D - Sąd Rejonowy w Olsztynie

Sygn. akt IX W 2378/15
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 października 2015 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:Przewodniczący - SSR Joanna Sienicka
Protokolant – sekr. sąd. Anna Ostromecka
w obecności oskarżyciela publ. P. S.
po rozpoznaniu w dniu 14/07/2015r., 10/09/2015r. i 13/10/2015r. sprawy
A. P.
c. M. i T. z domu K. ,ur. (...) w O.
obwinionej o to, że:
I. w dniu 16 marca 2015r. o godz. 17:30 w O. na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) kierując samochodem marki V. o nr
rej (...) nie zastosowała się do znaku P-8b „strzałka kierunkowa do skręcania” przejeżdżając skrzyżowanie na wprost
a następnie nie sygnalizowała manewru zmiany pasa ruchu;
II. w dniu 16 marca 2015r. o godz. 17:30 w O. na ul. (...) kierując samochodem marki V. o nr rej (...) zajmowała więcej
niż jeden pas ruchu, a następnie nie sygnalizując manewru zmiany pasa ruchu, nie zachowała szczególnej ostrożności i
nie ustąpiła pierwszeństwa kierującemu samochodem marki O. o nr rej (...) zmuszając go do gwałtownego hamowania
czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz nie korzystała z pasa bezpieczeństwa podczas
jazdy
- tj. za wykroczenia z art. 92 § 1 kw, 97 kw, art. 86 § 1 kw w zw. z § 87 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie znaków i
sygnałów drogowych, w zw. z art. 22 ust. 5 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, w zw. z art. 16 ust. 4 Ustawy Prawo o
ruchu drogowym, w zw. z art. 22 ust. 1 i 4 Ustawy Prawo o ruchu drogowym
ORZEKA
I. obwinioną A. P. uznaje za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i za to z mocy art. 92 § 1 kw, 97 kw, art. 86
§ 1 kw w zw. z § 87 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, w zw. z art. 22 ust. 5 Ustawy
Prawo o ruchu drogowym, w zw. z art. 16 ust. 4 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 39 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu
drogowym, w zw. z art. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 9§2 kw skazuje ją, wymierzając na
podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 9§2 kw na karę grzywny w kwocie 400 (czterysta) złotych;
II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych
obciąża obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (sto) złotych i opłatą
w kwocie 40 (czterdzieści) złotych.
Sygn. akt IX W 2378/15
UZASADNIENIE
Obwiniona A. P. mieszka w O. jest mężatką, na utrzymaniu ma jedno dziecko, pracuje w firmie męża, oświadczyła,
iż nie osiąga dochodu i pozostaje na utrzymaniu męża .
Pokrzywdzony Ł. D. (1) jest funkcjonariuszem policji. W dniu 16 marca 2015r. o godz. 17:30 jechał sam samochodem
prywatnym marki O. o nr rej (...) ul (...) od strony ul (...) w O. w kierunku skrzyżowania z ul (...). Za nim poruszał się
samochodem marki C. świadek M. S. . Zajmowali pas ruchu do jazdy na wprost .
Z tego samego kierunku ul (...) poruszała się obwiniona A. P. samochodem marki V. o nr rej (...) . Jechała z dzieckiem.
Przed skrzyżowaniem z ul (...) zajęła pas ruchu przeznaczony do skrętu w lewo. Nie zastosowała się do znaku P-8b
„strzałka kierunkowa do skręcania” przejeżdżając skrzyżowanie na wprost w kierunku ul (...) . W obrębie skrzyżowania
zmieniła tor jazdy na przebiegający w kierunku prawego pasa. Następnie jadąc ulicą (...) zajmowała więcej niż jeden
pas ruchu. Po zajęciu pasa prawego, na wysokości stacji paliw S. obwiniona nie zasygnalizowała manewru zmiany pasa
ruchu i nie zachowując szczególnej ostrożności zmieniła pas ruchu z prawego na lewy, po którym poruszał się w tym
czasie pokrzywdzony i jadący za nim pojazdem marki C. M. S.. Kierujący O. użył sygnału dźwiękowego. Obwiniona nie
ustąpiła pierwszeństwa pokrzywdzonemu zmuszając go do gwałtownego hamowania . Jadący bezpośrednio za nim , M.
