Na Karmel WRZESIEŃ 2011 A4 do koresp..pmd

Na Karmel WRZESIEŃ 2011 A4 do koresp..pmd

M EL
1
NA
K AR
Nr 9 (179) (ROK XV)
PRZEMYSKI KARMEL
KLASZTOR KARMELITÓW BOSYCH w PRZEMYŒLU
WRZESIEÑ 2011 R.
NARODZENIE MARYI PANNY –
– 8. WRZEŒNIA
Z pism apokryficznych mówi¹cych o Maryi nale¿a³oby wymieniæ
przede wszystkim: Protoewangeliê
ult Maryi Panny pod tytu³em Maryja zosta³a niepokalanie poczêta Jakuba, Ewangeliê Pseudo-Mateusza,
Narodzenia rozpocz¹³ siê ju¿ i jest zachowana od wszelkiego Ewangeliê Narodzenia Maryi, Ewanw V w. w Jerozolimie i ³¹czy³ grzechu, by póŸniej, bêd¹c pos³uszn¹ geliê arabsk¹ o M³odoœci Chrystusa,
siê z uroczystoœci¹ dedykacji, Bo¿ej woli, staæ siê Matk¹ Boga. Historiê Józefa Cieœli i Ksiêgê o Przejœciu
czyli poœwiêcenia bazyMaryi. Najwiêkszy wp³yw
liki w miejscu Jej nawywar³a na tradycjê Korodzenia. Dwie wielkie
œcio³a Protoewangelia Jastolice pañstwowe Bikuba. Pochodzi ona bozancjum i Rzym zaczêwiem z roku ok. 150, wiêc
³y obchodziæ œwiêto
jest bardzo bliska EwanNarodzenia
Maryi
gelii œw. Jana. Stamt¹d
Panny w VII w. Potem
w³aœnie dowiadujemy siê,
zaczê³o siê rozszerzaæ
¿e rodzicami Maryi byli
w Koœciele jako jedno
œw. Joachim i œw. Anna,
z wa¿niejszych œwi¹t
i ¿e Maryja jako dzieciê
Maryjnych, bo zapokilkuletnie zosta³a przez
wiada³o narodzenie Jerodziców ofiarowana w œwi¹zusa Chrystusa. Ten
tyni, gdzie te¿ zamieszka³a.
zwi¹zek miêdzy naroŒladem tego opisu jest
dzeniem Maryi i narodzeobchodzone w Koœciele
niem Jezusa bezpoœredwspomnienie Ofiarowania
nio wyjaœniaj¹ czytania
Najœwiêtszej Maryi Panny
biblijne. Szczególnie prow dniu 21 listopada. Pierroctwo Micheasza (Mi 5,
wsze wzmianki o liturgicz1-4a) oraz Ewangelia (Mt
nym obchodzie narodzin
1, 1-16. 18-23).
Maryi pochodz¹ z VI w.
Œwiêto powsta³o prawdoTradycja przekazuje, ¿e
podobnie w Syrii, gdy po
rodzicami Najœwiêtszej
Soborze Efeskim kult
Maryi Panny byli œw.
maryjny w Koœciele przyAnna i œw. Joachim. Byli
bra³ zdecydowanie na sile.
oni pobo¿nymi ¯ydami.
Wprowadzenie tego œwiêta
Ikona Narodzenia Najœwiêtszej Maryi Panny
Mimo sêdziwego wieku
przypisuje siê papie¿owi
nie mieli dziecka. W tamtych cza- Nie znamy miejsca urodzenia Maryi œw. Sergiuszowi I w 688 r.
sach uwa¿ane to by³o za karê za ani te¿ daty jej przyjœcia na ziemiê.
Na Wschodzie uroczystoϾ ta
grzechy przodków. Dlatego Anna Jeœli jednak przyjmiemy za punkt musia³a istnieæ wczeœniej, bo
i Joachim gorliwie prosili Boga wyjœcia przyjêty pierwszy rok naszej kazania-homilie wyg³aszali o niej
o dziecko. Bóg wys³ucha³ ich próœb ery jako datê narodzenia Chrystusa, œw. German († 732) i œw. Jan Dai w nagrodê za pok³adan¹ w Nim to nale¿y siê zgodziæ, ¿e Maryja masceñski († 749). W Rzymie
bezgraniczn¹ ufnoœæ sprawi³, ¿e przysz³a na œwiat pomiêdzy 20 a 16 gromadzono siê w dniu tego œwiêta
Anna urodzi³a córkê, Maryjê. Anna rokiem przed narodzeniem Pana w koœciele œw. Adriana, który by³
nie wiedzia³a jeszcze wtedy, ¿e Jezusa.
dokoñczenie na str. 13
K
1
2
Str. 2
I
ŒW. JÓZEF
NA KARMEL
Z
te ad Joseph (IdŸcie do Józefa) –
– to najpopularniejsza sentencja odnosz¹ca siê do wstawiennictwa œw. Józefa. Przejête ze
Starego Testamentu i dotycz¹ce
Józefa Egipskiego s³owa, sta³y siê
w Koœciele za spraw¹ œw. Teresy
od Jezusa has³em wywo³awczym
dla uciekaj¹cych siê pod opiekê
Oblubieñca Maryi Panny i Opiekuna Jezusa Chrystusa. Id¹c tym
tropem powsta³y w Karmelu Bractwa œw. Józefa, które zg³êbiaj¹c
tajemnice Bo¿e szukaj¹ w œw. Józefie doskona³ego wzorca mê¿czyzny, mê¿a, ojca ws³uchanego w S³owo Bo¿e i zatroskanego o dobro
innych. Zabory skasowa³y Bractwa, a odrodzone w Karmelu przemyskim przesz³o 2 lata temu owe
Bractwo prê¿nie rozwija siê pod
„skrzyd³ami” o. Stefana i obok comiesiêcznych spotkañ formacyjnych i integracyjnych czyni raz
w roku pielgrzymkê do sanktuariów œw. Józefa.
Dotychczas nawiedzili Wadowice
(z karmelitañskim wizerunkiem œw.
MONTREALU
Józefa ozdobionego „pierœcieniem
Rybaka” podarowanym przez pp.
Jana Paw³a II) i Kalisz (najwiêksze
i najpopularniejsze w Polsce miejsce
kultu Opiekuna Œwiêtej Rodziny).
Tego roku celem pielgrzymki sta³
siê Montreal – z najwiêkszym na
œwiecie sanktuarium – tzw. Oratorium œw. Józefa. D³ugo trwa³y
2
Nr 9 (2011)
przygotowania i zosta³a wyodrêbniona skromna delegacja (3 osoby
z Przemyœla: o. Przeor i Jerzy
z ma³¿onk¹ Jolant¹, Wit z Toronto
i o. Stefan przebywaj¹cy tymczasowo w USA), która podjê³a siê
tego zaszczytnego zadania. Pierwszy
etap to lot samolotem do Toronto
w Kanadzie. Na miejscu okaza³o siê,
¿e o. Stefan nie mo¿e do³¹czyæ, bo
nie ma wizy do Kanady. Kilka dni
przygotowañ (mapa, przewodnik,
rodzaj transportu, miejsca noclegowe), mnóstwo telefonów i ruszamy … nocnym kursowym autobusem przez Ottawê do Montrealu.
Okaza³o siê, ¿e nie znalaz³o siê dla
nas miejsce (!?)… mieæ bilet nie
oznacza³o, i¿ mo¿na pojechaæ. Mieæ
bilet relacji tej i tej, bez godziny
odjazdu i miejsca w autobusie, to
jeszcze nie wszystko … Liczy siê
kolejka i kto pierwszy – ten jedzie.
Pozostali czekaj¹ na nastêpny kurs.
Dla nas nastêpny kurs by³ o 6:30
rano.
Szok i konsternacja: rezygnujemy,
czy czekamy do rana. Mimo wszystko zwyciê¿y³a determinacja i „nie
ma mowy o odpuszczeniu sobie”.
Zosta³a nam wiêc „nocka” w œrodku
ci¹g dalszy na str. 14 i 15
3
Nr 9 (2011)
Str. 3
NA KARMEL
WRZESIEÑ 2 0 11
DODATEK DLA DZIECI
jak wygl¹da szko³a po wakacjach,
co siê w niej zmieni³o? Mo¿e doszli
jacyœ nowi Nauczyciele i Uczniowie? Wszystkiego dowiecie siê na
pierwszym szkolnym apelu i po
nim, gdy znajdziecie siê ju¿ w Waszych klasach.
sam Pan Bóg, a w szczególnoœci
Ale przed pierwszym szkolnym
Jego Trzecia Osoba – Duch dzwonkiem Bóg ZAPRASZA
Œwiêty.
Was do Siebie: Na Mszê œw.
do Koœcio³a, gdzie
na Was z wielk¹
têsknot¹ i mi³oœci¹
czeka. To podczas tej
piêknej Mszy œw.
rozpoczynaj¹cej rok
katechetyczny i szkolny Bóg w Trójcy
Jedyny bêdzie Was
przez rêce Kap³ana
b³ogos³awi³, abyœcie
mogli dzielnie pokonywaæ trudy nauki.
Mo¿e nie od razu
odczujecie skutki tego b³ogos³awieñstwa
ale ono da o sobie
znaæ w odpowiedniej
chwili. Bóg – Stwórca
Wszechœwiata ka¿dego z Was obdarzy³
wspania³ymi talentami
wed³ug Swojej wolnej
woli, nie koniecznie
Jezus tak bardzo ciê kocha!
takimi samymi, bo te¿
Wasi Dziadkowie i Rodzice, ka¿dy z Was jest inny, czego innego
Opiekunowie, Wychowawcy i Na- i w ró¿nym stopniu potrzebuje. Nie
uczyciele a tak¿e Katecheci z da- ma dwóch takich samych ludzi.
rów kiedyœ od Boga otrzymanych na Nawet u bliŸniaków mo¿na dostrzec
Chrzcie Œwiêtym b¹dŸ Bierzmo- ró¿nice …
waniu lub podczas innych okazji
Odkrywajcie te talenty, którymi
czyni¹ u¿ytek w pracy i w domu. Was dobry Bóg Ojciec obdarowa³,
Wy, Drodzy mali i wiêksi Przyjacie- szukajcie je z wytrwa³oœci¹ w sobie,
le – u¿ytek z Waszych darów nie zniechêcajcie siê, gdy je mo¿e
macie robiæ w domu i w szkole.
chwilowo nie zauwa¿acie. S¹ z pewOto ju¿ w czwartkowy dzieñ noœci¹.
pierwszowrzeœniowy udacie siê do
Wspomagajcie siê wzajemnie,
szko³y. Jak¿e radosny mo¿e to byæ b¹dŸcie dobrzy dla siebie nawzajem,
dzieñ!
kochajcie Boga i ludzi, a uczynicie
Spotkacie siê z kole¿ankami i ko- niebo ju¿ tu na ziemi. To jest
legami, Nauczycielami i Wychowaw- mo¿liwe dziœ – nawet w szkole.
cami. Wszyscy wypoczêci i opaleni
(choæ w tym roku lato jest bardzo
Pamiêtajcie:
kapryœne i s³oneczn¹ pogod¹ z rzadTo jest ZAPROSZENIE, które
ka darzy), uœmiechniêci, ciekawi, pochodzi od BOGA!
