Poradnik Win2000 XP mod 16 z 7.01.2007

Poradnik Win2000 XP mod 16 z 7.01.2007

KONFIGURACJA SYSTEMU WINDOWS
2000 / XP
GARŚĆ, PRAKTYCZNIE ZEBRANYCH PORAD KONFIGURACJI I
MODYFIKACJI SYSTEMU OPERACYJNEGO WINDOWS
2000/XP
WSZYSTKIE PRZEDSTAWIONE W PORADNIKU INFORMACJE, ZOSTAŁY
PRZETESTOWANE I DOKŁADNIE SPRAWDZONE PRZEZ OKRES OD 1 do 3 LAT.
WIĘKSZOŚĆ WYKONANYCH ZMIAN ZOSTAŁA WPROWADZONA NA STAŁE W
MOIM SYSTEMIE.
Autor: Andrzej Dropik
1. WSTĘP
Poradnik ten powstał pod wpływem własnych doświadczeń, podczas pracy na komputerze.
Ukazuje początkującym uŜytkownikom PC, jak i tym bardziej zaawansowanym,
Ŝe sami moŜemy dać sobie radę z konfiguracją i ustawieniem systemu Windows.
Zawarte w nim informacje i materiały są zbiorem własnych doświadczeń, wielu prób,
przeprowadzania zmian, usprawnień, modyfikacji systemowych oraz zorganizowania tego
wszystkiego co mamy na dysku w sprawnie działającą całość.
Skłamałbym, gdybym napisał, Ŝe do wszystkiego doszedłem sam - większość
ogólnodostępnych informacji zdobyłem czytając wiele czasopism, ksiąŜek oraz korzystając z
Internetu, do czego wszystkich gorąco zachęcam. Nie sposób pominąć roli, jaką odegrali inni
zaawansowani uŜytkownicy PC-tów w drodze do zdobytej przeze mnie wiedzy, którą w
połączeniu z własnymi pomysłami wykorzystałem do przeprowadzenia szeregu zmian i
modyfikacji systemowych, co w duŜej mierze przyczyniło się do podniesienia jego
wydajności, stabilności, komfortu pracy oraz nadania mu niepowtarzalnego, indywidualnego
charakteru. Przedstawione informacje przeznaczone są przede wszystkim dla systemów
operacyjnych Windows 2000 / XP, ale większość z nich z powodzeniem moŜemy zastosować
w starszych systemach 98 i Millenium.
Niektórzy z nas na pewno pamiętają, co się działo zaraz po kupnie i rozpakowaniu
komputera. Część próbowała sama zainstalować system, inni juŜ mieli zainstalowany, a
jeszcze innych wyręczył w tym zaprzyjaźniony informatyk.
Na tym jednak nasze kłopoty się nie kończyły. Ile razy przy instalacji róŜnych programów,
dodatkowego sprzętu, czy nawet przy penetrowaniu zawartości naszego dysku zabrnęliśmy w
ślepy zaułek, wydawałoby się, bez wyjścia? Sami najlepiej wiemy, ile kosztowało nas to
nerwów, czasu, a w końcu i tak biegliśmy do znajomych lub serwisu po pomoc.
W przedstawionych poradach znajdziemy informacje, które nawet niedoświadczonemu
uŜytkownikowi komputera pomogą w prosty sposób poradzić sobie z nękającymi go
problemami. Jedynym warunkiem jest podstawowa znajomość zasad korzystania z systemu
operacyjnego Windows, czyli: umiejętność tworzenia nowych folderów, dokumentów, ich
przenoszenie, kopiowanie, zmiana nazwy, usuwanie. Na pewno równieŜ przyda się wiedza na
temat połoŜenia podstawowych folderów, takich jak: Moje dokumenty, Mój komputer, Panel
sterowania, Windows itp. Informacje na wszystkie podstawowe tematy bez problemu
znajdziemy w czasopiśmie Komputer Świat i podręcznikach opisujących podstawy przygody
z komputerem. Wszystkie zmiany, modyfikacje i usprawnienia przedstawione w tym
poradniku zostały sprawdzone na róŜnej konfiguracji sprzętowej. Daje to nam pełną
gwarancję ich prawidłowego działania i wyklucza wszelkie niespodzianki.
Stosując się do wskazówek, będziemy się cieszyć sprawnym i przejrzystym systemem
operacyjnym Windows.
2. MAMY NOWY KOMPUTER
Mamy juŜ wymarzony komputer, podłączony - i co dalej?
JeŜeli jeszcze nie jest podłączony, musimy zrobić to sami, postępując zgodnie z posiadanymi
instrukcjami. Większość podręczników w sposób wyczerpujący opisuje to zagadnienie, a
poza
tym wtyki i gniazda róŜnią się budową i kolorem, trudno więc przy zachowaniu odrobiny
ostroŜności o pomyłkę. JeŜeli nie mamy jeszcze zainstalowanego systemu operacyjnego, nie
pozostaje nam nic innego, jak go zainstalować.
2
3. POMOCNE DODATKI
(UŜytkownicy mający juŜ dysk podzielony na partycje i zainstalowany system
operacyjny mogą od razu przejść do dalszych punktów, w których szczegółowo opisany
jest proces konfiguracji i ustawień systemowych).
Procesu tworzenia i formatowania partycji celowo nie opisuję w początkowej fazie tego
poradnika, choć operacja ta moŜe wydawać się nam banalnie prosta, to wykonując ją za
pomocą narzędzi dostarczonych razem z systemem, czyha na nas wiele pozornie drobnych
pułapek, co moŜe stanowić barierę nie do pokonania dla początkującego uŜytkownika (np.
inna wielkość klastra, jaki jest tworzony podczas formatowania spod Windows 2000 lub
konieczność ręcznego przerwania procesu instalacji plików systemowych po zakończonym
formatowania kolejnej partycji (przy ich większej ilości) itd. Dlatego na tym etapie czynność
tą musimy powierzyć bardziej doświadczonym kolegom (koleŜankom), bądź serwisowi, który
cały proces wykona za pomocą profesjonalnych narzędzi. Zanim przystąpimy po raz pierwszy
do instalacji systemu operacyjnego Windows 2000 lub XP, powinniśmy zgromadzić
odpowiednie dodatki np.: zbiór ikon, kursorów, dźwięków, tapet i co najwaŜniejsze, nowy
zestaw niezbędnych sterowników do: płyty głównej, karty graficznej, dźwiękowej, sieciowej,
myszy i innych urządzeń zewnętrznych oraz programy, bez których nasz komputer będzie
praktycznie bezuŜytecznym urządzeniem. Wszystkie dodatki i większość opisanych
programów moŜemy bez problemu znaleźć na darmowej płycie CD dołączonej na Ŝyczenie
do tego poradnika lub na płytach CD z czasopism, takich jak: PC World Komputer, PC
Format, Enter, Komputer Świat, Komputer Świat Twój Niezbędnik, Komputer Świat Ekspert
itp. lub poprosić znajomego o pobranie ich z Internetu. Większość z nich po zainstalowaniu
systemu operacyjnego skopiujemy na dysk twardy np. D:\ (do utworzonego przez nas
folderu Akcesoria i podfolderów o nazwie symbolizującej ich zawartość).
4. INSTALACJA SYSTEMU OPERACYJNEGO
4.1. Przygotowanie dyskietek startowych do Windows 2000
Instalację nowego systemu operacyjnego Windows 2000 lub XP rozpoczynamy od
przygotowania oryginalnej bootującej płyty z Windowsem XP lub 4 sztuk dyskietek
startowych,
plus płyty instalacyjnej z systemem Windows 2000.
O ile w pierwszym przypadku nie będziemy mieć problemów, to przy niektórych wydaniach
Windows 2000 dyskietki startowe musimy wykonać sami.
UWAGA!
W tym celu na sprawnym komputerze przeprowadzamy pełne formatowanie 4 szt. dyskietek
Wkładamy pierwszą dyskietkę do stacji i klikamy dwa razy LPM na
ikonę Mój komputer.
W otwartym oknie PPM jeden raz klikamy na ikonę Stacji dyskietek
3.5”, a w rozwiniętym menu przechodzimy do polecenia Formatuj.
W oknie Formatuj A:\
klikamy LPM na przycisk Rozpocznij.
3
W następnym oknie, jakie się pojawi klikamy na przycisk OK
Po zakończeniu operacji formatowania dyskietki pojawi się okno informujące nas o tym
fakcie. Zamykamy je przyciskiem OK. Cały proces powtarzamy jeszcze trzykrotnie, aŜ do
momentu sformatowania ostatniej, czwartej dyskietki.
Kolejnym etapem jest utworzenie dyskietek startowych instalatora do systemu Windows
2000. Wkładamy pustą, sformatowaną dyskietkę do stacji dyskietek i dysk CD systemu
Windows 2000 Professional do stacji CD-ROM.
JeŜeli mamy aktywną opcję autostartu
CD-ROMU, po chwili automatycznie
pojawi się okno powitalne systemu Win
2000 i wybieramy opcję Przeglądaj ten
dysk CD-ROM
JeŜeli opcja autostartu jest nieaktywna, klikamy dwukrotnie na ikonę napędu CD-ROM
w oknie Mój komputer. Pojawia się kolejne okno (z zawartością płyty instalacyjnej CD),
w którym klikamy dwukrotnie na ikonę „Bootdisk”. W otwartym katalogu Bootdisk znajdują
się dwa pliki: „Makeboot.exe” i „Makebt32.exe”.
4
JeŜeli wykonujemy dyskietki startowe spod Windows 98/ME, uŜywamy pliku
„Makeboot.exe”, w przypadku wykonywania dyskietek startowych spod Windows
2000/NT/XP, pliku „Makebet32.exe”.
Po podwójnym kliknięciu np. na plik „Makeboot.exe”, pojawia się okno trybu tekstowego.
Wkładamy do napędu pierwszą dyskietkę.
- W oknie trybu tekstowego z klawiatury wpisujemy literę napędu: A
- Wyświetla się dodatkowy komunikat, po którym wciskamy klawisz Enter.
- Następuje kopiowanie plików.
Gdy dyskietka zostaje zapełniona, komputer prosi o następną.
W ten sposób utworzyliśmy cztery dyskietki instalacyjne (startowe), które zawczasu warto
odpowiednio oznaczyć, aby uniknąć problemów podczas instalacji systemu operacyjnego.
5
4.2.Konfiguracja ustawień BIOS-u
Wbrew pozorom jest to jedna z prostszych czynności, jakie przyjdzie nam wykonać.
Całą operację zaczynamy od skonfigurowania BIOS-u i sposobu, w jaki nasz komputer
przeprowadza bootowanie. W tym celu zaraz po uruchomieniu komputera wciskamy
najczęściej klawisz Delete – informacja ta widoczna jest na ekranie startowym w dolnym
lewym rogu (Press DEL to enter SETUP).
JeŜeli mamy kłopot z odczytaniem powyŜszej informacji, moŜemy zatrzymać zmieniające się
komunikaty wciskając klawisz Pause/Break. Kontynuowanie bootowania wznawiamy
wciskając klawisz Enter.
Po wejściu do BIOS-u widzimy jego menu główne.
Klawiszami kierunkowymi (strzałkami) przechodzimy do pozycji Advanced BIOS Features
6
i wciskając klawisz Enter wchodzimy do podmenu Frist Boot Device ,
w którym, uŜywając klawiszy Page UP i Page Down ustawiamy opcję rozruchową z:
napędu CD-ROM
(Frist Boot Device CDROM)
napędu stacji dyskietek A3.5
(Frist Boot Device Floppy)
lub
w zaleŜności od tego, czy instalację będziemy przeprowadzać z płyty CD, czy dyskietek A
3.5”, jak w przypadku Windows 2000.
Wybór opcji kończymy wciskając klawisz Esc, aby opuścić okno zaawansowanych opcji
i powrócić do menu głównego. Zapisujemy przeprowadzone przez nas zmiany poprzez
zaznaczenie klawiszami kierunkowymi opcji o nazwie Save & Exit Setup:
znajdującej się przewaŜnie w prawym dolnym rogu ekranu i wciskamy klawisz Enter.
Ukazuje się nowe okno z pulsującą literą (Y), potwierdzające przeprowadzone zmiany
i opuszczenie BIOS-u.
Wciskamy klawisz Y, wkładamy do napędu płytę lub dyskietkę instalacyjną systemu.
Po naciśnięciu na klawisz Enter następuje ponowne uruchomienie komputera i rozruch z
wybranego nośnika.
Rozpoczyna się proces uruchomienia sytemu i jego instalacja na twardym dysku komputera.
7
4.3. I faza procesu instalacji systemu operacyjnego Windows
Podczas instalacji systemu Windows 2000 z dyskietek, proces ładowania plików przebiega
automatycznie, w przeciwieństwie do instalacji Windows XP z krąŜka CD, gdzie zostanie on
poprzedzony komunikatem:
(Dowolny klawisz spowoduje rozruch z dysku CD)
Wciskamy dowolny klawisz np.
Enter i ukazuje nam się ekran
instalacyjny, a w dolnej jego
części informacja o ładowanych plikach.
Instalowanie (ładowanie) plików z dyskietek i płyty CD ma identyczny przebieg, z tą róŜnicą,
Ŝe podczas korzystania z dyskietek zostaniemy poproszeni o włoŜenie do stacji kolejnych
nośników i trwa to odpowiednio dłuŜej, a po zakończeniu ładowania plików na dysk
zostaniemy poproszeni o płytę instalacyjną systemu.
Po chwili na ekranie ukazuje się nam plansza zapraszająca do programu instalacyjnego.
Wciskamy klawisz Enter w celu kontynuowania instalacji systemu.
8
Zapoznajemy się treścią umowy licencyjnej przewijając okno klawiszami Page Up/Down.
Po zapoznaniu się z jej treścią wciskamy klawisz F8 i przechodzimy do następnej planszy, na
której widzimy informacje o partycjach i ich rozmiarze (ostatnią partycję 2 MB rezerwuje
sobie system Windows 2000 na dodatkowe operacje).
Klawiszami kierunkowymi zaznaczamy partycję C i naciskamy klawisz Enter.
Pojawia nam się ekran wyboru systemu plików – zaznaczamy ostatnią pozycję Pozostaw
bieŜący system plików nienaruszony (bez zmian) i naciskamy klawisz Enter.
W nowym oknie obserwujemy postęp kopiowania plików na dysk twardy, a w kolejnym
jesteśmy informowani o ponownym uruchomieniu komputera po określonym czasie (15 sek.).
9
4.4. II faza procesu instalacji systemu operacyjnego Windows
Dalsza instalacja przebiega juŜ w trybie graficznym. Interfejs okien dla systemu Windows
2000 i XP znacznie róŜni się od siebie wyglądem, ale jej przebieg jest bardzo zbliŜony.
Na ekranie pojawia się kreator instalacji:
Dla Windows 2000
i
dla Windows XP
Naciskamy klawisz Enter w celu kontynuowania instalacji. Następuje wykrywanie urządzeń:
mysz, klawiatura, urządzenia Plug and Play. Podczas tej operacji ekran moŜe zacząć migać
lub na chwilę zgasnąć (nie wpadajmy w panikę), po chwili wszystko wraca do normy i
przechodzimy do następnego okna z ustawieniami regionalnymi i układem klawiatury.
W oknie z ustawieniami regionalnymi nie zmieniamy domyślnych ustawień. Przechodzimy
do kolejnego klikając na przycisk Dalej.
10
W nowym oknie w pola wpisujemy nazwisko, imię uŜytkownika i organizację.
Dla uproszczenia proponuję w pierwsze pole wpisać swoje imię, a w drugie np. UŜytkownik.
Klikamy na Dalej.
W kolejnym oknie musimy wpisać klucz instalacyjny, który powinien znajdować się na
opakowaniu płyty CD lub przy wersji systemu OEM, na naklejce z kodem paskowym.
Klikamy na Dalej.
Następne okno umoŜliwia nam zmianę nazwę komputera na dowolną np. Speed. W polach
poniŜej proponuję nie wpisywać hasła, zamiast tego zaznaczamy kliknięciem PPM pierwsze
pole i naciskamy klawisz Enter i tą samą czynność powtarzamy w polu drugim, w celu jego
zlikwidowania.
