grudzień - Parafia w Bierzgłowie

Głos
Parafii
NR 12 (12 0)  ROK X  GRUDZI EŃ 2 012 BI ERZGŁOWO
P A RA F I A P W . W N I E BO W Z I Ę CI A N A JŚ W I Ę TS Z E J M A RY I P A N N Y
Dzieciąteczko usnęło na sianku,
owinięte w chuścinę Matczyną,
ledwo tli się oliwa w kaganku
świat w ciemności wciąż nie chce Go przyjąć…
Grota ciemna jak czeluść nieznana,
zastukało kopytko oślątka,
choć zmęczona uśmiecha się Panna,
policzyła paluszki Dzieciątka…
Tu już były pastuszki zlęknione,
to przynieśli co mogli, co mieli…
Bóg im pierwszym zdjął z oczu zasłonę,
oni pierwsi widzieli, widzieli…
Stary świat dziś odchodzi, umiera,
o tym wie tylko jedna Madonna!
Pochylona, skupiona jest teraz,
bo w wianeczku śpi prawda bezbronna!
Rozmodlone anioły na niebie,
cicha grota świat cały zaprasza!
Boże Dziecię już czeka na ciebie!
Jesteś gotów by spotkać Mesjasza?
/Lusia Ogińska/
– GRUDNIOWE KALENDARIUM –
1 grudnia
2 grudnia
3 grudnia
4 grudnia
6 grudnia
7 grudnia
8 grudnia
9 grudnia
10 grudnia
Wspomnienie św. Edmunda, męczennika
Liturgia niedzielna – Pierwsza Niedziela Adwentu
Wspomnienie św. Franciszka Ksawerego, prezbitera, patrona misji –
Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych
Wspomnienie św. Barbary, patronki górników
Wspomnienie św. Mikołaja, biskupa
Pierwszy piątek miesiąca – Ks. proboszcz odwiedza chorych w naszej
parafii
Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – Święto patronalne
młodzieży żeńskiej
Liturgia niedzielna – Druga Niedziela Adwentu – Dzień Modlitw
za Kościół na Wschodzie – Wspomnienie św. Leokadii, dziewicy
i męczennicy
Najświęjszej Maryi Panny Loretańskiej
14 grudnia
16 grudnia
Wspomnienie św. Łucji, patronki niewidomych – XXXI rocznica
wprowadzenia stanu wojennego w Polsce
Wspomnienie św. Jana od Krzyża, prezbitera i doktora Kościoła
Liturgia niedzielna – Trzecia Niedziela Adwentu – Niedziela Radości
20 grudnia
22 grudnia
Spowiedź adwentowa w parafii (godz. 9.00-10.00 i 16.30-17.30)
Pierwszy Dzień Zimy
23 grudnia
Liturgia niedzielna – Czwarta Niedziela Adwentu – Wspomnienie
św. Wiktorii, dziewicy i męczennicy
13 grudnia
24 grudnia
25 grudnia
26 grudnia
27 grudnia
28 grudnia
30 grudnia
31 grudnia
Wigilia Bożego Narodzenia – O godz. 24.00 Pasterka (po niej
otwarcie żywego żłóbka)
Uroczystość Narodzenia Pańskiego – Pierwszy Dzień Świąt
Drugi Dzień Świąt Bożego Narodzenia – Wspomnienie
św. Szczepana, pierwszego męczennika
Wspomnienie św. Jana Apostoła i Ewangelisty – Spotkanie opłatkowe
Wspólnot Parafialnych
Wspomnienie świętych Młodzianków, męczenników
Liturgia niedzielna – Pierwsza Niedziela po Narodzeniu Pańskim –
Święto Świętej Rodziny
Wspomnienie św. Sylwestra I, papieża – Sprawozdanie duszpasterskofinansowe za miniony rok
Elżbieta Giersz
-2–
– Z ŻYCIA PARAFII –
REFLEKSJE NA ROK WIARY – CO DAJE MI WIARA ?
„Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą” (Mk 13,31).
Co jest w życiu ważne? Odpowiedź wydaje się prosta: ważne jest to, co nie przemija,
co nie kończy się. Rzeczy tego świata zmierzają do swego kresu, są zanurzone
w czasie, nie przemija Słowo Boże.