S. także zmuszony został do podjęcia manewru obronnego hamowania. Po zajęciu pasa lewego obwiniona zatrzymała
się przed skrzyżowaniem z ul (...) z uwagi na czerwony sygnał świetlny. Pokrzywdzony zatrzymał się za jej pojazdem. Za
nim stanął M. S.. Ł. D. (1) wysiadł z pojazdu, podszedł do samochodu obwinionej . W ręku trzymał odznakę policyjną,
był w ubraniu cywilnym. Przedstawił się. Obwiniona nie otworzyła szyby. Po zapaleniu się zielonego światła skręciła w
ul (...), zatrzymała się przy Centrum L.. Pokrzywdzony pojechał za nią. Ponownie podszedł do jej pojazdu. Przedstawił
się , zwrócił jej uwagę . Obwiniona oddaliła się . Pokrzywdzony zawiadomił policję. Obwiniona także zadzwoniła na
nr alarmowy. Na miejsce zdarzenia nie został wysłany patrol policji z uwagi na brak wolnego radiowozu.
Obwiniona nie korzystała z pasa bezpieczeństwa podczas jazdy.
W dniu zdarzenia stacja S. (...) przy ul (...) w O. w godzinach 6.30-19.40 była nieczynna. Nie było możliwości wjazdu
na jej teren , ponieważ na wjeździe stały pachołki . Nie zabezpieczono w toku czynności wyjaśniających nagrania z dnia
zdarzenia z w/w stacji oraz z firmy (...) . Nagrania te były przechowywane jedynie przez okres 1miesiąca. Monitoring
miejski nie obejmuje rejonu skrzyżowania ul (...) z ul (...) i ul (...) z ul (...).
Na ul (...) przed skrzyżowaniem z ul (...) są dwa pasy ruchu dla kierunku z jakiego poruszali się uczestnicy zdarzenia.
Prawy do jazdy na wprost i w prawo oraz lewy do jazdy na wprost i w lewo.
Na ul (...) przed skrzyżowaniem z ul (...) dla kierunku od strony ul (...) znajdują się cztery pasy ruchu z oznakowaniem
poziomym- strzałkami kierunkowymi . Prawy do skrętu w prawo w ul (...), był on wyłączony, pas do jazdy na wprost
i dwa pasy do skrętu w lewo.
Obwiniona złożyła skargę na Ł. D. (1) do Komendanta Miejskiego K. O. zarzucając mu agresywne zachowanie , którym
poczuła się zagrożona. W jej ocenie funkcjonariusz zaatakował ją tylko z uwagi na sygnalizowanie zmiany pasa ruchu .
(d. wydruk z K. k 4, notatka k 6-6v, wydruk połączeń k 18, skarga k 28- 31, szkic k 36, wyjaśnienia obwinionej k 37-38,
zeznania Ł. D. (1) k 38v-39v , M. S. k 38-38v, 39v, pismo k 46, 48, 62, 69, nagranie k 49-50,schemat oznakowania k
51-52,70-71, projekt organizacji ruchu k 72-80,82-87)
Obwiniona A. P. nie przyznała siędo popełnienia zarzucanego czynu. Wyjaśniła, iż 16.03. między godz.
17:20 – 17:30 jechała z córką ul. (...) od strony (...) w kierunku ul. (...). Na ul. (...) zajęła lewy pas ruchu do skrętu
w ul. (...), kiedy zapaliło się zielone światło włączyła kierunkowskaz i skręciła w lewo w ul. (...). Następnie chcąc
zjechać na stację S. włączyła prawy kierunkowskaz . Być może nie całkowicie zjechała na pas prawy, bo zobaczyła, że
są barierki przy stacji. Przy samym wjeździe zauważyła, że stacja jest nieczynna, były wystawione pachołki, włączyła
więc kierunkowskaz lewy i wróciła na swój pas, po czym z pasa prawego wjechała na lewy, zamierzała dalej skręcić w
ul. (...). Poruszała się prędkością 10 - 15 km/h. Na wysokości stacji S., gdy włączyła lewy kierunkowskaz , zaczął trąbić
na nią kierowca z tyłu. Zjechała na lewy pas , zapaliło się światło czerwone. Podkreśliła, iż kierowca jadący za nią cały
czas trąbił, zachowywał się agresywnie, miała wrażenie, że spieszył się i chciał wjechać przed jej pojazd , żeby zdążyć
przejechać przez skrzyżowanie z J. na zielonym świetle. Obwiniona wyjaśniła, iż miała zapięty pas bezpieczeństwa
Zaprzeczyła by kierowca jadący za nią został zmuszony do gwałtownego hamowania. Oświadczyła, iż „jeśli ktoś
jedzie pierwszy, a ktoś jedzie za mną ma obowiązek przepuszczenia mnie i zachowania szczególnej ostrożności”. Na
skrzyżowaniu ul. (...) z J. zatrzymała się na czerwonym świetle na lewym pasie. Kierowca, który wcześniej na nią
trąbił, wysiadł z samochodu i podszedł do niej, zaatakował, napadł na nią. Był bardzo pobudzony, agresywny, zaczął
szarpać za klamkę drzwi jej pojazdu i uderzać czymś metalowym w szybę. Miała wrażenie, że to odznaka policyjna.