Przechodzimy do kolejnego okna klikając na przycisk Dalej.
11
MoŜemy teraz ustawić datę i strefę czasową, ale zazwyczaj nie ma takiej potrzeby.
Klikamy na przycisk Dalej.
Zaznaczamy drugą pozycję: Ustawienia
niestandardowe,
klikamy na przycisk Dalej i w nowym oknie
odznaczamy
pozycję Udostępnianie plików i drukarek w sieci
Microsoft
..... i decyzję zatwierdzamy klawiszem OK w dolnej
części
okna.
(W systemie Windows XP widzimy jeszcze jedną
zaznaczoną pozycję: Harmonogram pakietów QoS, którą
pozostawiamy bez zmian).
12
Przechodzimy do kolejnego okna klikając na przycisk Dalej, w którym pozostawiamy
zaznaczoną pozycję i wpis bez zmian.
przyciskiem Dalej rozpoczynamy proces instalacji i konfiguracji komponentów systemu
Windows 2000/XP, widoczny w oknie postępu. Czas jego trwania wynosi od kilkunastu do
kilkudziesięciu minut, zaleŜnie od szybkości komputera.
Po zakończeniu procesu usuwania plików tymczasowych, pojawia się ostatnie okno.
Wykonujemy polecenia w nim zawarte (wyjmujemy dysk CD z napędu), klikamy na przycisk
Zakończ. Następuje samoczynne ponowne uruchomienie komputera.
13
5. PIERWSZE KROKI
5.1. Zapoznajemy się z systemem
Pierwszym oknem, jakie pojawi się przy ponownym uruchomieniu systemu, po pomyślnie
przeprowadzonej instalacji jest okno logowania.
Jako, Ŝe wcześniej zlikwidowaliśmy hasło teraz wystarczy nacisnąć klawisz Enter lub uŜyć
przycisku OK, aby zakończyć proces uruchamiania systemu i przejść do ekranu powitalnego.
W przypadku systemu Windows XP zostaniemy poproszeni o wpisanie nazwy uŜytkownika.
Pozostaje nam jeszcze proces rejestracji Windows 2000 i aktywacji Windows XP, ale na to
mamy w przypadku tego drugiego 14 dni czasu i zajmiemy się tym w dalszej kolejności.
Na ekranie widzimy główne okno zachęcające nas do zapoznania się z Windows a dolnej
części na Pasku zadań przy przycisku Start dymek: (kliknij, aby rozpocząć).
Pomiędzy systemami Windows – 2000 i XP, szczególnie bezpośrednio po instalacji istnieją
dość spore róŜnice w interfejsie graficznym. Jest to spowodowane są brakiem sterowników w
systemie 2000 a do tych zamieszczonych w XP, moŜna równieŜ mieć wiele do Ŝyczenia (są
całkowicie przestarzałe). Obraz jest widoczny w 16 bitowej palecie kolorów w niskiej
rozdzielczości i o niskiej częstotliwości odświeŜania ekranu. Ulegnie to dopiero zmianie po
zainstalowaniu i konfiguracji odpowiednich sterowników.
14
5.2. Wyłączamy Połączenie Lokalne
Pracę z nowo zainstalowanym systemem i jego konfigurację proponuję rozpocząć od
wyłączenia uruchomionego na starcie Połączenia lokalnego , które ma
miejsce, gdy mamy zainstalowaną kartę sieciową i jesteśmy podłączeni
do Internetu.
Windows 2000:
Klikamy LPM na przycisk Start na Pasku zadań i w rozwiniętym menu przechodzimy do
zakładki Ustawienia / Połączenia sieciowe i telefoniczne.
W nowym oknie, dwukrotnie klikamy na ikonę Połączenie lokalne a w następnym na
przycisk Właściwości.
W oknie Właściwości: Połączenie lokalne zaznaczamy
opcję PokaŜ ikonę na pasku zadań podczas połączenia,
klikamy na przycisk OK, zamykamy okno Stan:
Połączenie lokalne, klikając na przycisk Zamknij.
Widzimy teraz ikonę Połączenie lokalne w zasobniku
systemowym, klikamy na nią PPM i wybieramy z menu
polecenie Wyłącz.
Odtąd, do momentu jak sami nie uruchomimy
połączenia z Internetem ikona będzie nie widoczna.
15
Windows XP:
Przechodzimy do Panelu sterowania w menu Start.
W otwartym jego oknie klikamy link Połączenia sieciowe
i internetowe.
W dolnej części okna wybieramy kolejny
link Połączenia sieciowe.
W otwartym oknie Połączenia sieciowe, PPM klikamy na ikonie Połączeń sieciowych i z
rozwiniętego memu przechodzimy do polecenia Właściwości.
W oknie Właściwości: Połączenie lokalne postępujemy identycznie jak przy systemie 2000
zaznaczając opcję PokaŜ ikonę na pasku zadań podczas połączenia. Zmianę zatwierdzamy
przyciskiem OK i Zamknij.
Informacja!
Uruchamiając po raz pierwszy okno Panelu sterowania w
Windows XP proponuję od razu przejść z widoku kategorii
do widoku normalnego (uprości to nam nawigację i
wyszukiwanie ikon systemowych). Aby to wykonać w
otwartym oknie Panelu sterowania w jego lewej górnej
części klikamy na polecenia Przełącz do widoku klasycznego.
5.3. Instalacja i konfiguracja podstawowych sterowników
Aby wszystkie urządzenia zamontowane w komputerze mogły prawidłowo funkcjonować
naleŜy zainstalować odpowiednie do nich sterowniki. Dotyczy to równieŜ urządzeń
zewnętrznych takich jak mysz, drukarka, skaner, pad do gier itd.
Do podstawowych sterowników zaliczamy sterownik do płyt głównej, karty graficznej i
dźwiękowej. Warto za w czasu, zaopatrzyć się w najnowsze ich wersje (otrzymane przy
zakupie komputera lub podzespołów sterowniki na płytach CD są z reguły juŜ przestarzałe),
zapobiegnie to ewentualnemu wystąpieniu konfliktów, a na pewno zapewni większą
stabilność i wydajność danego urządzenia i całego systemu. Wymaga to od nas podstawowej
znajomości PC-ta. Musimy określić, jaki chipset posiada płyta główna np.: VIA lub NVidia
nForce 2 itd. Ma to kolosalne znaczenie dla wyboru rodzaju sterownika, szczególnie, gdy
sami się w niego zaopatrujemy pobierając go z Internetu, prosząc o to znajomego lub
korzystając z płyt CD zamieszczonych w czasopismach. Podobnie postępujemy dobierając
sterowniki do karty graficznej, inne będą do kart Radeon z chipsetem ATI a inne do kart
Nvidi z chipsetem GeForce. To samo dotyczy modelu karty dźwiękowej i nie waŜne czy
posiadamy kartę zintegrowana z płytą główną czy montowaną osobno. Jedno jest pewne, na
stronie Internetowej producenta zawsze znajdziemy odpowiednie informacje i najnowsze ich
wersje.
Instalując sterowniki do urządzeń, moŜemy w przypadku braku ich cyfrowego podpisu
spotkać się z informującym nas o tym fakcie oknem. Ignorujemy to ostrzeŜenie klikając na
przycisk Tak, aby kontynuować proces instalacji
16
5.3.1. Sterowniki do płyty głównej
Zawsze jako pierwszy instalujemy sterownik do płyty głównej. Podczas instalacji musimy
zwrócić uwagę, aby odpowiednie opcje w oknach były zaznaczone (AGP, IDE, USB itp.).
W większości, jej przebieg jest w pełni automatyczny i nasza rola kończy się na klikaniu
przycisku OK, Dalej lub Next .
Po zakończonym procesie komputer powinien uruchomić się ponownie, jeŜeli to nie nastąpi
musimy zrobić to sami klikając na przycisk Start na Pasku zadań i wybierając zakładkę
Zamknij (Wyłącz komputer) a w oknie Uruchom ponownie.
5.3.2. Sterownik do karty graficznej
Drugim w kolejności sterownikiem, jaki zainstalujemy jest sterownik do karty graficznej.
Na przykładzie popularnych kart graficznych z układem GeForce przestawię w skrócie proces
instalacji sterowników Nvidi.
JeŜeli dysponujemy sterownikiem pobranym z Internetu bądź na płycie CD z czasopisma, to
po kliknięciu na jego ikonę nastąpi proces wypakowania plików. Na tym etapie mamy jeszcze
moŜliwość wyboru dysku / folderu, na którym będzie to miało miejsce. Proponuję tą opcje
pozostawić bez zmian, program rozpakuje się na dysku C:\w folderze Nvidia, który później
moŜemy usunąć do kosza. Po rozpakowaniu, samoczynnie następuje proces instalacji, ekran
na moment moŜe przybrać kolor czarny i migać, co jest zjawiskiem normalnym.
Po zakończeniu w ostatnim oknie przyciskiem Zakończ lub OK potwierdzamy ponowne
uruchomienie komputera.
5.3.2.1. Podstawowa konfiguracja karty graficznej
Po ponownym uruchomieniu komputera przystępujemy do podstawowej konfiguracji
ustawień karty graficznej, (przebieg zaprezentuję na przykładzie karty, Ganiwarda z
chipsetem GeForce, dla kart graficznych z chipsetem ATI opcje ustawiamy te same, jedynie
umiejscowienie przycisków i zakładek będzie się róŜnić). Klikamy PPM na Pulpicie i w
rozwiniętym menu przechodzimy do zakładki Właściwości. W nowym oknie klikamy na
zakładkę Ustawienia.
W oknie Właściwości: Ekran zmieniamy
paletę kolorów z 16 bitów na 32 bity i klikamy
na przycisk Zastosuj a w nowym oknie
potwierdzamy zmianę klikając na przycisk
OK.
W polu Obszar ekranu, ustawiamy
suwakiem rozdzielczość 1024 na 768
(dla monitorów od 17”) i klikamy na przycisk
Zastosuj, a w oknie informacyjnym na OK.
17
Po ustawieniu palety kolorów i obszaru ekranu,
pozostając nadal w oknie Właściwości: Ekran
przechodzimy
do
konfiguracji
ustawień
zaawansowanych.
Klikamy
na
przycisk
Zaawansowane a w kolejnym oknie, w polu
Zgodność sprawdzamy czy jest zaznaczona
opcja:
Zastosuj nowe ustawienia bez ponownego
uruchomienia komputera, jeŜeli nie, to ją dajemy
i klikamy kolejno na przyciski Zastosuj i Ok.
Jednym z waŜniejszych parametrów, jakie musimy jeszcze zmienić jest częstotliwość
odświeŜania ekranu, która ma niebagatelny wpływ na komfort pracy i nasz wzrok.
W górnej części okna przechodzimy do zakładki Monitor.
W polu Ustawienia Monitora zmieniamy
Częstotliwość odświeŜania. W tym celu
rozwijamy pole i wybieramy wartość 85 Hz.
Zapisujemy zmiany klikając na Zastosuj a w
nowym
oknie
potwierdzamy
decyzję
przyciskiem OK. Ekran po krótkotrwałym
wygaśnięciu uruchomi się w wybranej przez
nas częstotliwości.
Kolejną czynnością jest ustawienie globalnej konfiguracji sterownika karty graficznej.
W tym celu klikamy na zakładkę z nazwą naszej karty i przechodzimy do jej okna z
rozwiniętym dodatkowym menu.
18
Klikając na poszczególne zakładki w rozwiniętym menu, obserwujemy zmieniające się okna
z roŜnymi opcjami i ustawieniami.
Przeciętnego uŜytkownika, większość z tych opcji raczej nie zainteresuje a ponadto, są one
ściśle związane z wydajnością karty graficznej, jaką posiadamy. Dla tego, proponuję opcje w
dwóch pierwszych zakładkach Dostosowanie ekranu i Taktowanie trybu wyświetlania
pozostawić bez zmian.
Zajmiemy się trzecia zakładką Ustawienia wydajności i jakości.
Dwie pierwsze pozycje w polu Ustawienia
globalne sterownika (Ustawienia wygładzania
obrazu i Filtr anizotropowy) mają bezpośredni
wpływ na jakość wyświetlanej grafiki,
szczególnie w grach. Usunięcie zaznaczenie Pod
kontrolą aplikacji w lewym dolnym rogu i
ustawienie suwaka na wartość x2 - zwiększy
jakość generowanego przez kartę obrazu, (zbyt
duŜa wartość np., 4x, x8, przy słabszym sprzęcie
moŜe spowodować nawet całkowity brak płynności obrazu ), dla tego na tym etapie
najrozsądniej pozostawić opcję bez zmian czyli pod kontrolą aplikacji.
Następna opcja, Wydajność systemu pozwala nam
na określenie za pomocą suwaka parametrów
pracy karty graficznej a dokładniej uzyskanie
robocze, ulepszeń jakości dla aplikacji Direct 3D
i
OpenGL.
Tutaj
teŜ
moŜemy
poeksperymentować, juŜ bez tak drastycznych
skrótów jak w poprzedniej opcji. Zmiany
zatwierdzamy klikając na klawisz Zastosuj.
UWAGA!
Zmiany w zakładce Ustawienia kolorów przeprowadzamy po odpowiednim ustawieniu opcji
wyświetlania i geometrii ekranu na monitorze.
Zakładka Ustawienia kolorów pozwala na
zdefiniowanie własnych ustawień a za razem
polepszenie jakości wyświetlanego obrazu.
Zanim przystąpimy do zmian w lewej części
okna w polach Zastosuj zmiany koloru, tak
aby objęły, zmieniamy w górnym okienku
opcję z Pulpit na Wszystko i sprawdzamy czy
w poniŜszym oknie równieŜ figuruje wpis Wszystkie.
Z prawej strony okna w polu Cyfrowa głębia klawiszami kierunkowymi <- : -> lub za pomocą
kursora myszy, zmieniamy ustawienie (odpowiednią jakość uzyskamy poprzez trzykrotne
naciśnięcie przycisku kierunkowego: ->). Identycznie postępujemy przy pozycji Kontrast,
przesuwając suwak na wartość 102% lub 103%. Pozycja Jasność pozwala na zdefiniowanie
własnych ustawień, szczególnie przydatnych przy oglądaniu filmów, które z reguły są
ciemniejsze. Przeprowadzone zmiany zatwierdzamy przyciskiem Zastosuj i klikając na
przycisk Zapisz jako... moŜemy je zapisać pod własna nazwą, co umoŜliwi nam ich szybki
wybór. W kaŜdej chwili moŜemy powrócić do standardowych ustawień wyświetlania obrazu
klikając na przycisk Przywróć domyślne.
19
Ostatnim etapem konfiguracji karty graficznej jest opcja Narzędzia.
Klikamy na zakładkę Narzędzia w rozwiniętym
dodatkowym menu, W oknie obok w polu
Narzędzia skrótów usuwamy oba zaznaczenia.
Zmiany zatwierdzamy kolejno przyciskami
Zastosuj i OK.
W pozostałych zakładkach: Układ ekranu, Rozdzielczość ekranu i tempa odswieŜania,
Zarządzanie pulpitami oraz Edytowanie memu nie przeprowadzamy Ŝadnych zmian.
Zamykamy okna klikając dwa razy na przycisk OK i uruchamiamy ponownie komputer.
5.3.3. Sterownik do karty dźwiękowej
Opis instalacji sterownika dźwięku oprę o oprogramowanie do najpopularniejszych kart
dźwiękowych, zintegrowanych z płyta główną, na chipsecie AC97 Realtek ALC.
Tym razem jednak, nie będziemy uruchamiać procesu instalacyjnego z płyty lub dysku
twardego, ale poprzez aktualizację sterownika z panelu MenadŜera urządzeń. W ten sposób
zainstalujemy tylko niezbędne składniki, potrzebne do prawidłowej pracy karty dźwiękowej,
bez zbędnego obciąŜania systemu niepotrzebną ilością dodatkowych plików i bibliotek DLL.
Rozpoczynamy od kliknięcia PPM na ikonę Mój komputer (w Windows XP ikonę Mój
komputer odnajdziemy w menu Start) i wybraniu z rozwiniętego menu zakładki Właściwości.
W
oknie
Właściwości
systemu
przechodzimy do zakładki Sprzęt,
i przycisku MenadŜer urządzeń .