Współczesny, pragmatyczny człowiek pyta: Co daje mi wiara? W tle kłębią
się myśli: szkoła daje mi lepszy życiowy start, praca daje środki utrzymania, a co daje
wiara? Może wiara ogranicza mnie i jest stratą czasu? Może atrakcyjniejsze jest życie
bez wiary? Może lepiej iść w niedzielę do supermarketu, poszukać promocji, wówczas
coś zyskam. Uprzedzając odpowiedzi, od razu czuję, że to wówczas rozmieniam się
na drobne. Pragnę w roku wiary, który trwa od 11 października 2012 roku,
odpowiedzieć na wyżej postawione pytanie.
1. Wiara daje sens życia, sens cierpienia, sens pracy, znoju pracy. Wiara
odnosi mnie do życia wiecznego, przesuwa ograniczone horyzonty życia, przesuwa
na wieczność, bez kresu. Wiara uzasadnia, że warto żyć, pracować, warto cierpieć.
Każdy czyn ma wartość nie tylko doraźną, ale wieczną. Każdy dobry czyn, wypełniony
z miłością, jest ważny tu i teraz, jest ważny, ponieważ sięga aż po wieczność.
Ty, dziecko Boże, jesteś ważny i ważny jest twój wysiłek. Jesteś potrzebny drugiemu
człowiekowi, jesteś potrzebny Bogu. Masz ważne zadanie do spełnienia w jego planie
zbawienia. Czy jesteś dzieckiem, młodzieńcem, w sile wieku, czy starym człowiekiem.
Twoje życie jest niezbędne, jedyne, niepowtarzalne dla Boga. Boża miłość ciebie
potrzebuje.
2. Wiara stoi na straży sumienia. Są ludzie bez sumienia. Nawet się
tym chlubią, np. aktorka chlubi się, że dokonała dwóch aborcji, że zabiła dwójkę
swoich dzieci (nie będę przywoływał jej nazwiska, taki wstyd). Ludzie bez sumienia
zatracili granicę pomiędzy dobrem i złem. Mogą się nawrócić, pokutować, ale wolą
innych demoralizować, chcą, aby byli jak oni. Ściągają ich w dół, ku gorszemu życiu.
Wtedy przestają być dla nich wyrzutem. Człowiek sumienia jest wyrzutem
dla człowieka bez sumienia. Ludzie bez sumienia najpierw depczą swoją wiarę.
Ktoś napadający na staruszkę najpierw postradał swoją wiarę, potem zagłuszył swoje
sumienie.
3. Wiara jest mocą wyzwalającą, mocą wolności. Wiara uwalnia od tego,
co przytłacza, od grzechu. Psycholog nie odbarczy od grzechu, od ciężaru winy, uczyni
to kapłan w sakramencie sprawowanym i przyjmowanym z wiarą.
-3–
4. Wiara nie ogranicza człowieka. Wiara niczego ci nie zabiera, przeciwnie,
daje więcej, pomaga stać się bardziej człowiekiem, dobrym, czuwającym nad swym
postępowaniem, uczącym się wysokiej miary miłości.
5. Wiara uzbraja człowieka do walki z przeciwnościami życia. Wiara pomnaża
siły człowieka, fizyczne i duchowe. Własna słabość, o której tak często przychodzi się
przekonywać i pokorne oddanie się w moc Boga. Pamiętasz Dawida, jego procę,
śmieszną alternatywę dla potężnego Goliata, uzbrojonego „po zęby”, z imponującym
mieczem zaciśniętym w obu dłoniach? Wygrywa nie ten, który jest zadufany w swojej
sile, mocny własną mocą, ale ten, który idzie w Imię Pana Zastępów. Jest jasne,
że wygrywa, ponieważ Bóg go wyposażył.
6. Wiara daje zdolność przebaczenia. Odwet za doznane zło, „oko za oko”,
nakręca spiralę zła pomiędzy ludźmi. Przebaczenie, trudny i wspaniały dar,
przerywa ten łańcuch, pozwala wyjść z pułapki. „Odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy”, odmawia chrześcijanin w modlitwie Pańskiej, każdego dnia.
