryteria
Test z zajęć oraz wskazanej przez prowadzącego problematyki z listy lektur
Należy określić:
Cele przedmiotu
Zaprezentowanie studentom portretów psychologicznych i fenotypów behawioralnych osób z wybranymi zespołami
genetycznymi.
Treści programowe
C. Problematyka ćwiczeń
1. Wybrane zespoły genetyczne. Sposoby dziedziczenia i obraz osoby w obszarze fenotypu behawioralnego. Wyróżnienie
domen zmienności i niezmienności psychologicznej w obrazie osób z zespołami genetycznymi:
a. Zespół Pradera-Williego.
b. Zespół Angelmana.
c. Achondroplazja.
d. Choroba Huntingtona.
e. Fenyloketonuria.
f. Zespół CHARGE.
g. Zespół Retta.
h. Zespół Downa.
2. Osoby z zespołami genetycznymi na różnych etapach życia:
a. Dzieciństwo. Wczesna interwencja i wspomaganie rozwoju.
b. Okres szkolny. Formy kształcenia. Rola psychologa w trafnym wyborze ścieżki edukacyjnej dla dziecka z
zespołem genetycznym.
c. Dorosłość. Wybór miejsca. Dylemat: być z innymi czy pozostać z bliskimi.
d. Starość. Psycholog w środowisku osób starszych z zespołem genetycznym. Przybliżenie mało znanych rozwiązań
pozwalających na udzielanie systematycznej pomocy psychologicznej osobom z zespołami genetycznymi.
3. Fenotyp behawioralny i wybrane specyficzne problemy psychologiczne. Wskazanie praktycznych rozwiązań dla
psychologów.
a. Zespół Pradera-Williego. Uzależnienie od jedzenia. Mroczna tajemnica nienasycenia.
b. Zespół Angelmana. Kojący wpływ wody i substancji podobnych.
c. Achondroplazja. Historia pewnego powszechnego złudzenia „Jest mały więc mało inteligentny”.
d. Choroba Huntingtona. Postępująca degradacja ruchowa.
e. Fenyloketonuria. Dieta pozwalająca myśleć.
f. Zespół CHARGE. Niezależność do granic absurdu.
g. Zespół Retta. Trudny kontakt.
h. Zespół Downa. Tacy sami czy różni. Niebezpieczne upodobnienia w umysłach specjalistów.
Wykaz literatury
1. Bobińska K., Pietras T., Gałecki P., (2012). Niepełnosprawność intelektualna – etiopatogeneza, epidemiologia, diagnoza,
terapia. Wrocław: Wydawnictwo Continuo.
2. Buchnat M., Pawelczak K., (2013) Nieznane? Poznane. Zaburzenia rozwojowe u dzieci z rzadkimi zespołami genetycznymi i
wadami wrodzonymi. Poznań: Wydawnictwo Naukowe.
3. Drewa G. , Ferenc T. (2005) Podstawy genetyki dla studentów i lekarzy. Wrocław: Urban&Partner.
4. Fletcher H., Hickey I., Winter P., (2010) Genetyka. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
5. Goffman E. (2005) Piętno. Rozważania o zranionej tożsamości. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
6. Kaczan T., Śmigiel R., (2012) Wczesna interwencja i wspomaganie rozwoju u dzieci z chorobami genetycznymi. Kraków:
Impuls
7. Korniszewski L., (1994) Dziecko z zespołem wad wrodzonych. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL.
8. Kowalik S. (2007). Psychologia rehabilitacji. Warszawa: Wyd. AiP.
9. Plomin R. , DeFries J. , McLearn G. , McGuffin P. (2001) Genetyka zachowania. PWN, Warszawa 2001
10. Midro A.T., (2011) Istnieć, żyć i być kochanym. Możliwości wspomagania rozwoju dzieci z zespołami uwarunkowanymi
genetycznie. Kraków: Impuls
1. Bouras N., Holt G., (2010) Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania u osób niepełnosprawnych intelektualnie.
Wrocław: Elsevier Urban&Partner.
2. Buckley,S. (1993) Language development in children with Down’s syndrome. Down Syndrome Research and
Practice 1,3 – 9.