W oknie MenadŜera urządzeń rozwijamy wpis
ze znakiem zapytania, informujący o braku
sterownika do naszej karty dźwiękowej i
klikamy na niego PPM a z rozwiniętego menu
wybieramy Właściwości. W nowym oknie
przechodzimy na zakładkę Sterownik i klikamy
na przycisk Aktualizuj sterownik.
W następnych oknach zaznaczamy odpowiednią
opcję wyszukiwania plików sterownika np. z dysku, CD-ROM, innej lokalizacji, którą
musimy dokładnie określić.
UWAGA!
Pliki sterownika jeŜeli były ściągnięte z Internetu lub znajdują się na płycie CD z czasopisma
przed instalacją muszą być wypakowane na dysk twardy (najlepiej do nowo utworzonego w
tym celu folderu o takiej samej nazwie jak sterownik), w przeciwnym razie nie zostaną
odnalezione, nawet jeŜeli wskaŜemy ich dokładną lokalizację.
O zakończonej pozytywnie operacji wyszukiwania, zostaniemy poinformowani stosownym
komunikatem. Potwierdzając przyciskiem OK rozpoczynamy pobieranie plików sterownika.
Po zakończeniu zamykamy wszystkie otwarte okna i uruchamiamy ponownie komputer.
20
Tym razem po ponownym uruchomieniu, słyszymy powitalne dźwięki płynące z głośników.
Pora zabrać się za nie i odpowiednio skonfigurować pozostałe opcje Audio.
Kolejno przechodzimy do Menu start \ Ustawienia \ Panel sterowania (w Windows XP dla
naszej wygody w Panelu sterowania włączamy Standardowy widok).
W oknie Panelu sterowania odnajdujemy i klikamy
podwójnie na ikonę Dźwięki i multimedia.
W nowym oknie Właściwości: Dźwięki i multimedia,
zaznaczamy w polu Głośność dźwięku opcję PokaŜ
wskaźnik na pasku zadań i klikamy na przycisk
Zastosuj.
W polu Schemat ustawiamy w okienku opcje Brak
dźwięków i potwierdzamy decyzję przyciskiem
Zastosuj.
W polu Zdarzenia dźwiękowe odszukujemy po kolei
dwie pozycje: Zatrzymanie krytyczne i OpróŜnienie
kosza.
Zaznaczamy pierwszą i klikamy na przycisk Przeglądaj.
W oknie Przeglądania odnajdujemy nasz folder z
dźwiękami audio aby wybierać właściwy dla danego
zdarzenia dźwięk. Zamykamy okno przeglądania
klikając na klawisz OK. Identycznie postępujemy z drugim zdarzeniem OpróŜnienie kosza.
Przeprowadzone zmiany zapisujemy pod własna nazwą klikając na przycisk Zapisz jako w
polu Schemat. Wszystkie zmiany zatwierdzamy przyciskiem Zastosuj i zamykamy okno
klikając na przycisk OK.
Pierwszą widoczną zmianą jaka przeprowadziliśmy jest widok ikony głośniczka w Zasobniku
systemowym.
Klikamy na nią PPM i z menu wybieramy polecenie Otwórz regulację głośności.
W nowym oknie Volume control na Pasku narzędziowym
przechodzimy do Opcji i w menu do Właściwości.
W oknie Właściwości w panelu PokaŜ następujące
sterowniki głośności zaleŜnie od sprzętu jakim
dysponujemy zaznaczamy pozycję: Wolume control,
Wave, SW synth, Subwoower, Center, CD Player, Line In,
Microphone, PC Speaker.
Wybór kończymy klikając na
przycisk OK.
21
Ponownie otwieramy okno Volume control oraz zakładkę Właściwości.
Przechodzimy do panelu Center (nazwa panelu moŜe być inna, zaleŜnie od
typu karty dźwiękowej) i klikamy na przycisk Zaawansowane. W oknie
Zaawansowane sterowniki dla: Center w panelu Inne sterowniki dajemy
zaznaczenie przy pozycji 1
Switch Mic-In to Center/LFE
Output i Zamykamy okno
klikając
na
przycisk
Zamknij.
Większość płyt głównych posiada obecnie zintegrowaną 5-cio lub 6-cio kanałową kartę
dźwiękową, do której mamy podłączony zestaw nagłaśniający. Z tego względu musimy
sprawdzić i ewentualnie skonfigurować rodzaj podłączonych do karty głośników.
Klikamy PPM na ikonę głośnika w Zasobniku systemowym i wybieramy zakładkę Ustaw
właściwości audio.
W oknie Właściwości: Dźwięki i multimedia
przechodzimy do zakładki Audio i przycisku
Zaawansowane.
W nowym oknie Zaawansowane właściwości audio
przechodzimy do panelu Ustawienia głośników i z
rozwiniętej listy wybieramy opcję najbardziej zbliŜoną do
posiadanego zestawu muzycznego.
Ostatnim etapem ustawień, na przykładzie 5-cio kanałowej karty Realtek ALC Series AC'97
jest jej przetestowanie i konfiguracja dodatkowego oprogramowania, które jest automatycznie
instalowane razem z sterownikiem dźwięku.
Otwieramy okno Panelu sterowania, odnajdujemy i klikamy dwukrotnie na
ikonę Sound Effect Manager. (Wygląd i nazwa ikony moŜe być róŜna od
podanej).
W otwartym oknie AC97 Audio Configutation moŜemy spokojnie przyjrzeć się
poszczególnym zakładką i ich ustawieniom.
- Sound Effect: ustawienia pozostawiamy bez zmian.
22
- Equalizer:
do wyboru mamy 12 zdefiniowanych ustawień,
które dowolnie moŜemy korygować. Zmiany
zatwierdzamy klikając na przycisk Save, a w
nowym oknie Save Preset wpisujemy własną
nazwę. Zamykamy okno
zapisując
jednocześnie
ustawienia
klikając
na
przycisk Save.
- Speaker Configuration: określenia rodzaju podłączonych urządzeń takich jak głośniki,
ustawienia pozostawiamy bez zmian.
- Speaker Test:
Klikając po kolei na widoczne w oknie głośniki
sprawdzamy poprawność ich podłączenia.
- S/PDIF-Out: ustawienia pozostawiamy bez zmian.
- HRTF Demo: tester dźwięku przestrzennego.
W panelu HRTF 3D Positional Audio moŜemy wybrać w
kolejnych oknach Sound - gatunek testowego dźwięku,
Path - pozycję otaczającego nas dźwięku,
Environment – rodzaj efektu dźwiękowego.
Test rozpoczynamy klikając na przycisk Start
Kończymy klikając na przycisk Stop
- Microphone: opcję Noise Suppression
pozostawiamy nie zaznaczoną
(wyjątek stanowi podłączony do komputera mikrofon).
- General: okno informacyjne. Całość zamykamy klikając na przycisk OK i uruchamiamy
ponownie komputer.
23
5.3.4. Sterownik do portów USB
Ponownie otwieramy okno Właściwości systemu wybieramy zakładkę Sprzęt, i klikamy na
przycisk MenadŜer urządzeń.
UWAGA!
W systemie Windows XP do prawidłowego zainstalowania portów USB niezbędny jest zbiór
poprawek w postaci Serwis Packa 1 lub 2
W oknie rozwijamy napis ze znakiem zapytania
informujący o braku sterownika do portu USB,
klikamy na niego PPM a z rozwiniętego menu
wybieramy zakładkę Właściwości. W nowym oknie
przechodzimy do zakładki Sterownik i klikamy na
przycisk Aktualizuj sterownik. Po zakończeniu
wyszukiwania w określonej lokalizacji i instalacji
sterownika do portów USB zamykamy otwarte okna i
uruchamiamy ponownie komputer.
5.3.5. Dodatkowe niezbędne oprogramowanie
Instalacja podstawowych sterowników nie gwarantuje nam jeszcze pełnej satysfakcji z
posiadanego sprzętu. Do pełni szczęścia musimy zainstalować pakiet poprawek do systemu
operacyjnego Windows, wydany w postaci Service Packa. Do Windows 2000 jest to obecnie
SP4, a do Windows XP: SP2.
Bez zainstalowanego DirectaX w najnowszej wersji teŜ nie mamy co marzyć o grach.
A dodatek w postaci przeglądarki Internet Explorer 6 SP1 uzupełnionej o pakiet poprawek
zapewniający podstawy bezpieczeństwa i nowe funkcje, teŜ jest wymaganym składnikiem
systemu Windows 2000.
5.3.5.1. Service Pack
UWAGA!
Na części płyt instalacyjnych (nowsze wydania) system Windows jest juŜ zintegrowany ze
zbiorem poprawek tzw. Service Packiem w jedną całość. W takim wypadku nie
przeprowadzamy jego ponownej instalacji.
Service Pack jest zbiorem wszystkich poprawek i łatek do systemu Windows wydanych przez
Microsoft. Ma on za zadanie zwiększenie stabilności, funkcjonalności, kontabilności
sprzętowej i bezpieczeństwa przy korzystaniu z Internetu. Instalujemy zawsze najnowszy
pakiet poprawek, dostępny na stronie Microsoftu:
dla Windows 2000 – SP4
http://www.microsoft.com/downloads/details.aspx?FamilyID=1001aaf1-749f-49f4-8010297bd6ca33a0&displaylang=pl
lub na stronie Komputer Świat:
http://www.komputerswiat.pl/download/001-os_poprawki_win2000.html
i dla Windows XP – SP2 (dostępny tylko na stronie Windows Update) lub na płytach CD.
http://update.microsoft.com/windowsupdate
24
Instalację Service Packa przeprowadzamy bezpośrednio po instalacji podstawowych
sterowników i wstępnej konfiguracji systemu. Podczas tego procesu nie mamy moŜliwości
wyboru ścieŜki instalacyjnej i nasza rola sprowadza się do klikania na przycisk Dalej w
kolejnych oknach kreatora, aŜ do momentu zakończenia instalacji, co moŜe zając parę minut
zaleŜnie od szybkości komputera. Po zakończonej aktualizacji systemu niezbędne jest
ponowne uruchomienie komputera.
Informacja!
Podczas przechodzenia poprzez kolejne okna kreatora instalacji, w końcowej fazie mamy
moŜliwość wykonania kopii zapasowej plików systemowych i instalację plików
umoŜliwiających od instalowanie Service Packa, czyli powrotu do poprzedniego stanu.
Proponuję odznaczenia tej opcji (nie wykonujemy kopii), ze względu na znaczną oszczędność
miejsca na dysku i brak innej alternatywy dla zbioru wydanych poprawek.
5.3.5.2. DirectX
Jest to niezbędny składnik systemu Windows odpowiedzialny za prawidłowe przetwarzanie
grafiki 3D, tekstur i wszystkiego co jest związane z renderowanym obrazem.
DirectX zapewnia lepszą współpracę z kartami graficznymi i muzycznymi,
Pamiętajmy o instalacji najnowszej jego wersji, dla zapewnia jak największej wydajność i
poprawności wyświetlania grafiki, szczególnie w grach.
Plik do pobrania ze strony Microsoftu:
http://www.microsoft.com/downloads/details.aspx?FamilyID=0a9b6820-bfbb-4799-9908d418cdeac197&displaylang=pl
lub innego serwisu internetowego np.: CHIP PL:
http://download.chip.pl/download_51709.html?cm_cmd=3&cm_id=36472&cm_thread=3647
2
Instalacja DirectaX w zasadzie sprowadza się do kliknięcia na ikonie programu
wykonawczego lub na odnośniku, gdy instalację przeprowadzamy z krąŜka CD dołączonego
np.: do czasopisma. Po automatycznym rozpakowaniu plików, klikamy na przycisk Dalej w
kolejnych oknach kreatora instalacji. Nie mamy tutaj Ŝadnego wpływu na wybór ścieŜki
instalacyjnej jak i instalowane składniki. Po zakończonym sukcesem procesie instalacji
zostajemy poproszeni w oknie kreatora o wyraŜenie zgody na ponowne uruchomienie
komputera.
UWAGA!
Instalowanie starszej wersji DirestaX (o niŜszym numerze) na nowszą, moŜe być powodem
nie stabilnej pracy systemu operacyjnego a nawet jego uszkodzenia. Dla tego, naleŜy zwrócić
szczególną uwagę podczas procesu instalowania na dysku twardym gier (bardzo często do
nich dołączany jest DirectX), aby w odpowiednim momencie, przewaŜnie w końcowej fazie
instalacji w oknie kreatora odznaczyć pozycję odpowiedzialną za jego instalację.
Informacja
Po zainstalowaniu Serwice Packa 2 do systemu operacyjnego Windows XP, w którego skład
wchodzą pliki DirectX9c nie ma konieczności jego ponownej instalacji w tej wersji.
25
5.3.5.3. Internet Explorer 6 SP1
Dodatek Service Pack 1 dla programu Internet Explorer 6 zawiera najnowsze wersje
podstawowych technologii wykorzystywanych w programie Internet Explorer w systemach
Windows XP Home Edition i Windows XP Professional. UŜytkownikom systemów Windows
XP, Windows Me, Windows 98 i Windows 2000/NT 4.0 z pakietem SP 6a zainstalowanie
tego pakietu umoŜliwia większą elastyczność, niezawodność, prywatność oraz
bezpieczeństwo podczas przeglądania Internetu, jak równieŜ pozwala w pełni wykorzystywać
moŜliwości, jakie daje Internet.
Dodatek moŜemy pobrać ze strony Microsoftu:
http://www.microsoft.com/downloads/details.aspx?FamilyID=1e1550cb-5e5d-48f5-b02b20b602228de6&displaylang=pl
Instalacja dodatku, ma typowy dla tego typu aplikacji przebieg, i poza uruchomieniem
kreatora, w którym potwierdzenie umowy licencyjnej jest warunkiem dalszego jej
kontynuowania, nie mamy wpływu na jej dalszy przebieg.
Po zakończonym procesie instalacji wymagane jest ponowne uruchomienie komputera.
Informacja
UŜytkownicy systemu Windows XP z Service Packiem 2 nie mają moŜliwości zainstalowania
dodatku SP1 dla programu Internet Explorer 6, ze względu na jego obecność w zbiorze
poprawek SP2, o czym zostaną poinformowani w stosownym komunikacie przy próbie jego
instalacji.
6. ZMIENIAMY STANDARDOWE USTAWIENIA I WYGLĄD
Jedną z pierwszych czynności konfiguracyjnych jaką musimy wykonać po instalacji
podstawowych sterowników jest zmiana ustawień efektów wizualnych, praktycznie całego
interfejsu graficznego czyli: wyświetlania okien, ikon, czcionek, menu, pasków narzędzi itp.
Bez zmiany ustawień jednego z podstawowych urządzeń jakim jest mysz, nie mamy co
marzyć o komforcie pracy na komputerze. Poza niektórymi z pozoru kosmetycznymi
ustawieniami, czeka nas wiele zaawansowanych zmian, mających juŜ bezpośrednie
przełoŜenie na wydajność i bezpieczeństwo całego systemu. A wykonując całość konfiguracji
po woli, drobnymi kroczkami zmierzamy do własnego, indywidualnego i niezawodnego
systemu.
6.1. Bez efektów wizualnych
Uruchamiamy okno Właściwości: Ekran i zakładkę Efekty (w Windows XP okno Efekty
znajduje się pod zakładką Wygląd). W panelu
Efekty wizualne usuwamy zaznaczenie przy
pozycji:
- UŜyj efektów przejścia dla menu i etyki
narzędzi,
- Wygładź krawędzie czcionek ekranowych,
-PokaŜ zawartość okna podczas przeciągania.
Pozostałe opcje pozostawiamy bez zmian.
26
6.2. Podstawowa konfiguracja myszy
Na pewno, zdąŜyliśmy juŜ zauwaŜyć, Ŝe sposób w jaki mysz reaguje na nasze ruchy i
kliknięcia daleki jest od ideału, a nawet sprawia pewna trudność. Część uŜytkowników za
pewne na własną rękę próbowała tę sytuację zmienić. Pozostałym proponuję odpowiednie
skonfigurowanie jej ustawień.
UWAGA!
Sterowniki zapewniające prawidłową pracę myszy (o ile takowe są wymagane) naleŜy
instalować na dalszym etapie, po programach i sterownikach wymagających instalacji w
pierwszej kolejności.