EDYTA JURKIEWICZ-PILSKA
OCDS
ZAPROSZENIE
Zaproszenie ...
Kiedy Ciê do chrztu niesiono
radoœæ wielka by³a w niebie.
Anio³ Stró¿ od Matki Bo¿ej
dosta³ koszyk ³ask dla Ciebie.
I na s³u¿bê przy Twej Mamie
trzech anio³ków siê zg³osi³o:
Jeden uczyæ mia³ modlitwy,
s³owo w s³owo, tak jak trzeba.
Drugi stale mia³ pilnowaæ
by siê z³o nie przydarzy³o.
Trzeci noc¹ chêtnie czuwa³
aby piêkne sny siê œni³o.
Pytasz, co by³o w koszyku?
Skarby wielkie, a do tego
trzy klejnoty najcenniejsze:
WIARA – NADZIEJA – i MI£OŒÆ.
Kto takie dary otrzymuje
musi z nich zrobiæ u¿ytek
a nie ukr ywaæ gdzieœ na str ychu
jak po prababci – dobytek!
Musi je rozwijaæ w sobie
z p³atkami kwiatów na wiosnê
stale dokarmiaæ sw¹ duszê
aby razem z cia³em i rozumem –
[ros³a …
Bogus³awa Chorostian
T
ym piêknym wierszem pragniemy podj¹æ temat, który
nazwaliœmy tak samo jak jego
tytu³: ZAPROSZENIE. O jakie
zaproszenie tu chodzi i od kogo?
Wyjaœniaj¹ to nieco 4-ta i 5-ta
strofa wiersza: Dary otrzymane
od Boga Stworzyciela nale¿y
rozwijaæ i robiæ z nich u¿ytek! Do
tego w³aœnie ZAPRASZA nas
3
...
4
Str. 4
O.
Z
Nr 9 (2011)
NA KARMEL
DR
SZCZEPAN T. PRAŒKIEWICZ OCD
CYKLU:
MA£O ZNANI ŒWIÊCI KARMELU
ŒW. ANDRZEJ
CORSINI
(ZM. 1374)
œ
wiêty Andrzej Corsini, biskup karmelitañski, ¿y³ w XIV
wieku w Toskanii we W³oszech.
Wyró¿nia³ siê duchem modlitwy,
prostot¹ ¿ycia, gorliwoœci¹ duszpastersk¹ i trosk¹ o ubogich. Nazywano go „ojcem i wspomo¿ycielem biednych”.
(28)
Wyœwiêcony na kap³ana by³ wyk³adowc¹ zagadnieñ biblijnych we
Florencji, a w 1347 roku zosta³ wybrany prowincja³em toskañskim.
Rozwin¹³ wówczas ¿yw¹ i owocn¹
dzia³alnoœæ w celu podŸwigniêcia
zakonu, zarówno pod wzglêdem
liczebnym, jak i duchowym. Po dwóch
latach, tj. w 1349 roku, papie¿ Klemens VI mianowa³ go biskupem
Fiesole.
BIOGRAM ŒWIÊTEGO
Andrzej Corsini, pochodz¹cy ze
znanego florenckiego rodu Corsinich, urodzi³ siê we Florencji 30
listopada 1302 roku, w œwiêto œw.
Andrzeja Aposto³a. Na chrzcie
nadano mu wiêc imiê patrona dnia
jego urodzenia. Podanie g³osi, ¿e
przed urodzeniem syna matka ujrza³a wilka, który wstêpuj¹c do klasztoru karmelitów we Florencji, zamieni³ siê w ³agodnego baranka.
¯ycie Andrzeja potwierdzi³o prorocz¹ wizjê matki. Syn wda³ siê
bowiem w towarzystwo niedobrej
m³odzie¿y we Florencji i prowadzi³
hulaszcze ¿ycie. Nawróci³ siê, gdy
matka nie tylko opowiedzia³a mu
swój tajemniczy sen, ale gdy równoczeœnie wyzna³a mu, ¿e jego poczêcie i urodzenie wyprosi³a sw¹
gor¹c¹ modlitw¹ u Boga, poniewa¿
wczeœniej przez wiele lat daremnie
oczekiwa³a potomstwa. Wyzna³a mu
tak¿e, ¿e razem z mê¿em z³o¿y³a œlub
ofiarowania go na s³u¿bê Bo¿¹.
Wspomniane wyznania matki sprawi³y, ¿e Andrzej postanowi³ zmieniæ
swe dotychczasowe ¿ycie. Andrzej
rzeczywiœcie z wilka sta³ siê barankiem. Wst¹pi³ do klasztoru karmelitów we Florencji, którzy po pocz¹tkowej formacji we Florencji,
skierowali go na studia do Pary¿a
i Awinionu.
Mi³osierny i energiczny, kilkakrotnie godzi³ zwaœnione
miêdzy sob¹ w³oskie miasta,
zw³aszcza Boloniê i Mediolan.
Niezmordowanie przez 24 lata
biskupstwa wizytowa³ parafie,
nawiedza³ szpitale i przytu³ki,
wspomaga³ ubogich, odnawia³
i budowa³ nowe koœcio³y, zwalcza³
nadu¿ycia kleru, broni¹c zw³aszcza dyscypliny celibatu. Dbaj¹c
o wysoki poziom duchowoœci
kap³anów, za³o¿y³ dla nich bractwo
Przenajœwiêtszej Trójcy.
Zmar³ 6 stycznia 1374 roku. Jego cia³o spoczywa we Florencji
w kaplicy ufundowanej przez jego
4
rodzinê w bazylice „Santa Maria
del Carmine”.
Na jego publiczny kult w Koœciele zezwoli³ ju¿ papie¿ Eugeniusz IV (zm. w 1447 r.), a Urban
VIII zaliczy³ go w poczet œwiêtych
w 1629 roku. W rocznicê œmierci
Œwiêtego, we Florencji do dziœ odbywa siê uroczysta procesja z jego
relikwiami.
PRZES£ANIE
DUCHOWE
Nie
zawsze cz³owiek mo¿e zrealizowaæ wszystkie swoje pragnienia,
a nawet swe ¿yciowe powo³anie.
Jeœli jednak zechce, mo¿e podj¹æ
siê realizowania swoich najg³êbszych d¹¿eñ, nawet wówczas, gdy
zmieniaj¹ siê uwarunkowania zewnêtrzne. Tak by³o ze œw. Andrzejem Corsinim. Wybra³ ¿ycie w Karmelu, ¿ycie pustelnicze i kontemplacyjne, a zosta³ mianowany biskupem: w jego ¿ycie wst¹pi³o wiêc coœ
nowego, co zdawa³o siê zaprzeczaæ modlitewnemu powo³aniu karmelitañskiemu. On jednak tak¿e
jako biskup, spe³niaj¹c swoje obowi¹zki pasterskie, anga¿uj¹c siê w jednanie zwaœnionych miast, tj. uczestnicz¹c z obowi¹zku w ¿yciu politycznym, zawsze pozostawa³ karmelit¹: w pa³acu biskupim mieszka³
w skromnie urz¹dzonym pokoju, jak
w celi zakonnej, nadal nosi³ habit
karmelitañski, by³ mê¿em ustawicznej modlitwy, za³o¿y³ klasztor
eremitów „Santa Maria del Fiore”,
w Lapo ko³o Florencji, w którym
czêsto przebywa³.
Jego przyk³ad uczy nas, ¿e tak¿e
w zmieniaj¹cych siê uwarunkowaniach zewnêtrznych mo¿na dochowaæ wiernoœci w³asnym idea³om.
Wspomnienie liturgiczne
œw. Andrzeja Corsini celebrowane jest 9 stycznia. Kolekta
mszalna ku jego czci recytuje:
Bo¿e, Ty objawi³eœ, ¿e pokój
czyni¹cy bêd¹ nazwani Twoimi
synami, za wstawiennictwem œw.
Andrzeja, wiernego obroñcy
pokoju, daj nam niez³omnie
budowaæ tak¹ sprawiedliwoœæ,
która wiedzie do prawdziwie
trwa³ego pokoju.
cdn
5
Nr 9 (2011)
NA KARMEL
Str. 5
`
UCZY£ NAS, ¯E PRAZRÓD
£EM WSZELKICH PRAWIDE£ FIZYCZNYCH
zakonnych (albertynek i nazaretaO.
S
JEST S TWÓRCA
nek). By³ on bowiem ojcem kap³aT. P
DR
ZCZEPAN
RAŒKIEWICZ OCD
Zmar³
Zas³u¿ony Nauczyciel
karmelitañskiego seminarium
w Wadowicach
Ró¿nych w Wadowicach), od lat
siedemdziesi¹tych œp. Les³aw by³
tak¿e nauczycielem. W latach 1972–
–2004 uczy³ fizyki w Ni¿szym Seminarium – Liceum Ogólnokszta³c¹cym Karmelitów Bosych, im. œw.
Rafa³a Kalinowskiego, a w latach
na – swego najstarszego syna Paw³a,
karmelity bosego, g³ównego celebransa pogrzebowej liturgii. W celebracjê w³¹czy³ siê proboszcz parafii
pw. œw. Piotra, ks. pra³. Tadeusz
Kasperek, a z parafii pw. Ofiarowania
Najœw. Maryi Panny przyby³ ks. inf.
œp.
LES£AW FURDZIK
W
œrodê 10 sierpnia 2011 r. w koœciele pw. œw. Piotra Aposto³a
w Wadowicach po¿egnaliœmy œp.
mgr. in¿. Les³awa Furdzika
(1937–2011), d³ugoletniego nauczyciela fizyki w Ni¿szym Seminarium Karmelitów Bosych na
wadowickiej Górce. Mszy œw.
pogrzebowej przewodniczy³ syn
zmar³ego, o. dr Pawe³ Piotr Furdzik,
karmelita bosy, a homiliê wyg³osi³
o. dr Andrzej Rusza³a, prowincja³
krakowskiej prowincji karmelitów
bosych.
BIOGRAM
I ¯YCIOWE
ZAANGA¯OWANIE
Œp. Les³aw Furdzik urodzi³ siê 26
listopada 1937 r. w Tarnopolu na
dzisiejszej Ukrainie. Po wojnie, w ramach repatriacji, przyjecha³ ze swymi
rodzicami i rodzeñstwem do Polski.
Osiedli w Wadowicach, bo z Ziemi
Wadowickiej (dok³adnie z Witanowic), wywodzili siê ich dziadowie.
Pomimo trudnych, powojennych warunków, Les³aw, szczególnie uzdolniony, móg³ ukoñczyæ wadowickie
liceum ogólnokszta³c¹ce im. Emila Zegad³owicza, a nastêpnie Akademiê
Górniczo-Hutnicz¹ w Krakowie, uzyskuj¹c tytu³ magistra in¿yniera.
W czasie studiów akademickich
w Krakowie Les³aw pozna³ swoj¹
przysz³¹ ¿onê, pedagog Kazimierê,
pochodz¹c¹ z £êgu Tarnowskiego.
W 1968 r. zawarli oni sakramentalne
ma³¿eñstwo, wychowali i wykszta³cili
czterech synów: Paw³a, Piotra,
Dariusza i Marka.