Zablokowała drzwi w pojeździe. Gdy zapaliło się światło zielone, kierowca który na nią napadał wrócił do swojego
auta. Wówczas wjechała w ul. (...), podjechała pod biuro. Oświadczyła, iż jej córka krzyczała, była zdenerwowana, bała
się. Ponownie podjechał do niej opisany mężczyzna. Był w dalszym ciągu agresywny, wymachiwał rękoma, zarzucał ,
że zajechała mu drogę. Nie wiedziała, że to jest funkcjonariusz policji. Po wejściu do biura zadzwoniła na policję na
nr 997 i poinformowała o zdarzeniu.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionej, uznając je za przejaw przyjętej linii obrony zmierzającej do uniknięcia
odpowiedzialności za zarzucane wykroczenia. Twierdzenia obwinionej pozostają w sprzeczności z zeznaniami Ł. D.
(1) i M. S..
Pokrzywdzony Ł. D. (1) zeznał, iż jechał z osiedla (...) ul (...) . Przez skrzyżowanie z ul (...) przejechał na wprost.
Na ul. (...) były dwa pasy do jazdy w lewo, jeden pas do jazdy na wprost, i jeden pas do jazdy w prawo. Zajął
drugi pas od prawej strony przeznaczony do jazdy na wprost, obwiniona jechała trzecim pasem od prawej strony
przeznaczonym do skrętu w lewo i z tego pasa przejechała przez skrzyżowanie na wprost. Na ul. (...) na wysokości
stacji S. zauważył jak obwiniona jechała środkiem, zajmując dwa pasy ruchu, linia dzieląca pasy ruchu była pomiędzy
kołami jej pojazdu . Po jej zachowaniu było widać, że jest zdezorientowana, nie wiedziała, gdzie ma pojechać, nie
miała włączonego kierunkowskazu. Następnie zjechała całkowicie na prawy pas. Wtedy chciał ją wyprzedzić lewym
pasem ruchu , zamierzał przejechać na wprost przez skrzyżowanie z ul (...) , miał zielone światło . Wówczas obwiniona
bez kierunkowskazu zajechała mu drogę, użył klaksonu, gwałtownie hamował, podobnie jak kierowca jadący za
nim. Gdyby nie manewr obronny – hamowanie, mogło dojść do zderzenia. Obwiniona nie zareagowała, zjechała na
lewy pas, wjechała przed jego pojazd. Nie patrzył na licznik, pojazdy jechały w korku, z prędkością około 50 km/h.
Jak zapaliło się światło czerwone podszedł do jej pojazdu, przedstawił się, powiedział, że „wypadałoby przeprosić i
zwracać uwagę, co się robi na drodze, tym bardziej, gdy jedzie się z dzieckiem”. Nie szarpał za klamkę i nie uderzał w
szybę. W ręku miał swoją legitymację służbowa, na wierzchu jest metalowa odznaka policyjna. Obwiniona pokazała
mu obraźliwy gest. Po zapaleniu się zielonego światła obwiniona skręciła w ul. (...) , zatrzymała się na parkingu
przy centrum L.. Pojechał za nią, mówił, że jest z policji, żeby poczekała na patrol. Obwiniona odeszła. Na miejsce
nie przyjechała policja, bo dyżurny poinformował go, że nie ma wolnego radiowozu. Oświadczył, iż jest pewien,
że obwiniona nie miała zapiętych pasów bezpieczeństwa. Jego zachowania nie mogła odebrać jako napaści. Jest
policjantem , ma uprawnienia do legitymowania. W sytuacji, która zaistniała na drodze, mógł mieć przypuszczenie,
a że kierująca jest pod wpływem alkoholu, albo jeździ bez uprawnień dlatego zainterweniował. Pojechał za nią, aby
zanotować tablice rejestracyjne .