Konfigurację myszy rozpoczynamy od odszukania ikonki myszy w panelu sterowania
i podwójnego kliknięcia na nią LPM.
W oknie Właściwości: Mysz, zakładce Przyciski,
panelu Konfiguracja przycisków, pozostawiamy
zaznaczenie bez zmian lub zmieniamy na opcję Dla
leworęcznych.
W
panelu
Szybkość
dwukrotnego
kliknięcia
przesuwamy wskaźnik maksymalnie w lewo do pozycji
Wolno i zatwierdzamy zmiany przyciskiem Zastosuj w
dolnej części okna.
W oknie Właściwości: Mysz przechodzimy do następnej zakładki Wskaźniki.
W oknie z widokiem wskaźników zaznaczamy
pierwszy kursor (Normalny), klikamy na przycisk
poniŜej Przeglądaj. W oknie wyszukiwania po kolei
rozwijając poszczególne gałęzie, wskazujemy na folder
na dysku, w którym mamy umieszczone kursory.
Wybrany kursor zaznaczamy kliknięciem a wybór
zatwierdzamy przyciskiem OK.
Analogicznie
zmieniamy
wygląd
pozostałych
kursorów, przede wszystkim (Wybór pomocy, Praca w
tle, Zajęty).
Zmiany zatwierdzamy przyciskiem Zastosuj.
Zapisujemy nasz schemat kursorów klikając na przycisk
Zapisz jako. W nowo otwartym oknie wpisujemy
własną nazwę, zamykamy okno Zapisu schematu
klikając kolejno na przyciski OK i Zastosuj.
27
Ostatnią zmianę w ustawieniach myszy wykonamy w zakładce Ruch.
W panelu Szybkość wskaźnika wybieramy
suwakiem szybkość przemieszczania się kursora
najbardziej nam odpowiadającą (za kaŜdym
razem gdy zmienimy połoŜenie suwaka musimy
kliknąć na przycisk Zastosuj aby zmiana była
widoczna).
W panelu Ślad wskaźnika proponuję usunąć
zaznaczenie przy opcji PokaŜ ślad wskaźnika, aby
nie potrzebnie nie obciąŜać systemu efektami.
Posiadając mysz z rolką w zakładce Ruch lub Ogólne (zaleŜnie od systemu operacyjnego)
widzimy jeszcze jeden panel, odpowiedzialny za ilość przewijanych jednorazowo linii tekstu
np. w dokumencie Worda. Rozsądną wartością na początek będzie 1 linia.
6.3. Zmieniamy rozmieszczenie i wielkość ikon
Ponownie uruchamiamy okno Właściwości: Ekran i przechodzimy do zakładki Wygląd
(W Windows XP dodatkowo klikamy na przycisk Zaawansowane).
W dolnym panelu Element rozwijany okienko i klikamy na nazwę Rozmieszczenie ikon
(pionowe),a okienku Rozmiar, strzałkami
zmieniamy wartość domyślną na 75. Identycznie
postępujemy przy opcji Rozmieszczenie ikon
(poziome).
Uwaga!
Po kaŜdej przeprowadzonej pojedynczej zmianie musimy zapisać nasz schemat.
W przeciwnym razie, po następnych zmianach szczególnie graficznych zostanie on utracony.
Zapisujemy przeprowadzone zmiany klikając na
przycisk Zapisz jako przy panelu Schemat.
W nowym oknie Zapisywanie schematu
wpisujemy własną nazwę, zatwierdzając ją kolejno
przyciskami OK i Zastosuj w głównym oknie.
Ponownie rozwijamy panel Element i wybieramy napis
Ikona. Strzałkami zmieniamy wartość na 22.
Ustawienia zapisujemy pod wcześniej wybrana nazwą.
6.4. Nowy wygląd Pulpitu
Standardowy wygląd Pulpitu w systemie Windows 2000 jest szary i nie ciekawy, w
przeciwieństwie do Windows XP, w którym poprzez uŜycie powłok i nowych tapet stał się
on interesujący i elegancki, co nie przeszkadza aby z biegiem czasu wprowadzić własne
modyfikacje. W prosty i nie skomplikowany sposób moŜemy jednak tą sytuację zmienić,
podnosząc estetykę Windowa 2000, co nada mu zarazem indywidualnego charakteru.
28
Uruchamiamy okno Właściwości: Ekran i zakładkę Wygląd.
(W Windows XP aby dostać się do zakładki Wygląd, musimy jeszcze uprzednio w oknie
Właściwości: Ekran kliknąć na przycisk Zaawansowane, a dokonane zmiany zapisujemy
dodatkowo w kompozycjach Pulpitu).
W głównym oknie wybieramy pierwszy
obiekt (Obiekty 3W) i rozwijamy paletę
kolorów.
Klikamy na przycisk Inne w dolnej części.
W oknie Kolor definiujemy własny kolor
za pomocą kursora lub cyfr wpisanych w
pola i zatwierdzamy wybór klawiszem
OK.
Zapisujemy wybrane ustawienia i przechodzimy do kolejnego obiektu:
Aktywny pasek tytułu, w którym definiujemy własne ustawienia.
Po zapisaniu zmian przechodzimy do kolejnej pozycji: Nieaktywny pasek tytułu.
W ten sposób zmieniamy wygląd wszystkich elementów pulpitu.
PoniŜej prezentuję przykładowe dwa schematy wyglądu, wystarczy w okienka rozwiniętego
obiektu wpisać odpowiednie wartości liczbowe, zapisując kaŜdorazowo zmiany.
6.4.1. Schematy wyglądu Pulpitu
- SZARY 2000:
Obiekt 3W (trójwymiarowy)
170 / 224
16 / 223
212 / 227
Aktywny pasek tytułu
19 : 160 / 181 : 160 / 181
0 / 181 : 0 / 181
170 / 181 : 170 / 181
Nieaktywny pasek tytułu
19 : 160 / 255 : 156 / 238
0 / 255 : 86 / 239
- Jasny 2000:
Obiekt 3W (trójwymiarowy)
34 / 236
83 / 233
213 / 216
Aktywny pasek tytułu
20 : 145 / 0 : 245 /
0
240 / 84 : 240 / 84
107 / 227 : 107 / 227
Nieaktywny pasek tytułu
20 : 149 / 122 : 149 / 122
147 / 150 : 147 / 150
29
240 / 255 : 228 / 247
Menu
19 : 160 / 255
0 / 255
240 / 255
Wybrane elementy
19 : 154 / 255
22 / 180
174 / 191
Obramowanie okna aktywnego
1 : 160 / 188
0 / 188
177 / 188
Obramowanie okna nieaktywnego
1 : 160 / 188
0 / 188
177 / 188
Okno
160 / 255
0 / 255
237 / 255
162 / 227 : 162 / 227
Menu
20 : 160 / 255
0 / 255
240 / 255
Wybrane elementy
20 : 145 / 49
144 / 106
116 / 197
Obramowanie okna aktywnego
1 : 145 / 0
240 / 83
104 / 221
Obramowanie okna nieaktywnego
1 : 145 / 0
240 / 83
104 / 221
Okno
160 / 251
0 / 251
236 / 251
Pulpit
162 / 88
21 / 87
90 / 104
Pulpit
139 / 0
240 / 78
72 / 152
6.5. Dostosowanie Pasków narzędzi
Przyglądając się naszemu pulpitowi, zauwaŜamy spore zmiany, jakie zaszły w jego
wyglądzie. PodąŜając dalej w wybranym przez nas kierunku, pozostaje nam jeszcze zmienić
parę drobiazgów mających wpływ na wygląd i sposób wyświetlania plików i folderów.
Otwieramy dowolny folder np.: Moje dokumenty.
Na pasku narzędziowym klikamy kolejno
na Widok \ Paski narzędzi \ Dostosuj.
W nowym oknie w polu Opcje ikon,
wybieramy DuŜe ikony.
30
Dodatkowo z prawego okna moŜemy pousuwać niepotrzebne elementy paska narzędziowego
takie jak: Ulubione, Historia, Kopiuj do, Usuń itd., zaznaczając je pojedynczo PPM i klikając
na przycisk pomiędzy oknami Usuń. Z kolei, aby dodać przycisk do prawego okna,
zaznaczamy go w lewym oknie np. element Opcje folderów, do którego szybki dostęp będzie
nam nie jednokrotnie potrzebny i klikamy na przycisk Dodaj pomiędzy oknami.
Po odpowiednim skonfigurowaniu elementów Paska narzędzi zamykamy otwarte okna
klikając kolejno na Zamknij i przycisk X w prawym górnym rogu okna Moich dokumentów.
Aby, wszystkie wyświetlane paski narzędzi były jednakowe, takie same zmiany musimy
przeprowadzić w Eksploratorze Windows. W tym celu klikamy PPM na przycisk Start na
Pasku zadań i z rozwiniętego menu wybieramy polecenie Eksploruj.
Powiększamy okno chwytając kursorem za prawy dolny róg okna i przeciągamy do
odpowiedniego rozmiaru. To samo wykonujemy z belką, dzieląc okno na połowę.
Kolejno klikamy na Pasku narzędziowym: Widok \ Paski narzędzi \ Dostosuj, a w
Opcjach ikon ustawiamy DuŜe ikony. Zamykamy okna i uruchamiamy komputer ponownie.
WaŜne!
Ponowne uruchomienie komputera, jest dość istotną czynnością w całym procesie
konfiguracji i instalacji oprogramowania. Bez niego większość przeprowadzonych zmian i
zainstalowanych programów, moŜe w ogóle nie działać lub doprowadzić do destabilizacji
całego systemu. Dzieje się tak dla tego, Ŝe praktycznie wszystko co się tyczy systemu
operacyjnego, ma swój oddźwięk w Rejestrze Windows, a zmiany w nim są widoczne dopiero
po ponownym uruchomieniu komputera. Dodatkowo podczas tej operacji, jest opróŜniana i
odświeŜana pamięć operacyjna z bibliotek DLL, co ma wpływ na wydajność, stabilność
systemu oraz działających aplikacji.
6.6. Opcje folderów
Do okna Opcji folderów moŜemy przejść na dwa sposoby:
1. Rozwijając Menu start \ Ustawienia \ Panel sterowania i klikając na ikonę Opcje
folderów.
2. Otwierając dowolne okno np.: Moje dokumenty i klikając na Pasku
narzędziowym na ikonę Opcji folderów, którą tam umieściliśmy.
Mając otwarte okno Opcji folderów
sprawdzamy czy są zaznaczenia
przy
pozycjach:
- UŜyj klasycznego pulpitu systemu Windows.
- Włącz zawartość sieci Web w folderach.
- Otwórz foldery w tym samym oknie.
- Dwukrotne klikniecie będzie otwierać element
(pojedyncze zaznaczy).
Zmiany zatwierdzamy przyciskiem Zastosuj.
31
6.6.1. Zakładka Widok (Windows 2000)
W oknie Opcje folderów przechodzimy do zakładki Widok i sprawdzamy czy są
zaznaczenia przy pozycjach:
- PokaŜ folder Moje dokumenty na pulpicie.
− PokaŜ podręczny opis elementów folderów
i pulpitu.
- Ukryj chronione pliki systemowe.
- Nie pokazuj ukrytych i plików i folderów.
- Wyświetl pełną ścieŜkę na pasku adresu.
- Wyświetl pełna ścieŜkę na pasku tytułu.
- Wyświetl skompresowane pliki i foldery innym
kolorem.
- Zapamiętaj ustawienia wyświetlania kaŜdego
folderu.
6.6.2. Zakładka Widok (Windows XP)
Uruchamiamy okno Opcji folderów i sprawdzamy czy są zaznaczenia przy pozycjach:
- Wyświetl Panel sterowania w oknie Mój komputer.
- PokaŜ podręczny opis elementów folderów i pulpitu.
- PokaŜ zaszyfrowane lub skompresowane pliki NTFS w kolorze.
- Ukryj chronione pliki systemu operacyjnego (zalecane)
- Nie pokazuj ukrytych plików i folderów.
- UŜyj prostego udostępniania plików (zalecane).
- Wyświetl informację o rozmiarze plików w etykietach folderów.
- Wyświetl listę folderów Eksploratora w prostym widoku folderów.
- Wyświetl pełną ścieŜkę na pasku adresu.
- Wyświetl pełną ścieŜkę na pasku tytułu.
- Wyświetl zawartość folderów systemowych.
- Zapamiętaj ustawienia wyświetlania kaŜdego folderu.
Pozostałe pozycje pozostawiamy nie zaznaczone lub je odznaczamy. Zmiany zatwierdzamy
klikając kolejno na przycisk Zastosuj i Ok.
6.6.3. Ustawiamy wielkość okien
Otwierając jakikolwiek folder zauwaŜamy, Ŝe jego okno zajmuje większa część ekranu.
Na dłuŜszą metę staje się to dość irytujące, a ciągła zmiana rozmiaru okna, wręcz nudna.
Aby ten stan rzeczy zmienić otwieramy folder np. Moje Dokumenty. Kursorem plus LPM
chwytamy za prawy dolny róg okna i ustawiamy jego Ŝądaną wielkość.
Gdy juŜ ją ustalimy nie zamykając okna wybranego
folderu, uruchamiamy Opcje folderów i zakładkę
Widok, na której klikamy na przycisk Zastosuj do
wszystkich folderów i Zastosuj w dolnej części
okna.
32
Teraz zamykamy i otwieramy okno, dla którego przeprowadziliśmy zmiany aby sprawdzić
efekt naszej pracy.
Taką samą procedurę stosujemy dla Eksplorera Windows (uruchamiamy go np. z memu po
kliknięciu na przycisk Start PPM).
W systemie Windows 2000 wystarczy jak w jednym oknie ustawimy Ŝądaną wielkość i
zastosujemy do wszystkich folderów. Inaczej ma się sytuacja w Windows XP, gdzie ta
funkcja nie do końca zdaje egzamin. Nie pozostaje nam nic innego jak otwieranie, kaŜdego
okna (folderu, dysku) z osobna, ustawienie jego wielkości, zamknięcie i ponowne otwarcie.
Wbrew pozorom nie jest to czynność zbyt czasochłonna i nie powinna sprawić nam
większych kłopotów.
(Najwygodniejszym rozmiarem okien jest taka ich wielkość, aby dwa otwarte okna
umieszczone obok, zachodziły na siebie mniej niŜ do połowy. Wyjątkiem jest okno folderu Mój
komputer, którego wielkość dopasowujemy do ilości ikon napędów i okno otwartego dysku
CD/DVD, które w systemie Windows XP, za kaŜdym razem przyjmuje standardową wielkość).
6.6.4. Wielkość ikon w oknach folderów
Ustawiając wielkość okien nie moŜemy pominąć takiego szczegółu, jak sposób wyświetlania
ikon o oknach. Standardowo ze względu na ich duŜy rozmiar, zmuszeni jesteśmy do ciągłego
przewijania zawartości nawet duŜego okna. Taka sytuacja nie dość, Ŝe nie jest zbyt wygodna
(nie zapewnia pełnego przeglądu zawartości folderu), to jest czystym marnotrawstwem czasu
i nie wygląda zbyt profesjonalnie.
Wielkość i sposób wyświetlania ikon zmieniamy w otwartym oknie folderu, wybierając z
Paska narzędziowego polecenie Widok a z rozwiniętego menu zakładkę Lista. Aby zmiana
miała trwały charakter uruchamiamy Opcje folderów, zakładkę Widok i klikamy na przycisk
Zastosuj zmiany do wszystkich folderów. Jedynym wyjątkiem jaki uczynimy będzie
wielkość wyświetlanych ikon napędów w oknie Mój komputer i Panel sterowania, gdzie w
rozwiniętym menu Widok przejdziemy do zakładki Ikony.
(MoŜe wystąpić konieczność skorygowania wielkości okna folderu Mój komputer i Panel
sterowania juŜ bez uruchamiania Opcji folderów).
Wielkość ikon w przykładowym folderze Dokumenty
Wielkość ikon w folderze PC-Folder (Mój komputer)
33
6.7. Pasek zadań
WaŜnym elementem całego pulpitu i systemu jest Pasek zadań. Pomijając przycisk Start
dający mamy moŜliwość wyłączenia lub uruchomienia ponownie komputera, to na nim
będziemy mieć najwaŜniejsze skróty, zapewniające nam szybki dostęp do dysków, napędów i
całego menu Start.