3. Byrne,A.,Buckley,S. (1993) The significance of maternal speech styles for children with Down’s syndrome. Down
Syndrome Research and Practice 1 (3) 107 - 117.
4. Jones, O. (1980) Prelinguistic communication skills in Down’s syndrome and normal infants. In
Field,T.,Goldberg,D.,Stern,D.&Sostek,A. ( Eds ) High Risk infants and children: Interactions with adults and peers.
Academic Press.
5. Kielin,J. (2003) Profil osiągnięć ucznia. Przewodnik dla nauczycieli i terapeutów z placówek specjalnych. Gdańskie
Wydawnictwo Psychologiczne.
6. Rudzińska M. , Szczudlik A. (2008) Atlas ruchów mimowolnych. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego,
Kraków 2008
7. Quarrell O. (2003) Choroba Huntinghtona – fakty. Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa 2003
D. Literatura uzupełniająca
5. Brzezińska I. i in. (2009) Droga do samodzielności. Jak wspomagać rozwój dzieci i młodzieży z ograniczeniami
6.
sprawności. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
Marcel G. (2001). Być i mieć. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX.
7. Nussbaum R.L., McInnes R.R., Willard H.F., (2007) Genetics in Medicine. Canada: Elsevier Saunders.
8. Witkowski T. (1997). O zmianę mentalności w stosunku do osób chorych i niepełnosprawnych. W: B. L. Block, W.
Otrębski (red.) Człowiek Nieuleczalnie chory. Lublin WNS KUL, 260-266.
Efekty uczenia się
K_W06
K_W10
Wiedza
K_W06; K_W10
Student:
- zna definicję fenotypu behawioralnego i zawiera ją w całościowym portrecie psychologicznym
osoby z zespołem genetycznym.
- dysponuje wiedzą o funkcjonowaniu osób z najczęściej występującymi zespołami genetycznymi.
- posiada wiedzę o roli psychologa w procesie rehabilitacji osoby z zespołem genetycznym na
każdym etapie jej życia.
Umiejętności
K_U06; K_U08
Student:
- potrafi wskazać w obrazie osoby z zespołem genetycznym składowe fenotypu behawioralnego i
rozpoznać jaką funkcję pełnią w konkretnych sytuacjach.
- wyróżni w portrecie psychologicznym osoby z zespołem genetycznym mocne i słabe strony jako
odniesienie do programu rehabilitacji.
- będzie integrował informacje o osobie z zespołem genetycznym zawarte w opisach i opiniach z
obrazem tej osoby odzwierciedlonym w fenotypie behawioralnym.
- kompetentnie wytłumaczy innym ludziom jaką funkcję pełnią pewne unikalne zachowania i
symptomy prezentowane przez osoby z zespołem genetycznym oraz wskaże pewne rozwiązania w
sytuacjach, gdy te zachowania i symptomy staną się w środowisku dla tej osoby nieadaptacyjne.
K_K01; K_K03
Student:
- rozumie potrzebę ciągłego uzupełniania wiedzy i umiejętności, szczególnie w tak
interdyscyplinarnym obszarze nauki jakim odkrywanie tajemnicy całościowego funkcjonowania
osób cierpiących na rzadkie zespoły genetyczne.
- wykształci w sobie taki rodzaj cierpliwości i wytrwałości pozwalający na bezkolizyjne łączenie
kreatywności z ciężką pracą terapeutyczną nie dającą natychmiastowych rezultatów i sukcesów.
- jest wrażliwy na sygnały płynące od osób z widoczną niepełnosprawności, komunikujące
potrzebę nawiązania relacji terapeutycznej opartej z jednej strony na zaufaniu a z drugiej na
bezgranicznym poświęceniu.
- odkryje wartości bliskie unikalnej hierarchii Schelerowskiej, co pozwoli znaleźć w sobie
pokłady witalności i duchowości.
