Lp. Elementy składowe sylabusu 1. Nazwa modułu/ przedmiotu

Transkrypt

Lp.
1.
2.
Elementy składowe sylabusu
Nazwa modułu/ przedmiotu
Nazwa jednostki prowadzącej
przedmiot
3.
Kod przedmiotu
4.
JĊzyk przedmiotu
5.
TreĞci programowe
6.
7.
Typ przedmiotu
Rok studiów, semestr
ImiĊ i nazwisko osoby (osób)
prowadzącej przedmiot
egzaminującej bądĨ
udzielającej zaliczenia
w przypadku, gdy nie jest nim
osoba prowadząca dany
przedmiot
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
Liczba godzin zajĊü
dydaktycznych
Liczba punktów ECTS
przypisana
modułowi/przedmiotowi
8.
9.
10.
11.
12.
13.
14.
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
15.
Metody dydaktyczne
16.
Forma i warunki zaliczenia
przedmiotu, w tym zasady
dopuszczenia do egzaminu,
zaliczenia z przedmiotu, a takĪe
formĊ i warunki zaliczenia
poszczególnych form zajĊü
wchodzących w zakres danego
przedmiotu
Podstawy ekonometrii
Instytut Społeczno - Artystyczny
E.10.3.W
E.10.3.C
polski
Geneza i przedmiot ekonometrii. Główne cele badaĔ ekonometrycznych. Związek
ekonometrii z innymi naukami. Teorie ekonomii a modelowanie ekonometryczne.
Charakterystyka faz postĊpowania badawczego w ekonometrii. Dobór zmiennych
objaĞniających do modelu liniowego. Eliminowanie zmiennych quasi-stałych. Badanie
istotnoĞci zmiennych objaĞniających. Analiza szeregów czasowych. Modele trendu.
obowiązkowy do zaliczenia semestru
rok II, sem. III
wykład, üwiczenia
ZnajomoĞü matematyki, statystyki i ekonomii.
wykłady 20 godz., üwiczenia 20 godz. stacjonarne
w. 20 godz., üw. 20 godz. niestacjonarne
4 pkt. stacjonarne i niestacjonarne
Celem przedmiotu jest zapoznaje studentów z moĪliwoĞciami wykorzystania narzĊdzi
matematyki, statystyki oraz informatyki w badaniach iloĞciowych związków, które
zachodzą miĊdzy zjawiskami i zmiennymi ekonomicznymi.
Metody praktyczne (studium przypadków z zakresu poruszanej tematyki).
Metody podające (prezentacja multimedialna).
Egzamin pisemny.
Aktywne uczestnictwo w zajĊciach (np. mierzone liczbą wypowiedzi na zajĊciach,
praktycznym rozwiązywaniem problemów poruszanych na üwiczeniach).
17.
TreĞci merytoryczne
przedmiotu oraz sposób ich
realizacji
Wiedza
18.
Zamierzone
efekty
kształcenia*
UmiejĊtnoĞci
Kompetencje
społeczne
19.
Wykaz literatury podstawowej
i uzupełniającej, obowiązującej
do zaliczenia danego
przedmiotu
Wykłady:
Geneza i przedmiot ekonometrii. Główne cele badaĔ ekonometrycznych.
Związek ekonometrii z innymi naukami. Teorie ekonomii a modelowanie
ekonometryczne.
Model ekonomiczny, a model ekonometryczny. Klasyfikacja modeli.
Etapy budowy modelu ekonometrycznego.
Charakterystyka faz postĊpowania badawczego w ekonometrii.
Dobór zmiennych objaĞniających do modelu liniowego. Eliminowanie zmiennych quasistałych.
Metoda analizy macierzy współczynników korelacji.
Klasyczna metoda najmniejszych kwadratów (KMNK).
Warunki stosowania KMNK.
Estymacja parametrów strukturalnych modelu liniowego z jedną zmienną objaĞniającą.
Estymacja parametrów strukturalnych modelu liniowego z wieloma zmiennymi
objaĞniającymi.
Weryfikacja modelu ekonometrycznego. Istota weryfikacji ekonomicznej i statystycznej.
Miary dopasowania modelu: współczynnik zbieĪnoĞci i determinacji, wariancja składnika
losowego i ej estymator. BłĊdy Ğrednie ocen parametrów strukturalnych.
Badanie istotnoĞci zmiennych objaĞniających.
Analiza szeregów czasowych. Modele trendu.
ûwiczenia:
PojĊcia podstawowe. Przypomnienie własnoĞci i zasad rachunku macierzy.
Dobór zmiennych objaĞniających do modelu: eliminacja zmiennych quasi-stałych.
Dobór zmiennych objaĞniających do modelu: wektor i macierz współczynników korelacji.
Metoda analizy macierzy współczynników korelacji.
Szacowanie modelu z jedną zmienną objaĞniającą.
Szacowanie modelu z wieloma zmiennymi objaĞniającymi KMNK.
Ocena dopasowania modelu do danych empirycznych: współczynnik zmiennoĞci losowej,
współczynnik determinacji, współczynnik zbieĪnoĞci, współczynnik korelacji wielorakiej.
Badanie istotnoĞci parametrów strukturalnych.
Badanie własnoĞci odchyleĔ losowych: badanie losowoĞci, badanie normalnoĞci, badanie
autokorelacji, badanie stałoĞci wariancji.
Tłumaczy i okreĞla podstawowe pojĊcia z zakresu podstaw ekonometrii oraz prezentuje
specyfikĊ modelu ekonometrycznego, tłumaczy jego strukturĊ, zasady i etapy budowy.
WyjaĞnia zastosowanie modeli ekonometrycznych do analizy zjawisk gospodarczych.
Buduje proste liniowe modele ekonometryczne oraz umie oszacowaü parametry modelu i
dokonaü ich interpretacji. Identyfikuje i wykorzystuje narzĊdzia iloĞciowe w analizach
ekonometrycznych.
Student słucha i akceptuje treĞci wykładu oraz üwiczeĔ. Rozpoznaje problemy związane z
tworzeniem modeli ekonometrycznych oraz w przypadku niezgodnoĞci otrzymanych
wyników z teorią ekonomii samodzielnie lub zespołowo je rozwiązuje. Ma ĞwiadomoĞü
moĪliwoĞci stojących przed metodami ekonometrycznymi pod wzglĊdem iloĞciowej
analizy zjawisk ekonomicznych.
Literatura podstawowa:
1. A. Goryl, Z. JĊdrzejczyk, K. Kukuła, J. Osiewalski, A. Walkosz, Wprowadzenie do
ekonometrii w przykładach i zadaniach, WN PWN, Warszawa 2000.
2. E. Nowak, Zarys metod ekonometrii. Zbiór zadaĔ, WN PWN, Warszawa 2006.
3. M. GruszczyĔski, M. Podgórska, Ekonometria, SGH, Warszawa 2000.
4. G. S. Maddala, Ekonometria, WN PWN Warszawa 2006.
Literatura uzupełniająca:
1. B. Borkowski, H. Dudek, W. Szczesny: Ekonometria - wybrane zagadnienia, PWN,
Warszawa 2004.
2. R.J. Grabowski, Ekonometria w zarysie, Wydawnictwo WyĪszej Szkoły Finansów i
Zarządzania w Białymstoku, Białystok 2002.
3. A. D. Arczel, Statystyka w zarządzaniu, WN PWN, Warszawa 2000.
BILANS PUNKTÓW ECTS (obciąĪenie pracą studenta)
Forma nakładu pracy studenta
(udział w zajĊciach, aktywnoĞü, przygotowanie sprawozdania, itp.)
Udział w wykładach
ObciąĪenie studenta [h]
20 stacjonarne i niestacjonarne
20 stacjonarne
15 niestacjonarne
20 stacjonarne
25 niestacjonarne
0
0
Samodzielne studiowanie tematyki wykładów
Udział w üwiczeniach audytoryjnych i laboratoryjnych
Samodzielne przygotowywanie siĊ do üwiczeĔ
Przygotowanie projektu / eseju / itp.
Przygotowanie siĊ do egzaminu / zaliczenia
Udział w konsultacjach
Inne
Sumaryczne obciąĪenie pracą studenta
100 stacjonarne
100 niestacjonarne
z bezpoĞrednim
udziałem nauczyciela
akademickiego
Punkty ECTS za moduł/przedmiot
2,4
samodzielna praca
studenta
1,6
Macierz oraz weryfikacja efektów kształcenia dla modułu (przedmiotu) w odniesieniu do form zajĊü
Numer
efektu
kształcenia
przedmiotowe
go
PRZEDMIOTOWY EFEKT
KSZTAŁCENIA
Metody
weryfikacji
Forma zajĊü
Odniesienie
do efektu
kierunkowego
WIEDZA
EK-P_W01
EK-P_W02