Ze względu na duŜą róŜnicę w interfejsie okna Właściwości: Pasek zadań i menu Start,
pomiędzy Windows 2000 a Windows XP, konfiguracja zostanie opisana osobno.
6.7.1. Windows 2000 - Właściwości: Pasek zadań i menu Start
Do okna Właściwości: Pasek zadań i menu Start: dostajemy się klikając PPM na wolnym
miejscu Paska zadań i z menu wybierając zakładkę Właściwości.
- Zakładka Ogólne
W zakładce Ogólne zaznaczamy pozycje:
- Zawsze na wierzchu
- Autoukrywanie
- PokaŜ zegar
- Zakładka Zaawansowane
W zakładce Zaawansowane przechodzimy do panelu
Ustawienia menu Start i zaznaczamy tylko jedna
pozycję: Wyświetl polecenie Wyloguj.
Klikamy na przycisk Zastosuj, następnie OK aby
zamknąć okno Właściwości: .... .
6.7.2. Windows XP - Właściwości Pasek zadań i menu Start
Klikamy PPM na wolnym miejscu na Pasku zadań i z menu wybieramy Właściwości.
W widocznym oknie, przypominającym wyglądem to z Windows 2000, widzimy zasadniczą
róŜnicę w nazwach i opcjach zakładek.
34
- Zakładka Pasek Zadań
W zakładce Pasek zadań zaznaczamy opcje:
- Włącz autoukrywanie paska zadań
- Trzymaj pasek zadań na wierzchu
- Grupuj podobne przyciski paska zadań
- PokaŜ pasek szybkiego uruchamiania
- PokaŜ zegar
- Ukryj ikony nieaktywne
Przeprowadzone zmiany zatwierdzamy przyciskiem Zastosuj.
- Dostosowanie powiadomień
W dolnej części okna widzimy przycisk Dostosuj, klikając na niego otworzymy nowe okno,
w którym moŜemy ukryć do tej pory widoczne ikony w Zasobniku systemowym,
powiększając w ten sposób wolną przestrzeń na Pasku zadań.
Zaznaczając poszczególny element np.: Głośność
i klikając na jego opis w polu Zachowanie,
moŜemy z rozwiniętego menu wybrać jedną z
opcji, która nam najbardziej odpowiada.
(Ikony do aplikacji, z których będziemy rzadko
korzystać, śmiało moŜemy ukryć np. Głośność,
Mysz itd.).
Zmiany zatwierdzamy przyciskiem OK.
- Zakładka menu Start
W oknie zakładki menu Start mamy do wyboru tylko dwie opcje: przy pierwszej
zachowujemy rozbudowane Menu Start (typowe dla systemu XP) a druga przełącza na
interfejs znany z poprzednich systemów Windows. Proponuję pozostawić tę opcję bez zmian.
Aby przejść do dalszych zakładek (Dostosowanie menu Start) klikamy na przycisk
Dostosuj.
35
- Dostosowanie menu Start - Ogólne
W polu:
Wybieranie rozmiaru ikon dla programów
zaznaczamy Małe ikony aby uniknąć komunikatów o
braku miejsca na wyświetlenie niektórych elementów.
W polu: Programy
Wybieramy ilość wyświetlanych
programów w menu Start.
Rozsądnym wyborem jest wartość od
7 do 10.
W polu: Pokazywanie w menu Start
Odznaczamy pole E-maill: Outlok
Expres i pole Internet: Internet Exploter
- Dostosowanie menu Start - Zaawansowane
W pierwszym polu Ustawienia menu Start pozostawiamy zaznaczenie przy pozycji Otwieraj
podmenu po zatrzymaniu na nich wskaźnika myszy, a usuwamy zaznaczenie przy polu
WyróŜnij nowo zainstalowane programy.
(W ten sposób, unikniemy uciąŜliwego zaznaczania przez system
kolorem nowo zainstalowanych programów, do momentu ich
uruchomienia).
W polu Elementy menu Start pozostawiamy (dajemy) zaznaczenia przy pozycjach:
- Drukarki i faksy
- Moja Muzyka : Wyświetl jako łącze
- Moje Dokumenty : Wyświetl jako łącze
- Moje obrazy : Wyświetl jako łącze
- Mój komputer : Wyświetl jako łącze
- Panel sterowania: Wyświetl jako łącze
- Polecenie uruchom
- Połączenia sieciowe : nie wyświetlaj tego
elementu
- Włącz przeciąganie i upuszczanie
- Wyszukaj
- Systemowe narzędzia administracyjne:
nie wyświetlaj tego elementu
- W polu Niedawno uŜywane dokumenty klikamy na przycisk Wyczyść listę i odznaczamy
pozycję: Wyświetl moje ostatnio otwierane dokumenty ( w ten sposób pozbywamy się jeszcze
jednej zbędnej pozycji wraz z listą otwieranych przez nas dokumentów, plików itp.).
Po zakończeniu konfiguracji zamykamy okna klikając w kolejnych oknach na przycisk OK.
36
6.8. Menu start – wprowadzenie
W systemach Windows 2000, XP menu Start składa się z dwóch członów:
All Users i Administrator ( jeŜeli na pewnym etapie instalacji systemu wpisaliśmy swoje imię,
to zamiast folderu Administrator będzie widoczny folder o nazwie np. Andrzej).
Informacja.
Folder Administrator, zawiera skróty do wszystkich programów i aplikacji, które my jako
administrator mamy pełne prawo uruchamiać i modyfikować. W folderze All Users znajdują
się tylko te skróty, które my jako administrator udostępnimy innym uŜytkownikom. PowyŜsza
sytuacja ma miejsce, gdy ustawimy konta dla dodatkowych uŜytkowników, którym
zdefiniujemy odpowiednie uprawnienia.
Foldery te znajdują się w katalogu Documents and Settings na dysku C:\ (lewy panel okna).
Dostajemy się do nich, klikając PPM na przycisk Start na Pasku zadań i z rozwiniętego
menu wybierając zakładkę Eksploruj.
6.8.1. Zmiana wyglądu menu Start
Bezpośrednio po instalacji systemu operacyjnego jak i podczas jego uŜytkowania w menu
Start gromadzone są skróty do aplikacji i programów, jakie mamy zainstalowane.
Ich ilość stopniowo rośnie, coraz bardziej utrudniając nam nawigację, nie wspominając o
uciąŜliwości
odnalezienia tego właściwego. Dodatkowo bardzo często, podczas
porządkowania menu Start moŜemy przypadkowo usunąć niewłaściwy skrót, co w dalszej
perspektywie moŜe być dość kłopotliwe.
Opracowany przeze mnie sposób, którego namiastka pojawiła się w nowym systemie
operacyjnym Windows Vista, pozwoli nam w przeciągu zaledwie paru minut, wszystko
odpowiednio posegregować i poukładać w logiczną całość.
37
Po raz ostatni przyjrzyjmy się naszemu memu Start i zastanówmy się spokojnie, co i jak
moŜemy zmienić.
Standardowy wygląd częściowo rozwiniętego Menu start z zainstalowanymi aplikacjami.
6.8.1.1. Menu Start – foldery: Systemowe, Administracyjne
Klikamy PPM na przycisk Start i wybieramy zakładkę Eksploruj.
W otwartym oknie Eksploratora Windows w lewym panelu klikamy po kolei na znaki plus
przy: Dysku (C:) i folderach [+] Documents and Settings, [+] Administrator (lub własna
nazwa), [+] Menu start, [+] Programy w celu ich rozwinięcia. Otwieramy folder Akcesoria
widoczny w prawym panelu i klikamy PPM na wolnym polu, aby utworzyć Nowy folder o
nazwie Narzędzia. Zmieniamy nazwę dotychczasowego folderu Narzędzia systemowe na
Systemowe i przenosimy go do utworzonego folderu Narzędzia. Identycznie postępujemy z
folderem Narzędzia administracyjne zmieniając jego nazwę na Administracyjne i
przenosząc do folderu Narzędzia, co w efekcie daje nam
jeden folder główny: Narzędzia a w nim dwa podfoldery:
o nazwie Administracyjne i Systemowe.
Uwaga!
Podczas eksplorowania menu Start, aby uniknąć komunikatu o błędzie podczas procesu
przenoszenia, usuwania, tworzenia nowych folderów, naleŜy je rozwijać, otwierać w lewym
panelu a operacje na pod folderach lub skrótach przeprowadzać w prawym panelu.
38
Pozostając nadal w oknie Eksploratora menu Start, do nowo utworzonego folderu
Systemowe przenosimy (wytnij / wklej) wszystkie skróty związane z aplikacjami
systemowymi, jakie znajdziemy w folderach w członie Administrator (własna nazwa) \
Programy. Analogicznie postępujemy ze skrótami związanymi z aplikacjami
administracyjnymi, które przenosimy do utworzonego przez nas folderu Administracyjne.
Po uporządkowaniu wszystkich skrótów systemowych z członu Administrator taką samą
operację wykonujemy w członie All Users z tą róŜnicą, Ŝe wykonane foldery i umieszczone w
nich skróty systemowe i administracyjne, przenosimy na zasadzie wytnij/wklej do folderu
Akcesoria w członie Administrator (nazwa własna). Podczas procesu wklejania, pojawia się
okno informujące nas o zamianie folderów lub skrótów, wyraŜamy na nią zgodę klikając na
przycisk Tak lub Tak na wszystkie.
Wykaz skrótów systemowych z menu Start:
Windows 2000:
1. Defragmentator dysków
2. Eksplorator Windows
3. Harmonogram zadań
4. Informacje o systemie
5. Kopia zapasowa
6. Oczyszczanie dysku
7. Określ dostęp do programów ...
8. Wiersz polecenia
Windows XP:
1. Aktywacja systemu Windows
2. Centrum zabezpieczeń
3. Defragmentator dysków
4. Eksplorator Windows
5. Informacje o systemie
6. Kopia zapasowa
7. Kreator transferu plików i ustawień
8. Kreator zgodności programów
9. MenadŜer efektów dźwiękowych
10. Oczyszczanie dysku
11. Określ dostęp do programów ...
12. Przywracanie systemu
13. Wiersz polecenia
14. Aktywacja systemu Windows
15. Zaplanowane zadania
Wykaz skrótów administracyjnych z menu Start w Windows 2000, XP:
1. Administracja serwera Telnet
2. Podgląd zdarzeń
3. Usługi składowe
4. Usługi
5. Wydajność
6. Zarządzanie komputerem
7. Zasady zabezpieczeń lokalnych
8. Źródła danych (ODBC)
39
6.8.1.2. Menu Start – folder Pomoc Win2000/XP i Ułatwienia dostępu
Kolejnym folderem jaki utworzymy w celu uporządkowania menu Start jest folder o
przykładowej nazwie PomocWin2000 lub XP.
W lewym panelu okna Eksploratora menu Start otwieramy foldery All Users \ Menu Start
a w prawym panelu: Programy. W otwartym oknie folderu Programy wykonujemy
nowy folder o nazwie Pomoc Win2000 lub XP i przenosimy do niego wszystkie skróty jakie
znajdziemy w folderach członów Administrator i All Users a kojarzą nam się z pomocą np.:
1. Kalkulator
2. Tablica znaków
3. Wprowadzenie (Windows 2000)
4. Samouczek systemu Windows XP (Windows XP)
Oraz jeden folder Ułatwienia dostępu i umieszczamy w nim skróty:
1. Klawiatura ekranowa
2. Kreator ułatwień dostępu
3. Lupa
4. MenedŜer narzędzi
6.8.1.3. Menu Start - podział tematyczny
Większość instalowanych aplikacji i programów umiejscawia swoje foldery ze skrótami do
programu wykonawczego, odinstalowującego, stron internetowych itd. lub tylko same skróty
w członie All Users \ Menu Start \ Programy, chociaŜ nie jest to regułą bo część z nich
moŜemy odnaleźć w członie Administrator (własna nazwa) \ Menu Start \ Programy. W
bardzo krótkim czasie (ze względu na ich ilość) potrafią one wprowadzić dokładny nieład i do
maksimum utrudnić nam poszukiwanie jednego (wybranego) skrótu do aplikacji, w gąszczu
innych skrótów i folderów w kolejno rozwijanych panelach menu Start.
W pewien sposób postarano się o posegregowanie (przyporządkowanie) folderów i skrótów
menu Start w nowym systemie Windows Vista, łącznie z przejściem na jeden człon Users,
ale nadal programistom z Microsoftu daleko do bardziej konkretnego tematycznego podziału
(uporządkowania) menu Start, co uwaŜam ma miejsce w naszym przypadku.
6.8.1.4. Menu Start - foldery własne
Usytuowanie nowych (własnych) folderów moŜe być roŜne, zaleŜnie od tego czy chcemy, aby
nasze programy były uruchamiane przez innych uŜytkowników o ile takowych zdefiniujemy.
Proponuję wybór najwygodniejszej opcji i nowe foldery utworzyć w miejscu ich najczęstszej
lokalizacji czyli: All Users \ Menu Start \ Programy.
Pierwszym folderem jaki wykonamy w w/w folderze Programy, będzie folder o nazwie
złoŜonej najlepiej z naszych inicjałów w celu jego łatwiejszego rozpoznania np.:
AD-Programy. Będzie on zawierał pozostałe pod foldery o konkretnych tematycznych
nazwach zgodnie z naszymi potrzebami i zainteresowaniami.
40
6.8.1.4.1. Memu Start - foldery tematyczne
Wykonanie folderów tematycznych rozpoczynamy od otwarcia w Eksploratorze (lewy panel)
Dysku C:\: Documents and Settings \ All Users \ Menu Start \ Programy \ AD-Programy.
W otwartym oknie AD-Programy (prawy panel) przystępujemy do wykonania nowych
folderów o nadanych przez nas nazwach, w których będziemy umieszczać foldery ze skrótami
do zainstalowanych programów.
Przykładowy zestaw folderów z opisem ich zawartości:
- Podstawowe:
dające nam pełną kontrolę nad systemem i zainstalowanymi programami.
- Edytory:
do tworzenia dokumentów tekstowych, grafiki, przeglądarek i narzędzi
graficznych.
- Edukacja:
słowniki, encyklopedie i wszystko co wiąŜe nam się z tematem.
- Dodatkowe:
testujące wydajność, dostarczające informacji o systemie operacyjnym i
podzespołach komputera, aplikacjach, do zmiany powłok (skórek
systemowych), kalendarze, programy szyfrujące, gadŜety ekranowe.
- Zapis CD-DVD:
do zapisu płyt, tworzenia wirtualnych dysków, obrazów płyt,
testowania poprawności wypalania CD-DVD, konwersji filmów i dźwięku.
- Internet:
przeglądarki internetowe, menadŜery pobierania plików, zapory
internetowe, programy pocztowe, komunikatory.
- Sprzęt:
programy do obsługi drukarek, myszy, skanerów, padów.
- Audio-Video:
odtwarzacze do filmów, muzyki, kodeki (na folder Audio-Video najlepiej
przeznaczyć istniejący folder Rozrywka zmieniając jego nazwę, zresztą jego
nazwa nigdy jakoś mi się nie kojarzyła z zawartością )
- Gry: dla niektórych uŜytkowników będzie to jeden z najwaŜniejszych folderów
(nie tworzymy nowego tylko przenosimy gotowy folder o tej nazwie z folderu
Akcesoria). Najwygodniej będzie umieścić go bezpośrednio w: All Users \
Programy a wszystkie znajdujące się w nim skróty do gier w folderze o nazwie
np. Gry systemowe.
Nazwa i ilość wymienionych folderów moŜe być dowolna, zaleŜy tylko od naszej inwencji i
potrzeb. Dodatkowo w folderze Audio-Video moŜemy wykonać cztery podfoldery o nazwie:
Audio, Video, Kodeki i Audio systemowe.
