Czy uprawnienia konsumenta są ograniczone określonym limitem

Czy uprawnienia konsumenta są ograniczone określonym limitem
czasu dla skutecznego dochodzenia roszczeń wobec sprzedającego,
tytułem reklamowania zakupionego towaru?
Okres upływu czasu od stwierdzonej przez konsumenta niezgodności towaru
nieżywnościowego z umową jest czynnikiem warunkującym dla skutecznego dochodzenia
roszczeń reklamacyjnych wobec sprzedającego i wynosi on 2 miesiące a więc przed
upływem 2 cy kupujący jest zobowiązany powiadomić o takim fakcie sprzedawcę pod
rygorem utraty uprawnień w zakresie dochodzenia roszczeń reklamacyjnych . Powyższy
termin został ustalony przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych
warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 141 poz.
1176 ze zmianami ).
Dla zachowania terminu wystarczy wysłanie zawiadomienia do sprzedającego przed
jego upływem (art. 9 ust. 1 cyt. ustawy).
Dla towarów żywnościowych zostały określone krótsze terminy zawiadomienia w
przepisie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 stycznia
2003r. w sprawie terminów zawiadomienia sprzedawcy o stwierdzeniu niezgodności towaru
żywnościowego z umową (Dz. U. Nr 31, poz. 258) . Przepis par.1 ww. rozporządzenia ustala
pod rygorem utraty uprawnień reklamacyjnych obowiązek niezwłocznego powiadomienia
sprzedawcy, jednak nie później niż w terminie 3ch dni od dokonania otwarcia opakowania
towaru paczkowanego , lub wydania towaru sprzedawanego luzem a odmierzanego w
miejscu zakupu . Zawiadomienie o stwierdzeniu niezgodności z umową powinno nastąpić
nie później niż przed upływem daty minimalnej trwałości towaru , lub jego przydatności do
spożycia.
Przepisy art. 4 ust. 1 ww. ustawy ustalają domniemanie (zakładają) , że jeżeli w
ciągu 6 cy od wydania konsumentowi towaru w trakcie jego zwykłego użytkowania , w takim
celu do jakiego towar tego rodzaju jest zwykle używany ujawnia się niezgodność tego towaru
z umową , to taka niezgodność istniała już w chwili jego wydania konsumentowi.
Domniemanie takie uwalnia użytkownika towaru , którego niezgodność ujawniła się przed
okresem 6cy użytkowania z konieczności udokumentowania (np. ekspertyzą lub badaniem),
że niezgodność tego towaru z umową powstała przed podjęciem użytkowania wyrobu,
bowiem prawdopodobnie istniała już wcześniej tj. w momencie wydawania towaru
konsumentowi przez sprzedającego.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru
konsumpcyjnego z umową jedynie w przypadku jej stwierdzenia przed upływem 2 lat od
wydania tego towaru kupującemu, jednakże strony mogą skrócić ten termin w przypadku
rzeczy używanych, do okresu jednego roku.
Roszczenia kupującego przedawniają się z upływem jednego roku , lecz termin
przedawnienia w zakresie dochodzenia roszczeń przez konsumenta nie może się zakończyć
przed upływem 2 lat od daty wydania towaru. Również okres przed upływem 2 lat od
wydania towaru zgodnie z art. 10 ust. 1 stanowi uprawnienie do odstąpienia od umowy (czyli
umożliwia konsumentowi zwrot towaru za zwrotem ceny sprzedaży). Bardzo istotne dla
konsumenta jest poświadczenie terminu dokonania skutecznego zawiadomienia sprzedawcy
o niezgodności towaru z umową, bowiem termin przedawnienia w dwuletnim okresie
przewidzianym na dochodzenie roszczeń , nie biegnie w trakcie wykonywania przez
sprzedającego naprawy lub wymiany towaru oraz prowadzenia przez strony rokowań w
zakresie ugodowego załatwienia sprawy, w czasie nie dłuższym jednak niż przez 3 miesiące.
Uprawnień konsumenta w powyższym zakresie zgodnie z unormowaniem przepisu
art. 11 cyt. ustawy nie można wyłączać ani ograniczać przez oświadczenia kupującego, lub w
drodze umowy zawartej przed stwierdzeniem niezgodności towaru z umową, czy inne
rozwiązania ograniczające prawa konsumenta w tym zakresie.
Tekst opracował
Wojciech Rust
Wydział Prawno - Organizacyjny