Tłumaczy i okreĞla podstawowe pojĊcia z
zakresu podstaw ekonometrii oraz prezentuje
specyfikĊ modelu ekonometrycznego, tłumaczy
jego strukturĊ, zasady i etapy budowy.
WyjaĞnia zastosowanie modeli
ekonometrycznych do analizy zjawisk
gospodarczych
<Ͳ<ͺtϭϮ
W
W
Egzamin pisemny.
Egzamin pisemny.
<Ͳ<ͺtϭϭ
Aktywne uczestnictwo
w zajĊciach
(100pkt,max 10 pkt za
wypowiedĨ)
w zajĊciach
wypowiedĨ)
<Ͳ<ͺhϬϱ
UMIEJĉTNOĝCI
EK-P_U01
Buduje proste liniowe modele ekonometryczne
oraz umie oszacowaü parametry modelu i
dokonaü ich interpretacji.
EK-P_U02
Identyfikuje i wykorzystuje narzĊdzia iloĞciowe
w analizach ekonometrycznych.
CW
CW
<Ͳ<ͺhϬϵ
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
EK-P_K01
Ma ĞwiadomoĞü moĪliwoĞci stojących przed
metodami ekonometrycznymi pod wzglĊdem
iloĞciowej analizy zjawisk ekonomicznych.
EK-P_K02
Rozpoznaje problemy związane z tworzeniem
modeli ekonometrycznych oraz w przypadku
niezgodnoĞci otrzymanych wyników z teorią
ekonomii samodzielnie lub zespołowo je
rozwiązuje.
<Ͳ<ͺ<Ϭϭ
W+CW
Egzamin pisemny.
w zajĊciach
wypowiedĨ)
<Ͳ<ͺ<Ϭϰ
W+CW
Egzamin pisemny.
w zajĊciach
wypowiedĨ)
Lp.
1.
2.
Elementy składowe
sylabusu
Nazwa modułu/
przedmiotu
Nazwa jednostki
3.
Kod przedmiotu
4.
JĊzyk przedmiotu
5.
TreĞci programowe
6.
7.
Typ przedmiotu
ImiĊ i nazwisko osoby
(osób) prowadzącej
przedmiot
ImiĊ i nazwisko osoby
(osób) egzaminującej bądĨ
w przypadku, gdy nie jest
nim osoba prowadząca
dany przedmiot
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
dydaktycznych
przypisana
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
8.
9.
10.
11.
12.
13.
14.
15.
Metody dydaktyczne
16.
Forma i warunki
zaliczenia przedmiotu,
w tym zasady
dopuszczenia do
egzaminu, zaliczenia
z przedmiotu, a takĪe
wchodzących w zakres
danego przedmiotu
RachunkowoĞü
E.16.3.W
E.16.3.C
polski
Definicja, cechy, funkcje, zakres przedmiotowy i podmiotowy rachunkowoĞci. Struktura i
właĞciwoĞci i rodzaje bilansu, klasyfikacja aktywów i pasywów. Klasyfikacja i typy
operacji gospodarczych oraz ich wpływ na składniki bilansu. PojĊcie, konstrukcja, rodzaje
i zasady funkcjonowania kont ksiĊgowych. Cechy i klasyfikacja dowodów ksiĊgowych,
rodzaje i zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych. Istota i harmonogram prac
zamykających rok obrachunkowy, inwentaryzacja. Zasady organizacji i prowadzenia
rachunkowoĞci w podmiotach gospodarczych. SprawozdawczoĞü finansowa jednostki,
badanie i zatwierdzanie sprawozdaĔ finansowych.
rok II, sem. III
wykład, üwiczenia
brak
wykłady 30 godz., üwiczenia 30 godz. – stacjonarne
w. 20 godz., üw. 20 godz. - niestacjonarne
4 pkt stacjonarne i niestacjonarne
Zapoznanie słuchaczy z zasadami organizacji rachunkowoĞci w podmiotach
gospodarczych. Przedstawienie metod i technik ksiĊgowych słuĪących do
ewidencjonowania i oceniania zdarzeĔ gospodarczych zachodzących w przedsiĊbiorstwie.
Metody podające (dyskusje, objaĞnienia).
Egzamin pisemny w formie testu jednokrotnego wyboru - uzyskanie oceny pozytywnej.
Dwa pisemne kolokwia zaliczeniowe - uzyskanie dwóch ocen pozytywnych.
Wpływ na ocenĊ z üwiczeĔ ma równieĪ aktywnoĞü i samodzielna praca studenta na
üwiczeniach (mierzone liczbą praktycznie rozwiązywanych problemów poruszanych na
üwiczeniach).
17.
18.
19.
przedmiotu oraz sposób
ich realizacji
Zamierzone
efekty
kształcenia*
Wykłady:
Definicja, cechy, funkcje, zakres przedmiotowy i podmiotowy rachunkowoĞci.
Struktura i właĞciwoĞci i rodzaje bilansu, klasyfikacja aktywów i pasywów.
Klasyfikacja i typy operacji gospodarczych oraz ich wpływ na składniki bilansu.
PojĊcie, konstrukcja, rodzaje i zasady funkcjonowania kont ksiĊgowych.
Cechy i klasyfikacja dowodów ksiĊgowych, rodzaje i zasady prowadzenia ksiąg
rachunkowych.
Ewidencja Ğrodków trwałych i wartoĞci niematerialnych i prawnych.
Ewidencja Ğrodków pieniĊĪnych, kredytów i poĪyczek oraz rozrachunków.
Ewidencja i rozliczanie obrotu materiałowego i towarowego.
Ewidencja i rozliczanie kosztów w róĪnych układach klasyfikacyjnych.
Ewidencja produktów, wyrobów gotowych, usług i produkcji w toku.
Podział wyniku finansowego, jego ewidencja i rozliczenie.
Ewidencja kapitałów (funduszy) własnych i funduszy specjalnych, rezerw na
zobowiązania, rozliczeĔ miĊdzyokresowych przychodów.
Istota i harmonogram prac zamykających rok obrachunkowy, inwentaryzacja.
Zasady organizacji i prowadzenia rachunkowoĞci w podmiotach gospodarczych.
SprawozdawczoĞü finansowa jednostki, badanie i zatwierdzanie sprawozdaĔ finansowych.
ûwiczenia:
Charakterystyka zasobów majątkowych i Ĩródeł ich pochodzenia.
Wpływ operacji gospodarczych na bilans przedsiĊbiorstwa.
Budowa i zasady funkcjonowania konta ksiĊgowego. Konta bilansowe. Wykaz kont
syntetycznych.
Rejestrowanie operacji gospodarczych. Poprawianie błĊdnych zapisów na kontach.
PodzielnoĞü pozioma i pionowa kont. Funkcjonowanie kont rozrachunkowych.
Zasady działania kont wynikowych.
Koszty, przychody, straty i zyski nadzwyczajne. Ustalanie wyniku finansowego netto w
przedsiĊbiorstwach róĪnego typu.
Charakterystyka i klasyfikacja dokumentów ksiĊgowych.
Wycena i ewidencja Ğrodków trwałych. Zasady i metody amortyzacji.
Ewidencja Ğrodków pieniĊĪnych.
Rozrachunki. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów.
Wynagrodzenia i narzuty na wynagrodzenia.
Obrót materiałowy – wycena i ewidencja.
Ewidencja i rozliczanie kosztów działalnoĞci.
Istota sporządzania rachunku zysków i strat oraz obowiązkowych sprawozdaĔ
finansowych.
Wiedza
Rozpoznaje i stosuje elementarne zasady obwiązujące w rachunkowoĞci.
UmiejĊtnoĞci
Stosuje i interpretuje przepisy prawa oraz umowy obrotu gospodarczego.
Posługuje siĊ zasadami, metodami, technikami rachunkowoĞci do prowadzenia ewidencji
przedsiĊbiorstwa.
Kompetencje
społeczne
Akceptuje zasady etyki w dziedzinie finansów i rachunkowoĞci, w tym kodeksów dobrych
praktyk.
Wykaz literatury
podstawowej
i uzupełniającej,
obowiązującej do
zaliczenia danego
przedmiotu
1. Gierusz B., PodrĊcznik samodzielnej nauki ksiĊgowania, ODDK, GdaĔsk 2007.
2. Gierusz B., Zbiór zadaĔ do podrĊcznika samodzielnej nauki ksiĊgowania, ODDK,
GdaĔsk, 2002
3. Małkowska D., RachunkowoĞü finansowa – zbiór zadaĔ, ODDK, GdaĔsk 2001
4. Ustawa o rachunkowoĞci z dnia 29 wrzeĞnia 1994 roku - z póĨniejszymi zmianami
1. Micherda B., Podstawy rachunkowoĞci, Wydawnictwo naukowe PWN, Warszawa
2006.
2. Nowak E., RachunkowoĞü: kurs podstawowy, PWE, Warszawa 2007.
30 stacjonarne
20 niestacjonarne
15 stacjonarne
15 niestacjonarne
30 stacjonarne
20 niestacjonarne
15 stacjonarne
25 niestacjonarne
0
0
Inne
110 stacjonarne
100 niestacjonarne
z bezpoĞrednim
akademickiego
2,5
samodzielna praca