Do folderu Audio przenosimy skrót:
1. Odtwarzacz CD (występuje tylko w Windows 2000)
Do folderu Audio systemowe przenosimy:
2. Regulacja głośności
3. Rejestrator dźwięku
4. Sound Effect Manager (jest to wykonany skrót w Panelu sterowania do dodatkowego
oprogramowania do naszej karty dźwiękowej)
Do folderu Video przenosimy wszystkie skróty związane z tą tematyką:
1. Windows Media Player (w Windows 2000 )
2. Windows Media Player 9 (w Windows XP)
41
Wszystkie powyŜsze skróty umieszczamy w osobnych folderach, o takiej samej nazwie jak
skrót do programu.
MoŜemy teraz, rozwijając menu Start, spokojnie przyjrzeć się poszczególnym elementom
naszej układanki, z której powoli zaczyna wyłaniać się obraz całości. Jest to dobry sposób na
częste kontrolowanie, czy wszystkie skróty z danej kategorii zostały przez nas przeniesione
w odpowiednie miejsce.
Pozostały nam jeszcze skróty do edytorów tekstu i grafiki, Internetu oraz sprzętu
dodatkowego.
Do folderu Edytory przenosimy skróty:
1. Notatnik
2. WordPad
3. Paint
i umieszczamy je w osobnych folderach o takiej samej nazwie jak skrót.
Pozostały nam jeszcze do zagospodarowania, dwa utworzone przez nas foldery: Internet i
Sprzęt. W folderze Internet wykonujemy Nowy folder o nazwie Internet systemowy.
Przenosimy do niego skróty (z których w większości nigdy nie będziemy korzystać ze
względu na ich znikomą funkcjonalność):
1. Internet Explorer
2. KsiąŜka adresowa
3. Outlook Express
4. Windows Messanger
5. Synchronizuj
6. Windows Update
7. Uaktualnienie dostępu: Kreator uaktualnień dostępu (w Windows XP)
8. Wykaz systemu Windows (w Windows XP)
9. Folder: Komunikacja
Ostatni skrót Imaging, przenosimy do folderu Sprzęt. Sprawdzamy jeszcze raz rozwinięte
menu Start, czy wszystkie skróty zostały przez nas właściwie umieszczone.
Widok pod folderów tematycznych w rozwiniętym menu Start
6.8.1.4.2. Menu Start – foldery Szybkiego dostępu
Pozostała nam jeszcze jedna ostatnia, a zarazem najwaŜniejsza część układanki. Utworzenie
dodatkowych folderów tzw. Szybkiego dostępu, w których zostaną umieszczone skróty do
najczęściej uŜywanych programów i aplikacji systemowych, zapewniając w ten sposób
bardzo szybki do nich dostęp, w kaŜdej sytuacji i bez względu na ilość i rozmiar otwartych
okien, oraz bez konieczności przedzierania się przez kolejne panele menu Start.
42
Ich wykonanie jest stosunkowo proste. Jako lokalizację wybieramy Dysk C:\Documents
and Settings\Administrator (własna nazwa)\Menu Start. Bezpośrednio w menu Start
obok folderu systemowego Programy wykonujemy foldery, którym nadajemy identyczne
nazwy jak folderom utworzonym wcześniej w menu Start czyli: Podstawowe, Edytory,
Dodatkowe, Zapis CD-DVD, Internet, Sprzęt, Audio-Video, Gry i jeden folder o
przykładowej nazwie Mini System.
Informacja!
Aby zachować właściwą kolejność folderów Szybkie dostępu wg ustalonej przez nas
hierarchii np. waŜności, lub częstotliwości uŜytkowana, numerujemy je od 01 wzwyŜ i
klikając na jeden z nich PPM wybieramy polecenie Sortuj według nazwy (taką samą
operację rozmieszczenia wykonujemy na rozwiniętym menu Start).
Pozostaje nam jeszcze zapełnienie folderów Szybkiego dostępu właściwymi skrótami.
Eksplorujemy menu Start i z wcześniej utworzonych, przeniesionych folderów (pkt
6.8.1.4.1. Memu Start - foldery tematyczne) kopiujemy poniŜej wypisane skróty i wklejamy
je do odpowiednich folderów:
Edytory:
1. Notatnik
2. Paint
Audio-Video \ Audio:
1. Odtwarzacz CD (w Windows 2000)
Audio-Video \ Video:
1. Windows Media Player (w Windows 2000)
Windows Media Player 9 (Windows XP)
Mini system:
1. Defragmentator dysków
2. Kopia zapasowa (Tylko Windows 2000 Professional i XP Professional)
3. Usługi
4. Aktywacja systemu Windows (Windows XP)
5. Przywracanie systemu (Windows XP)
Dodatkowo wykonujemy skróty i umieszczamy w folderze Szybkiego dostępu Mini System:
1. themes - plik themes.exe: (tylko w Windows 2000) bardzo przydatny przy szybkim
wybieraniu naszych kompozycji pulpitu łącznie z tapetą, kursorami, ikonami, tłem,
itd. szczególnie po przeinstalowaniu systemu.
2. Narzędzie diagnostyczne DirectX – plik dxdiag.exe: do kontroli bibliotek DLL
DirectaX, sterownika ekranu, dźwięku itp.
3. Opcje folderów: do przeprowadzania zmian systemowych
4. UŜytkownicy i hasła: umoŜliwia zmianę haseł oraz konfigurację uprawnień i praw do
danego komputera.
5. Dodaj usuń programy: pozwala w bezpieczny sposób usunąć z systemu
zainstalowane programy.
Informacja!
W systemie Windows 2000 folder Windows nosi nazwę WINNT.
43
Wszystkie w/w pliki odnajdziemy:
- themes.exe i dxdiag.exe w folderze Windows/System 32.
- Opcje folderów, UŜytkownicy i hasła, Dodaj/Usuń programy w Panelu sterowania.
Widok zmienionego menu Start
Informacja!
Do kaŜdego wykonanego skrótu system
Windows,
przed
oryginalną
nazwą
umieszcza tekst „Skrót do”. Na tym etapie
konfiguracji zanim nie wykonamy w
Rejestrze
odpowiedniej
modyfikacji
zmieniającej powyŜszą sytuację, proponuję
kaŜdorazowo ręcznie usunąć ten tekst.
Pozostałe foldery tzw. Szybkiego dostępu
będziemy sukcesywnie zapełniać skrótami
do instalowanych programów i aplikacji.
Zamykamy wszystkie otwarte okna i uruchamiamy ponownie komputer.
7. NOWY WYGLĄD I INTERFEJS PULPITU
Kolejnym etapem naszych działań konfiguracyjnych jest zmiana standardowego wyglądu
ikon pulpitu i ich nazwy, przeniesienie folderu Moje dokumenty, wykonanie dodatkowego
Paska narzędzi, na którym umieścimy najczęściej uŜywane skróty, oraz końcowe
skonfigurowanie ikon pulpitu, na Pasku zadań oraz w Zasobniku systemowym.
7.1. Zmiana wyglądu ikon Pulpitu
Na pewno zauwaŜyliśmy, Ŝe wygląd ikon pulpitu w systemie Windows 2000 nie jest zbyt
ciekawy. W lepszej sytuacji są właściciele systemu XP, ale i tutaj mamy szerokie pole do
popisu, w końcu system nie pingwin, i kaŜdy swój inny wygląd ma. A efekt i związany z tym
komfort jego obsługi jest murowany.
Do okna Ikony pulpitu, zaleŜnie od systemu operacyjnego dostajemy się w róŜny sposób:
Windows
2000
Otwieramy
Właściwości: Ekran i zakładkę Efekty.
okno
Windows XP - Otwieramy okno Właściwości:
Ekran, zakładkę Pulpit i klikamy na przycisk
w dolnej części okna Dostosuj pulpit.
44
W oknie Ikony pulpitu zaznaczamy pojedynczym kliknięciem ikonę Mój komputer a
następnie klikamy na przycisk Zmień ikonę.
W oknie Zmienianie ikony klikamy na przycisk Przeglądaj, a w następnym „wyszukania”
na przycisk na Pasku narzędziowym - Do góry o jeden poziom.
Przechodzimy przez kolejne poziomy, klikając na przycisk Do góry o jeden poziom lub
rozwijamy kolejne foldery w oknie wyszukiwania do momentu, aŜ dobrniemy do ścieŜki
dysku D:\Akcesoria\Ikony i folderu w którym przechowujemy zbiór ikon.
Uwaga!
Aby wyświetlić ikony zgromadzone w plikach z rozszerzeniem icl, dll, w dolnej części okna
wyszukiwania rozwijamy poziome okienko Pliki Typu i wybieramy z rozwiniętej listy
polecenie Wszystkie pliki.
Po wyszukaniu odpowiedniej ikony, zaznaczamy ją,
i klikamy na przycisk OK, a w oknie Właściwości:
Ekran na przycisk Zastosuj.
W ten sam sposób zmieniamy wygląd pozostałych
ikon w panelu Ikony pulpitu: Moje dokumenty, Kosz
pełny, Kosz pusty. Po zmianie wyglądu ostatniej
ikony zamykamy okno Właściwości: Ekran klikając
na przycisk OK.
7.2. Przenosimy folder Moje dokumenty
Przeniesienie folderu Moje dokumenty z dysku systemowego C:\ do nowej lokalizacji,
najlepiej na dysk D:\ ma dwa cele. Pierwszy, to uniknięcie utraty naszych danych,
(dokumentów, fotografii, zbiorów piosenek itd.), w przypadku awarii systemu, a co za tym
idzie konieczności formatowania dysku C:\. Drugi, to nie zapełnienie tegoŜ dysku
(szczególnie przy duŜej ilości przechowywanych danych), co zapewnieni komputerowi jak
najwyŜszą wydajność i stabilność.
Przed przystąpieniem do tej operacji musimy na dysku D:\ utworzyć Nowy folder o nowej
dowolnej nazwie np. Dokumenty.
45
PPM klikamy na ikonie folderu Moje dokumenty na pulpicie i z rozwiniętego menu
wybieramy zakładkę Właściwości.
(W systemie Windows XP folder Moje dokumenty znajdziemy w menu Start).
W oknie Właściwości: Moje dokumenty
klikamy na przycisk Przenieś, a w następnym
wyszukiwania, wskazujemy na utworzony przez
nas folder Dokumenty na dysku D:\
Decyzję zatwierdzamy klikając na klawisz OK.
7.3. Zmieniamy nazwę folderów głównych pulpitu
Bezpośrednio po instalacji systemu operacyjnego na pulpicie znajdują się ikony: Moje
Dokumenty, Mój komputer, Kosz, Internet Explorer, Otoczenie sieciowe i jeden skrót
Outlook Express. (W Windows XP wymienione pliki (ich ikony) i skróty umiejscowione są w
menu Start i częściową ich konfiguracje przeprowadziliśmy juŜ w punkcie 6.7.2. Do
podstawowych folderów zaliczamy trzy pierwsze. Pliki Internet Explorer i Otoczenia
sieciowe w następnych etapach ukryjemy jako praktycznie bez uŜyteczne dla nas, a skrót i
program pocztowy Outlook Express odinstalujemy (usuniemy) z systemu.
WAśNE!
Pod Ŝadnym pozorem nie moŜemy usunąć pliku Internet Explorer i Połączenie sieciowe.
Po mimo, Ŝe nie będziemy z nich korzystać to jednak ich obecność w systemie jest
wymagana.
Głównym elementem, jaki juŜ na pierwszy Ŝut oka będzie odróŜniał nasz komputer od
pozostałych, oprócz raczej nie widocznej konfiguracji jest jego wygląd. Zmieniając we
wcześniejszych punktach interfejs pulpitu, rozmieszczenie i rozmiar ikon nie moŜemy
pominąć takiego szczegółu jak ich nazwa. Zmianę nazwy folderu Moje Dokumenty na
Dokumenty wykonaliśmy w pkt 7.2. Widoczną na Pulpicie nazwę ikony Mój komputer,
proponuję zmienić na przykładową PC-Folder.
(Zmianę nazwy powyŜszych folderów na Pulpicie i w menu Start dla Windows XP
dokonujemy w tradycyjny sposób, klikając PPM na wybranej ikonie i z rozwiniętego menu
przechodząc do polecenia Zmień nazwę)
Informacja!
PowyŜsze proponowane prze ze mnie nazwy są roboczymi dla celów informacyjnych.
Faktyczna ich nazwa zaleŜy tylko od pomysłowości uŜytkownika.
46
Pozostała nam jeszcze zmiana nazwy kosza, ale ze względu na brak takiej opcji w jego menu,
czynność tę wykonamy późniejszym czasie, za pomocą programu WindowsConfigurator dla
Windows 2000. Zupełnie inaczej ma się sytuacja Windows XP gdzie taką operacje moŜemy
przeprowadzić za pomocą odpowiedniej modyfikacji Rejestru.
Na koniec wykonujemy skrót do folderu Dokumenty i PC-Folder na Pulpicie, które w
kolejnym etapie zostaną odpowiednio wykorzystane (od razu zmieniamy ich nazwę
likwidując pierwsza część Skrót do), a folder Dokumenty usuwamy z pulpitu odznaczając
pozycję w oknie Opcji folderów, zakładce Widok PokaŜ folder „Moje dokumenty” na
pulpicie.
Zmykamy okno Opcji folderów klikając na przycisk OK.
Informacja!
W systemie Windows XP aby wykonać powyŜszą wskazówkę,
rozwijamy menu Start i PPM klikajmy na folder Dokumenty a w
rozwiniętym menu poprzez kliknięcie LPM na zakładce PokaŜ na
pulpicie dajemy przy nim zaznaczenie. Identycznie postępujemy ze
skrótem do PC-Folder (o ile na taką nazwę zmieniliśmy folder Mój
komputer).
Po utworzeniu skrótów do obu folderów uwidocznionych na pulpicie
ponownie je ukrywamy usuwając wykonane wcześniej zaznaczenia.
7.4. Konfiguracja ikon w Zasobniku systemowym i na Pasku zadań
Podczas pracy z systemem Windows lub korzystając z zainstalowanych przez nas
programów i aplikacji, część z nich umieszcza w zasobniku systemowym swoja ikonę. Jest to
podyktowane wieloma względami: od bezpieczeństwa począwszy, na informacyjnym
charakterze skończywszy. Spora ich większość jest dla nas po prostu zbędna, (jest to równieŜ
sygnał, Ŝe część programów jest uruchamiana razem z systemem operacyjnym podczas jego
startu, bez naszej aprobaty) pochłaniając cenne zasoby systemowe, których jak wiem z
doświadczenia nigdy nie jest za wiele bez względu na to jakim sprzętem dysponujemy.
Wobec powyŜszego proponuję takie skonfigurowanie zasobnika systemowego aby w jak
najmniejszym stopniu obciąŜyć system a uzyskać jak największy komfort pracy.
Dodatkowo aby uprościć sobie Ŝycie a zarazem ułatwić dostęp do dysków i najwaŜniejszych
programów musimy trochę popracować nad Paskiem zadań a raczej nad ikonami, które na
nim są standardowo umieszczone a do niczego nam nie będą potrzebne, oraz nad tymi,
których na nim brak a powinny się znaleźć dla naszej wygody.
47
7.4.1. Usuwamy ikonę klawiatury i języka z zasobnika systemowego
Konfigurację rozpoczynamy od usunięcia ikony języka i klawiatury
systemowego.
z zasobnika
- Windows 2000
Klikamy PPM na ikonkę języka i z rozwiniętego menu wybieramy zakładkę Właściwości a w
otwartym oknie Właściwości: Klawiatura, zakładkę Ustawienia regionalne. W dolnej
części okna odznaczamy opcję PokaŜ wskaźnik na pasku zadań.
Decyzję zatwierdzamy klikając na przycisk OK.
W razie potrzeby zawsze moŜemy wrócić do standardowych ustawień uruchamiając okno
Właściwości: Klawiatura w Panelu sterowania.
- Windows XP
W systemie Windows XP bezpośrednio po kliknięciu PKM na ikonkę klawiatury
przechodzimy do zakładki Zamknij pasek języka.
Od tego momentu do opcji językowych w razie potrzeby dostajemy się poprzez Panel
sterowania i ikonę Opcje regionalne i językowe a w oknie zakładkę Języki -> przycisk
Szczegóły.
7.5. Wyłączamy Centrum zabezpieczeń (tylko Windows XP z sp2)
Centrum zabezpieczeń jest procesem monitorującym trzy elementy systemu operacyjnego
Windows mające wpływ na jego bezpieczeństwo: firewalla systemowego, automatyczną
aktualizację i program antywirusowy.