Obok zatrudnienia jako in¿ynier
(huta w Krakowie, Cech Rzemios³
Rodzice Kazimiera i Les³aw Furdzikowie z synem Paw³em, karmelit¹ bosym
dziewiêædziesi¹tych podj¹³ nauczanie
przedmiotów zawodowych w Zespole Szkó³ nr 2 im. ks. Stanis³awa
Staszica w Wadowicach, które to nauczanie kontynuowa³ tak¿e w pierwszych latach nowego wieku.
Choruj¹c przewlekle na cukrzycê,
w ostatnich tygodniach ¿ycia zosta³
dotkniêty udarem mózgu. Leczony
by³ w szpitalu wadowickim i w Krakowie. W czerwcu przyj¹³ z r¹k syna
kap³ana Sakrament Chorych.
Zmar³ w swoim domu, otoczony
troskliw¹ opiek¹ ¿ony i synów.
WSPOMNIENIE
OSOBISTE
Trumnê œp. Les³awa Furdzika w dniu
jego pogrzebu otoczyli w wadowickim koœciele œw. Piotra nie tylko
jego krewni, s¹siedzi i bliscy, wspó³pracownicy z Cechu Rzemios³ Ró¿nych z pocztem sztandarowym, ale
tak¿e wielu kap³anów i sióstr
5
Jakub Gil. Koncelebrowali niektórzy
kap³ani rodacy pochodz¹cy z Wadowic lub okolicy (jak np. ks. prof.
dr hab. Pawe³ Góralczyk, pallotyn,
profesor Uniwersytetu Kardyna³a
Stefana Wyszyñskiego w Warszawie, rodem z Ponikwi) czy inni
duszpasterze. Najliczniejsi byli jednak
karmelici bosi, i to z dwóch wzglêdów: by pogrzebaæ nie tylko tatê
swego wspó³brata w Karmelu,
o. Paw³a Furdzika, pracuj¹cego
w prowadzonej przez karmelitów
bosych parafii w Chicago, ale tak¿e
by oddaæ ostatni¹ przys³ugê swemu
cenionemu nauczycielowi fizyki
podczas nauki w Ni¿szym Seminarium Duchownym. Najstarszym
uczniem œp. Les³awa jest o. Józef
Balcerowiak, przez d³ugie lata pracuj¹cy w Wadowicach (pracowa³ te¿
w latach 80-tych w Przemyœlu – red.),
a obecnie rozpoczynaj¹cy sw¹
pos³ugê w Lublinie, najm³odszym
dokoñczenie na str. 14
6
Str. 6
Nr 9 (2011)
NA KARMEL
(31)
O. PAWE£ FERKO OCD – SANKTUARIA KARMELITAÑSKIE
MB GU£OWSKA
–
– PATRONKA ¯O£NIERZY WRZEŒNIA
WSTÊP
W
czasie wojny obronnej
w 1939 r., podczas ostatniej
bitwy wrzeœniowej pod Kockiem
Samodzielna Grupa Operacyjna
„Polesie” – dowodzona przez
gen. Franciszka KLEEBERGA
stoczy³a z wojskami niemieckimi
zaciêt¹ walkê o klasztor i koœció³
Karmelitów w pobliskiej Woli
Gu³owskiej (4–5 paŸdziernika)
i utrzymywa³a pozycjê a¿ do
z³o¿enia broni 6 paŸdziernika.
Brygada Kawalerii „Edward”
wysz³a na ty³y, a 60 DP prze³ama³a obronê lewego skrzyd³a
13 DPZ-mot. Mimo taktycznego
zwyciêstwa gen. Kleeberg postanowi³ kapitulowaæ wskutek wyczerpania siê amunicji. Szczególnie krwawe zmagania mia³y
miejsce obok œwi¹tyni i na przykoœcielnym cmentarzu – na którym po bitwie pochowano ok. 200
polskich ¿o³nierzy. Od tego czasu
w pamiêtn¹ rocznicê bitwy ocala³a
grupka „kleeberczyków” melduje
siê u swej Patronki w Woli Gu³owskiej.
MATKA BO¯A GU£OWSKA
Z powstaniem Sanktuarium w Woli
Gu³owskiej wi¹¿e siê podanie o pewnej wieœniaczce imieniem Barbara
z tej¿e wsi, której poczê³a siê objawiaæ Matka Boska, prosz¹c, by
w³aœciciel tych¿e dóbr Hieronim Rusiecki wystawi³ w tym miejscu (przydro¿ny krzy¿) drewnian¹ kaplicê.
Proœba Najœwiêtszej Panienki zosta³a
wkrótce spe³niona i w 1549 r. stanê³a kaplica, która z czasem zosta³a
kaplic¹ filialn¹ parafii adamowskiej.
Kolejny w³aœciciel Woli Gu³owskiej,
Ludwik Krasiñski – w dniu 25 paŸdziernika 1633 r. ufundowa³ tu
klasztor dla Karmelitów – którzy
mieli pe³niæ w okolicy pos³ugê dusz-
pastersk¹, a tak¿e misyjn¹ wobec szerz¹cego
siê wtedy protestantyzmu i prawos³awia.
Wielk¹ rolê mia³a
w tym wzglêdzie pe³niæ
ikona Matki Bo¿ej,
która dozna³a wprzódy
straszliwej profanacji.
Podanie g³osi, i¿ obraz
nieznanego autora sprofanowany przez luteranów i porzucony w b³ocie we wsi £ysobyki
(ob. Jeziorzany) znalaz³
pewien ch³op z Przytoczna. Zabra³ go do
domu ze czci¹ i wkrótce zaczê³y dziaæ siê cudowne zjawiska i uzdrowienia, tak i¿ domownicy postanowili oddaæ obraz do koœcio³a
w Woli Gu³owskiej.
I tak Maryja z Dzie-
6
ci¹tkiem na lewym rêku
i jab³kiem w drugim rêku
sta³a siê Gospodyni¹ tego
miejsca przez wieki
ukazuj¹c swe wielkie
zatroskanie o dobro, bezpieczeñstwo i w³aœciwy kierunek ¿ycia
swoich dzieci. A mia³a co robiæ …
Sam wiek XVII i XVIII nie oszczêdza³ Podlasia. Przechodzi³y têdy
wojska szwedzkie, kozackie i moskiewskie
(przebywa³ tu przez
jakiœ czas o. Marek
Jandowicz – duchowy
wódz Konfederatów
Barskich i bohater
dramatu J. S³owackiego „Ksi¹dz Marek”).
W wieku XIX za
dzia³alnoœæ patriotyczn¹
w czasie powstañ listopadowego i styczniowego w³adze carskie
skasowa³y klasztor i usunê³y zakonników. Na
pewien czas Sanktuarium zaopiekowali siê
ksiê¿a diecezjalni. Jeszcze wiêksze znaczenie Wola Gu³owska
nabra³a, kiedy to zaborca skasowa³ Sanktuaria
w Kodniu i Leœnej
Podlaskiej. Wtedy to
przybywa³y tu rozlicz-
7
Nr 9 (2011)
ne pielgrzymki, a zw³aszcza doœwiadczaj¹cy na ca³ym Podlasiu krwawych przeœladowañ unici. Po odzyskaniu niepodleg³oœci – od 1924 r. na
nowo opiekê nad Sanktuarium
sprawuj¹ Karmelici.
Wydarzenia wrzeœnia i paŸdziernika 1939 r. rozs³awi³y Madonnê
Gu³owsk¹ nadaj¹c Jej tytu³ Patronki ¯o³nierzy Wrzeœnia i sta³y
siê poprzez wci¹¿ narastaj¹cy kult
przyczynkiem do starañ o koronacjê.
Poœwiêcone przez papie¿a Jana
Paw³a II korony, na skronie Maryi
i Dzieci¹tka Jezus na³o¿y³ podczas wymownej daty 5 wrzeœnia 1982 r.
kard. Józef Glemp, ówczesny Prymas Polski.
Nawi¹zuj¹c do tragedii wrzeœniowej i lat wojny powiedzia³: … ¿eby
nigdy w naszym kraju nie powtórzy³a siê taka tragedia. Nie chcemy
byæ zabijani. Nie chcemy mieæ obozów.
Nie chcemy cierpieñ i g³odu. Nie chcemy
mieæ wygnañ z kraju. Nie chcemy ogl¹daæ ruin odbudowanego kraju
i dlatego koronujemy Matkê Najœwiêtsz¹ w Woli Gu³owskiej – i prosimy J¹ o pokój, aby by³a Królow¹ Pokoju dla tych ziem, dla
wszystkich Polskich ziem … Daj,
Matko Najœwiêtsza z Woli Gu³owskiej, abyœmy w naszym pokoleniu
mogli Ciebie zawsze b³ogos³awiæ
w œwiêtym pokoju.
NA KARMEL
Str. 7
ZABYTKI
I CIEKAWOSTKI
Uwagê
przyci¹ga monumentalny póŸnobarokowy koœció³
Nawiedzenia NMP, trójnawowy z prze³omu XVII
i XVIII w. z dwiema
wie¿ami. Jego to bowiem
wnêtrz kryje te najcenniejsze skarby. W Kaplicy
Ukrzy¿owania znajduje siê
niezwyk³y krzy¿, przy którym modli³a siê Barbara
maj¹ca objawienie Maryi.
Z czasem krzy¿ znalaz³ siê
w drewnianej kaplicy, a nastêpnie w nowo wybudowanym koœciele. Tu w specjalnie przygotowanej kaplicy
domalowano w tle rozpiêtego na krzy¿u Chrystusa postacie Matki Bolesnej i œw. Jana
Aposto³a – œwiadków z Golgoty.
O³tarz g³ówny siêgaj¹cy niemal
pod samo sklepienie cechuje du¿e
nasycenie barokowej ornamentyki. Dwukondygnacyjny kryje
w samym œrodku wizerunek MB
Gu³owskiej umieszczony w p³ytkiej
niszy. W górnej czêœci widnieje
obraz „wizji szkaplerznej” – Szymon
Stock otrzymuj¹cy szkaplerz z r¹k
Matki Bo¿ej. Po bokach o³tarza
kolumny, figury œwiêtych (w tym
7
Piotra i Paw³a), ca³e postacie lub
g³ówki Anio³ów i w zwieñczeniu
postaæ Boga Ojca. Na œcianach prezbiterium i sklepienia ró¿norodne
malowid³a z najcenniejszym Bia³ym
Or³em na suficie, którego nie uda³o
siê zniszczyæ zaborcom. W bocznych
o³tarzach króluj¹: po lewej stronie
MB Szkaplerzna, a po prawej Serce
Jezusowe z analogicznie ujêtymi
zasuwami: œw. Antoniego i proroka
Eliasza. Dzie³a zdobienia dope³niaj¹
pe³noplastyczne rzeŸby œwiêtych
karmelitañskich: Cyryla i Telesfora
oraz Alberta Jerozolimskiego i Anio³a.
W prawej nawie znajduje siê o³tarz
z kopi¹ cudownego obrazu MB
z Bia³ynicz (ob. na Bia³orusi) – dawnego Sanktuarium maryjnego i karmelitañskiego (o którym mowa
bêdzie w innym odcinku serii
o Sanktuariach). Cenna i bogata jest
polichromia w koœciele nawi¹zuj¹ca
do ¿ycia NMP, Œwiêtej Rodziny,
œwiêtych Karmelu oraz w kruchcie
koœcio³a, gdzie obok malowide³
znaleŸæ mo¿na tablice poœwiêcone
„kleeberczykom” z napisem BÓG,
HONOR, OJCZYZNA.