Zeznania pokrzywdzonego znajdują potwierdzenie w relacji M. S.. Świadek ten oświadczył, iż nie zna obwinionej ani
Ł. D. (1). Wydaje mu się, że jechał z góry, od strony ul. (...) i osiedla (...). Zeznał, iż Ł. D. jechał przed nim tym samym
pasem ruchu. Przez skrzyżowanie W. – S. przejeżdżali na wprost bez zmiany pasa ruchu.
Następnie jechał ul. (...) obok stacji S. nadal bezpośrednio za Ł. D. lewym pasem ruchu. Na wysokości stacji S.
obwiniona wykonała gwałtownie i niespodziewanie manewr zmiany pasa ruchu w lewo i zajechała drogę Ł. D., który
gwałtownie zahamował. M. S. oświadczył, iż on także musiał gwałtownie hamować. Przyznał, iż dla kierunku na wprost
paliło się zielone światło i chciał na nim zdążyć przejechać przez skrzyżowanie W. – J.. Jechał z prędkością około 40 –
50 km/h i jego hamowanie było dosyć gwałtowne. Świadek wyraził opinię, iż manewr obwinionej mógł doprowadzić
do wypadku, wymusiła bowiem pierwszeństwo, a Ł. D. musiał uciekać, gwałtownie hamować, odbił w prawo lub w
lewo. Manewr obwinionej był niespodziewany. Gdy zatrzymali się na czerwonym świetle pokrzywdzony podszedł do
samochodu obwinionej, był w cywilnym ubraniu, wykonał gest obniżenia szyby, nie uderzył w szybę, nie szarpał za
klamkę. Trwało to około 15 sekund. Oświadczył, iż zapytał pokrzywdzonego czy wszystko w porządku i podał mu swój
numer telefonu . Zachowanie pana D. według świadka nie wyglądało na napaść.
Sąd w całości podzielił zeznania w/w świadków uznając je za spójne, logiczne, rzeczowe. Ich relacje korespondują
ze sobą . Pochodzą od osób , które przed przedmiotowym zdarzeniem nie znały się. Ł. D. (1) i M. S. w analogiczny
sposób opisali manewry wykonywane przez obwinioną. Wskazali ten sam kierunek poruszania się przed wjazdem
w ul (...) - od strony ul (...)( Osiedle (...)) , który przeczy relacji obwinionej jakoby jechała od strony ul (...). Obaj
świadkowie ocenili manewr zmiana pasa ruchu wykonany przez obwinioną na ul (...) jako gwałtowny, niespodziewany
i stwarzający zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Według ich relacji obwiniona zmusiła ich do wykonania
manewrów obronnych w postaci gwałtownego hamowania , istniało realne zagrożenie zderzenia. Obwiniona wymusiła
pierwszeństwo wjeżdżając na lewy pas po którym poruszali się Ł. D. (1) i M. S..
Sąd nie podzielił twierdzeń obwinionej dotyczących rzekomego agresywnego zachowania pokrzywdzonego.
Bezstronny świadek –M. S., który obserwował obu uczestników zdarzenia zeznał, iż pokrzywdzony nie szarpał za
klamki i nie uderzał w szybę pojazdu obwinionej. Z relacji w/w świadka wynika, iż Ł. D. (1) zachowywał się spokojnie.
Sam zaoferował pokrzywdzonemu pomoc i podał mu swój nr telefonu widząc zaistniałą sytuacje.
Mając powyższe na uwadze wina obwinionej nie budzi wątpliwości a polega na ty, że w dniu 16 marca 2015r. o godz.
17:30 w O. na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) kierując samochodem marki V. o nr rej (...) nie zastosowała się do
znaku P-8b „strzałka kierunkowa do skręcania” przejeżdżając skrzyżowanie na wprost a następnie nie sygnalizowała
manewru zmiany pasa ruchu oraz na ul. (...) kierując samochodem marki V. o nr rej (...) zajmowała więcej niż jeden
pas ruchu, a następnie nie sygnalizując manewru zmiany pasa ruchu, nie zachowała szczególnej ostrożności i nie
ustąpiła pierwszeństwa kierującemu samochodem marki O. o nr rej (...) zmuszając go do gwałtownego hamowania
czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz nie korzystała z pasa bezpieczeństwa podczas
jazdy
Obwiniona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona wykroczenia określonego w art. 92 § 1 kw, 97 kw, art. 86 § 1
kw w zw. z § 87 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, w zw. z art. 22 ust. 5 Ustawy Prawo
o ruchu drogowym, w zw. z art. 16 ust. 4 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, w zw. z art. 22 ust. 1 i 4 Ustawy Prawo
o ruchu drogowym.