studenta
1,5
Numer
efektu
kształcenia
przedmiotowe
go
PRZEDMIOTOWY
EFEKT KSZTAŁCENIA
Forma
zajĊü
Metody weryfikacji
Odniesienie
do efektu
kierunkowego
WIEDZA
EK-P_W01
Rozpoznaje i stosuje elementarne zasady
obwiązujące w rachunkowoĞci.
W+CW
Egzamin pisemny 10 pytaĔ w
formie testu jednokrotnego wyboru,
Dwa pisemne kolokwia
zaliczeniowe – 70pkt
aktywnoĞü i samodzielna praca
studenta na üwiczeniach -30pkt
<Ͳ<ͺtϬϯ
<Ͳ<ͺtϭϬ
UMIEJĉTNOĝCI
EK-P_U01
Stosuje i interpretuje przepisy prawa oraz
umowy obrotu gospodarczego.
EK-P_U02
Posługuje siĊ zasadami, metodami,
technikami rachunkowoĞci do
prowadzenia ewidencji przedsiĊbiorstwa.
CW
CW
<Ͳ<ͺhϬϭ
<Ͳ<ͺhϬϲ
EK-P_K01
Akceptuje zasady etyki w dziedzinie
finansów i rachunkowoĞci, w tym
kodeksów dobrych praktyk.
W+CW
Egzamin pisemny 10 pytaĔ w
formie testu jednokrotnego wyboru,
<Ͳ<ͺ<Ϭϭ
Lp.
1.
2.
przedmiot
3.
Kod przedmiotu
4.
JĊzyk przedmiotu
5.
TreĞci programowe
6.
7.
Typ przedmiotu
przedmiot
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
dydaktycznych
przypisana
8.
9.
10.
11.
12.
13.
14.
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
15.
Metody dydaktyczne
16.
przedmiotu
Analiza ekonomiczna
E.18.3.W
E.18.3.C
polski
PojĊcie, zakres i funkcje analizy. Metody analizy ekonomicznej. Bilans przedsiĊbiorstwa –
wstĊpna analiza bilansu. Przepływy pieniĊĪne – wstĊpna ocena gospodarowania Ğrodkami
pieniĊĪnymi. Rachunek zysków i strat – dynamika i struktura przychodów oraz kosztów.
Wzorcowe układy nierównoĞci. Analiza ekonomiczna. Koszt pozyskania kapitału. Ocena
przedsiĊwziĊü inwestycyjnych. Ocena przedsiĊbiorstwa w warunkach gospodarki
rynkowe.
rok II, sem. III
wykład, üwiczenia
ZnajomoĞü podstaw mikroekonomii.
wykłady 15 godz., üwiczenia 15 godz. - stacjonarne i niestacjonarne
4 - stacjonarne i niestacjonarne
Zapoznanie słuchaczy z narzĊdziami analizy ekonomicznej stosowanymi do oceny sytuacji
majątkowej i finansowej przedsiĊbiorstwa. W toku zajĊü studenci nabywają praktyczne
umiejĊtnoĞci ich stosowania (studium przypadków).
Metody podające (dyskusje, objaĞnienia).
Pisemny egzamin.
Wpływ na ocenĊ ma równieĪ aktywne uczestnictwo w zajĊciach (mierzone liczbą
praktycznie rozwiązywanych problemów poruszanych na üwiczeniach).
17.
18.
19.
realizacji
Zamierzone
efekty
kształcenia*
Wykłady:
PojĊcie, zakres i funkcje analizy.
Metody analizy ekonomicznej.
Bilans przedsiĊbiorstwa – wstĊpna analiza bilansu.
Przepływy pieniĊĪne – wstĊpna ocena gospodarowania Ğrodkami pieniĊĪnymi.
Rachunek zysków i strat – dynamika i struktura przychodów oraz kosztów.
Wzorcowe układy nierównoĞci.
Analiza wskaĨnikowa – pojĊcie, zadania.
Analiza rentownoĞci.
Analiza zadłuĪenia.
Analiza płynnoĞci.
Analiza sprawnoĞci działania.
ħródła finansowania działalnoĞci.
Koszt pozyskania kapitału.
Ocena przedsiĊwziĊü inwestycyjnych.
Ocena przedsiĊbiorstwa w warunkach gospodarki rynkowe.
ûwiczenia:
Istota analizy ekonomicznej -pojĊcie i przedmiot analizy ekonomicznej.
Analiza porównawcza – techniki porównania zdarzeĔ gospodarczych.
Deterministyczne metody analizy przyczynowej – metoda kolejnych podstawieĔ.
Deterministyczne metody analizy przyczynowej – metoda funkcyjna.
WstĊpna analiza bilansu - budowa bilansu analitycznego.
Bilans, jako Ĩródło danych do oceny zarządzania majątkiem trwałym i majątkiem
obrotowym przedsiĊbiorstwa..
Bilans, jako Ĩródło danych do oceny zarządzania strukturą kapitałów w przedsiĊbiorstwie
Rachunek zysków i strat, jako Ĩródło oceny kondycji finansowej przedsiĊbiorstwa.
Analiza dynamiki i struktury przychodów i kosztów przedsiĊbiorstwa.
Analiza rachunku zysków i strat – wariant porównawczy i kalkulacyjny.
Zakres, metody i warianty sporządzania rachunku przepływów pieniĊĪnych.
Rachunek przepływów pieniĊĪnych – studium przypadków.
Analiza sytuacji finansowej przedsiĊbiorstwa.
Analiza sprawnoĞci zarządzania majątkiem przedsiĊbiorstwa.
Analiza rentownoĞci przedsiĊbiorstwa.
Analiza sytuacji rynkowej przedsiĊbiorstwa.
Wiedza
Definiuje rodzaje analizy, rozpoznaje róĪnice pomiĊdzy poszczególnymi rodzajami
analizy, ocenia działalnoĞü przedsiĊbiorstwa na podstawie wybranych grup wskaĨników.
UmiejĊtnoĞci
Wymienia, opisuje i rozróĪnia rodzaje analiz, grupy wskaĨników wykorzystywane do
oceny róĪnych obszarów działania podmiotu gospodarczego.
Kompetencje
społeczne
Rozumie potrzebĊ formułowania zadaĔ, współpracuje w grupie.
przedmiotu
1. Anna Skowronek-Mielczarek, Zdzisław LeszczyĔski, Analiza działalnoĞci i rozwoju
przedsiĊbiorstwa, PWE Warszawa 2008.
2. Analiza ekonomiczna w przedsiĊbiorstwie, praca zbiorowa pod redakcją M.
Jerzemowskiej. PWE Warszawa 2006.
3. L. Bednarski, Analiza finansowa w przedsiĊbiorstwie, PWE. Warszawa 2007.
4. M. SierpiĔska T. Jachna Ocena przedsiĊbiorstwa według standardów Ğwiatowych, PWN
Warszawa 2004.
1. E.F. Brigham, J.F. Houston, Podstawy zarządzania finansami, PWE Warszawa 2005.
2. M. SierpiĔska, D. WĊdzki, Zarządzanie płynnoĞcią finansową w przedsiĊbiorstwie.
PWN. Warszawa 2000.
25 stacjonarne
25 niestacjonarne
25 stacjonarne
35 niestacjonarne
0
0
Inne
100 stacjonarne
110 niestacjonarne
z bezpoĞrednim
akademickiego
2,0
samodzielna praca
studenta
2,0
Numer
efektu
kształcenia
przedmiotowe
go
PRZEDMIOTOWY EFEKT
KSZTAŁCENIA
Forma
zajĊü
Metody weryfikacji
Odniesienie
do efektu
kierunkowego
WIEDZA
EK-P_W01
Definiuje rodzaje analizy, rozpoznaje róĪnice
pomiĊdzy poszczególnymi rodzajami analizy,
ocenia działalnoĞü przedsiĊbiorstwa na
podstawie wybranych grup wskaĨników.
W+CW
Pisemny egzamin 10 pytaĔ.
Wpływ na ocenĊ ma aktywne
uczestnictwo w zajĊciach
(mierzone liczbą praktycznie
rozwiązywanych problemów
poruszanych na üwiczeniach
max 100pkt).
<Ͳ<ͺtϬϵ
<Ͳ<ͺtϭϭ
max 100pkt
<Ͳ<ͺhϬϴ
UMIEJĉTNOĝCI
EK-P_U01
Wymienia, opisuje i rozróĪnia rodzaje analiz,
grupy wskaĨników wykorzystywane do oceny
róĪnych obszarów działania podmiotu
gospodarczego.
CW
EK-P_K01
Rozumie potrzebĊ formułowania zadaĔ,
współpracuje w grupie.
W+CW
Pisemny egzamin 10 pytaĔ.
max 100pkt).
<Ͳ<ͺ<Ϭϰ
Lp.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
14.
15.
przedmiot
Kod przedmiotu
JĊzyk przedmiotu
TreĞci programowe
Typ przedmiotu
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
dydaktycznych
przypisana
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
Metody dydaktyczne
zaliczenia z przedmiotu,
a takĪe formĊ i warunki
zaliczenia poszczególnych
form zajĊü wchodzących
w zakres danego przedmiotu
Opis
Technologia informacyjna
Instytut Społeczno-Artystyczny
TI.02.3.C
polski
Podstawowe umiejĊtnoĞci obsługi komputera
obowiązkowy do zaliczenia semestru i studiów
rok II, semestr 3
üwiczenia
brak