Warto zajrzeæ równie¿ do podziemi, gdzie obok pochówków
zmar³ych Karmelitów znajduje siê
studnia o której pisz¹ i¿ ma wodê Ÿródlan¹ o nieprzeciêtnym dzia³aniu z wylotem na plac koœcielny.
Super atrakcj¹ jest doroczna rekonstrukcja historyczna bitwy o Wolê Gu³owsk¹.
cdn
Str. 8
Nr 9 (2011)
NA KARMEL
SZKAPLERZ
(3)
W LITERATURZE POLSKIEJ
TERESA SZCZEPANIEC
OCDS
n
awi¹zuj¹c jeszcze do „Pami¹tek Soplicy” i ukazanego
w nich szkaplerza nie mo¿na
pomin¹æ opisu ksiêcia Karola
Stanis³awa Radziwi³³a zwanego
„Panie Kochanku”. Henryk
Rzewuski w poni¿ej cytowanym
fragmencie tak go przedstawia:
Po obiedzie wszyscy poszliœmy
na dziedziniec bernardynów, gdzie
lubo dobrze byliœmy pijani, de noviter reperta piliœmy. Ju¿ tam by³a mieszanina. Jaœnie wielmo¿ni
i okoliczna szlachta, magnaci i zaœcianki byli brat za brat. Ksi¹¿ê,
napotkawszy jakiegoœ szlachcica z obdart¹ czapk¹, zdj¹³ mu j¹, na swoj¹
g³owê w³o¿y³, a da³ mu swoj¹
aksamitn¹. Na to has³o wszyscyœmy
zaczêli mieni¹c sobie czapki, a piæ, ale
tak, ¿e co momentu inn¹ czapkê nosiliœmy. Potem ksi¹¿ê, dobrze pijany,
zacz¹³ siê rozbieraæ, besztaj¹c szlachtê
z dobrego serca. I tak jednemu da³ pas
z³oty, mówi¹c: „Darujêæ, durniu!” –
– drugiemu kontusz: „Na, œwinio!” –
– a temu szpilkê brylantow¹: „Trzymaj,
oœle!” – a innemu ¿upan: „WeŸ,
kpie!” – tak ¿e zosta³ w hajdawerach
amarantowych i w koszuli, na której
wisia³ ogromny szkaplerz; i tak siad³
na wozie, na którym by³a ogromna
beczka nape³niona winem. On siad³ na
beczce, a wóz szlachta ci¹gnê³a po
ulicach Nowogródka. Wóz co kilkanaœcie
kroków zatrzymywa³ siê, a kto chcia³,
kielich lub garnek nastawia³, a ksi¹¿ê
czop od beczki odtyka³ i perorowa³,
prosz¹c szlachtê, aby mu dopisa³a, ¿eby
pana Micha³a Rejtena na pisarii
utrzymaæ, a nie daæ Radziwi³³a na
pastwê nieprzyjació³ jego:
– Panie kochanku – mówi³ –
– widzicie ten mój szkaplerz? To ja go
w sukcesji mam po moich antenatach.
Jeszcze go mój protoplasta, Lizdejko, nosi³ wprzód, nim rewokowa³
W³adys³aw Jagie³³o. Sierotka z nim do
Betleemu chodzi³. On wielki jest,
bo w nim zaszyta unia Litwy z Koron¹. Ja kocham Koronê, panie
kochanku, ale nie ma, jak nasza Litwa.
Ja i w Koronie mam
kawa³ek ziemi, ale diabe³
by tam siedzia³. Tam
³atwiej o kuœnierza jak
o doje¿d¿acza. My tu
niedŸwiedzie
bijem,
a tam z rozjazdem na
przepiórki poluj¹. U koroniarzów sus³y, tu gruba
zwierzyna. To, panie, jak
zacz¹³ mnie przeœladowaæ ksi¹¿ê biskup
wileñski, szwagier pana
wojewody nowogródzkiego, co tu usadzi³ siê
na nas, aby nie pan
Micha³ Rejten, ale pan
Kazimierz Haraburda
dekreta nam pisa³, to
ju¿ z rozpaczy chcia³em
siê do Korony wynieœæ.
I mnie tam intratne
opactwo dawano, za to
¿e piêkne wiersze piszê.
Ju¿ by³em osiad³ na
Rusi, ale kiedym zacz¹³
siê modliæ Panu Jezusowi w Boremlu,
On siê do mnie odezwa³: „Radziwille,
wracaj do Litwy, bo tu nic nie
wskórasz, tu szlachectwo œmierdz¹ce. Ostende patrem patris to wielka filozofia u szlachty wo³yñskiej
i kijowskiej, nie tak jak u nas w Litwie,
co od antenatów ka¿dy na gruncie
swoim siedzi (bo moja prababka by³a Litwinka). Wracaj tedy na Litwê
i k³aniaj siê szlachcie nowogródzkiej ode
mnie”. A ja Mu na to upad³szy
krzy¿em o ziemiê: „Panie! A jak ja
mam powracaæ na Litwê, kiedy mnie
Twój biskup przeœladuje!”1.
Ksi¹¿ê Radziwi³³ by³ najznakomitszym magnatem Rzeczypospolitej w II po³. XVIII w. Jako
marsza³ek bra³ udzia³ w konfederacji
barskiej. Wokó³ niego naros³o wiele
legend i opowieœci. Z jednej strony
by³ przedstawiany jako opój i hulaka, a z drugiej – jako przyk³ad
szlachetnoœci, samarytañskiej postawy i patriotyzmu. Zdoby³ sobie
wœród szlachty ogromn¹ popularnoœæ
dziêki szczodroœci, sk³onnoœci do
Rzewuski H., Pami¹tki Soplicy. Wydawnictwo
Siedmioróg, Wroc³aw 1997, ss. 30–31.
1
biesiad i zabaw, a z drugiej strony
znany z popêdliwoœci i dzikich
wybryków. Ta dwoistoœæ duchowa,
natura pe³na sprzecznoœci i dramatycznych napiêæ a tak¿e ambiwalencja postaw charakteryzuje
go jako typowego Sarmatê, a dziœ
przedstawianego jako symbolu
swojej epoki. Tych ukazanych
przeciwieñstw nie by³ w stanie
przes³oniæ ani bogaty strój szlachecki, ani szabla przy boku czy
wielki szkaplerz na piersi, z którego
tak siê chlubi³ ze wzglêdu na jego
historyczne znaczenie. Otrzyma³ go
w spadku po znakomitych przodkach, uœwiêcony zosta³ pielgrzymk¹
do Ziemi Œwiêtej i w nim zaszyta zosta³a unia Litwy z Koron¹.
Bohater wyznaje, ¿e kocha Koronê,
ale Litwa jest mu bli¿sza, bo jego
miejsce jest wœród swoich przodków
i wœród szlachty nowogródzkiej.
St¹d wiele cech postaci ksiêcia
Radziwi³³a – Pana Kochanka ukaza³
Adam Mickiewicz w postaci Stolnika
Horeszki w „Panu Tadeuszu”,
a jego nazwisko pada w ksiêdze
XI. „Pod³ug niej póŸniej Karol –
– Kochanku – Radziwi³³, gdy przyjmowa³ w Nieœwie¿u króla Stanis³awa”2.
dokoñczenie na str. 12
Mickiewicz Adam, Pan Tadeusz. Wydawnictwo Greg, Kraków, s. 238.
2
Nr 9 (2011)
1. Cz. Œw. Teresy Ma³gorzaty Redi.
Pierwszy Czwartek Miesi¹ca.
2. Pt. Pierwszy Pi¹tek Miesi¹ca.
3. Sb. Œw. Grzegorza, pap. i dokt.
Pierwsza Sobota Miesi¹ca.
8. Cz. Œwiêto Narodzenia Najœw.
Maryi Panny.
12. Pn. B³. Marii od Jezusa.
13. Wt. Œw. Jana Chryzostoma, bpa
i dokt.
14. Œr. Œwiêto Podwy¿szenia
Krzy¿a Œwiêtego.
15. Cz. Najœwiêtszej
Maryi
Panny Bolesnej.
16. Pt. Œw.œw. Korneliusza, pap.,
i Cypriana, bpa.
17. Sb. Œw. Alberta Jerozolimskiego, bpa i prawodawcy zak.
Karmelitów.
20. Wt. Œw.œw. Andrzeja Kim Taegona, kap³. i tow.
21. Œr. Œw. Mateusza, aposto³a i ewangelisty.
22. Cz. Rozpoczyna siê Nowenna
do œw. Teresy od Dzieci¹tka Jezus.
26. Pn. Œw.œw. Kosy i Damiana.
27. Wt. Œw. Wincentego `a Paulo.
29. Cz. Œwiêtych Archanio³ów:
Micha³a, Gabriela i Rafa³a.
Z
O
WRZESIEÑ 2011
Œw. Ojciec Pio
ŒWIÊTY OJCIEC PIO
PIETRELCINY (1887–1968)
jciec Pio (w³aœciwie: Francesco Forgione, ur. 25 maja
1887 r. w Pietrelcinie, zm. 23
wrzeœnia 1968 r. w San Giovanni
Rotondo) – kapucyn, kap³an,
stygmatyk i œwiêty (2002 r.).
O. Pio przyszed³ na œwiat w miasteczku Pietrelcina, w p³d. W³oszech,
25 maja 1887 r. By³ pi¹tym spoœród
oœmiorga dzieci Peppy i Grazio
Forgione. Jego mama Peppa wyzna³a, ¿e by³ niepodobny do innych
ch³opców: nigdy nie by³ niegrzeczny, czy
Ÿle siê zachowywa³. Od wieku piêciu
lat miewa³ wizje Nieba i by³ przedmiotem przeœladowañ przez szatana;
w widzeniach rozmawia³ z Panem
Jezusem, Jego Matk¹, oraz ze swoim
Anio³em Stró¿em lecz – niestety –
– te doœwiadczenia Nieba przeplatane
by³y obecnoœci¹ piek³a i szatana.
W 1903 r., wskutek umartwieñ
i s³abego zdrowia, bliski by³ œmierci.
Lekarze stwierdzaj¹c wyczerpanie
Str. 9
NA KARMEL
organizmu pewni byli, ¿e wkrótce
umrze. S³aby, lecz silny si³¹ ducha,
przyj¹³ wtedy franciszkañski habit
Kapucynów, rozpoczynaj¹c ¿ycie
zakonne i nowicjat – a wraz z nim
intensywne ¿ycie nauki, modlitwy,
ubóstwa i pokuty. W 1909 r., na
skutek choroby znalaz³ siê znów
w Pietrelcinie, przy boku matki.
Rozpoczyna³ siê wtedy jeszcze jeden
intensywny etap jego niezwyk³ego
¿ycia, pe³en mistycznych cierpieñ,
niewidocznych stygmatów, i straszliwej walki z szatanami usi³uj¹cymi go
zniszczyæ. Wszystko sta³o siê tutaj.
Mówi³ potem, ca³a jego przysz³oœæ
zosta³a tu przygotowana.