Kontakt
[email protected]
Nazwa przedmiotu
Metody multisensoryczne w rehabilitacji osób z
niepełnosprawnością
Kod ECTS
Studia
kierunek
Psychologia
stopień
jednolite mgr
tryb
e
mgr Arkadiusz Mański
G. Formy zajęć
specjalność
nazwa*
specjalizacja
nazwa*
zajęć;
stu-denta – przygotowywanie do zaliczenia
ćwiczenia
H. Sposób realizacji
I. Liczba godzin
30 godzin
Cykl dydaktyczny
semestr letni
Status przedmiotu
• fakultatywny
Język wykładowy
język polski
Metody dydaktyczne
egzaminacyjne
G. Sposób zaliczenia
Zaliczenie z oceną
H. Formy zaliczenia
Test zaliczeniowy z pytaniami otwartymi
I. Podstawowe kryteria
Test z przeprowadzonych zajęc oraz wskazanej przez prowadzącego problematyki z
listy lektur
Należy określić:
Cele przedmiotu
Nauczenie studentów praktycznego stosowania elementów wybranych metod multisensorycznych liczenia w rehabilitacji osób z
niepełnosprawnością intelektualną i zaburzeniami sprzężonymi.
Treści programowe
E. Problematyka ćwiczeń
1. Metody multisensoryczne: definicje, rodzaje i zastosowania w edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością
intelektualną i innymi niepełnosprawnościami.
2. Reprezentacje: enaktywna, ikoniczna i symboliczna w rozwoju liczby. Reprezentacja numeryczna, ujęcie McCloskeya i
Macaruso i ujęcie Campbella i Clarka.
3. Kompetencje logiczno-matematyczne w strukturze kompetencji społecznych. Przykłady z Inwentarzy Gunzburga PAC-1
i PAC-2 oraz innych skal diagnozy poziomu społecznego funkcjonowania.
4. Numicon i SAB – wprowadzenie. Prezentacja materiałów. Założenia teoretyczne systemu. Obszary zastosowań.
a. Reprezentacja liczby w Numicon i SAB.
b. Wielozmysłowe ujęcie liczby i operacji na liczbach.
c. Porównywanie wielkości.
d. Algorytmy sensoryczne czterech podstawowych działań: dodawania, odejmowania, mnożenia i dzielenia.
e. Zalety i ograniczenia systemów.
5. Numicon i SAB w rehabilitacji osób z zespołem Downa. Szczególny obszar rehabilitacji.
6. Rehabilitacja społeczna a systemy multisensoryczne wspomagające liczenie.
a. Monety i banknoty: rozpoznawanie i rozmienianie, dodawanie nominałów.
b. Odkrywanie czasu: Zegar Charlotte.
c. Mierzenie wielkości ciągłych.
d. Pamięć sekwencji cyfr: numer telefonu, kody.
e. Zakupy: wymiana z/bez reszty.
7. Prezentacja użytkowników wybranych metod multisensorycznych: Numicon i SAB.
Wykaz literatury
1. Bird, G. (2001) Number skills development for infants with Down Syndrome (0-5 years). Portsmounth. UK. The Down
Syndrome Educational Trust.
2. Bruner, J. (1978) Poza dostarczone informacje – studia z psychologii poznawania. Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Warszawa.
3. Buckley, S.J., Horner, V., Wing, T. (2001) The Numicon Approach. Down Syndrome Association Journal, 98, 18-22.
4.Campbell, J.I.D., Clark, J.M. (1988) An encoding-complex view of cognitive number processing. Journal of Experimental
Psychology, 117, 204-214
5. Clark, J.M., Campbell, J.I.D. (1991) Integrated versus modular theories of number skills and acalculia. Brain and Cognition,
17, 204-239
6. Coleman, K. (2003) Using numicon-a report from a special school. Down Syndrome News and Update 3(3), 83-95.
7. McCloskey, M., Macaruso, P. (1995) Representing and Using Numerical Information. American Psychologist, 50, 351-363
8. Nye, J., Buckley, S., Bird, G. (2005) Evaluating the Numicon system as a tool for teaching number skills to children with
Down syndrome. Down Syndrome News and Update 5(1), 2-13.
9.Tacon, R. , Atkinson, R. , Wing, T. (2004) Learning about numbers with patterns: using structured visual imagery (Numicon) to
teach arithmetic. BEAM Education. London
10. Uttley, W. (2003) Introducing numbers and Numicon to young children who find it difficult to sit and concentrate. Down
Syndrome News and Update, 3(1), 18-19.