O naruszeniu zasad ochrony Centrum informuje nas przy pomocy ikon na
Pasku zadań. Niestety funkcja ta jest dość irytująca. Na pewno nie będziemy uŜywać, nie
praktycznej zapory systemowej wbudowanej w Windows XP, albo teŜ korzystać z róŜnych
powodów z automatycznej aktualizacji a ponadto nic nie moŜe dziać się w systemie bez
naszego udziału i nie wszystkie aktualizacje dla naszego systemu są niezbędne. Na dodatek,
Centrum nie zawsze wykrywa zainstalowane oprogramowanie antywirusowe i przy kaŜdym
starcie informuje nas o braku tego typu programu.
Ikonę Centrum zabezpieczeń
odnajdziemy w Panelu sterowania.
Klikamy na nią podwójnie i w oknie Centrum Zabezpieczeń w panelu Zasoby,
uruchamiamy pozycję Zmień sposób informowania mnie przez Centrum Zabezpieczeń, w
którym odznaczamy wszystkie pola, jednocześnie wyłączając opcję monitorowania programu
antywirusowego.
7.5.1. Wyłączamy systemowego firewalla (tylko Windows XP z sp2)
Informacja!
W wersji Windows XP bez dodatku sp2 firewall (zapora intenetowa) jest standardowo
wyłączona i nie ma potrzeby jej aktywacji.
Przechodzimy do Panelu sterowania i ikony Zapora systemu Windows
W oknie Zapora systemu Windows w zakładce
Ogólne dajemy zaznaczenie przy pozycji Wyłącz
(nie zlecane) i
zatwierdzamy decyzję
przyciskiem OK.
48
7.5.2. Bez Aktualizacji automatycznej
Ostatnią trzecią opcją monitorowaną przez Centrum zabezpieczeń Windows są:
Automatyczne aktualizacje. Jak juŜ napisałem wcześniej, jest wiele powodów dla, których
naleŜy te opcje wyłączyć. Między innymi nie wszystkie poprawki do naszego systemu (za
wyjątkiem krytycznych) są dla nas niezbędne (przy, nie których zaleŜnie od konfiguracji i
zainstalowanego oprogramowania moŜemy napotkać na większe lub mniejsze problemy).
- Windows XP
W Panelu sterowania wybieramy ikonę Aktualizacji automatycznych , lub do okna jej
konfiguracji przechodzimy klikając PPM na ikonę PC-Folder (Mój komputer) a z
rozwiniętego menu wybieramy Właściwości. W kolejnych oknach Właściwości systemu ->
Aktualizacje automatyczne, dajemy zaznaczenie przy pozycji Wyłącz Aktualizacje
automatyczne.
Konfigurację kończymy klikając kolejno na przyciski Zastosuj i OK.
Informacja!
W systemie Windows XP bez dodatku sp2 okno Aktualizacji automatycznej moŜe róŜnić
się wyglądem ale zasada wyłączenia funkcji jest podobna. Ikona Automatycznej aktualizacji
w Windows XP z dodatkiem sp2 będzie widoczna na Pasku zadań do momentu jej
wyłączenia i konfigurację moŜemy przeprowadzić równieŜ z jej poziomu.
- Windows 2000
W Panelu sterowania dwukrotnie klikamy na
ikonę Aktualizacji automatycznej .
W otwartym oknie usuwamy
zaznaczenie
Aktualizuj mój komputer na bieŜąco.
Decyzję zatwierdzamy przyciskiem OK.
7.6. Ikony na Pasku zadań i Pasku narzędziowym
Usuwając część ikon z naszego pulpitu i przenosząc do innej lokalizacji nowo zainstalowane,
wydawać by się mogło, Ŝe sami skomplikowaliśmy sobie Ŝycie utrudniając w ten sposób
dostąp do róŜnych aplikacji i folderów. Nic bardziej mylnego. Nie dość, Ŝe będziemy mieli
ładny i przejrzysty pulpit z wybraną tapetą, której nic nam nie przysłoni, to mając otwartych
parę okien, zaleŜnie od potrzeb i sytuacji a chcąc uruchomić kolejną aplikację lub dostać się
do wybranego folderu nie będziemy zmuszeni co chwilę ich minimalizować lub zamykać, a
na dodatek wyszukiwać na Pulpicie w gąszczu skrótów tego jednego - właściwego.
Unikniemy tego problemu umieszczając skróty do najwaŜniejszych dysków na Pasku zadań a
do folderów na nowym (dodatkowym) Pasku narzędziowym.
49
7.6.1. Zmieniamy nazwy dysków
Najczęściej uŜywanymi przez nas folderami, są nasze dyski, napędy stacji dysków CD, DVD
i stacji dyskietek. Aby się jednak do nich dostać w oknie Mój komputer (PC-Folder po
zmianie) musimy wykonać parę niewygodnych czynności. Na szczęście system Windows
umoŜliwia nam o wiele prostszą drogę do celu. Zanim jednak wykonamy niezbędne
usprawnienia, zmienimy standardową nazwę dysków na własną.
(Ma to szczególne uzasadnienie gdy posiadamy większą ilość partycji, widocznych jako
ikony dysków, szczególnie systemowych).
Otwieramy okno PC-Folder (Mój komputer), klikamy PPM na ikonie pierwszego Dysku C i
z rozwinietego menu przechodzimy do zakładki Zmień nazwę.
Wpisujemy własną nazwę np.: Andrzej-System,
klikamy na klawisz Enter dla zatwierdzenia
zmiany.
Nazwy pozostałych dysków zmieniamy zgodnie z
ich przeznaczeniem np.: Roboczy, R-2 itd.
UWAGA!
Zmieniając nazwę poszczególnych dysków nie wpisujemy ich kolejnej litery (C, D, E, itd.).
System Windows automatycznie nada im odpowiednią kolejną literę po zatwierdzeniu przez
nas wpisanej nazwy.
Informacja!
Zmianę nazwy poszczególnych dysków moŜemy
równieŜ przeprowadzić z poziomu okna Właściwości
dysku. (PPM klikamy na wybrany dysk i menu
wybieramy zakładkę Właściwości.
W zakładce Ogólne, polu Etykieta wpisujemy własną
nazwę i zatwierdzamy ją klikając na przycisk OK
w dolnej części okna.
7.6.2. Umieszczamy ikony napędów na Pasku zadań
Po zmianie nazw dysków moŜemy przejść do następnego etapu: wykonania skrótów do
wszystkich napędów. Otwieramy okno PC-Folder (Mój komputer), PPM klikamy na ikonie
Dysku C. Z rozwiniętego menu wybieramy zakładkę Utwórz skrót. W oknie z informacją, Ŝe
system Windows nie moŜe utworzyć skrótu w tym miejscu tylko na pulpicie, wyraŜamy
zgodę klikając na przycisk Tak.
50
W w/w sposób wykonujemy skróty do kolejnych dysków (D, E itd.), oraz stacji dyskietek A i
napędów CD-ROM (DVD). Przed umieszczeniem skrótów do napędów na Pasku zadań, z ich
nazwy usuwamy pierwszy człon (Skrót do), pozostawiając tylko właściwą nazwę napędu.
Uwaga!
W systemie Windows XP, opcja umieszczania skrótów na pasku zadań moŜe być nie
aktywna. Aby ją uaktywnić PPM klikamy na wolnym polu na Pasku zadań i w rozwiniętym
menu LPM dajemy zaznaczenie przy zakładce Szybkie uruchamianie.
Przeniesienie skrotów na Pasek zadań rozpoczynamy od skrótu na pulpicie do Dysku C.
Klikamy na nim PPM i przytrzymując przeciągamy w kierunku dolnej krawędzi ekranu na
wolne miejsce na Pasku zadań, z prawej stronie przycisku Start.
Nie przesuwając kursora myszy puszczamy PPM. W rozwiniętym
menu przechodzimy do zakładki Przenieś tutaj, na którą klikamy raz
LPM. Od tej chwili widzimy pierwszą przeniesioną ikonę na pasku.
W analogiczny sposób przenosimy na pasek skróty do pozostałych napędów.
Wszystkie ikony jakie do tej pory znajdowały się na Pasku zadań obok przycisku Start:
PokaŜ Pulpitu, Internet Explorera, Outlok Exprsu itd. moŜemy teraz spokojnie usuwając
przez kliknięcie na nie PPM i wybranie z menu polecenia Usuń.
MoŜe się zdarzyć, Ŝe podczas przenoszenia skrótów wystąpi brak miejsca na Pasku zadań.
Wówczas najeŜdŜamy kursorem na uchwyt paska poza ostatnią widoczna ikoną (zmienia się
on w kierunkowe strzałki), jeden raz klikamy na nim LPM w celu uchwycenia i przesuwamy
w lewo, udostępniając w ten sposób
wolne miejsce na pasku.
Ostatnią czynnością jaką wykonamy jest jest zmiana wyglądu umieszczonych na pasku ikon,
na coś, co w bardziej obrazowy sposób będzie symbolizować nasze dyski i napędy.
Dodatkowo na pasku moŜemy umieścić skrót do kalkulatora, o ile przewidujemy częste z
niego korzystanie.
Zmiana wyglądu ikon do napędów CD-ROM (DVD), zakończy się sukcesem tylko wówczas
gdy w napędzie będzie umieszczona płyta. W przeciwnym razie nie będziemy mieli
moŜliwości zastosowania przeprowadzonych zmian.
7.6.2.1. Zakończenie konfiguracji umieszczonych ikon napędów na Pasku zadań
Prace nad umieszczeniem ikon na Pasku zadań kończymy ustawieniem uchwytu paska, w
takim miejscu, aby mieć dostęp tylko do ikon tych
napędów, z których najczęściej będziemy korzystać.
Kolejność umieszczonych na pasku ikon
moŜemy dowolnie zmieniać przytrzymując je
LPM i przesuwając o Ŝadaną ilość miejsc w
poziomie i w pionie (dla ikon ukrytych pod
zakładką).
51
Pozostałe ikony pozostaną ukryte do momentu najechania kursorem myszy na strzałki
zakładki paska (Przejdź do) za ostatnią ikoną i kliknięciu na nią LPM.
Podczas naszej dalszej konfiguracji systemu jaki i w trakcie normalnego uŜytkowania
komputera na Pasku zadań moŜemy umieszczać dowolną (rozsądną) ilość ikon.
7.6.3. Dodatkowe Paski narzędziowe
Na obecnym etapie mamy na Pulpicie tylko jeden skrót odnoszący się do folderu Dokumenty,
w którym będziemy przechowywać większość zgromadzonych przez nas materiałów.
Właściwa konfiguracja systemu Windows wymaga od nas utworzenia większej ilości
folderów w celu katalogowania danych, przechowywania obrazów CD-RW, programów
ściągniętych z Internetu, fotografii itd. zaleŜnie potrzeb i naszych zainteresowań, a co za tym
idzie większej ilości wykonanych skrótów do najwaŜniejszych folderów. Aby w sposób
zorganizowany móc nad tym wszystkim zapanować i nie utrudniać sobie do nich dostępu,
niezbędne będzie wykonanie dodatkowego Paska narzędziowego, na którym zostaną one
wszystkie rozmieszczone.
Informacja!
Nazwę dla dodatkowych Pasków narzędzi najlepiej nadawać dwu - trzy literową, ze względu
na brak miejsca na nim, a co za tym idzie, całkowity brak jej czytelności przy większej ilości
znaków.
7.6.3.1. Pasek narzędziowy nr.1
Wykonanie nowego Paska narzędzi rozpoczynamy od przykładowego wykonania na dysku
D:\ w folderze np.: Akcesoria pod folderu o nazwie Paski narzędzi a w nim jeszcze jednego,
któremu proponuję nadać nazwę od naszych inicjałów (na moim przykładzie będzie to AD).
Teraz PPM klikamy na wolnym miejscu na Pasku zadań a rozwiniętym menu przechodzimy
do zakładki Paski narzędzi i w podmenu do polecenia Nowy pasek narzędzi ....
W oknie Nowy pasek narzędzi po kolei rozwijając
poszczególne gałęzie, począwszy od PC-Folder
przechodzimy do folderu AD. Zaznaczamy go kliknięciem
a wybór zatwierdzamy przyciskiem OK.
Nowy pasek od tej chwili widoczny jest z prawej części
Paska zadań
.
Klikamy na niego PPM i przytrzymując
przeciągamy do lewej krawędzi ekranu puszczając przycisk
myszy.
52
7.6.3.1.1. Konfiguracja Paska narzędziowego nr.1
Umieszczony od tej chwili przy lewej krawędzi ekranu Pasek narzędziowy wymaga przez nas
odpowiedniej konfiguracji, w przeciwnym razie umieszczone na nim skróty będą nieczytelne
a dostep do nich utrudniony a i sam wygląd paska pozostawi nam wiele do Ŝyczenia.
Klikamy na nim PPM i w rozwiniętym menu zostawiamy
zaznaczenia (lub je dajemy) przy pozycjach:
- Widok -> DuŜe ikony
- PokaŜ tytuł
- Zawsze na wierzchu
- Autoukrywanie
Przy pozostałych pozycjach zaznaczenia usuwamy.
7.6.3.2. Pierwsze skróty na Pasku narzędziowym nr.1
Po przesunięciu kursora myszy do lewej części ekranu wysuwa się pusty pasek narzędziowy.
Pierwszymi ikonami jakie na nim umieścimy będą skróty do folderów Pulpitu: Mój komputer
(PC-Folder) i Dokumenty. Jako, Ŝe juŜ na wcześniejszym etapie wykonaliśmy skrót do
folderu Dokumenty w pkt 7.3., pozostał nam do wykonania skrót do drugiego folderu: Mój
komputer (PC-Folder), który PPM przenosimy na nowy pasek.
Wykonujemy to w identyczny sposób jak miało to miejsce przy wcześniejszym
umieszczaniu ikon skrótów do napędów na Pasku zadań.
Ustawiamy odpowiednią szerokość paska przesuwając kursor myszy do jego lewej
krawędzi i po zmianie wyglądu na strzałki kierunkowe wciskamy LPM i delikatnie
przesuwamy w lewą lub prawą stronę.
8. DODATKOWE DOSTRAJANIE SYSTEMU
Kolejnym etapem naszych działań jest dalsza konfiguracja systemu Windows mająca juŜ
bezpośredni wpływ na jego stabilność, ilośc zajmowanego na dyskach miejsca i zachowanie
niektórych usług systemowych działających w tle, bez naszej zgody.
8.1. Ustawienie wydajności w systemie Microsoft Windows XP
Poleganie na dopasowaniu przez WindowsXP parametrów wydajności nie jest najlepszym
pomysłem. MoŜemy tę opcję w prosty sposób zmienić, zwiększając wydajność całego
systemu, jednocześnie zachowując wybrany styl „systemu XP” np.: niebieski.
53
PPM klikamy na ikonie Mój komputer (PCFolder), w menu Start i z rozwiniętego menu
wybieramy zakładkę Właściwości. W oknie
Właściwości systemu przechodzimy do
zakładki Zaawansowane a polu Wydajność
klikamy na przycisk Ustawienia.
W nowo otwartym oknie Opcje Wydajności
dajemy zaznaczenie przy pozycji:
- Dopasuj dla uzyskania najlepszej wydajności
Decyzję zatwierdzamy kolejno przyciskami
Zastosuj i OK.
Po tej operacji wygląd elementów Pulpitu (menu
Start, Pasek zadań i Pasek narzędziowy itd.)
przybiorą nieciekawy, znany z wcześniejszych
wersji Windows wygląd.
Uruchamiając PPM na Pulpicie okno Właściwości:
Ekran, w zakładce Wygląd przywracamy Styl
systemu Windows XP i Schemat kolorów, nie
obawiając się juŜ o utratę wydajności.
8.2 Wyłączamy hibernację
Hibernacja jest procesem polegającym na zrzuceniu przez system operacyjny całej
zawartości pamięci na dysk twardy, po czym następuje jego wyłączenie. Wszystkie
informacje na temat istniejących urządzeń, sterowników i uruchomionych aplikacji zostają
zapisane, w wyniku czego przy ponownym starcie systemu pomijana jest operacja auto
diagnostyki a system wczytuje wszystkie potrzebne informacje z dysku.