11.01.1910 r. otrzyma³ œwiêcenia
kap³añskie w katedrze Benevento.
W roku 1916 znajdujemy o. Pio
w koœciele w San Giovanni Rotondo, z jego zabytkow¹ i mistyczn¹
kalwari¹ Gargano, w miejscu które
wkrótce mia³o siê staæ jego Jerodokoñczenie na str. 13
W NASZYM KOŒCIELE:
W œrody – ca³odzienne wystawienie Najœwiêtszego Sakramentu,
mo¿liwoœæ Spowiedzi œw.
W Pi¹tki – po Mszy œw. wieczornej
(o godz. 1800), sprawowane jest Nabo¿eñstwo do Mi³osierdzia Bo¿ego z wyczytywaniem próœb i podziêkowañ. Po Nabo¿eñstwie Modlitewna Grupa Krzy¿owa
udaje siê do parku miejskiego do Trzech
Krzy¿y na specjaln¹ modlitwê.
W Pierwsze Soboty miesi¹ca po
Mszy œw. wieczornej Adoracja Najœwiêtszego Sakramentu – przewodniczy Œwiecka Rodzina Karmelitañska do
godz. 2000. W pozosta³e soboty, po
Mszy œw. wieczornej, sprawowane jest
nabo¿eñstwo przed figur¹ Matki Bo¿ej
Szkaplerznej przy bocznym o³tarzu.
W ostatnie wtorki miesi¹ca sprawowana jest Msza œw. (o godz. 1800) oraz
Nabo¿eñstwo w intencji Misji. Msza œw.
za chorych w ostatni¹ niedzielê miesi¹ca po Mszy œw. wieczornej. Msza œw.
w jêzyku ³aciñskim w ka¿d¹ ostatni¹ niedzielê miesi¹ca o godz. 1000.
W ostatni¹ œrodê ka¿dego miesi¹ca po Mszy œw. wieczornej, odbywaj¹ siê w sali przykoœcielnej Spotkania Bractwa œw. Józefa.
Wszelakich ³ask Bo¿ych,
przemo¿nej opieki Maryi
oraz zdrowia,
g³êbokiej radoœci,
pokoju i nieprzemijaj¹cego
dobra
wszystkim
Solenizantkom(tom)
œwiêtuj¹cym swoje rocznice:
Urodzin, Imienin, ¯ycia Zakonnego,
Po¿ycia Ma³¿eñskiego, Jubileusze
œlemy wiele najlepszych ¿yczeñ
aby Dobry Bóg
b³ogos³awi³ Wam
w dobrym zdrowiu.
Pamiêtajmy
o godnym œwiêtowaniu
tych dni
Karmel w Przemyœlu
10
Str. 10
D OK ¥D
NA KARMEL
Nr 9 (2011)
PROWADZI TA DROGA ...? *
wiedzia³ nam o œw. El¿biecie od Œwiêtej Trójcy – karmelitance, która uczy
jak stawiaæ czo³o zniechêceniu.
Przed godzin¹ 1600 byliœmy ju¿
w Sanktuarium Mêki Pañskiej i Matki Bo¿ej Kalwaryjskiej, pok³oniliœmy
siê Maryi oraz Jej Synowi i udaliœmy
siê do naszych znajomych gospodarzy
na nocleg. W tym dniu uczestniczyliœmy jeszcze we Mszy œw. na
galerii, której przewodniczy³ ks. bp
ADAM SZAL. By³a to Msza z udzia³em ro¿nych s³u¿b mundurowych.
A NNA H AYDER
Z
t¹ pieœni¹ na ustach wyruszy³a 12 sierpnia po Mszy œw.
o 630 ponad 50-cio osobowa grupa
pielgrzymów z Przemyskiego
Karmelu. Pomimo krótkiego czasu na organizacjê pielgrzymki,
dziêki pe³nej mobilizacji weteranów tych sierpniowych rekolekcji,
zd¹¿ono ze wszystkim na czas.
Pan HENRYK jak zwykle przygotowa³ aparaturê nag³aœniaj¹c¹,
a Pani ALA zajê³a siê „logistyk¹”
(nabór chêtnych, ubezpieczenie
uczestników, drukowanie œpiewników, przygotowanie identyfikatorów).
W pi¹tkowy poranek sprawnie
odby³ siê za³adunek baga¿y, Dawid wzi¹³ nasz krzy¿ kalwaryjski
i w asyœcie Jakuba przewodzi³ grupie. Za krzy¿em ustawi³y siê osoby
s³absze fizycznie, aparaturê nag³aœniaj¹c¹ zabra³ Pan Marek, nad kablami ³¹cz¹cymi mikrofony z g³oœnikami czuwa³a Jego ma³¿onka Ania,
pierwszy mikrofon za³o¿y³ na szyjê
O. Przeor, pozosta³ymi dwoma zarz¹dza³y Ania i Ma³gosia. Na gitarze
akompaniowa³ nam Adam, a na flecie Janusz. O nasze bezpieczeñstwo
na drodze dbali niestrudzeni: pan
Henio, Marysia, Grzegorz oraz Janusz. Przy Bramie Fortecznej na ul.
S³owackiego O. Przeor przekaza³
przewodnictwo O. Mariuszowi, który
13.08 – O godz. 700 wys³u-
wraz z br. Adamem podj¹³ siê doprowadziæ nas do Kalwaryjskiej Pani.
Dzieñ zapowiada³ siê piêknie,
a wiêc pozdrawiaj¹c przechodniów
zachêcaliœmy: ... niech ca³y œwiat
œpiewa z nami, Bogu dziêkuj¹c za
s³oñce i nieba aksamit …
Za Fredropolem skierowaliœmy
siê na drogê, któr¹ po raz pierwszy
pod¹¿aliœmy w kierunku Kalwarii.
Na trasie, we wsi Sólca by³a piêkna
widocznoœæ. Przed nami roztacza³a
siê wspania³a panorama z widokiem
na okoliczne pasma górskie. Dziêkuj¹c Bogu za Jego cudowne dzie³o
ws³uchiwa³am siê w proœby przygotowane przez uczestników, które
polecaliœmy Matce Bo¿ej. Ze œpiewem i modlitw¹ ró¿añcow¹ dotarliœmy wreszcie do stóp wzgórza kalwaryjskiego. Tu O. Mariusz opo-
10
chaliœmy Mszy œw. na galerii przy
figurze Matki Bo¿ej Zaœniêtej
wystawionej na placu koœcielnym.
Nasza grupa powiêkszy³a siê o osoby, które co roku do³¹czaj¹ siê do
nas. Zespó³ animuj¹cy pieœni i modlitwy zosta³ wzmocniony przez
Danusiê i Monikê. W tym dniu na
dró¿ki pogrzebu Matki Bo¿ej poprowadzi³ nas O. Przeor. Rozwa¿aliœmy
przygotowane teksty od pobytu
w domku Maryi, poprzez grób do
stacji mówi¹cych o jej chwale w Niebie. W czasie krótkiego odpoczynku Ojciec Przeor opowiedzia³ nam
o pielgrzymkach Bractwa œw. Józefa
i o nawiedzeniu koœcio³a p.w. œw.
Józefa w Montrealu, podczas swojego pobytu w Kanadzie.
Wieczorem chêtni modlili siê
jeszcze na Mszy œw. – przewodniczy³ ks. abp JÓZEF MICHALIK
oraz na nabo¿eñstwie dziêkczynnym za
beatyfikacjê Papie¿a Jana Paw³a II.
11
Nr 9 (2011)
14.08 – W niedzielny poranek
o godz. 700 wziêliœmy udzia³ we
Mszy œw. przy o³tarzu z cudownym
obrazem Matki Bo¿ej, któr¹ odprawi³ nam O. Przeor. Oprawê liturgiczn¹ sprawowali cz³onkowie naszej
pielgrzymki Zosia, Gosia i Hanka. Po
Mszy œw. udaliœmy siê na dró¿ki
Pana Jezusa.
Poniewa¿ wieczorem i w nocy
trochê popada³o, to mieliœmy problem, aby dojœæ do kilku kaplic.
Niektórym bardzo siê przyda³y kije
wystrugane poprzedniego dnia przez
Pana Henia.
Pokonuj¹c te wszystkie trudnoœci,
modl¹c siê i rozwa¿aj¹c treœci przygotowanych tekstów doszliœmy
w koñcu do stacji œmierci Pana
Jezusa, zdjêcia z krzy¿a, z³o¿enia
cia³a do grobu.
Zakoñczenie dró¿ek mia³o w tym
roku nietypowy charakter.
Po wys³uchaniu konferencji
O. Przeora na temat daru Matki Bo¿ej – Szkaplerza œw., siedem osób
zdecydowa³o siê przyj¹æ tê cudown¹
szatê w takim nietypowym miejscu.
Ten moment na pewno zostanie im
w pamiêci do koñca ¿ycia.
W tym dniu wieczorem wys³uchaliœmy Mszy œw. na galerii, której
przewodniczy³ ks. bp MARIAN
ROJEK. Msza œw. by³a podziêkowaniem Bogu za istnienie Z.Z. „Solidarnoœæ”, dlatego te¿ oprawê liturgiczn¹ sprawowa³y osoby zaproszone
przez ten zwi¹zek.
Na zakoñczenie Mszy œw. dwa
swoje okolicznoœciowe wiersze
wyg³osi³a nasza przemyska poetka
Pani Teresa Paryna.
Str. 11
NA KARMEL
Zdjêcie z pierwszej pielgrzymki w 1992 r.
15.08 – Œwiêto Matki Bo¿ej
Wniebowziêtej.
Nasze baga¿e O. Jan zawióz³ do
Przemyœla, a my udaliœmy siê na
Mszê œw. na galerii o godz. 700,
która by³a m.in. w naszej intencji.
Po poœwiêceniu zió³, b³ogos³awieñstwie wyruszyliœmy pod wodz¹
O. Mariusza do Przemyœla. Po
drodze modlitwy, œpiewy, konferencja o œw. Teresie od Dzieci¹tka
Jezus, o Jej mi³oœci do Maryi i o trzech
synach duchowych. Dokoñczyliœmy
œpiewania 150-ciu psalmów, przeæwiczyliœmy pieœni na wejœcie do
miasta – wszystko to tak nas
uskrzydli³o, ¿e pomimo 4-rech
odpoczynków o 16-tej byliœmy ju¿
pod Karmelem.
Jeszcze krótkie nawiedzenie
koœcio³a i mogliœmy siê udaæ do
domów.
11
A w domu refleksja, ¿e w³aœnie prze¿yliœmy piêknie XX-t¹
pielgrzymkê prowadzon¹ przez
OO. Karmelitów. Dowód za³¹czam
(patrz powy¿ej – zdjêcie).
Dziêkujemy Bogu za te XX-lecia
pielgrzymek – rekolekcji i prosimy
OO. Karmelitów o kontynuacjê tego
dzie³a. Na zakoñczenie zaœpiewam
po raz 151 (to nic, ¿e psalmów jest
150):
Bêdê Ci Panie œpiewa³ dziœ psalm.
Œpiewa³ dziœ psalm, o Panie!
Bêdê wys³awia³ majestat Twój
[na wieki Panie mój!
Do zobaczenia – jak Pan Bóg
pozwoli – za rok!