30 ƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞŝŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
2 ƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞŝŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
Po zrealizowaniu przedmiotu student powinien opanowaü:
- podstawowe pojĊcia związane z informatyką;
- znaü najwaĪniejsze funkcje systemu operacyjnego. Umieü wykonywaü róĪne
operacje na zbiorach;
- umieü utworzyü róĪnego rodzaju dokumenty tekstowe z zastosowaniem
zaawansowanych metod formatowania dokumentu, pracowaü z tabelami i
listami, wstawiaü rysunki i wykresy, tworzyü formularze, indeksy, spisy,
korespondencjĊ seryjną.
- student powinien umieü opracowywaü dane i prowadziü obliczenia za pomocą
arkusza kalkulacyjnego, stosowaü funkcje do pisania formuł, tworzyü prezentacje
i wykresy,
-stosowaü Ğrodki ochrony komputera przed skutkami zagroĪeĔ.
üwiczenia laboratoryjne, praca z komputerem
zaliczenie na ocenĊ po kaĪdym semestrze na podstawie:
- obecnoĞü i aktywnoĞü
- prace zajĊciowe – prace przygotowane w trakcie zajĊü oraz czĊĞciowo
samodzielnie
16.
realizacji
Absolwent studiów powinien byü przygotowany do posługiwania siĊ technologią
informacyjną w pracy własnej. Przygotowanie to powinno byü realizowane w
nastĊpującym zakresie:
1. Terminologia (pojĊcia), sprzĊt (Ğrodki), oprogramowanie (narzĊdzia) oraz metody
technologii informacyjnej.
Podstawowe pojĊcia technologii informacyjnej. Budowa i funkcje zestawu
komputerowego i urządzeĔ współpracujących. Instalowanie i korzystanie z
oprogramowania. Korzystanie z Internetu. Posługiwanie siĊ technologią
informacyjną. BezpieczeĔstwo i higiena pracy przy komputerze.
2. Technologia informacyjna a warsztat pracy.
Posługiwanie siĊ oprogramowaniem uĪytkowym, przygotowywanie materiałów i
prezentacji multimedialnych. Wyszukiwanie, przetwarzanie i gromadzenie
informacji. Porozumiewanie siĊ drogą internetową.
3. Rola i wykorzystywanie technologii informacyjnej.
OsiągniĊcia informatyki. Rola technologii informacyjnej. Obszary
wykorzystywania oprogramowania uĪytkowego - ogólnodostĊpnego i
specjalistycznego - baz danych oraz informacji Ĩródłowej. Rola technologii
informacyjnej w funkcjonowaniu ludzi i społeczeĔstw. PodąĪanie za zmianami w
zakresie technologii informacyjnej.
4. Aspekty humanistyczne, etyczno-prawne i społeczne technologii
informacyjnej.
Problemy swobodnego dostĊpu do informacji i nieskrĊpowanej komunikacji.
Normy prawne i etyczne korzystania z informacji Ĩródłowej. Humanistyczne,
etyczno-prawne i społeczne aspekty korzystania z technologii informacyjnej.
Zasady etyki w korzystaniu z mediów. Etyczne i prawne zagroĪenia
niewłaĞciwego posługiwania siĊ komputerami, oprogramowaniem i Ĩródłami
informacji - sposoby przeciwdziałania tym zagroĪeniom. Wpływ technologii
informacyjnej na zachowania społeczne.
TreĞci bĊdą realizowane podczas üwiczeĔ.
Zamierzone
efekty
kształcenia*
17.
Wiedza
posiada podstawową wiedzĊ teoretyczną z zakresu budowy i uĪytkowania
komputera
UmiejĊtnoĞci
potrafiü obsługiwaü komputer w zakresie wymaganym do uzyskania ECDL
Kompetencje
społeczne
rozumie potrzebĊ ciągłego dokształcania siĊ w zakresie technologii
informatycznych
Wykaz literatury
podstawowej
i uzupełniającej,
obowiązującej do zaliczenia
danego przedmiotu
- Bartosz Daniowski: "Komputer PC. ûwiczenia praktyczne". Helion 05/2002.
- Stave Sagman: "Po prostu Office 2003 PL". Helion 02/2004.
- Tom Negrino: PowerPoint. "Tworzenie prezentacji. Projekty". Helion 2005.
udział w üwiczeniach
30 godzin - ƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞŝŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
konsultacje indywidualne
5 godziny - ƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞŝŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
przygotowanie materiałów do prac zajĊciowych i prac zajĊciowych
15 godzin - ƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞŝŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
50 godziny - ƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϱϬŐŽĚǌ͘ͲŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
z bezpoĞrednim
akademickiego
1,4
samodzielna praca
studenta
0,6
DĂĐŝĞƌǌŽƌĂǌǁĞƌǇĨŝŬĂĐũĂĞĨĞŬƚſǁŬƐǌƚĂųĐĞŶŝĂĚůĂŵŽĚƵųƵ;ƉƌǌĞĚŵŝŽƚƵͿǁŽĚŶŝĞƐŝĞŶŝƵĚŽĨŽƌŵǌĂũħđ
EƵŵĞƌĞĨĞŬƚƵ
ŬƐǌƚĂųĐĞŶŝĂ
ƉƌǌĞĚŵŝŽƚŽǁĞ
ŐŽ
WZD/KdKtz&<d
<^dBE/
&ŽƌŵĂǌĂũħđ
DĞƚŽĚǇǁĞƌǇĨŝŬĂĐũŝ
KĚŶŝĞƐŝĞŶŝĞĚŽ
ĞĨĞŬƚƵ
ŬŝĞƌƵŶŬŽǁĞŐŽ
t/
<ͲWͺtϬϭ
posiada podstawową wiedzĊ teoretyczną z
zakresu budowy i uĪytkowania komputera
t
-obecnoĞü 10pkt, 30
pkt, prace zajĊciowe
2 x 30 pkt
<Ͳ<ͺtϭϭ
<Ͳ<ͺtϬϴ
hD/:%dEK_/
<ͲWͺhϬϭ
potrafiü obsługiwaü komputer w zakresie
wymaganym do uzyskania ECDL
t
2 x 30 pkt
<Ͳ<ͺhϬϰ
2 x 30 pkt
<Ͳ<ͺ<Ϭϭ
<KDWdE:^WKBE
<ͲWͺ<Ϭϭ
rozumie potrzebĊ ciągłego dokształcania siĊ
w zakresie technologii informatycznych
t
Lp.
1.
3.
4.
przedmiot
Kod przedmiotu
JĊzyk przedmiotu
5.
TreĞci programowe
6.
7.
Typ przedmiotu
przedmiot
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
dydaktycznych
przypisana
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
Metody dydaktyczne
przedmiotu
2.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
14.
15.
16.
17.
18.
19.
realizacji
Zamierzone
efekty
kształcenia*
Wychowanie fizyczne
WF.03.3.C
polski
Doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w grach zespołowych (piłka rĊczna,
piłka noĪna, piłka siatkowa, piłka koszykowa, unihokej). Gry i zabawy ruchowe kształtowanie cech motorycznych, umiejĊtnoĞci współdziałania w zespole i zdrowej
rywalizacji.
rok II, sem. III, rok III, sem. IV,
üwiczenia
Student jest zdrowy i sprawny fizycznie.
üwiczenia 60 godz.
2
UĞwiadomienie wagi kultury fizycznej w Īyciu człowieka i utrwalenie nawyku czynnego
wypoczynku.
Zabawowa Ğcisła, zadaniowa Ğcisła, zabawowa klasyczna, zabawowa naĞladowcza.
Zaliczenie na ocenĊ:
- obecnoĞü na zajĊciach (70%)
- aktywnoĞü na zajĊciach (15%)
- sportowe zachowanie „fair play” (15%).
Doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w grach zespołowych (piłka rĊczna,
piłka noĪna, piłka siatkowa, piłka koszykowa, unihokej).
Gry i zabawy ruchowe - kształtowanie cech motorycznych, umiejĊtnoĞci współdziałania w
zespole i zdrowej rywalizacji.
Wiedza
Rozumie znaczenie sprawnoĞci fizycznej oraz jej wpływ na podejmowanie decyzji
UmiejĊtnoĞci
Wybiera właĞciwą dla siebie formĊ rekreacji.
Stosuje siĊ do poznanych zasad gier i zabaw sportowych.
Swoją postawą sportową wpływa na działanie grupy.
Kompetencje
społeczne
Integruje grupĊ studentów podczas wspólnych zajĊü sportowo-rekreacyjnych.
przedmiotu
1. Grabowski H.: Teoria fizycznej edukacji. Warszawa 1997.
2. KawczyĔska-Butrym Z.: Uczelnia promująca zdrowie. Lublin 1995.