7. Wiara i rozum to dwa skrzydła ludzkiego poznania. Wiara dopełnia
poznanie rozumowe. To niewiara ogranicza, redukuje tylko do wymiaru doczesnego.
Tam, gdzie nie ma wiary jest pustka, która szuka wypełnienia np. w magii,
u wróżek, w grzebaniu w horoskopach. To one obrażają rozum człowieka XXI wieku,
to one są nierozumne. One stają się dla bezbożnych „religią zastępczą”. Chesterton
ostrzegał, że ci, którzy przestają wierzyć w Boga, nie tyle nie wierzą w nic, oni wierzą
w cokolwiek.
Kościół zawsze kładł i kładzie nacisk na rozum, na naukę, na szkolnictwo.
To kościół zakładał pierwsze szkoły, uniwersytety, nigdy nie bał się rozumu. Czyni
tak do dnia dzisiejszego. Prowadzi w Polsce i w świecie tysiące szkół. Kościół
zarazem mówi, że sam rozum nie wystarczy, potrzebna jest wiara, która uzupełnia
poznanie rozumowe.
8. Wiara tworzy prawdziwą kulturę, jako środowisko życia i rozwoju
człowieka. Najwspanialsze dzieła muzyki, malarstwa, poezji to dzieła inspirowane
wiarą. Nie trzeba szukać daleko, w muzeach, galeriach. Spójrzcie tylko na gotycką
świątynię, na 700-letnią budowlę, na ołtarze, obrazy, feretrony. Najpierw byli ludzie,
nasi praojcowie, którzy wierzyli, wyznawali wiarę, pragnęli ją wyrazić. Potem
była ciężka praca i ofiara. Kolejne pokolenia, które uzupełniały i konserwowały. Wiara
tworzy kulturę nie tylko dla siebie, ale dla innych, dla rzeki następujących po sobie
pokoleń.
9. Wiara daje odpowiedź na dylematy naszych czasów. Tylko przez pryzmat
poznania wiary zawiązuje się sens wszystkich wydarzeń, ukazuje sens historii.
Wspomnę teologię Jana Pawła II, teologię dziejów Polski: chrzest, po męczeństwie
św. Wojciecha, bierzmowanie w śmierci św. Stanisława, biskupa.
-4–
Człowiek wierzący musi mieć świadomość tego bogactwa, które otrzymuje
w darze wiary. Musi prawdziwego bogactwa strzec. Wiara jest darem, który można
stracić, zaprzepaścić. Wiarę chcą nam odebrać, chcą ją nam ukraść, chcą ograbić
nas z tego prawdziwego bogactwa. To niewierzący są pozbawieni bogactwa wiary,
najczęściej sami się tego bogactwa pozbawiają. „Kiedy z naszego życia znika Bóg,
który najlepiej nas zna, kocha i o nas się troszczy, wtedy tak naprawdę zatracamy
podstawę i istotę naszego jestestwa” (Benedykt XVI w rozmowie z P. Seevaldem).
Rok wiary, to rok wyznawania wiary, z dumą, ze świadomością wartości
wiary, która nie jest ludzkim wymysłem, nie jest piękną teorią lub doktryną. Wiara
jest przyjęciem Objawienia Boga, przyjęciem Słowa Boga, Słowa, które,
jak słyszeliśmy, nie przemija. „Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą”
(Mk 13,31). To mówi Jezus. Ja wierzę Jezusowi, a jestem sceptyczny i nieufny w to,
co mówią dzisiejsze autorytety. Wierzę Jezusowi, który jest Panem czasu i historii,
który nie mówi o miłości, który kocha bardziej niż życie, który sam jest Miłością.
Wierzę miłości, wierzę Bogu Miłości. Bóg nigdy nie opuszcza nas, nie porzuca.
On jest z nami przez wszystkie dni…, jest obecny przez swego Syna. „Chrystus
jest prawdziwą miarą człowieka i w Nim odnajdujemy siłę niezbędną do stawienia
czoła każdej próbie” (Benedykt XVI w Hawanie)
10. Bogu objawiającemu jestem winny posłuszeństwo wiary. To, co Bóg
mówi jest prawdą. Otwórz serce Słowu, które jest jak słońce. Jego promienie wejdą
do twego serca, twego życia. Masz żyć w świetle, w jasności, w życiu w którym
jest sens. „Wierzę, co Kościół święty do wierzenia podaje”, Kościół, który strzeże
Objawienia, depozytu wiary i go przekazuje.