* Pieϖ nr 41 z naszego kalwaryjskiego
œpiewnika.
12
Str. 12
W
Nr 9 (2011)
NA KARMEL
SZKAPLERZ
LITERATURZE
POLSKIEJ
dokoñczenie ze str. 8
W pewnym stopniu Zag³oba z „Trylogii” H. Sienkiewicza
przypomina go z powodu dziedziczenia sk³onnoœci do „koloryzowania” i pos³ugiwania siê barokowym stylem. Warto wspomnieæ,
Ha pójdê mamo! dziœ jeszcze, bo muszê,
Bom przysi¹g³ na to; tobym zgubi³ duszê,
I coby Bóg rzek³, coby rzekli ludzie.
¯em ja nie popar³ braci w krwawym trudzie.
„Ha to idŸ Jasiu, niech ciê Bóg prowadzi,
Ale siê trzymaj cechu i czeladzi;
Bo miêdzy swymi zawsze jakoœ raŸniej”.
Mamo dziœ z nami wszystek œwiat
[w przyjaŸni
Pan Bóg chce Polski – sami mówi¹ ksiê¿a,
¯e kto uwierzy w zwyciêstwo, zwyciê¿a. –
Takimi s³owami ¿egna matka
odchodz¹cego do powstania styczniowego syna, który z dzieciêc¹
ufnoœci¹ i pokor¹ pojmuje na równi
swoje obowi¹zki wobec przepisów
wiary jak i Ojczyzny. Têsknota za
wolnoœci¹ wyrywa z ich serc rzewne
jêki nie tylko smutku i bólu ale
tak¿e wiary w zwyciêstwo przez
wstawiennictwo Matki Bo¿ej Szkaplerznej.
Podobny motyw po¿egnania
szkaplerzem znajdujemy w wierszu
„Po¿egnanie” pochodz¹cego z cyklu
„Pieœni Janusza”, gdzie panna m³oda z p³aczem ¿egna swojego ch³opaka:
IdŸ, gdy trzeba! Niech ciê nieba,
Niech ciê Bóg prowadzi!
Lecz ten krzy¿yk
I s z k a p l e r z y k
W boju nie zawadzi
Za wygran¹ zmów co rano:
Trzy „Zdrowaœ” i „Wierzê”;
Kto pobo¿ny
I ostro¿ny,
Tego i Bóg strze¿e5.
Karol Wojty³a z widocznym na fotografii Szkaplerzem œw.
¿e legendy naros³e wokó³ tej postaci
wzbudzi³y zainteresowanie pisarzy XIX w.
m.in. J. S³owackiego „Beniowski”;
tu: H. Rzewuskiego w „Pami¹tkach
Soplicy”, J.I. Kraszewskiego „Ostatnie chwile ksiêcia wojewody”, Wincentego
Pola, Ignacego ChodŸki oraz Zygmunta Kaczkowskiego3.
O macierzyñskiej opiece Maryi
w znaczeniu szkaplerza œw. przekonuje nas V fragment utworu
Kilka kart z kr wawego rocznika
(1864) Wincentego Pola:
„A czy siê z majstrem przeprosi³eœ
[Janku?”
Na to ch³opczyna: – kiedym dziœ o ranku
Szed³ do’ spowiedzi, œcisn¹³em kolana
Panu majstrowi samemu w warsztacie –
I rzek³ mi: „czegó¿, dziecino kochana.
Mnie tak szanujesz? nie pytam ciê bracie,
Co zrobiæ zechcesz, tam gdzie ludzkie dzieci
Id¹, niech tobie tak¿e gwiazda œwieci”.
To i rozumiem, ¿em siê z nim przeprosi³,
I ¿e nie bêdzie ¿alu do mnie nosi³.
A to pójdziesz Jasiu! w koñcu go zapyta;
Spyta³a miêkko i odpowiedŸ chwyta –
Dobrzeœ tak zrobi³ i ja ci to chwalê.
Przed matk¹ Bosk¹ dziœ lampê zapalê,
I gdy myœl twoja Janku taka sta³a.
Bêdzie ta lampa na czeœæ Jej gorza³a,
Póki nie wrócisz – tu masz dwie koszule
I przy nich szkaplerz, grosz i trochê jad³a ...
Com mog³a Janku w wêze³ku
[pok³ad³a4.
W³. Kopaliñski, S³ownik mitów i tradycji
kultury. PIW. Warszawa 1987, s. 959.
W. Pol, V Po¿egnanie, [w:] Kilka kart
z krwawego rocznika, Polska Biblioteka In-
A sprawa wielka a do œmierci droga,
Wiêc serce bra³a i groza i trwoga.
3
4
12
W swoim przes³aniu kieruj¹cym
siê wiar¹ i polskoœci¹ autor mieœci
siê wœród pisarzy tej miary co
Henryk Rzewuski i Sienkiewicz.
Niestety jego spuœcizna artystyczna,
na której kszta³ci³o siê wiele pokoleñ Polaków, zosta³a wykreœlona
z programów szkolnych. Kszta³towa³a ona nie tylko charaktery odporne
na wszelkie trudy i niedole, ale przede wszystkim wpaja³a ogromn¹ po
Bogu i Najœwiêtszej Pannie – mi³oœæ
do Ojczyzny.
Jego spuœciznê mo¿emy uzupe³niæ i tym, ¿e Wincenty Pol spêdzi³ w Przemyœlu zimê z 1860 na
1861 r. kieruj¹c odnow¹ kaplicy
Drohojowskich w katedrze przemyskiej wed³ug w³asnych planów.
Jednak pracê tê utrudni³a postêpuj¹ca choroba oczu pisarza.
cdn
ternetowa. [W nowym wydaniu dzie³ pt. Pieœñ
Janusza W. Pola z 2003 roku nie umieszczono
czêœci IV i V z utworu Kilka kart z krwawego
rocznika].
5
Pol W., Po¿egnanie [w:] Pieœni Janusza.
Klasyka mniej znana, UNIVERSITAS,
Kraków 2003. ss. 16–17.
13
Nr 9 (2011)
ŒWIÊTY
Str. 13
NA KARMEL
OJCIEC
PIO ...
dokoñczenie ze str. 9
zolim¹, i gdzie wkrótce zacz¹³ byæ
znany wœród miejscowej ludnoœci
jako ,,œwi¹tobliwy ojczulek’’. Tutaj sta³
siê ,,ofiar¹ mi³oœci’’, na przeb³aganie
za grzechy, jako odkupieñcza ofiara
i odnowiciel duchowy t³umów, które
licznie œci¹ga³y aby oddaæ czeœæ
krwawi¹cym ranom na jego d³oniach
i stopach. Stygmaty otrzyma³ 20
wrzeœnia 1918 r. gdy modli³ siê przed
krzy¿em umieszczonym na chórze
starego koœció³ka, z r¹k niezwyk³ej
postaci podobnej do anio³a. Rany
stygmatów pozosta³y otwarte i krwawi¹ce przez piêædziesi¹t lat. By³ to
jeden z powodów dla których przez
lata œci¹gali do San Giovanni Rotondo lekarze, naukowcy, dziennikarze
i zwyczajni ludzie, chc¹c zobaczyæ
œwi¹tobliwego braciszka.
Zwykle budzi³ siê wczesnym
rankiem (a w³aœciwie jeszcze w nocy)
aby przygotowaæ siê do Mszy Œwiêtej. Ka¿dego ranka o godzinie 4-tej
zawsze setki a czasem nawet tysi¹ce
wiernych czeka³y ju¿ na otwarcie
drzwi koœcio³a. Po Mszy Œwiêtej
wiêkszoœæ czasu poœwiêca³ modlitwie
i s³uchaniu spowiedzi. Zmar³ 23
wrzeœnia 1968 roku, po piêædziesiêciu
latach od otrzymania stygmatów,
zamykaj¹c upragnion¹ misjê swego
serca: prawdziwego krzy¿a i prawdziwego ukrzy¿owania.
W liœcie datowanym 22 paŸdziernika 1918 r., ojciec Pio tak opowiedzia³ o swoim doœwiadczeniu
krzy¿a:
... Có¿ mogê powiedzieæ ci o moim ukrzy¿owaniu? Mój Bo¿e! Co za
wstyd i co za upokorzenie odczuwam
gdy próbujê opowiedzieæ komuœ co
uczyni³eœ mi, twemu nêdznemu stworzeniu! Sta³o siê to rankiem 20-go
(wrzeœnia) – by³em na chórze, po
odprawieniu Mszy Œwiêtej, gdy niespodziewanie ogarn¹³ mnie b³ogi spokój
podobny do mi³ego snu. Wszystkie zmys³y mojej duszy, wewnêtrzne i zewnêtrzne,
znajdowa³y siê w stanie niewypowiedzianego spokoju. Wewn¹trz mnie
i wokó³ panowa³a g³êboka cisza, przej¹³
mnie pokój i potem w mgnieniu oka
odczu³em nagle ca³kowite opuszczenie wraz z kompletnym oderwaniem siê od wszystkiego. Gdy to siê dzia³o
zobaczy³em tajemnicz¹ postaæ, podobn¹
do tej któr¹ ju¿ widzia³em 5-tego
sierpnia, jedyna ró¿nica by³a w tym, ¿e
z Jego r¹k, nóg, i z boku kapa³a krew.
Ten widok przestraszy³ mnie: tego co
czu³em w tym momencie nie da siê
opisaæ. Myœla³em, ¿e umrê – i umar³bym – gdyby Pan nie interweniowa³
i nie podtrzyma³ mego serca, które
omal¿e nie rozsadzi³o mi piersi.
Zjawisko zniknê³o a ja zda³em sobie
sprawê, ¿e moje rêce, stopy, i bok by³y
przebite i s¹czy³y krew. Mo¿esz wyobraziæ
sobie mêkê jak¹ odczuwa³em wówczas
i jak¹ niemal¿e odczuwam ka¿dego
dnia. Rana serca nieprzerwanie krwawi, zw³aszcza od czwartku wieczór do
soboty. Mój Bo¿e, umieram z bólu, mêki
i wstydu jaki odczuwam w g³êbi duszy.
Bojê siê, ¿e wykrwawiê siê na œmieræ!
Mam nadziejê, ¿e Bóg s³yszy moje jêki
i odwróci tê rzecz ode mnie.
W ci¹gu lat wierni, pielgrzymuj¹c
z ka¿dej czêœci œwiata, przybywali do
ksiêdza-stygmatyka aby otrzymaæ od
niego wstawiennictwo u Boga. Przez
piêædziesi¹t lat w modlitwie, pokorze,
i w ofiarnym cierpieniu realizowa³
pos³anie mi³oœci. Czyni³ to w swoich
inicjatywach skierowanych w dwu
kierunkach: pionowym – ku Bogu –
– poprzez ustanowienie ,,grup modlitewnych’’ i poziomym — ku
cierpi¹cej wspólnocie – poprzez
budowê nowoczesnego szpitala
,,Domu ulgi w cierpieniu’’.
Kapucyn
13
NARODZENIE ...
dokoñczenie ze str. 1
przerobiony z dawnej sali senatu
rzymskiego, po czym w uroczystej procesji udawali siê wszyscy
z zapalonymi œwiecami do Bazyliki
Matki Bo¿ej Wiêkszej.