3. Kozłowski S.: Granice przystosowania. Warszawa 1986.
4. KuĔski H.: Lekarski poradnik aktywnoĞci ruchowej osób w Ğrednim wieku.
PZWL, Warszawa 1985.
1. KuĔski H.: Trening rekreacyjno-zdrowotny (w:) Droga ku zdrowiu.
Warszawa 1983.
2. Maszczak T.: Metodyka wychowania fizycznego. Warszawa 1995.
3. Ulatowski T.: Teoria sportu. t. I. Warszawa 1992
0
Inne
0
60
0
0
0
0
0
60
z bezpoĞrednim
akademickiego
2,0
samodzielna praca
studenta
0
Numer
efektu
kształcenia
przedmiotowe
go
PRZEDMIOTOWY
EFEKT KSZTAŁCENIA
Forma
zajĊü
Metody weryfikacji
Odniesienie
do efektu
kierunkowego
WIEDZA
EK-P_W01
Rozumie znaczenie sprawnoĞci fizycznej
oraz jej wpływ na podejmowanie decyzji
CW
- sportowe zachowanie „fair play”
(15%).
<Ͳ<ͺtϬϭ
UMIEJĉTNOĝCI
EK-P_U01
Wybiera właĞciwą dla siebie formĊ
rekreacji.
CW
EK-P_U02
Stosuje siĊ do poznanych zasad gier i
zabaw sportowych.
CW
EK-P_U03
Swoją postawą sportową wpływa na
działanie grupy.
CW
(15%).
(15%).
(15%).
<Ͳ<ͺhϭϬ
<Ͳ<ͺhϬϭ
<Ͳ<ͺhϬϭ
EK-P_K01
Integruje grupĊ studentów podczas
wspólnych zajĊü sportowo-rekreacyjnych.
CW
(15%).
<Ͳ<ͺ<Ϭϭ
Lp.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
przedmiot
Kod przedmiotu
JĊzyk przedmiotu
TreĞci programowe
Typ przedmiotu
przedmiot
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
dydaktycznych
przypisana
14.
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
15.
Metody dydaktyczne
16.
przedmiotu
17.
18.
19.
realizacji
Zamierzone
efekty
kształcenia*
Zarządzanie gospodarką i finansami gminy
E.20.3.C a
polski
Zarządzanie gospodarka gminy
fakultatywny
II sem III
üwiczenia
Podstawowe inf. nt zarządzania
30 godz. – stacjonarne
20 godz. – niestacjonarne
3 pkt- stacjonarne i niestacjonarne
Zaznajomienie z funkcją, zadaniami i zakresem działania gminy jako podstawowej
wspólnoty samorządowej oraz kształcenie umiejĊtnoĞci opracowywania, interpretacji oraz
prezentacji na forum grupy informacji dotyczących wybranego zagadnienia.
metody podające, üwiczenia audytoryjne, analiza aktów prawnych, danych statystycznych,
praca z materiałami Ĩródłowymi, prezentacja multimedialna, üwiczenia terenowe
ûwiczenia: aktywnoĞü podczas omawiania zagadnieĔ, przedstawiona prezentacja
multimedialna wybranej gminy.
1. Analiza danych statystycznych dotyczących wybranych gmin województwa.
2. Analiza dokumentów sprawozdawczych gmin.
3. Gry symulacyjne – Jak działa nasza gmina?
4. ûwiczenia terenowe – Funkcjonowanie wybranych gmin: wiejskiej, miejskiej oraz
połoĪonej na obszarze Natura 2000 województwa podkarpackiego.
5. Prezentacje multimedialne gmin przygotowane przez studentów.
Wiedza
ZŽǌƵŵŝĞƉƌĂǁŶĞŝĞŬŽŶŽŵŝĐǌŶĞƵǁĂƌƵŶŬŽǁĂŶŝĂĨƵŶŬĐũŽŶŽǁĂŶŝĂƐĂŵŽƌǌČĚƵ
ƚĞƌǇƚŽƌŝĂůŶĞŐŽŽƌĂǌũĞŐŽŬŽŵƉĞƚĞŶĐũĞ͘
UmiejĊtnoĞci
Umie opracowaü, interpretowaü i przedstawiaü informacje dotyczące działalnoĞci
wybranej gminy.
Kompetencje
społeczne
Jest ukierunkowany do aktywnego Īycia społecznego i zawodowego na terenach
wiejskich.
przedmiotu
Sochacka-Krysiak H. i inni, 2006: Zarządzanie gospodarką i finansami gminy, Szkoła
Główna Handlowa w Warszawie, Warszawa.
Biuletyny Informacji Publicznej wybranych gmin.
Materiały informacyjne: Głównego UrzĊdu Statystycznego, samorządów gminnych,
powiatowych i wojewódzkich.
30 stacjonarne
20 niestacjonarne
35 stacjonarne
45 niestacjonarne
0
Samodzielne przygotowywanie siĊ do üwiczeĔ (w tym przygotowanie do
zaliczenia)
Inne
75 stacjonarne
75 niestacjonarne
z bezpoĞrednim
akademickiego
1,6 stacjonarne
0,9 stacjonarne
samodzielna praca
studenta
1,4 niestacjonarne
2,1 niestacjonarne
Numer
efektu
kształcenia
przedmiotowe
go
PRZEDMIOTOWY EFEKT
KSZTAŁCENIA
Forma
zajĊü
Metody weryfikacji
Odniesienie
do efektu
kierunkowego
WIEDZA
EK-P_W01
Rozumie prawne i ekonomiczne uwarunkowania
funkcjonowania samorządu terytorialnego oraz
jego kompetencje.
CW
aktywnoĞü podczas
omawiania zagadnieĔ
40pkt, przedstawiona
prezentacja multimedialna
wybranej gminy 60pkt
<Ͳ<ͺtϭϭ
UMIEJĉTNOĝCI
EK-P_U01
Umie opracowaü, interpretowaü i przedstawiaü
informacje dotyczące działalnoĞci wybranej
gminy.
CW
aktywnoĞü podczas
<Ͳ<ͺhϬϴ
<Ͳ<ͺhϭϲ
<Ͳ<ͺhϭϳ
EK-P_K01
Jest ukierunkowany do aktywnego Īycia
społecznego i zawodowego na terenach
wiejskich.
CW
aktywnoĞü podczas
<Ͳ<ͺϬϭ
Lp.
1.
3.
4.
przedmiot
Kod przedmiotu
JĊzyk przedmiotu
5.
TreĞci programowe
6.
7.
Typ przedmiotu
przedmiot
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
dydaktycznych
przypisana
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
Metody dydaktyczne
przedmiotu
2.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
14.
15.
16.
17.
realizacji
Wiedza
18.
Zamierzone
efekty
kształcenia*
UmiejĊtnoĞci
Opis
Mikrostruktury społeczne
E.19.3.C b
Polski
Przedmiot z grupy nauk społecznych. Oprócz treĞci podstawowych obejmuje równieĪ
zagadnienia z socjologii ogólnej.
fakultatywny
II rok, III sem.
ûwiczenia
brak
30 godzin üwiczeĔ stacjonarne
20 godz. üw. niestacjonarne
3 pkt.- stacjonarne i niestacjonarne
Zapoznanie studentów z mikrostrukturami społecznymi
Praca z tekstem, analiza przypadków
Formy pomiaru/oceny pracy studenta: zaliczenie z oceną
• AktywnoĞü studenta, ocenianie ciągłe
• Przygotowanie prezentacji multimedialnej, referatu
• Kolokwium
1. Problem relacji jednostka – społeczeĔstwo
2. OsobowoĞü, socjalizacja i postawy.
3. Podstawowe cechy małych grup społecznych. Wielkie a małe grupy społeczne, rola i
znaczenie małych grup społecznych.
4. Klasyczne badania małych grup społecznych.
5. Orientacje teoretyczne w mikrosocjologii
6. Struktura grupy społecznej.
7. Typologie grup społecznych
8. Role społeczne.
9. Struktury socjometryczne, struktury komunikacyjne, struktura przywództwa.
10. Teoria grupy odniesienia.
11. Teoria integracji i dezintegracji społecznej.
12. Rodzina jako podstawowa mikrostruktura społeczna.
- posiada podstawową wiedzĊ o człowieku jako istocie społecznej, osobowoĞci,
toĪsamoĞci
- zna rodzaje małych grup społecznych i mechanizmy ich funkcjonowania
- umie analizowaü przyczyny i przebieg konkretnych procesów i zjawisk społecznych na
poziomie mikrospołecznym;
Kompetencje
społeczne
19.
przedmiotu
rozumie potrzebĊ nauki przez całe Īycie;
Aronson E. Człowiek istota społeczna, Warszawa 1995.
Bauman Z. Globalizacja. Warszawa 2000.
Bauman Z. PonowoczesnoĞü jako Ĩródło cierpieĔ. Warszawa 2000.
Goodman N. WstĊp do socjologii, PoznaĔ 1997.
Giddens A. Stanowienie społeczeĔstwa. PoznaĔ 2003.
Kłoskowska A. Socjologia kultury. PWN, Warszawa1981.
Kłoskowska A., Kultura masowa., Warszawa 1985.
Krawczyk Z., Morawski W. (red.) Socjologia. Problemy podstawowe. Warszawa 1989,
Malikowski M. Marczuk S. Socjologia ogólna. Wybór tekstów. t. I-II. Rzeszów 1991.