11. Bogu objawiającemu jestem winny zaufanie i zawierzenie. Wyposażony
przez Boga tyloma talentami, darem rozumu i wolnej woli, mówię Bogu jak dziecko:
Oto jestem. Ty jesteś moim Bogiem, Jedynym. Bogu wyznaję wiarę.
SPOWIEDŹ ADWENTOWA
Zapraszam do odprawienia sakramentu spowiedzi, który przygotowuje
nas do uroczystości Narodzenia Pańskiego. Zaprosiłem do pomocy księży – sąsiadów
z dekanatu bierzgłowskiego.
CZWARTEK – 20 GRUDNIA
9.00 DO 10.00
( OKOŁ O G OD Z . 10.00 M SZ A ŚW . Z MO ŻL IW OŚ C IĄ PR ZY JĘ C IA K OM UN II ŚW .)
OD G OD Z . 10.00 ( P ÓŁ GOD Z IN Y ) – KAP LIC A W Z AM K U B IE RZ GŁ OW SK IM
P O P OŁ UD N IU O D G OD Z . 16.30 DO 17.30 – DZIE C I I DO RO ŚL I
( OKOŁ O G OD Z . 17.30 M SZ A ŚW . )
A DWEN TO WY D ZIEŃ P OJED NA NIA
W
P RZE D P OŁ UD NIEM O D G OD Z .
-5–
ZAPROSZENIE DO ŻYWEGO ŻŁÓBKA
Tradycyjnie 24 grudnia, w Noc Bożego Narodzenia, po Pasterce nastąpi
otwarcie żywego żłóbka w ogrodzie plebani. Odwiedzać będzie go można przez cały
dzień (od godz. 9.00 do 19.00) do Nowego Roku (jeżeli przyjdą mocne mrozy)
lub do Trzech Króli do 6 stycznia (jeżeli nie będzie zbyt zimno dla zwierząt).
W szopce znajdą miejsce różne gatunki zwierząt: owca, kucyk, koza, świnka,
paw, gołębie garłacze, kariery, kurka zielononóżka, kurki rajskie, bażant i króliki.
Pośrodku stać będzie duża kołyska z figurką Pana Jezusa i naturalnej wielkości postaci
Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa. Pięknie na zewnątrz iluminowana będzie
przyciągała. Serdecznie zapraszam całe rodziny.
ZAPROSZENIE NA OPŁATEK
Zapraszam w poniedziałek 27 grudnia o godz. 17.00 na spotkanie opłatkowe.
Spotkamy się wszyscy razem w świetlicy wiejskiej w Bierzgłowie. Zapraszam Rady
Parafialne: Radę Ekonomiczną i Radę Duszpasterską oraz wszystkie wspólnoty
parafialne: Akcję Katolicką, Żywy Różaniec, Caritas Parafii, animatorów,
prowadzących małe grupy młodzieży do sakramentu bierzmowania, ministrantów.
Ks. Rajmund Ponczek
Proboszcz
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Cicha Noc... Święta Noc...
Jedyna i niepowtarzalna w dziejach ludzkości. Noc Miłości.
Życzymy Wam, Drodzy Parafianie i Goście,
gotowości na przyjęcie Bożego Syna do swego życia.
Niech więc cisza tej Wigilijnej Nocy i świąteczna zaduma,
pomogą głębiej przeżyć Tajemnicę Narodzenia Pańskiego .
Niech Duch Święty obdarzy Was swą mocą,
która pomoże uwielbiać Boga
i zasiewać ziarno pokoju wśród bliskich.
Szczęść Boże!