Datê 8 wrzeœnia Koœció³ przyj¹³
ze Wschodu – w tym dniu obchód
ten znajdowa³ siê w sakramentarzach
gelazjañskim i gregoriañskim. Œwiêto
rozszerza³o siê w Koœciele doœæ
wolno – wynika³o to m.in. z tego,
¿e wszelkie informacje o okolicznoœciach narodzenia Bo¿ej Rodzicielki
pochodzi³y z apokryfów.
W Polsce œwiêto Narodzenia
Najœwiêtszej Maryi Panny ma tak¿e
nazwê Matki Bo¿ej Siewnej. By³
bowiem dawny zwyczaj, ¿e dopiero
po tym œwiêcie i uprz¹tniêciu pól,
brano siê do orki i siewu. Lud chcia³
najpierw, aby rzucone w ziemiê
ziarno pob³ogos³awi³a Bo¿a Rodzicielka. Do ziarna siewnego mieszano ziarno wy³uskane z k³osów, które
by³y wraz z kwiatami i zio³ami
poœwiêcane w uroczystoœæ Wniebowziêcia Matki Bo¿ej, by uprosiæ
sobie dobry urodzaj. W œwiêto
Matki Bo¿ej Siewnej urz¹dzano
tak¿e do¿ynki.
We W³oszech i niektórych krajach ³aciñskich istnieje kult Maryi-Dzieciêcia. W Italii istniej¹ nawet
sanktuaria – a wiêc miejsca, gdzie
s¹ czczone jako cudowne figurki i
obrazy Maryi-Niemowlêcia w
ko³ysce. Do nich nale¿¹ miêdzy
innymi: Madonna Bambina w Forno Canavese, Madonna Bambina
w katedrze mediolañskiej – najwspanialszej œwi¹tyni wzniesionej pod
wezwaniem Narodzenia Najœwiêtszej
Maryi Panny.
Dzisiejsze œwiêto przypomina
nam, ¿e Maryja by³a zwyk³ym
cz³owiekiem. Choæ zachowana od
zepsucia grzechu, przez ca³e ¿ycie
posiada³a woln¹ wolê, nie by³a do
niczego zdeterminowana. Tak jak
ka¿dy z nas mia³a swoich rodziców,
ros³a, bawi³a siê, pomaga³a w prowadzeniu domu, mia³a swoich znajomych i krewnych. Dopiero Jej
zaufanie, pos³uszeñstwo i pe³na
zawierzenia odpowiedŸ na Bo¿y g³os
sprawi³y, ¿e bêd¹ J¹ chwaliæ
”
wszystkie pokolenia”.
Mariolog
14
Str. 14
UCZY £
Nr 9 (2011)
NA KARMEL
NAS, ...
dokoñczenie ze str. 5
zaœ o. Zenon Choma, z klasztoru
w Przemyœlu. Uczniami p. Les³awa
byli tak¿e o. Albert Wach, dziœ definitor generalny zakonu w Rzymie,
a tak¿e o. dr hab. Wies³aw Kiwior,
profesor Uniwersytetu Kardyna³a Stefana Wyszyñskiego, czy o. Karol Morawski, przeor klasztoru w Krakowie na
Pr¹dniku Bia³ym. Na pogrzeb przybyli m.in. wychowankowie Ni¿szego
Seminarium przynale¿¹cy dziœ do
prowincji warszawskiej zakonu
karmelitañskiego, tj. o. Tomasz
Litwiejko z klasztoru w Zamartem
i o. Miros³aw Ziêba z Usola nad
Bajka³em (Syberia). W¹tek ten nie
umkn¹³ uwadze kaznodziei –
– o. prowincja³a Andrzeja Rusza³y.
Uczestnicz¹c osobiœcie w pogrzebie œp. Les³awa pragnê daæ o nim
pewne œwiadectwo. Otó¿ jako
wychowanek Ni¿szego Seminarium
i wspó³brat zakonny o. Paw³a Furdzika, spotyka³em Pana Leszka (tak
mówiliœmy o naszym cenionym wyk³adowcy) przy ró¿nych okazjach.
Jedn¹ z nich by³a obrona pracy
doktorskiej o. Paw³a na Katolickim
Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie. Po akcie akademickim w auli
uniwersyteckiej i po agapie w refektarzu klasztornym, gdy zakoñczy³y
siê oficjalne przemówienia, pan
Leszek mi wyzna³: Ojcze Szczepanie,
jaki ja jestem szczêœliwy! Jak ja siê
cieszê, ¿e tylu z was jest kap³anami
i zakonnikami, jak siê cieszê z kap³añstwa, a dziœ tak¿e z doktoratu tego
mojego pierworodnego Paw³a! Tak
bardzo by³em zawsze zwi¹zany z Karmelem. Jeszcze w Tarnopolu moja mama
nosi³a szkaplerz. Potem, w Wadowicach,
by³em w klasztorze na Górce ministrantem z dzisiejszym o. Sylwanem
Zieliñskim, misjonarzem, i br. Franciszkiem WoŸniakem z Rzymu. Mia³em wtedy ci¹gotki, aby samemu wst¹piæ do
klasztoru. Wola Bo¿a by³a jednak inna.
Ale Opatrznoœæ ma swoje plany i – powtarzam – cieszê siê, ¿e tylu z was mog³em
uczyæ, staj¹c na waszej drodze do
kap³añstwa, i ¿e kap³anem, waszym
wspó³bratem, jest tak¿e mój syn.
– Panie profesorze, panie Leszku –
odpowiedzia³em wówczas Zmar³emu
– to, ¿e jesteœmy dziœ karmelitami
bosymi i kap³anami, to tak¿e pana
zas³uga.
Lekcje fizyki, doœwiadczenia
w gabinecie fizyczno-chemicznym,
pogawêdki patriotyczne na przerwach, ca³a postawa pana Leszka,
zawsze nas budowa³y i formowa³y
ku wy¿szym idea³om. Mimo tzw.
„œwiatopogl¹du naukowego”, jaki
propagowano w latach naszej edukacji (lata siedemdziesi¹te ub. wieku),
pan Leszek potrafi³ znaleŸæ zawsze
odniesienie do Pana Boga, Stwórcy
Wszechrzeczy, i nawet gdy mówi³
nam o zasadach termodynamiki
Newtona, czy innych prawid³ach
fizyki, mówi³ to w taki sposób, ¿e
wiedzieliœmy, gdzie jest praŸród³o
wszelkiej energii i co nam maj¹
wykazaæ wszelkie doœwiadczenia
z probówkami i kalorymetrami.
Przecie¿ Pan Leszek nam powiedzia³, ¿e Pan Bóg nie pozwoli siê
zacieœniæ do probówki, by wykazaæ
swoje istnienie …
Dziœ Pan Leszek spotka³ ju¿
Boga namacalnie. Przecie¿ tak
mocno w Niego wierzy³. I na
spotkanie z Nim pod¹¿y³ umocniony
sakramentaln¹ pos³ug¹ swego syna,
kap³ana Paw³a, pod¹¿y³ otoczony
modlitw¹ troskliwej ma³¿onki Kazimiery
i synów Piotrka, Darka i Marka. Co
wiêcej, pod¹¿y³ do niebieskiej liturgii, której uprzedzeniem by³a pogrzebowa liturgia sprawowana z namaszczeniem przez jego uczniów
i wychowanków, z których kap³añstwa bardzo siê cieszy³ i by³ z niego
dumny. Zas³u¿y³ sobie nawet na to,
¿e w jego pogrzebie uczestniczy³
tak¿e kolega ministrant – br.
Franciszek WoŸniak, karmelita bosy,
od lat pos³uguj¹cy w Rzymie, jako
dyrektor ksiêgarni na Papieskim
Wydziale Teologicznym „Teresianum”.
Panie Leszku: wprawdzie nie
przyznano Ci nagrody Nobla
z dziedziny fizyki; wprawdzie nie
bêd¹ o Tobie pisa³y podrêczniki
fizyki czy nauk œcis³ych, ani
ksi¹¿ki historyczne. Ale imiê
Twoje zosta³o zapisane w Niebie
i dziêki takim ludziom jak Ty
tworzy siê historia. Wpisa³eœ siê
w historiê ¿ycia wielu z nas,
polskich karmelitów bosych
i jeden z Twoich synów jest
naszym wspó³bratem. Odpoczywaj w Bogu. Towarzyszy Ci
nasza wdziêcznoœæ i modlitwa.
Do zobaczenia w Karmelu Niebieskim!
14
ŒW. JÓZEF
Z
...
dokoñczenie ze str. 2
miasta i oczekiwanie na otwarcie
dworca o godz. 5:00 … z myœl¹
o zajêciu sobie czo³owego miejsca
w kolejce. Locum znaleŸliœmy na
skwerze w centrum miasta, rozœwietlonego rozlicznymi neonami, ruchliwymi reklamami, z fontann¹,
³aweczkami, drzewkami. Do godz.
1:00 czy 2:00 w nocy jeszcze toczy³o
siê ¿ycie: Policja kontroluj¹ca samochody, rowerzyœci, spacerowicze i pary
zakochanych, gracze w karty, bezdomni i ¿ebrz¹cy, itp. Z ka¿d¹ godzin¹
robi³o siê coraz ciszej, ale i ch³odniej.
Na polu „bitwy” zostali ju¿ tylko karciarze, pojedyncze osoby przemykaj¹ce
siê po placu i samochód co jakiœ czas.
Kilka osób zastaliœmy w „poczekalni”
zejœcia do metra (metro zamkniête
do 6:30), gdzie cokolwiek chroni³o
od wczesno-porannego ch³odu. Od
godz. 4:00 pojawi³y siê ekipy sprz¹taj¹ce chodniki i ulice, myj¹ce
witryny sklepów i powoli dzieñ
zaczyna³ siê budziæ a wraz z nim
ruch wokó³ nas.
Tu¿ przed godz. 5:00 zjawiliœmy
siê przy dworcu, wyczekuj¹c otwarcia. Szybko kupiliœmy bilety, wymiennie odœwie¿yliœmy siê w toalecie i zajmuj¹c strategiczne miejsca
na przodzie kolejki, spokojnie wygl¹daliœmy autobusu. Ile¿ ró¿norodnych myœli przez te „d³ugie” godziny snu³o nam siê po g³owach, iloma
dzieliliœmy siê na „gor¹co” dodaj¹c
sobie otuchy, ile¿ znaków zapytania
i niedowierzania, ¿e w „takim kraju” nie jest to lepiej i klarowniej
zorganizowane.
Jako jedni z pierwszych zasiadamy w autobusie (Wit baga¿ z³o¿y³
w baga¿niku) i po zape³nieniu
wszystkich miejsc skrupulatnie
liczonych przez doϾ oryginalnego
kierowcê ruszamy … (znów wiele
osób nie dosta³o siê).
Ko³o godz. 10:00, 15 min. postój
na posi³ek i kawê. Jeszcze kilka
przystanków dla wysiadaj¹cych
i wsiadaj¹cych … i jesteœmy
w Montrealu. Jest godz. 15:30 ...
i znowu szok … nie ma baga¿u
Wita. Kierowca rozk³ada rêce, Wit
sk³ada reklamacjê, podaje swoje
namiary w nadziei odnalezienia
walizeczki i nieco przygaszeni
schodzimy do metra.