Rybicki P. Struktura społecznego Ğwiata. Warszawa 1979.
Szacki J. Historia myĞli socjologicznej. T. I-II, Warszawa 1981.
Sztompka P. Socjologia. Kraków 2002.
Turowski J. Socjologia. Małe struktury społeczne. Lublin 1993.
Turowski J.(red.), Socjologia. Wielkie struktury społeczne. Lublin 1994.
Weber M. Klasy, stany, partie. w: DerczyĔski J., Szacki J. Socjologia. Wybór tekstów.
Warszawa 1972, ss. 415-428.
Znaniecki F. Ludzie teraĨniejsi a cywilizacja przyszłoĞci. Warszawa 2001.
Znaniecki F. Nauki o kulturze. Warszawa 1971.
/>E^WhE<dMtd^;ŽďĐŝČǏĞŶŝĞƉƌĂĐČƐƚƵĚĞŶƚĂͿ
&ŽƌŵĂŶĂŬųĂĚƵƉƌĂĐǇƐƚƵĚĞŶƚĂ
;ƵĚǌŝĂųǁǌĂũħĐŝĂĐŚ͕ĂŬƚǇǁŶŽƑđ͕ƉƌǌǇŐŽƚŽǁĂŶŝĞƐƉƌĂǁŽǌĚĂŶŝĂ͕ŝƚƉ͘Ϳ
KďĐŝČǏĞŶŝĞƐƚƵĚĞŶƚĂ΀Ś΁
ϯϬƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϮϬŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϯϱƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϰϱŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϭϬƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞŝŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
Ϭ
hĚǌŝĂųǁđǁŝĐǌĞŶŝĂĐŚĂƵĚǇƚŽƌǇũŶǇĐŚŝůĂďŽƌĂƚŽƌǇũŶǇĐŚ
^ĂŵŽĚǌŝĞůŶĞƉƌǌǇŐŽƚŽǁǇǁĂŶŝĞƐŝħĚŽđǁŝĐǌĞŷ;ǁƚǇŵƉƌǌǇŐŽƚŽǁĂŶŝĞĚŽ
ǌĂůŝĐǌĞŶŝĂͿ
hĚǌŝĂųǁŬŽŶƐƵůƚĂĐũĂĐŚ
/ŶŶĞ
^ƵŵĂƌǇĐǌŶĞŽďĐŝČǏĞŶŝĞƉƌĂĐČƐƚƵĚĞŶƚĂ
ϳϱƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϳϱŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ǌďĞǌƉŽƑƌĞĚŶŝŵ
ƵĚǌŝĂųĞŵŶĂƵĐǌǇĐŝĞůĂ
ĂŬĂĚĞŵŝĐŬŝĞŐŽ
ϭ͕ϲƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
WƵŶŬƚǇd^ǌĂŵŽĚƵųͬƉƌǌĞĚŵŝŽƚ
Ϭ͕ϵƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ƐĂŵŽĚǌŝĞůŶĂƉƌĂĐĂ
ƐƚƵĚĞŶƚĂ
ϭ͕ϰŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
Ϯ͕ϭŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ŐŽ
WZD/KdKtz&<d
<^dBE/
&ŽƌŵĂ
ǌĂũħđ
ĞĨĞŬƚƵ
t/
EK-P_W01
- posiada podstawową wiedzĊ o człowieku jako
istocie społecznej, osobowoĞci, toĪsamoĞci
t
AktywnoĞü studenta 10pkt
Przygotowanie prezentacji
multimedialnej/referatu30pk
t
Kolokwium 60pkt
<Ͳ<ͺtϭϮ
EK-P_W02
- zna rodzaje małych grup społecznych i
mechanizmy ich funkcjonowania
t
t
Kolokwium 60pkt
<Ͳ<ͺtϬϲ
t
Kolokwium 60pkt
<Ͳ<ͺhϭϰ
hD/:%dEK_/
EK-P_U01
- umie analizowaü przyczyny i przebieg
konkretnych procesów i zjawisk społecznych na
poziomie mikrospołecznym;
t
<KDWdE:^WKBE
EK-P_K01
rozumie potrzebĊ nauki przez całe Īycie;
t
t
Kolokwium 60pkt
<Ͳ<ͺ<Ϭϭ
Lp.
1.
3.
4.
przedmiot
Kod przedmiotu
JĊzyk przedmiotu
5.
TreĞci programowe
6.
7.
Typ przedmiotu
przedmiot
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
dydaktycznych
przypisana
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
2.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
14.
15.
Metody dydaktyczne
16.
przedmiotu
17.
realizacji
18.
Zamierzone
efekty
kształcenia*
Wiedza
UmiejĊtnoĞci
Etyka biznesu
E.27.3.C a
polski
Ogólne znaczenie terminu „etyka” a etyka biznesu. Gospodarka (biznes) jako element
struktury społecznej, regulowany przez zbiór zasad moralnych. Zakresy społecznych
konfliktów lub pokoju moralnego, gdzie mogą (powinny) obowiązywaü zasady e. biznesu.
fakultatywny
rok II, sem. III
üwiczenia
brak
üwiczenia 30 godz. –stacjonarne
üw. 20 godz. niestacjonarne
3 – stacjonarne i niestacjonarne
Zapoznanie z terminami etyka, biznes i ich związkami praktyczno-teoretycznymi w Īyciu
gospodarczym i społecznym
Metody podające (wykład, objaĞnienia, dyskusje), üwiczenia audytoryjne (analiza
przypadku)
Ocena z referatu na dowolny temat z zakresu treĞci przedmiotu, aktywnoĞü na zajeciach
Ogólne znaczenie terminu „etyka” a etyka biznesu.
Gospodarka (biznes) jako element struktury społecznej, regulowany przez zbiór zasad
moralnych.
Zakresy społecznych konfliktów lub pokoju moralnego, gdzie mogą (powinny)
obowiązywaü zasady e. biznesu.
PrzedsiĊbiorstwo a konsumenci.
PrzedsiĊbiorstwo (właĞciciel) a pracownicy.
Relacje miĊdzy konkurencyjnymi firmami.
Interes własny (zysk) a etyka (czy etyczne zachowania właĞciciela firmy muszą byü
sprzeczne z jego interesem własnym).
Teorie etyczne leĪące u Ĩródeł zachowaĔ moralnych w Īyciu gospodarczym.
Kognitywizm i nonkognitywizm.
Konsekwencjonalizm i antykonseknwecjonalizm.
Etyka pomyĞlnoĞci (utylitaryzm).
Etyka hedonistyczna.
Etyka obowiązku (kantyzm).
Etyka prawa naturalnego (e. uprawnieĔ).
SprawiedliwoĞü a własnoĞü prywatna.
Etyka a biznes ponadnarodowy
Rozpoznaje relacje i zaleĪnoĞci miĊdzy przeszłoĞcią i aktualnymi zdarzeniami w
kontekĞcie gospodarczym i społecznym oraz pojĊcia związane z komunikowaniem
społecznym, interpretuje zmiany zachodzące lokalnie i regionalnie, stosuje narzĊdzia
public relations mające wpływ na wizerunek przedsiĊbiorstwa
Gromadzi historyczne i współczesne informacje o zaleĪnoĞciach miĊdzy gospodarką i
paĔstwem, interpretuje zmiany zachodzące lokalnie i regionalnie, stosuje narzĊdzia public
relations mające wpływ na wizerunek przedsiĊbiorstwa
Kompetencje
społeczne
19.
przedmiotu
PostĊpuje etycznie w ramach wyznaczonych ról, dba o pozytywny obraz przedsiĊbiorstwa
w oczach mediów i opinii publicznej, wpływa na kształt kultury osobistej w pracy
1. Chryssides G. D., Kaler J. H., Wprowadzenie do etyki biznesu, Warszawa 1999.
2. Dietl J, Gasparski W. (red.) Etyka biznesu, Warszawa 1997.
1. Vardy P.,Grosch P., Etyka, PoznaĔ 1995.
30 stacjonarne
20 niestacjonarne
35 stacjonarne
45 niestacjonarne
0
zaliczenia)
Inne
75 stacjonarne
75 niestacjonarne
z bezpoĞrednim
akademickiego
1,6 stacjonarne
0,9 stacjonarne
samodzielna praca
studenta
1,4 niestacjonarne
2,1 niestacjonarne
Numer
efektu
kształcenia
przedmiotowe
go
PRZEDMIOTOWY EFEKT
KSZTAŁCENIA
Forma
zajĊü
Metody weryfikacji
Odniesienie
do efektu
kierunkowego
WIEDZA
EK-P_W01
Rozpoznaje relacje i zaleĪnoĞci miĊdzy przeszłoĞcią
i aktualnymi zdarzeniami w kontekĞcie
gospodarczym i społecznym oraz pojĊcia związane
z komunikowaniem społecznym, interpretuje
zmiany zachodzące lokalnie i regionalnie, stosuje
narzĊdzia public relations mające wpływ na
wizerunek przedsiĊbiorstwa
ûW
Referat 70pkt
AktywnoĞü 30pkt
<Ͳ<ͺtϬϳ
Referat 70pkt
AktywnoĞü 30pkt
<Ͳ<ͺhϭϭ
UMIEJĉTNOĝCI
EK-P_U01
Gromadzi historyczne i współczesne informacje o
zaleĪnoĞciach miĊdzy gospodarką i paĔstwem,
interpretuje zmiany zachodzące lokalnie i
regionalnie, stosuje narzĊdzia public relations
mające wpływ na wizerunek przedsiĊbiorstwa
ûW
EK-P_K01
PostĊpuje etycznie w ramach wyznaczonych ról,
dba o pozytywny obraz przedsiĊbiorstwa w oczach
mediów i opinii publicznej, wpływa na kształt
kultury osobistej w pracy
ûW
Referat 70pkt
AktywnoĞü 30pkt
<Ͳ<ͺ<Ϭϭ
Lp.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
przedmiot
Kod przedmiotu
JĊzyk przedmiotu
TreĞci programowe
Typ przedmiotu
przedmiot
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
dydaktycznych
przypisana
14.