Proboszcz i cały Zespół Redakcyjny
– KAZANIE WYGŁOSZONE NA PASTERCE
MARYJNEJ 27.09.2012 –
Część I
Witaj, drzewo o słodkim owocu, pokarmie wierzących. Pani nasza
Jasnogórska, Królowo i Matko nasza! Przyprowadzasz nas dziś pod krzyż Twego
Syna. Jesteś Tą, która swoją zgodą na poczęcie Syna Bożego w chwili Zwiastowania,
uczestniczysz w Bożym zamyśle odnowy ludzkiego życia. Drzewo rajskie, symbol
upadku pierwszych rodziców rodziło w historii grzech kolejnych, rodzących się ludzi.
Twoja zgoda odmieniła, przez człowieka niemożliwy do naprawienia, bieg historii
poadamowych pokoleń. Jako nowa Ewa, otrzymawszy ten sam co ona stan
bezgrzeszności, przez swoje zawierzenie Panu, weszłaś w Boży plan zbawienia świata.
Stałaś się nowym Drzewem, które wydało słodki owoc – Jezusa Chrystusa, Pana
naszego, który zadając śmierć grzechom, chcąc pokonać i zwyciężyć grzech i śmierć
będący owocem rajskiego drzewa, rodząc się z nowego Drzewa – Ciebie, dał przybić
się do innego, aby na nim wypełnić misję, dla której przyszedł – odkupić człowieka.
Ty Pani, Drzewie o słodkim owocu, stoisz dziś pod drzewem grzechu,
na którym wypełnia się wola Najwyższego: „A zatem, jak przestępstwo jednego
sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy
Jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie. Albowiem
jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami,
tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi” (Rz 5,18-19).
Witaj, przez którą przestępstwo się gładzi i raj nam się otwiera. Dziś,
kiedy patrzymy na Twój święty wizerunek Jasnogórskiej Matki i Królowej widzimy
w krzyż złożonych rysach na Twoim prawym policzku pamiątkę Twojej obecności
pod krzyżem, ale i dźwigania go przez całe Twoje życie. Nie szpeci ten krzyż Twego
wyglądu, bo krzyż jako znak Chrystusowego zwycięstwa nigdy nie szpeci, nie psuje
krajobrazu, nie zniekształca wyglądu ścian naszych domów i nie ciąży wisząc
na naszych piersiach, ponieważ nie ma chrześcijaństwa, nie ma dziecięctwa Bożego,
nie ma wreszcie łaski Bożej koniecznej do zbawienia bez Chrystusowego krzyża,
na którym On zwyciężył i zmartwychwstając przywrócił nam życie. Witaj,
która odradzasz tych, co w grzechu są poczęci! Patrzymy na Ciebie Matko z miłością,
bo pod krzyżem uczysz nas zwycięstwa, którego Źródłem i Dawcą jest Twój Syn.
Kochając Cię i padając przed Twym wizerunkiem naznaczonym krzyżem, klękamy
przed Zbawicielem, który na nim zawisnął. Wyznajemy dziś za świętym Pawłem
prawdę o krzyżu: „Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą
na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia (....) Tak więc,
gdy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa
ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan,
dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków,
-7–
Chrystusem, mocą Bożą i mądrością Bożą. To bowiem, co jest głupstwem u Boga,
przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi”
(1 Kor 1,18.22—25). Witaj, [bo pod krzyżem] przemądrzali badacze stali się
głupcami, bo twórcy mitów [odrzuciwszy krzyż] marnie przeminęli, boś zerwała
Ateńczyków sidła, bo sieci Rybakom napełniasz.
Pani nasza, Promieniu Słońca duchowego, pod krzyżem dana nam za Matkę
i przewodniczkę po drogach życia. Droga, na której stajesz się Promieniem Słońca
duchowego to wiara, Święta Wiara. Wpatrując się wraz z Tobą w Chrystusowy krzyż
zwycięstwa uczysz nas, że trwanie przy Twoim Synu w postawie zaufania
i zawierzenia, szczególnie wówczas, gdy nie rozumiemy do końca Bożego planu
wobec nas, gdy ludzkie, egoistyczne i podsycane pychą pragnienia odbiegają
od Jego zamysłu. Powiedziałaś już w Kanie Galilejskiej: „Uczyńcie wszystko,
cokolwiek powie wam mój Syn” i dałaś nam sama wzór pełnienia Jego woli do końca:
przeżywając radości i cierpienie, którego, choć nie chciałaś, nie szukałaś, ale z pokorą
przyjęłaś i dzięki temu doświadczyłaś Zmartwychwstania swego Syna i własnego
z duszą i ciałem Wniebowzięcia.