Do zdarzenia doszło na drodze o dużym natężeniu ruchu. Manewr obwinionej spowodował poważne zagrożenie
bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Kierujący dwoma pojazdami zmuszeni zostali do gwałtownego hamowania, dzięki
któremu zdołali uniknąć zderzenia. Obwiniona jechała z dzieckiem.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem może zmienić pas ruchu tylko z
zachowaniem szczególnej ostrożności, ponadto zgodnie z treścią ust. 4 cytowanego art. 22 , kierujący musi ustąpić
pierwszeństwa pojazdowi poruszającemu się po pasie ruchu na który zamierza wjechać. Szczególna ostrożność polega
w tym wypadku na tym, że kierujący powinien być na tyle uważny, aby zdążyć zaniechać zmiany pasa ruchu, gdyby
jego kontynuowanie stwarzało zagrożenie dla ruchu drogowego lub inny uczestnik ruchu był zmuszony do podjęcia
manewrów obronnych. Ustąpienie pierwszeństwa przejazdu oznacza powstrzymanie się od ruchu jeśli ruch ten
mógłby zmusić innego kierującego do zmiany kierunku, pasa ruchu albo istotnej zmiany prędkości – art. 2 pkt 23
prawa o ruchu drogowym.
Obwiniona wykonując manewr zmiany pasa ruchu podczas zjazdu na pas lewy nie zachowała szczególnej ostrożności,
nie upewniła się czy może wykonać go bezpiecznie, swoim zachowaniem zmusiła pokrzywdzonego do podjęcia
manewrów obronnych.
Warunkiem przypisania odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92 § 1 kw jest niezastosowanie się do znaku lub
sygnału, czyli takie zachowanie które narusza wynikający ze znaku lub sygnału obowiązek. Obwiniona nie zastosowała
się do znaku P-8b strzałki kierunkowej na zajmowanym pasie ruchu wskazującej kierunek jazdy w lewo i z pasa tego
przejechała skrzyżowanie na wprost .
Przepis art. 97 kw chroni porządek i bezpieczeństwo ruchu na drogach publicznych odsyłając do norm zawartych poza
kodeksem wykroczeń, tzn. w ustawach i wydanych na ich podstawie rozporządzeniach regulujących bezpieczeństwo i
porządek na drogach publicznych. Zachowanie sprawcy wykroczenia określonego w art. 97 kw polega na wykroczeniu
przeciwko innym przepisom o bezpieczeństwie lub o porządku ruchu na drogach publicznych, a warunkiem
odpowiedzialności jest dopuszczenie się czynu na drodze publicznej oraz naruszenie wyłącznie przepisów odnoszących
się do bezpieczeństwa lub porządku w ruchu na drogach publicznych, zawartych są przede wszystkim w ustawie Prawo
o ruchu drogowym i w rozporządzeniach wydanych na jego podstawie. [B. K.; Kodeks wykroczeń. Komentarz; W.
2008 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis].
Przepis art. 39 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nakazuje kierującemu pojazdem samochodowym oraz osobie
przewożonej takim pojazdem wyposażonym w pasy bezpieczeństwa korzystać z tych pasów podczas jazdy. Pasy
bezpieczeństwa należą do środków tzw. biernego bezpieczeństwa pojazdu i mają poważny wpływ na złagodzenie
skutków wypadków drogowych. Nie muszą używać pasów bezpieczeństwa jedynie osoby wymienione w art. 39 ust2
prawa o ruchu drogowym. Korzystanie z pasów uzasadnione jest zarówno w warunkach ruchu miejskiego jak i poza
miastami .
Zgodnie z art. 16 ust1 i ust 4 prawa o ruchu drogowym kierujących pojazdami obowiązuje ruch prawostronny , powinni
jechać możliwie blisko prawej krawędzi jezdni , a jeśli pasy ruchu są wyznaczone nie mogą zajmować więcej niż jednego
pasa ruchu.
W świetle wskazanych wyżej okoliczności i faktu naruszenia przez obwinioną podstawowych zasad bezpieczeństwa
ruchu drogowego Sąd orzekł wobec obwinionej karę grzywny w wysokości 400 złotych. Orzeczona kara, w ocenie
Sądu, jest współmierna do stopnia zawinienia obwinionej i społecznej szkodliwości zarzucanych jej czynów i nie może
być postrzegana jako rażąco surowa.
Na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd obciążył
obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych i opłatą w kwocie 40 złotych.