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
15.
Metody dydaktyczne
16.
przedmiotu
17.
realizacji
Wiedza
18.
Zamierzone
efekty
kształcenia*
UmiejĊtnoĞci
Kompetencje
społeczne
ZrównowaĪony rozwój obszarów wiejskich
Instytut Społeczno – Artystyczny
E.35.5.C b
polski
Rozwój obszarów wiejskich
fakultatywny
rok II.sem III
üwiczenia
brak
30 godz. stacjonarne
20 godz. niestacjonarne
Zapoznanie z głównymi zagadnieniami dotyczącymi problematyki zrównowaĪonego
rozwoju regionalnego, zadaniami i instrumentami polityki regionalnej UE, procesami
dotyczącymi budowania i realizacji polityki regionalnej UE w systemie instytucjonalnym
Wspólnot Europejskich oraz kluczowymi problemami w zakresie rozwoju regionalnego
i realizacji zadaĔ związanych z nowoczesną infrastrukturą wsi.
metody podające, üwiczenia audytoryjne, metoda projektów, analiza materiałów
Ĩródłowych, üwiczenia terenowe
ûwiczenia: aktywnoĞü podczas omawiania zagadnieĔ, opracowana inwentaryzacja
wybranego terenu wiejskiego pod kątem zagadnieĔ zrównowaĪonego rozwoju obszarów
wiejskich.
ûwiczenia terenowe – obszar Natura 2000 oraz Lokalna Grupa Działania.
1. Nowoczesna infrastruktura wsi.
2. Koncepcja „Trwałego rozwoju”.
3. Koncepcja „Trwałego rolnictwa”.
4. WskaĨniki trwałoĞci gospodarstwa rolniczego.
5. Wspólna Polityka Rolna – dąĪenie do zrównowaĪonego rozwoju obszarów wiejskich
Charakteryzuje wielofunkcyjny rozwój obszarów wiejskich oraz moĪliwoĞü wykorzystania
Ğrodków unijnych w działalnoĞci około rolniczej.
Poddaje samoocenie obecnie stosowane rozwiązania prawne i organizacyjne dotyczące
polityki rozwoju regionalnego obszarów wiejskich.
Opracowuje inwentaryzacjĊ wybranego terenu wiejskiego pod kątem zagadnieĔ
zrównowaĪonego rozwoju obszarów wiejskich
Wykorzystuje wiedzĊ i umiejĊtnoĞci w celu okreĞlenia priorytetów sprawnego działania,
jest ukierunkowany do aktywnego Īycia społecznego i zawodowego na terenach
wiejskich.
19.
przedmiotu
ChądzyĔski J., Nowakowska A., Przygodzki Z., Region i jego rozwój w warunkach
globalizacji, Warszawa 2007.
Pietrzyk I., Polityka regionalna Unii Europejskiej i regiony w paĔstwach członkowskich,
Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004.
DomaĔski R., : Gospodarka przestrzenna. Podstawy teoretyczne. Warszawa 2006.
ChądzyĔski J.,, A. Nowakowska, Z. Przygodzki: Region i jego rozwój w warunkach
globalizacji. Wydawnictwa CeDeWu. Warszawa 2007.
Majewski J.: Trwały rozwój i trwałe rolnictwo, Wydawnictwo SGGW, Warszawa, 2008.
Udział w üwiczeniach
zaliczenia)
Inne
30 stacjonarne
20 niestacjonarne
35 stacjonarne
45 niestacjonarne
0
75 stacjonarne
75 niestacjonarne
z bezpoĞrednim
akademickiego
1,6 stacjonarne
0,9 stacjonarne
samodzielna praca
studenta
1,4 niestacjonarne
2,1 niestacjonarne
Numer
efektu
kształcenia
przedmiotowe
go
PRZEDMIOTOWY EFEKT
KSZTAŁCENIA
Forma
zajĊü
Metody weryfikacji
Odniesienie
do efektu
kierunkowego
WIEDZA
EK-P_W01
Charakteryzuje wielofunkcyjny rozwój obszarów
wiejskich oraz moĪliwoĞü wykorzystania
Ğrodków unijnych w działalnoĞci około rolniczej.
CW
aktywnoĞü podczas
omawiania zagadnieĔ,
opracowana inwentaryzacja
wybranego terenu
wiejskiego pod kątem
zagadnieĔ zrównowaĪonego
rozwoju obszarów
wiejskich.
<Ͳ<ͺtϬϯ
<Ͳ<ͺtϭϰ
UMIEJĉTNOĝCI
EK-P_U01
Poddaje samoocenie obecnie stosowane
rozwiązania prawne i organizacyjne dotyczące
polityki rozwoju regionalnego obszarów
wiejskich.
CW
aktywnoĞü podczas
wybranego terenu
rozwoju obszarów
wiejskich.
<Ͳ<ͺhϬϯ
EK-P_U02
Opracowuje inwentaryzacjĊ wybranego terenu
wiejskiego pod kątem zagadnieĔ
zrównowaĪonego rozwoju obszarów wiejskich
CW
aktywnoĞü podczas
wybranego terenu
rozwoju obszarów
wiejskich.
<Ͳ<ͺhϬϵ
EK-P_K01
Wykorzystuje wiedzĊ i umiejĊtnoĞci w celu
okreĞlenia priorytetów sprawnego działania,
jest ukierunkowany do aktywnego Īycia
społecznego i zawodowego na terenach
wiejskich.
CW
aktywnoĞü podczas
wybranego terenu
rozwoju obszarów
wiejskich.
<Ͳ<ͺ<Ϭϱ
Lp.
1.
2.
przedmiot
Kod przedmiotu
4.
JĊzyk przedmiotu
5.
TreĞci programowe
6.
7.
Typ przedmiotu
przedmiot
Formuła przedmiotu
Wymagania wstĊpne
dydaktycznych
przypisana
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
Metody dydaktyczne
przedmiotu
9.
10.
11.
12.
13.
14.
15.
16.
E.14.3.W a
3.
8.
Historia myĞli ekonomicznej
17.
realizacji
18.
Zamierzone
efekty
kształcenia*
Wiedza
polski
Przedmiot myĞli ekonomicznej. Poglądy ekonomiczne i najwaĪniejsi przedstawiciele.
Społeczno – ekonomiczne aspekty wczesnego chrzeĞcijaĔstwa. MyĞl ekonomiczna
ĝredniowiecza. MyĞl i polityka merkantylizmu. Fizjokratyzm i jego wpływ na rozwój
myĞli ekonomicznej. Szkoła klasyczna – charakterystyka poglądów myĞlicieli szkoły
klasycznej. Europejska myĞl antykapitalistyczna i antyklasyczna. Ekonomia
subiektywizmu – charakterystyka i przedstawiciele. Poglądy ekonomiczne Keynesa i ich
znaczenie. Polska myĞl ekonomiczna (koniec XVIII wieku do 1939 r.). Główne kierunki
współczesnej myĞli ekonomicznej.
fakultatywny
rok II, sem. III
wykład
Podstawowa wiedza historyczna
wykłady 30 godz. – stacjonarne
wyk. 20 godz. – niestacjonarne
3 – stacjonarne i niestacjonarne
Ukazanie rozwoju i modyfikacji myĞli ekonomicznej na przestrzeni wieków.
Wykład problemowy, wykład z prezentacją multimedialną
Zaliczenie pisemne, pytania otwarte.
Przygotowanie referatu na temat uzgodniony z prowadzącym.
Przedmiot myĞli ekonomicznej.
MyĞl ekonomiczna staroĪytnej Grecji.
StaroĪytny Rzym – poglądy ekonomiczne i najwaĪniejsi przedstawiciele. Społeczno –
ekonomiczne aspekty wczesnego chrzeĞcijaĔstwa.
MyĞl ekonomiczna ĝredniowiecza.
MyĞl i polityka merkantylizmu.
Fizjokratyzm i jego wpływ na rozwój myĞli ekonomicznej.
Szkoła klasyczna – charakterystyka poglądów myĞlicieli szkoły klasycznej.
Europejska myĞl antykapitalistyczna i antyklasyczna.
Historyzm i jego wpływ na epokĊ.
Katolicyzm społeczny w XIX i XX wieku.
Marksizm i jego rozwój.
Ekonomia subiektywizmu – charakterystyka i przedstawiciele.
Poglądy ekonomiczne Keynesa i ich znaczenie.
Polska myĞl ekonomiczna (koniec XVIII wieku do 1939 r.).
Główne kierunki współczesnej myĞli ekonomicznej.
Wymienia podstawowe nurty myĞli ekonomicznej na przestrzeni wieków
Rozpoznaje relacje i zaleĪnoĞci pomiĊdzy przeszłoĞcią a aktualnymi wydarzeniami
Analizuje róĪne nurty myĞli ekonomicznej oraz tło historyczne omawianych okresów
UmiejĊtnoĞci
Kompetencje
społeczne
19.
przedmiotu
Analizuje zjawiska społeczno - ekonomiczne wystĊpujące na przestrzeni dziejów, stosuje
nowoczesne techniki pozyskiwania, klasyfikowania i analizowania informacji
Wyszukuje i systematyzuje informacje dotyczące historii myĞli ekonomicznej, korzysta z
bibliografii, baz danych, mediów