Witaj, Ty, co ogarniasz Nieograniczonego, Witaj, bramo wzniosłej tajemnicy,
nowino sprzeciw budząca niewiernych, chwało nieobalona wierzących! Chcemy Ci,
najlepsza Matko i Królowo, powiedzieć również o naszych obawach. Wiemy, że droga
Wiary jest jedyną prowadzącą i dającą zbawienie. Patrzymy jednak, niejednokrotnie
z przerażeniem na świat, który lansuje inne drogi, namawia do kroczenia nimi.
Kolorowo i sugestywnie reklamowany styl europejskiego życia ni jak nie schodzi
się ze ścieżkami Twojego Syna. Martwimy się szczególnie o młode pokolenie,
nasze dzieci i wnuki. Kiedy są poza domem, w szkole, na studiach, w środowisku
rówieśniczym i nie widzimy ich, tam może ich dopaść ponętna pokusa pójścia
za łatwą, bezmyślną i tym samym zgubną propozycją – nie życia (bo życie prawdziwe
jest tylko w Chrystusie), ale swoistej wegetacji od marnej niby-przyjemności
do marnej niby-radości. Patrzymy na ulice wielkich miast, seriale, programy
telewizyjne. Co widzimy? Nowy typ młodego człowieka określanego lemingiem.
Nie chcemy, aby nasze dzieci stały się takimi lemingami; ubranymi i czasem
elegancko, ze słuchawkami na uszach odrealniającymi od rzeczywistości, papierowym
lub plastikowym kubkiem kawy czy piwa, z laptopem siedzącym w byle knajpie,
ciągle stukającym po klawiaturze telefonu komórkowego, bądź rozmawiającego
przezeń wszędzie, nawet już w kościele i marzącego, o czym?, gdzie w najbliższy
piątek (o zgrozo! w piątek) lub w sobotę wyluzować się, napić i Bóg wie co jeszcze
zrobić i tak czuć się spełnionym; przy tym wszystkim nie przejmować się
jakimiś „ograniczającymi” zasadami, etycznym zachowaniem, kulturą bycia itd.
Tego zagrożenia boimy się dla naszych dzieci i wnuków. Matko, Naczynie Bożej
Mądrości, Skarbnico Jego Opatrzności, która mędrcom wytykasz niemądrość,
która uczonym wytykasz nieuctwo. Ze łzami, ale i nadzieją oddajemy Ci, o Królowo,
przyszłość naszych rodzin, parafii i Ojczyzny – nasze dzieci i młodzież!
c.d.n.
Ks. dr Marcin Staniszewski
-8–
– JAK KOŚCIÓŁ KATOLICKI ZBUDOWAŁ
ZACHODNIĄ CYWILIZACJĘ –
Część III
Rola jaką odegrał kościół w dziedzinie sztuki jest niepodważalna. Świadczy
o tym artystyczna spuścizna Europy Zachodniej ogromnie bogata w katolickie
motywy. Z pewnością największym wkładem Kościoła katolickiego, który na trwałe
zmienił krajobraz Europy, było zbudowanie średniowiecznych katedr. Szczególnym
pięknem emanują do dzisiaj katedry gotyckie w Europie. Wspaniałe gotyckie
witraże są świadectwem wybitnej wiary ówczesnej cywilizacji. Określano, że architekt
gotycki próbował naśladować dom Boga na ziemi, odwołując się do najwyższych
zasad piękna i proporcji. Św. Augustyn w swoim traktacie poświęconym estetyce,
uznawał architekturę i muzykę za najszlachetniejsze
ze sztuk. Powodem były ich matematyczne proporcje,
zaczerpnięte z samego wszechświata. Znaczna część
sztuki renesansowej dotyczyła tematyki religijnej
i możemy ją dziś podziwiać dzięki wsparciu papieży z epoki odrodzenia.
