"Maluję dźwiękiem"

"Maluję dźwiękiem"
Nauczycielka muzyki oraz teatru w programie polskim i MYP, załoŜycielka
i dyrygent szkolnego chóru, wyjątkowa osobowość. Pani ElŜbieta
Niczyporuk, o swojej pracy opowiada z entuzjazmem i pasją...
GAZETA ONIRYCZNA: Chór AKADEMOS jest bardzo młody, powstał zaledwie dwa
lata temu. Jak wyglądały początki szkolnego chóru i Pani dyrygenckiej kariery?
Pani ELśBIETA NICZYPORUK: Emisją głosu, dyrygenturą i chóralistyką interesowałam
się od zawsze. Od dziecka kochałam śpiew i sceniczne występy. Mając naście lat, załoŜyłam
swój własny, mały chórek, dla którego robiłam wielogłosowe opracowania utworów chętnie
śpiewane przez moje koleŜanki. Z prawdziwą chóralistyką i dyrygenturą zetknęłam się na
studiach, gdzie pod bacznym okiem prof. Jaworskiego kreśliłam w powietrzu swoje pierwsze
schematy. JuŜ będąc na pierwszym roku studiów, dostałam się do doskonałego chóru
Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej, z którym śpiewałam przez pięć lat. To właśnie
wtedy postanowiłam, Ŝe kiedyś załoŜę swój własny chór i podejmując pracę w naszej szkole
wiedziałam, Ŝe przyszedł czas na zrealizowanie tych marzeń. Tak powstał chór
AKADEMOS. Pamiętam, Ŝe na pierwsze zajęcia we wrześniu 2006 roku przyszło tylko
siedem dziewczynek, ale nie zraziło mnie to! Dziś, po dwóch i pół roku, jest nas juŜ
trzydziestka – to duŜy sukces! Cieszę się, Ŝe w nasze szeregi wreszcie wstąpili chłopcy, bo to
oni nadają głębi naszym wykonaniom. A i dziewczyny chętniej przychodzą na próby, odkąd
panowie pojawili się w chórze...
GO: "Kiedy płynie muzyka, świat staje się piękniejszy"; Wokaliści potrafią
wyczarować inną rzeczywistość. Co Pani, jako dyrygentka, czuje w trakcie koncertu?
EN: KaŜdy koncert jest dla mnie i chórzystów potęŜną dawką adrenaliny, jest krokiem do
innego świata. Tak, dzięki muzyce świat staje się piękniejszy, a jeśli mogę przyczynić się do
tego choćby w najmniejszym stopniu, to jest to wspaniałe. Niestety nie mam zdolności
plastycznych, więc cieszę się, Ŝe dzięki moim „magicznym” gestom mogę malować
rzeczywistość dźwiękiem.
GO: Ta rzeczywistość jest odbierania bardzo pozytywnie zarówno przez społeczność
szkoły, jak i profesjonalne jury. Który z dotychczasowych koncertów zasługuje na
szczególne uznanie?
EN: Bez wątpienia największym sukcesem chóru było wystawienie musicalu "Do
Paderewskiego… z powrotem”. Do dziś zbieram gratulacje od bardzo wielu osób. To było
ogromne wyzwanie, któremu wszyscy - wokaliści, chór, tancerze - sprostali w stu procentach.
Jestem z tego bardzo dumna i uwaŜam to za jeden z największych sukcesów zawodowych w
moim Ŝyciu.
GO: Chór regularnie bierze udział w wielu konkursach, zdobył juŜ wiele nagród. Którą
z nich ceni Pani najbardziej?
EN: Najbardziej? To trudne pytanie, bo wszystkie są dla mnie bardzo waŜne. Myślę jednak,
Ŝe najbliŜszy mojemu sercu jest Srebrny Dyplom zdobyty w konkursie „Śpiewającej Polski”
w czerwcu 2008 roku. Był to konkurs, w którym Chór wziął udział beze mnie (miałam
powaŜne problemy zdrowotne) i wiem, Ŝe dziewczyny wyśpiewały to srebro dla mnie.
Pamiętam, Ŝe kiedy pierwszy raz zobaczyłam nagranie DVD z tego konkursu, byłam bardzo
wzruszona. Jurorzy stwierdzili wówczas, Ŝe dziewczyny widziały mnie oczami wyobraźni i
wszystko wykonały tak, jak je prosiłam. Było to bardzo trudne, gdyŜ dyrygent nadaje tempo,
pokazuje czas rozpoczęcia i zakończenia utworu… Wiem, Ŝe chórzystki dały z siebie wtedy
naprawdę wszystko. Bardzo im za to dziękuję!
GO: Takie efekty na pewno wymagają sporo pracy.
EN: Tak, to bardzo pracochłonne i czasem ogromnie męczące. Uwierzcie, Ŝe prawidłowy
śpiew, to cięŜka praca całego ciała. Muszę tu chyba dodać, Ŝe ja nie potrafię opracować
utworu „jako tako”. On po prostu musi brzmieć super! Na szczęście mam całą armię ludzi
chętnych do pracy, którzy kochają to, co robią. MoŜe czasami mają delikatne kryzysy, ale
któŜ z nas ich nie ma…
GO: Myślę, Ŝe muszą to kochać, skoro wkładają w to tyle pracy i serca. JuŜ sama
częstotliwość prób wielu osobom wydaje się barierą nie do pokonania, natomiast
chórzyści prawie zawsze znajdują na nie czas i siły.
EN: Tak, frekwencja na zajęciach jest bardzo wysoka, zwłaszcza, Ŝe są to aŜ cztery godziny
tygodniowo, a nasza młodzieŜ ma przecieŜ sporo innych zajęć. Ufam, Ŝe jeśli kogoś nie ma,
to znaczy, Ŝe naprawdę nie mógł być na próbie i nie opuścił jej z lenistwa. MoŜe właśnie
dlatego nie wymagam pisemnego usprawiedliwiania nieobecności.
GO: Czy Pani rodzina podąŜa Pani muzycznym szlakiem?
EN: Moja rodzina jest dla mnie największym oparciem w tym, co robię. Zarówno mąŜ jak i
moje kochane dzieciaczki dzielnie radzą sobie, kiedy ja muszę wyjść na kolejny koncert, czy
wyjechać na warsztaty, szkolenia. Zawsze towarzyszą mi na wszystkich waŜniejszych
koncertach i ta świadomość, Ŝe są tuŜ za moimi plecami, dodaje mi pewności siebie. Jestem
im za to ogromnie wdzięczna.
GO: Co dalej? Czy ma Pani plany i marzenia związane z muzyką?
EN: CóŜ… czas pokaŜe, moŜe wpadnie jakieś złoto?
GO: Za rozmowę dziękują Marcelina Buda i Aneta Dziechciaruk.