Uznaje i szanuje róĪnice punktów widzenia związane z róĪnym podłoĪem narodowym i
kulturowym
Potrafi współdziałaü w grupie, gdzie przyjmuje róĪne role
WyjaĞnia potrzebĊ uczenia siĊ przez całe Īycie
1. Spychalski G., Zarys historii myĞli ekonomicznej, Warszawa – ŁódĨ 1999.
2. Stankiewicz W., Historia myĞli ekonomicznej, Warszawa 1998.
1. Bartkowiak R., Historia myĞli ekonomicznej, Warszawa 2003.
2. Landreth H., Historia myĞli ekonomicznej, Warszawa 1998.
3. Pipes R., WolnoĞü a własnoĞü, Warszawa 2000.
4. Historia idei politycznych- wybór tekstów Ĩródłowych w opracowaniu St. Filipowicz,
Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2006.
Samodzielne studiowanie treĞci wykładów (w tym przygotowanie do zaliczenia)
Inne
30 stacjonarne
20 niestacjonarne
35 stacjonarne
45 niestacjonarne
0
75 stacjonarne
75 niestacjonarne
z bezpoĞrednim
akademickiego
1,6 stacjonarne
0,9 stacjonarne
samodzielna praca
studenta
1,4 niestacjonarne
2,1 niestacjonarne
Numer
efektu
kształcenia
przedmiotowe
go
PRZEDMIOTOWY EFEKT
KSZTAŁCENIA
Forma zajĊü
Metody
weryfikacji
Odniesienie
do efektu
kierunkowego
WIEDZA
EK-P_W01
Wymienia podstawowe nurty myĞli
ekonomicznej na przestrzeni wieków
EK-P_W02
Rozpoznaje relacje i zaleĪnoĞci pomiĊdzy
przeszłoĞcią a aktualnymi wydarzeniami
EK-P_W03
Analizuje róĪne nurty myĞli ekonomicznej oraz
tło historyczne omawianych okresów
W
W
W
UMIEJĉTNOĝCI
Zaliczenie pisemne,10
pytaĔ otwartych 60pkt
Referat 40pkt
<Ͳ<ͺtϬϯ
Referat 40pkt
<Ͳ<ͺtϬϴ
Referat 40pkt
<Ͳ<ͺtϭϭ
EK-P_U01
Analizuje zjawiska społeczno - ekonomiczne
wystĊpujące na przestrzeni dziejów, stosuje
nowoczesne techniki pozyskiwania,
klasyfikowania i analizowania informacji
EK-P_U02
Wyszukuje i systematyzuje informacje dotyczące
historii myĞli ekonomicznej, korzysta z
bibliografii, baz danych, mediów
W
W
Referat 40pkt
<Ͳ<ͺhϬϮ
Referat 40pkt
<Ͳ<ͺhϭϬ
EK-P_K01
EK-P_K02
EK-P_K03
Uznaje i szanuje róĪnice punktów widzenia
związane z róĪnym podłoĪem narodowym i
kulturowym
Potrafi współdziałaü w grupie, gdzie przyjmuje
róĪne role
WyjaĞnia potrzebĊ uczenia siĊ przez całe Īycie
W
W
W
Referat 40pkt
<Ͳ<ͺ<Ϭϭ
Referat 40pkt
<Ͳ<ͺ<Ϭϯ
Referat 40pkt
<Ͳ<ͺ<Ϭϭ
Lp.
Opis
przedmiot
Filozofia współczesnoĞci
3.
Kod przedmiotu
͘ϭϰ͘Ϯ͘tď
4.
JĊzyk przedmiotu
5.
TreĞci programowe
6.
Typ przedmiotu
polski
najwaĪniejsze kierunki filozoficzne, ze szczególnym uwzglĊdnieniem podkategorii
filozofii współczesnej, tj.: fenomenologii, hermeneutyki, filozofii analitycznej,
neokantyzmu, postmodernizmu, psychologii analitycznej, teorii krytycznych i
neotomizmu, pragmatyzmu i scjentyzmu
obowiązkowy do ukoĔczenia semestru i studiów
7.
rok II, semestr III
8.
9.
Formuła przedmiotu
wykład
10.
Wymagania wstĊpne
brak
dydaktycznych
przypisana
30 godz. stacjonarne
20 godz. niestacjonarne
1.
2.
11.
12.
Celem przedmiotu jest zapoznanie studentów z podstawowymi pojĊciami filozoficznymi i
kierunkami w filozofii współczesnej. WłaĞciwe precyzowanie odpowiedzi i zadawanie
pytaĔ w odniesieniu do danego typu filozofa, czy teĪ koncepcji filozoficznej, rozróĪnianie
podstawowych koncepcji, dziedzin i kierunków filozoficznych, umiejĊtnoĞü postawienia
tezy.
Wykład konwersatoryjny, materiały audiowizualne, dyskusja
13.
ZałoĪenia i cele
modułu/przedmiotu
14.
Metody dydaktyczne
15.
przedmiotu
zaliczenie ustne na ocenĊ obejmujący treĞci merytoryczne przedmiotu
16.
realizacji
- przedstawienie ogólnej problematyki dotyczącej podstawowych zagadnieĔ z wiedzy
filozoficznej,
- paradygmat filozofii XX wieku
- Fryderyk Nietzsche
- hermeneutyka i Wilhelm Dilthey
- Henri Bergson
- neokantyzm marburski i badeĔski
- Edmund Husserl
- Ludwig Wittgenstein
- Martin Heidegger
- neotomizm
- pragmatyzm
- postmodernizm
TreĞci realizowane podczas wykładów
17.
Zamierzone
efekty
kształcenia*
Wiedza
UmiejĊtnoĞci
ma podstawową wiedzĊ o dziejach filozofii i głównych szkołach filozofii współczesnej
potrafi posługiwaü siĊ kategoriami filozoficznymi w celu analizy zjawisk współczesnoĞci
umie powiązaü okreĞlone kategorie z poszczególnymi koncepcjami filozoficznymi
Kompetencje
społeczne
18.
przedmiotu
przygotowany jest do uczestniczenia w Īyciu kulturalnym (czynnie i biernie) regionu i
kraju
Literatura podstawowa
1. W. Mackiewicz. Filozofia współczesna w zarysie, Warszawa 2008.
2. W.J. Siemek. Wykłady z filozofii nowoczesnoĞci, Warszawa 2012.
3. W. Tatarkiewicz. Historia filozofii (róĪne wyd.).
4. Wprowadzenie do filozofii. Przewodnik. T I-III Lublin 2000.
Literatura uzupełniająca
5. M.A. Krąpiec, Dzieła zebrane, Lublin 1993.
6. Wprowadzenie do filozofii, Lublin 1992.
/>E^WhE<dMtd^;ŽďĐŝČǏĞŶŝĞƉƌĂĐČƐƚƵĚĞŶƚĂͿ
&ŽƌŵĂŶĂŬųĂĚƵƉƌĂĐǇƐƚƵĚĞŶƚĂ
;ƵĚǌŝĂųǁǌĂũħĐŝĂĐŚ͕ĂŬƚǇǁŶŽƑđ͕ƉƌǌǇŐŽƚŽǁĂŶŝĞƐƉƌĂǁŽǌĚĂŶŝĂ͕ŝƚƉ͘Ϳ
hĚǌŝĂųǁǁǇŬųĂĚĂĐŚ
KďĐŝČǏĞŶŝĞƐƚƵĚĞŶƚĂ΀Ś΁
ϯϬƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϮϬŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
^ĂŵŽĚǌŝĞůŶĞƐƚƵĚŝŽǁĂŶŝĞƚƌĞƑĐŝǁǇŬųĂĚſǁ;ǁƚǇŵƉƌǌǇŐŽƚŽǁĂŶŝĞĚŽ
ǌĂůŝĐǌĞŶŝĂͿ
hĚǌŝĂųǁŬŽŶƐƵůƚĂĐũĂĐŚ
/ŶŶĞ
ϯϱƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϰϱŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϭϬƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞŝŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
Ϭ
^ƵŵĂƌǇĐǌŶĞŽďĐŝČǏĞŶŝĞƉƌĂĐČƐƚƵĚĞŶƚĂ
ϳϱƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ϳϱŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ǌďĞǌƉŽƑƌĞĚŶŝŵ
ƵĚǌŝĂųĞŵ
ŶĂƵĐǌǇĐŝĞůĂ
ĂŬĂĚĞŵŝĐŬŝĞŐŽ
ϭ͕ϲƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
WƵŶŬƚǇd^ǌĂŵŽĚƵųͬƉƌǌĞĚŵŝŽƚ
Ϭ͕ϵƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ƐĂŵŽĚǌŝĞůŶĂƉƌĂĐĂ
ƐƚƵĚĞŶƚĂ
ϭ͕ϰŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
Ϯ͕ϭŶŝĞƐƚĂĐũŽŶĂƌŶĞ
ŐŽ
WZD/KdKtz&<d
<^dBE/
&ŽƌŵĂ
ǌĂũħđ
ĞĨĞŬƚƵ
t/
<ͲWͺtϬϭ
ma podstawową wiedzĊ o dziejach filozofii i
głównych szkołach filozofii współczesnej
t
zaliczenie ustne 3 pytania na
ocenĊ obejmujący treĞci
merytoryczne przedmiotu
<Ͳ<ͺtϭϮ
hD/:%dEK_/
<ͲWͺhϬϭ
<ͲWͺhϬϮ
potrafi posługiwaü siĊ kategoriami
filozoficznymi w celu analizy zjawisk
współczesnoĞci
umie powiązaü okreĞlone kategorie z
poszczególnymi koncepcjami filozoficznymi
t
t
<Ͳ<ͺhϬϮ
<Ͳ<ͺhϭϴ
<KDWdE:^WKBE
<ͲWͺhϬϭ
potrafi posługiwaü siĊ kategoriami
filozoficznymi w celu analizy zjawisk
współczesnoĞci
t
<Ͳ<ͺ<Ϭϭ

Lp. Elementy składowe sylabusu 1. Nazwa modułu/ przedmiotu

Transkrypt

Podobne dokumenty

NAZWISKO I IMIĘ

10 Koszty sądowe w postępowaniu przed sądem administracyjnym

plan_pracy_dypl_pol komputer pokładowy

Deklaruję wybór powyższego tematu PLAN PRACY DYPLOMOWEJ

szczegóły

Wygeneruj PDF dla tej strony

Lp. Elementy składowe sylabusu Opis 1. Nazwa modułu/ przedmiotu

szczegóły

06 planowanie, rekrutacja i selekcja pracowników

Instrukcja postępowania