Papieże, w szczególności
Juliusz II i Leon X, byli
wielkimi patronami liczPapież Juliusz II
nych artystów. W czasie
pontyfikatu Juliusza II i pod jego patronatem tacy
artyści, jak Bramante, Michał Anioł czy Rafael stworzyli
jedne z najwspanialszych swoich dzieł. Do dzisiaj
Michał Anioł
możemy cieszyć się pięknem wizerunków Madonny
Rafaela i Piety Michała Anioła, przedstawiającej Matkę Boską trzymającą na kolanach
swojego Syna po ukrzyżowaniu. Dzieło to zwane jest najwspanialszą marmurową
rzeźbą, jaką kiedykolwiek poznał świat.
O. Francisko de Vitoria (1483-1546), należący do zakonu dominikanów,
był jednym z najwybitniejszych myślicieli, który położył podwaliny pod współczesne
prawo międzynarodowe. W związku z czym nazywany jest też „ojcem prawa
międzynarodowego”. Gdy poznano prawdę i oskarżono Krzysztofa Kolumba
o szereg zbrodni, od zarzutów dotyczących dewastacji środowiska po okrucieństwa,
-9–
które urosły wręcz do rangi ludobójstwa podczas odkrycia Ameryki – Vitoria
zaangażował się w walkę o prawa Indian. Bronił doktryny, według której wszyscy
ludzie są wolni i mają prawo do życia, kultury i własności. W celu poparcia swoich
twierdzeń korzystał z Pisma Świętego i jednocześnie podpierał się logicznym
rozumowaniem. Dzięki swojej pracy obdarował ówczesny świat pierwszym
arcydziełem na temat prawa między narodami na czas pokoju i na czas wojny.
Ludzie powinni pamiętać, że inni również mają prawo żyć, że można znaleźć
sprawiedliwe metody na ułożenie relacji między ludźmi, że przedstawiciele
wszystkich ludów są ludźmi. Z tymi poglądami Zachód identyfikował się przez wieki,
a mają one swe źródło w nurcie najlepszej myśli katolickiej. To kolejny filar
zachodniej cywilizacji zbudowany przez Kościół katolicki.
Współczesna ekonomia jest kolejnym ważnym
obszarem, w którym do niedawna nie dostrzegano
wpływu katolicyzmu. W dzisiejszych czasach katolicy
uważani są wręcz za twórców tej dziedziny. Katolicki
uczony – Jean Buridan (1300-1358), rektor uniwersytetu
w Paryżu, przyczynił się
do współczesnej teorii pieniądza. Mikołaj z Oresme
(1325-1382) napisał traktat, który nazwany został
Jean Buridan
krokiem milowym w nauce
o pieniądzu i wyznaczył standardy, jakie nie uległy
zmianie przez następnych kilkaset lat, a niektóre
z nich obowiązują nawet do dzisiaj. Inni katoliccy
uczeni wnoszący wielki wkład w rozwój ekonomii
Mikołaj z Oresme
to m.in.: kardynał Thomas Cajetan de Vio (1468-1534),
franciszkanin Pierre de Olivi (1248-1298), jezuicki kardynał Juan do Lugo
(1583-1660). Katoliccy myśliciele z XVI i XVII wieku nie tylko rozumieli
i rozwinęli ważne zasady ekonomii, ale również bronili zasad ekonomicznej
wolności i gospodarki wolnorynkowej. Od cen i zarobków, po pieniądz i teorię
wartości, późni scholastycy o kilka wieków wyprzedzili innych pod względem
myśli ekonomicznej. Jest to jednak kolejny przykład katolickiej innowacji,
która jest doskonale znana historykom, ale w zasadzie nie została przybliżona szerszej
opinii publicznej.
c.d.n.