15
Nr 9 (2011)
Œw. Józef nas mocno doœwiadcza …, a co nas jeszcze czeka?
Pierwsza znacz¹ca zmiana to jêzyk
… Montreal le¿y w Prowincji
Quebec, gdzie jêzykiem urzêdowym jest francuski, a nie angielski
jak w ca³ej pozosta³ej czêœci Kanady.
Nie znamy francuskiego, ale udaje
siê znaleŸæ ¿yczliwych ludzi, którzy
pomagaj¹ nam zorientowaæ siê
w sytuacji. Mamy bilety, siadamy
w metro i doje¿d¿amy do stacji
le¿¹cej blisko Oratorium œw. Józefa
po³o¿onego na malowniczej górze –
– Mont Royal, czyli Królewska Góra
(notabene od niej sw¹ nazwê bierze
miasto Montreal). Ju¿ z daleka
Sanktuarium sprawia ogromne wra¿enie, przypominaj¹c nieco Sacre
Coeur w Pary¿u. Liczne schody
(99!) i olbrzymia kopu³a wieñcz¹ca
budowlê z jasnego kamienia oraz
du¿o zieleni i kwiatów. Jest nawet
autobusik przewo¿¹cy pielgrzymów
z miejsca na miejsce na terenie
Sanktuarium, bowiem tak wielk¹
przestrzeñ ono zajmuje. Zakwaterowaliœmy siê w Domu Pielgrzyma
(Pawilon Jana XXIII) i po odœwie¿eniu, wyruszyliœmy, przywitaæ siê
z Panem Jezusem i œw. Józefem.
Ojcowie sprawowali Mszê œw.
w ma³ej kaplicy domu zakonnego
i nawiedziliœmy miejsca kultu œw.
Józefa – Bazylikê, Kaplicê Wotywn¹,
Str. 15
NA KARMEL
Kaplicê-Kryptê zostawiaj¹c sobie szczegó³y na nastêpny dzieñ, albowiem
zbli¿a³a siê godzina zamkniêcia
Sanktuarium. Jako, ¿e ju¿ jedn¹
nockê mieliœmy zarwan¹, ok. godz.
22:00 powêdrowaliœmy do ³ó¿ek.
Nowy dzieñ przywita³ nas s³onecznym porankiem, wyœmienitym
œniadankiem, szybkim pakowaniem
i przeja¿d¿k¹ pod Bazylikê. Msza
œw. w ma³ej kaplicy (po polsku) i dalej rozkosz zanurzania siê w skarby
materialne i duchowe
tego¿ miejsca. Koœció³
górny monumentalny i surowy, prosty
i przestrzenny, ubogi
w zdobienia – lecz to,
co jest to plastycznie
opowiada o ¿yciu œw.
Józefa (figury, malowid³a, mozaiki) i o Œwiêtej Rodzinie.
Autentyczn¹ atmosferê rozmodlenia odczuwa siê w Krypcie –
– pod³u¿nej, niskiej
kaplicy o kolebkowym
sklepieniu. W centrum
prezbiterium du¿a, alabastrowa figura Józefa
z Dzieci¹tkiem na
lewym rêku i lili¹
w prawym na tle poz³acanej
mandorli
z promieniami – to tu
przychodz¹ wszyscy
pragn¹cy polecaæ siê
temu Przemo¿nemu
Patronowi. Wczoraj trafiliœmy tu na
g³os prowadzon¹ adoracjê, a dziœ
na koniec Mszy œw. wielu zostaje
jeszcze na dziêkczynienie.
Obok figury uwagê przykuwaj¹
liczne witra¿e sporej wielkoœci
nawi¹zuj¹ce do postaci œw. Józefa
i inne figury maj¹ce œcis³y z nim
zwi¹zek: œw. Anna z Maryj¹, jako
dziewczynk¹; œw. Teresa od Jezusa
(która „odkry³a” na nowo Józefa dla
Koœcio³a); œw. Teresa od Dzieci¹tka
Jezus i b³. brat Andre (który wiele
lat tu spêdzi³ daj¹c œwiadectwo
autentycznej mi³oœci Boga i bliŸniego – zas³yn¹³ te¿ tym, ¿e zbiera³
oliwê ze œwiec wotywnych, by
potem przynosiæ za wstawiennictwem œw. Józefa ulgê, leczyæ,
czy uzdrawiaæ wiernych smaruj¹c
obola³e i chore miejsca).
Innym pe³nym namodlenia
miejscem jest Kaplica Wotywna
15
traktat prawie moralny
miêdzy objawianiem a krzywd¹
œnie¿ka plotka lawinê
brzemieniem jêzyka
ba³wany wzburzy
tak g³upio przed plotkarzem
Motylem z Piêknowa
gdy mu kwiaty odkrywaj¹
tajemnice swoich twarzy
jêzyk w stosunku do cia³a
jeden z d³u¿szych w œwiecie
po¿ywk¹ nektar boski i upaja
skutek – stan beztroski
a plotka któr¹ obwieszcza
miêkk¹ barw¹ skrzyde³
jest tych wonnych
myœli tajemnic¹
o. Zenon Choma
z milionami lampionów oliwnych
migotaj¹cych ró¿nymi kolorami
przed figur¹ œw. Józefa oraz tablicami
z p³askorzeŸbami jemu poœwiêconych. Trochê to przypomina
g³ówn¹ alejê du¿ego cmentarza
w Dzieñ Wszystkich Œwiêtych.
Tkwi¹ce w zadumie lub z wolna
poruszaj¹ce siê sylwetki rozmodlonych ludzi, wierz¹cych w Œwiêtych Obcowanie.
Oddawszy œw. Józefowi wszystkie
sprawy z radoœci¹ i lekkoœci¹ w sercach ruszyliœmy do sklepiku z dewocjonaliami. Pami¹tek bez liku – ma³ych i du¿ych, choæ wcale nie tanich. Coœ trzeba wybraæ, z czegoœ
zrezygnowaæ i po d³u¿szych wahaniach, przeliczaniach i kalkulacjach
wychodzimy ob³adowani zakupionymi prezencikami.
Jeszcze kilka pami¹tkowych
zdjêæ, po¿egnanie z majestatyczn¹
figur¹ Œwiêtego Patrona (z widniej¹cym na postumencie napisem: Ite ad Joseph) u wejœcia do
Sanktuarium i opuszczamy pe³ne
uroku, mocy, g³êbi, ¿ycia i nadziei
wzgórze œw. Józefa. Przekonujemy
siê naocznie, ¿e Milcz¹cy Œwiêty
przemawia jednak swojsko i do
ka¿dego – kto przychodzi do Niego. Nie zwlekajcie – ID Ÿ CIE
DO JÓZEFA … to pewny
Orêdownik.
Józefek z Bractwa
16
Str. 16
K
Nr 9 (2011)
NA KARMEL
FESTIWAL „SALEZJAÑSKIE LATO 2011”
oncert „Vesperes Poloniae” (Nieszpory Polskie)
w wykonaniu Polskiej Orkiestry
XVIII w. „Cantores Minores
Vratislavienses” pod dyrekcj¹
A 6, 12 i 14 sierpnia w koœciele
ksiê¿y salezjanów odby³y siê recitale organowe: Daniela Prajznera, Marka W¹troby i Kamila
Kudlickiego.
Na wszystkie koncerty wstêp by³
bezp³atny. Dziêkujmy wszystkim
artystom, s³uchaczom i organizatorom za otwartoœæ, ¿yczliwoœæ
i wsparcie.
Organizatorami festiwalu byli –
– i chwa³a im za to – parafia œw.
Józefa ksiê¿y salezjanów oraz
Przemyskie Centrum Kultury i Nauki
ZAMEK, we wspó³pracy z o. Paw³em
Soleckim, gwardianem klasztoru
oo. franciszkanów i o. Paw³em Ferko,
przeorem klasztoru oo. karmelitów.
Patronat honorowy objêli: metropolita przemyski ks. abp Józef
Michalik, ks. Dariusz Bartocha,
prowincja³ Towarzystwa Salezjañskiego i prezydent Przemyœla Robert
Choma.
Tomasz Œlusarczyk –
– dyrektor Festiwalu
Paula Esswooda, w koœciele
Karmelitów Bosych w Przemyœlu
zainaugurowa³ w œrodê, 3 sierpnia, XI Miêdzynarodowy Przemyski Festiwal „Salezjañskie
Lato 2011”.
Licznie zgromadzeni melomani
byli zachwyceni poziomem wykonania i wyczuciem Sacrum. Akustyka koœcio³a potêgowa³a nastrój przydaj¹c g³êbokich prze¿yæ i zostawiaj¹c
duszê prawdziwie namodlon¹.
Do 18 sierpnia odby³o siê w sumie siedem koncertów w ca³ym
Przemyœlu.
W Klubie NiedŸwiadek, 4.08 –
– „Œlusarczyk/Tramowski Quartet”
da³ wspania³y koncert jazzowy.
Skar¿y siê ksiêdzu parafianin. –
– Ktoœ mi ukrad³
rower, który niedawno kupi³em.
– Wiem jak go
mo¿esz odzyskaæ. Jutro w czasie mszy wyjdŸ na ambonkê,
wymieniaj dziesiêæ przykazañ.
Kiedy dojdziesz do nie kradnij”
”
jeden z parafian na pewno siê
zaczerwieni.
W miêdzyczasie, 8 sierpnia w koœciele
ojców franciszkanów mo¿na by³o us³yszeæ
zespó³
tr¹bek
barokowych w koncercie „Monarca
della tromba”.
Zakoñczeniem
imprezy sta³ siê
wystêp „G³osy dawnej Rusi”
w wykonaniu Chóru Kameralnego
„Kijów” pod dyrekcj¹ Myko³y
Hobdycza w koœciele salezjanów.
Kiedy w poniedzia³ek ksi¹dz
spotka³ parafianina, to zada³ mu
pytanie:
– Czy wyjaœni³a siê sprawa z rowerem?
– Tak, zrobi³em jak mi ksi¹dz
poradzi³, a kiedy doszed³em do
nie cudzo³ó¿”, przypomnia³em
”
sobie, gdzie go postawi³em ...
Widaæ, ¿e ze
autospowiedŸ.
”
16
spowiedzi” zrobi ³ a si ê
Red.: Dziêkujemy i do zobaczenia za rok
w naszej œwi¹tyni. Mo¿e zaproponujemy muzykom
habity karmelitañskie aby nawi¹zali do II po³owy
XVIII wieku, tj. do tej muzyki i naszej pos³ugi
w swoim koœciele przed kasat¹ zakonu (1784 r.)?
Po dewocjonalia i pami¹tki
z naszego koœcio³a
zapraszamy
do naszej furty klasztornej!
Miesiêcznik Duszpasterstwa koœcio³a
pw. œw. Teresy od Jezusa w Przemyœlu,
pod redakcj¹ o. Paw³a Ferko OCD. Zastrze-
gamy sobie prawo dokonywania skrótów.
Adres redakcji: Karmelici Bosi,
ul. Karmelicka 1; 37-700 Przemyœl, tel.
(016) 678 60 14. [email protected] .
DRUK: Studio Kolor; ul. Wybrze¿e Marsza³ka Józefa Pi³sudskiego 4; 37-700 Przemyœl;
[email protected]