1. Atkinson, R., Tacon, R., Wing, T. (1999) Numicon: Fundation Book. Brighton. UK.
2. Atkinson, R., Tacon, R., Wing, T. (2000) Numicon: Year 1 Teachers Book. Brighton. UK.
3. Atkinson, R., Tacon, R., Wing, T. (2003) Numicon: Year 2 Teachers Book . Brighton. UK.
4. Okoń, W. (1999) Dziesięć szkół alternatywnych. WSiP. Warszawa
6. Paivio, A. (1986) Mental representations. A dual coding approach. Oxford University Press. New York
7. Piaget, J., Inhelder, B. (1993) Psychologia dziecka. Wydawnictwo Siedmiogród
8. Semadeni, Z. (1973) Matematyka współczesna w nauczaniu dzieci. PWN. Warszawa
9. Stern, C. (1949) Children discover arithmetic. New York: Harper and Row
F. Literatura uzupełniająca
1. Vasta, R., Haith, M., Miller, S. (1995) Psychologia dziecka. WSiP. Warszawa
2. Wittgenstein, L. (2000) Dociekania filozoficzne. Wydawnictwo naukowe PWN. Warszawa
3. Wood, D. (2006) Jak dzieci uczą się i myślą. Społeczne konteksty rozwoju poznawczego. Wydawnictwo Uniwersytetu
Jagielońskiego. Kraków
4. Wygotski, L.S. (2006) Narzędzie i znak w rozwoju dziecka. Wydawnictwo Naukowe PWN. Warszawa
Efekty uczenia się
K_W06
K_W10
Wiedza
K_W06; K_W10
Student:
- posiada wiedzę o istnieniu metod multisensorycznych w edukacji i rehabilitacji osób z różnymi
trudnościami i niepełnosprawnościami,
- zna teoretyczne podstawy uczenia i nauczania multisensorycznego, potrafi na wybranym etapie
edukacji lub rehabilitacji ucznia/pacjenta wskazać teoretyczne uzasadnienia zastosowanych
rozwiązań zaradczych prowadzących do pozytywnych wyników edukacji lub rehabilitacji,
- wie jak integrować daną metodę multisensoryczną z określonym profilem trudności
ucznia/pacjenta, tak aby uzyskiwać optymalne efekty rehabilitacyjne i edukacyjne,
Umiejętności
K_U06; K_U08
Student:
- potrafi zastosować w praktyce elementy Numicon i SAB w procesie diagnozy stanu funkcji
arytmetycznych,
- wykona diagnozę stanu umiejętności społecznych, w których reprezentacja numeryczna ma
kluczowe znaczenie i w oparciu o taką diagnozę sporządzi zalecenia, w których wskaże jakie
obszary funkcjonowania i w jakim zakresie wymagają oddziaływań.
- będzie u współpracował z nauczycielami i rehabilitantami w procesie wyjaśniania istoty
trudności psychologicznych uczniów/pacjentów oraz będzie wskazywał (sugerował) najbardziej
optymalną z punktu widzenia ucznia/pacjenta metodę oddziaływań w procesie edukacji i
rehabilitacji.
K_K01; K_K03
Student:
- rozumie znaczenie ważności komunikacji psychologa z innymi specjalistami w procesie edukacji
i rehabilitacji. Uwzględnianie opinii innych specjalistów i samych osób rehabilitowanych pozwala
na szersze tzn. horyzontalne spojrzenie szczególnie w sytuacjach, gdzie rehabilitacja wymaga
integrowania wiedzy psychologicznej i innych dziedzin nauki.
- wykaże się wytrwałością mając świadomość, że edukacja i rehabilitacja to dziedziny efektów
odległych przy ciągłej i mrówczej pracy „tu i teraz”
- odkryje w sobie nie tylko dobrego i przenikliwego diagnostę lecz także wytrwałego i
pracowitego terapeutę. W tym symbolicznym powiązaniu „oka i ręki” leży potężne źródło dla
rozwoju osobistego.
Kontakt
[email protected]

PSYCHOLOGIA KLINICZNA

Transkrypt

Podobne dokumenty

psychologia rodziny - Wydział Nauk Społecznych