Elżbieta Giersz
- 10 –
– KTO PYTA, NIE BŁĄDZI –
Refleksje o muzyce liturgicznej na Rok Wiary
Nie tak dawno obchodziliśmy wspomnienie św. Cecylii, patronki muzyki
kościelnej. Najczęstszy kontakt z muzyką mamy
w kościele. Radio, telewizja, mp3-ki, smartfony… –
tam rzadko słychać prawdziwą muzykę. Okazuje
się więc, że można Kościół uznać, za jedno
ze źródeł kultury: nie tylko sztuki architektonicznej
czy malarskiej, ale także muzycznej. Wspominałem
już o wielości dokumentów poruszających problematykę muzyki liturgicznej. Uchwały
I Synodu Diecezji Toruńskiej również traktują na ten temat, m.in.:
367 § 4 Pieśni należy dobierać zgodnie z charakterem sprawowanej
liturgii, a także z uwzględnieniem okresu liturgicznego. Duszpasterze winni zadbać,
aby do liturgii mszalnej nie wprowadzać piosenek, których treść i forma
nie odpowiadają świętym czynnościom. Pojawiające się nowe i twórcze propozycje
w tej dziedzinie powinny być zgodne z przepisami liturgicznymi i godne kościelnej
tradycji, która w sferze muzyki sakralnej może się poszczycić dorobkiem o nieocenionej
wartości (zob. DD 50; por. 2PSP s. 203, nr 76).
368 § 3 Oprócz organów dopuszczalne są w liturgii Kościoła inne instrumenty
muzyczne, zwłaszcza smyczkowe i dęte, ale tylko w uzasadnionych, pojedynczych
przypadkach, np. podczas uroczystych Mszy św. lub procesji. W czasie liturgii,
zwłaszcza w trakcie trwania Mszy św., niedopuszczalne jest stosowanie instrumentów
hałaśliwych czy wręcz przeznaczonych do wykonywania muzyki rozrywkowej,
np. gitary elektrycznej, perkusji, saksofonu (por. Instrukcja Episkopatu Polski
o muzyce liturgicznej po Soborze Watykańskim II, 1979, 29).
Zachęcam do dokładniejszej lektury uchwał, które można znaleźć na stronie
internetowej: www.diecezja-torun.pl w zakładce „Synod”.
----------------------------------------
Przeżywamy obecnie Rok Wiary. Nasza duchowość i percepcja Bożych
tajemnic ma wiele płaszczyzn, które składają się na naszą wiarę. I tak należy patrzeć
na muzykę w liturgii – jako coś, co próbuje nas do Boga zbliżyć. Codziennie budujemy
nasze relacje z Bogiem. Każda Eucharystia, modlitwa, lektura Pisma Świętego
czy dzieł Ojców Kościoła kieruje nasze myśli do Stwórcy. I choć ta muzyka,
towarzysząca nam w liturgii, wydaje się na pozór tak mało znacząca, to czy wspólny
śpiew nie czyni naszej modlitwy mocniejszą – w myśl słów, że kto śpiewa dwa razy
się modli? I właśnie po to tyle tych dokumentów, żeby muzyka była nam pomocą
w odkrywania Boga i Jego wspaniałości.
Oby nigdy słowa Chrystusa z 2 rozdziału, wersety 13-17 Ewangelii św. Jana
nie tyczyły się naszych świątyń, które są miejscem Jego Świętej obecności
i zapowiedzią śpiewu wieczystego „Sanctus” w Królestwie Niebieskim.
Michał Guziewicz
- 11 –
– MAŁE CO NIECO DLA DZIECI –
Zacznij od litery D, a następnie czytaj co drugą literę, aż otrzymasz całą
wiadomość. Żeby odnaleźć wszystkie litery musisz przejść po wieńcu dwa razy.
Później pokoloruj obrazek. Powodzenia!
Wiadomość:
……………………………………………………………….………
………………………………………………………………………………..……...
Anka
GA Z ET KĘ P A RA FIA LNĄ R E D A G U J Ą A K C J A K A T O L I C K A I Z U Z A P O D K I E R U N K I E M K S . P R O B O S Z C Z A
PARAFI A PW . WNI EB OWZI ĘCI A NAJŚWI ĘT SZEJ MAR YI PANN Y W BI ER ZG ŁOWI E
U L . K S . Z Y G F R Y D A Z I Ę T A R S K I E G O 2 0, 8 7 - 152 Ł U B I A N K A , T E L . (5 6 ) 67 8 8 6 7 0
WWW.PARAFI AWBI ERZ GL OWI E .P L, KONTAK T@PA RAFI AWBI ERZG L OWI E .PL
N R K O N T A : BS T OR UŃ O/Ł UBI A NKA 67 - 9 511- 0000- 2 003- 0021- 2 2 69 - 0001