Funkcja ta, zatem z jednej strony przyśpiesza start systemu Windows a z drugiej potrafi
pochłonąć spore zasoby przestrzeni dyskowej np.: przy 256 MB pamięci RAM ok. 300 MB
jego powierzchni, do ponad 1 GB przy 1024 MB pamięci RAM.
Zatem, zgodnie z naszą ideą jak największa wydajność przy zachowaniu jak największej
funkcjonalności, moŜemy hibernację wyłączyć bez straty dla systemu operacyjnego.
Do okna Właściwości: Opcje zasilania moŜemy dostać się np. na dwa sposoby:
1. Klikamy PPM na Pulpicie i przechodzimy do zakładki Właściwości. W oknie
Właściwości: Ekran, zakładka Wygaszasz ekranu, w panelu Zasilanie Monitora
przycisk Zasilanie a w oknie Właściwości: Opcje zasilania zakładka Hibernacja.
2. Otwieramy Panel sterowania, klikamy na ikonę Opcje zasilania i w otwartym oknie
Właściwości: Opcje zasilania przechodzimy do zakładki Hibernacja.
54
W polu Hibernacja usuwamy zaznaczenie przy
pozycji:
- Włącz hibernację
Zatwierdzamy zmianę klikając kolejno na
przycisk Zastosuj i OK.
8.3. Ustawiamy wielkość Kosza
Standardowo ustawiona pojemność Kosza pochłania bardzo duŜą przestrzeń dyskową.
Przy większej ilości partycji (lub jej o duŜym rozmiarze), moŜe się okazać, Ŝe nawet kilka GB
przestrzeni zarezerwowanych jest przez Kosz, co jest czystym marnotrawstwem.
Aby to zmienić, klikamy PPM na ikonę Kosza na
Pulpicie i z menu wybieramy zakładkę
Właściwości.
W oknie Właściwości: Kosz zaznaczamy opcję
- Konfiguruj dyski niezaleŜnie
i pozostawiamy zaznaczenie przy opcji:
- Wyświetl okno dialogowe potwierdzające
usuniecie
Zmiany zatwierdzamy przyciskiem Zastosuj.
Kolejno przechodzimy do zakładek z nazwami
dysków i zmieniamy ustawienia suwakiem na: Dla
dysku systemowego ok. 60 MB – 70 MB a
Dla dysku logicznego ok. 800 MB – 1 GB zaleŜnie
od wielkości plików jakie będziemy na nim
przechowywać np. obrazy płyt CD.
UWAGA!
Mając na dysku utworzonych więcej partycji podstawowych z zainstalowanym systemem
operacyjnym Windows (lub mamy zamiar go dopiero zainstalować) i do kaŜdej
przyporządkowaną odpowiednią partycję logiczną, której obecnie uruchomiony system nie
powinien obsługiwać, rozmiar przestrzeni zarezerwowanej przez kosz na tych partycjach (z
systemem, plus przy porządkowaną do niej partycją
logiczną), ustawiamy na 0% i zaznaczamy opcję:
- Nie przenoś plików do kosza i natychmiast kasuj
pliki po usunięci. W ten sposób likwidujemy
podwójnie zarezerwowaną przez Kosz przestrzeń na
dysku.
55
8.4. Bez raportowanie błędów (w Windows XP)
Podczas pracy na komputerze, prędzej czy później zetkniemy się z błędami uruchomionych
programów i zawieszaniu się nie działającej aplikacji. Za kaŜdym razem gdy taka sytuacja ma
miejsce Windows XP wysyła raport o błędach do Microsoftu.
Aby wyłączyć tę uciąŜliwą funkcję klikamy PPM na ikonie PC-Folder (Mój komputer), w
rozwiniętym menu przechodzimy do zakładki Właściwości. W otwartym oknie Właściwości
systemu klikamy na zakładkę Zaawansowane i przycisk Raportowanie błędów w dolnej
części okna.
W oknie Raportowanie błędów zmieniamy
zaznaczenia na :
- Wyłącz raportowanie błędów
- Powiadom mnie, jeśli wystąpią błędy
krytyczne
Zamykamy otwarte okna klikając kolejno na
przyciski OK, Zastosuj i OK.
8.5. Zmiana konfiguracji Przywracania systemu (Windows XP)
Opcja Przywracania systemu ma za zadanie, umoŜliwić powrót systemu Windows do
prawidłowego działania bez konieczności reinstalacji systemu operacyjnego. Program działa
w tle i tworzy punkty przywracania w określonych sytuacjach: przed instalacją sterowników,
poprawek systemowych, przywróceniem kopi zapasowych (backump) i programów
zapisujących swoje pliki (biblioteki) w systemie. Punkty przywracania moŜna tworzyć takŜe
ręcznie. W momencie, gdy system przestaje zachowywać się prawidłowo, moŜemy
przywrócić go do poprzedniego stanu, korzystając z jednego z punktów przywracania.
JeŜeli w przypadku systemu Windows, który jest zainstalowany na partycji podstawowej jest
to jak najbardziej uzasadnione to dla dysków logicznych juŜ nie bardzo, ze względu na
przestrzeń dyskową jaką sobie rezerwuje i zajmuje, a na pewno nie przywróci nam
uszkodzonych (skasowanych) dokumentów, danych, gier, programów itp.. Nie łudźmy się
równieŜ, Ŝe funkcja Przywracania systemu, w przypadku powaŜniejszej awarii systemu,
przywróci nam Windows do poprzedniego stabilnego stanu.
Nie mniej w niektórych
specyficznych sytuacjach moŜe okazać się bardzo dobrym
rozwiązaniem, dla tego proponuję nie wyłączać tej funkcji całkowicie ale odpowiednio ją
skonfigurować.
56
Ikonę Przywracania systemu odnajdziemy w
Panelu sterowania lub prościej w folderze Mini
system w menu Start, który sami utworzyliśmy
lub w oknie Właściwości systemu pod zakładką
Przywracanie systemu po kliknięciu PPM w
rozwiniętym menu Start (Mój komputer) PCFolder ->Właściwości.
W oknie kreatora Przywracania systemu klikamy
na link Ustawienia Przywracania systemu
umieszczony w lewej dolnej części okna.
W oknie Przywracanie systemu, usuwamy
zaznaczenie przy pozycji:
- Wyłącz przywracanie systemu na wszystkich
dyskach.
Przechodzimy do okna Dostępne Dyski w
panelu Ustawienia Dysku. Klikamy w celu
zaznaczenia na ikonę pierwszego dysku, na
którym
mamy
zainstalowany
system
operacyjny i na przycisk Ustawienia.
W oknie Ustawienia dysku w panelu UŜycie
miejsca na dysku, suwakiem ustawiamy
wielkość na ok. 550 – 700 MB.
Decyzję zatwierdzamy przyciskiem OK.
Powracamy do panelu Dostępne Dyski,
zaznaczamy
kliknięciem
następną
w
kolejności ikonę dysku, suwak ustawiamy
na wartość „0’ i dajemy zaznaczenie przy
pozycji:
- Wyłącz przywracanie systemu na tym dysku.
W kolejnym oknie z informacją o wyłączeniu
funkcji przywracania systemu na danym
dysku klikamy na przycisk Tak i przycisk
OK w oknie Ustawienia dysku. Identycznie
postępujemy przy ustawianiu Przywracania
systemu na pozostałych dyskach.
Zamykamy okna klikając kolejno na przyciski
OK i uruchamiamy ponownie komputer.
Informacja.
Przed wprowadzeniem zaawansowanych zmian w systemie, instalacją nowych sterowników,
programów jak i gier wskazane jest wykonanie własnego punktu przywracania systemu, przy
pomocy kreatora Przywracania systemu, aby w razie awarii systemu lub jego nie stabilnej
pracy móc wrócić do stanu pierwotnego.
57
8.6. Pamięć wirtualna
Jako, Ŝe na temat pamięci wirtualnej (pliku stronicowania) napisano juŜ bardzo wiele
ograniczę się tylko do podstawowych informacji na jej temat. Nie znajomość jej
funkcjonowania doprowadziła do powstania wielu sztuczek, które mają podnieść szybkość
działania systemu, a w efekcie przynoszą skutek odwrotny do oczekiwanego.
32-bitowa architektura naszych komputerów pozwala zaadresować do 4 GB pamięci
operacyjnej. W praktyce mają one znacznie mniej pamięci RAM i bardzo często o wiele
mniej niŜ potrzebują. Brakująca pamięć RAM została zatem rozszerzona o dodatkową
przestrzeń na dysku twardym, którą stanowi plik stronicowania zwany często - plikiem
wymiany. Oba te elementy - pamięć RAM i plik stronicowania (jest to fizyczny plik
systemowy pagefile.sys umiejscowiony na dysku C:\) tworzą przestrzeń adresową nazywaną
pamięcią wirtualną. W systemie Windows 2000 i XP tylko jądro systemu korzysta
bezpośrednio z pamięci RAM. Wszystkie inne procesy i aplikacje korzystają w mniejszym
lub większym stopniu z pośrednictwa pamięci wirtualnej.
W pamięci RAM przechowywane są dane pozostające aktualnie w uŜyciu. Jeśli w pamięci
RAM nie ma juŜ miejsca, system przerzuca do pliku stronicowania (wymiany) wszystko to,
co w danej chwili nie jest konieczne. Tworzy w ten sposób wolne miejsce dla danych
bieŜących. JeŜeli jakaś aplikacja potrzebuje informacji zawartej w pliku wymiany, jest ona z
powrotem przenoszona do obszaru pamięci RAM. Mając zatem świadomość, Ŝe plik
wymiany znajduje się na tysiąc razy wolniejszym od modułów pamięci RAM dysku twardym,
najrozsądniejszym (teoretycznie) wyjście było by całkowite zastąpienie fizyczną pamięcią
RAM. Jednak w tym wypadku rzeczywistość rozmija się z teorią.
Windows 2000/XP pracuje w myśl zasady: Wola pamięć RAM to zmarnowana pamięć.
Dlatego niezaleŜnie od zasobów będzie starał się ją maksymalnie wykorzystać, przechowując
w jej obszarze zarówno dane aktualnie niezbędne, jak i te które w jego ocenie mogą się
jeszcze przydać. Wynika z tego, Ŝe wysokie wykorzystanie pamięci RAM nie musi oznaczać
od razu jej niedoboru.
Wyeliminowanie pliku stronicowania, nawet przy największych fizycznych zasobach pamięci
RAM, nie wyłącza mechanizmu pamięci wirtualnej, a system nie przechodzi do adresowania
wyłącznie w zakresie obszaru pamięci fizycznej RAM. Tak naprawdę do końca nie wiadomo
jak wobec takiego ustawienia system się zachowa. Pomimo naszych działań moŜe stworzyć
gdzieś plik wymiany, nad którym stracimy wszelką kontrolę. Jeśli nawet go nie stworzy, to
prędzej czy później, mało wydajne zarządzanie pamięcią RAM, odbije się na wydajności
systemu. Innym problemem jaki moŜe się pojawić jest fakt, Ŝe wiele aplikacji wobec braku
pliku stronicowania po prostu się nie uruchomi. Skoro próby odzyskiwania pamięci RAM są
nieracjonalne, nasze działania powinny pójść w kierunku ograniczenia jej zuŜycia. MoŜna to
osiągnąć poprzez optymalizację usług domyślnie oferowanych przez Windows XP oraz
redukcję innych procesów pracujących w tle, czym zajmiemy się w kolejnych punktach
poradnika.
8.6.1. Własna wielkość pliku stronicowania (wymiany)
Windows 2000
PPM klikamy na ikonie PC-Folder (Mój komputer) na Pulpicie i z rozwiniętego menu
wybieramy zakładkę Właściwości, lub w oknie Panelu sterowania podwójnie klikamy
na ikonę System.
58
Windows XP
Rozwijamy menu Start i PPM klikamy na PC-Folder (Mój komputer) lub na podwójnie LPM
ikonie System w Panelu sterowania.
W uruchomionym oknie Właściwości systemu
przechodzimy do zakładki Zaawansowane
i przycisku Uruchom w polu Wydajność.
W kolejnym otwartym oknie przechodzimy do
zakładki Zaawansowane i przycisku Zmień w
polu Pamięć wirtualna.
Informacja!
Istnieją jakby dwa podstawowe podwójne schematy ustalające własny rozmiar pamięci
wirtualnej. Pierwszy schemat: daje nam dwie moŜliwości:
1. mówi o stałej wielkości - czyli taki sam rozmiar ustawiamy dla wartości początkowej
jak i końcowej.
2. dla wartości początkowej ustawiamy o 10 - 15% więcej niŜ wynosi wielkość naszej
fizycznej pamięci RAM a wartość końcową na poziomie dwukrotnie większym niŜ jej
zasoby.
Drugi schemat juŜ wyraźnie określa wielkość pliku wymiany, jaką powinniśmy ustawić czyli
2.5 x ilość RAM
Zatem jak widzimy, odpowiedni dobór wielkości pliku wymiany (stronicowania) nie jest
sprawą tak oczywistą jak by się niektórym mogło wydawać, a zastosowanie jednego schematu
dla wszystkich zaowocowało by jej brakiem u tych co fizycznego RAM-u mają skromne
ilości a nieprzydatnym jej nadmiarem u bossów RAM-u. Dla tego uŜytkownik, który
dysponuje mniejszymi zasobami pamięci RAM, potrzebuje większego pliku wymiany dla
zapewnienia optymalnej pracy pamięci wirtualnej. A z kolei posiadając jej duŜą ilość plik
wymiany moŜemy ograniczyć do minimum (choć nie zawsze jest to regułą).
Pewnym ograniczeniem jest teŜ pojemność dysku twardego. Przyjmując, Ŝe inną konfigurację
sprzętową będzie posiadał komputer do prac biurowych i Internetu od komputera do Gier i
grafiki, a co za tym idzie jego cena teŜ będzie róŜna, proponuję zawarte w tabeli poniŜsze
wielkości pliku wymiany (stronicowania) dla róŜnych przykładowych konfiguracji.
Jako, Ŝe minimalnym standardem przy zakupie nowego komputera jest kość 256 MB RAM,
proponuję poniŜszy dobór wielkości pamięci wirtualnej, który naleŜy pamiętać nie jest
sztywną regułą:
Ilość zainstalowanej w komputerze pamięci RAM
Ilość RAM
256 do 384
384 do 512
512 do 2048
powyŜej 2048
Proponowana wielkość pliku wymiany
Rozmiar początkowy - Rozmiar maksymalny
256
768
384
768
512
1024
512
- zaleŜnie od potrzeb
59
W otwartym oknie Pamięć wirtualna w oknie Dysk [Etykieta woluminu] sprawdzamy czy
jest zaznaczona partycja, na której mamy zainstalowany system operacyjny i na której
powinien znajdować się plik wymiany.
W polu Rozmiar pliku stronicowania dla wybranego dysku dajemy zaznaczenie przy pozycji
Rozmiar niestandardowy i w pole Rozmiar początkowy i Rozmiar maksymalny
wpisujemy odpowiednie wartości po czym klikamy na przycisk Ustaw. W oknie z apletem
systemowym o konieczności ponownego uruchomienia komputera klikamy na przycisk OK
Zamykamy wszystkie otwarte przez nas okna klikając kolejno na przycisk Zastosuj i OK,
w ostatnim wyraŜając zgodę na ponowne uruchomienie komputera.
W przyszłości, gdy nasze potrzeby będą na tyle duŜe a wiedza wystarczająca, moŜemy
pokusić się o bardziej zaawansowaną konfigurację pliku stronicowania, łącznie z
przeniesieniem go na inny fizyczny dysk
8.7. Konfiguracja Windows Media Playera 9, 10
Nie wszyscy zdajemy sobie sprawę, Ŝe popularny umieszczony (lub zainstalowany przez nas)
w systemie Windows odtwarzacz multimedialny Windows Media Player w wersji 9 lub 10
jest po części aplikacja szpiegującą, wysyłającą informacje o tym co i kiedy oglądamy oraz
słuchamy. Aby choćby po części zabezpieczyć się prze tą inwigilacją ze strony Microsoftu i
zachować minimum prywatności musimy przeprowadzić odpowiednią konfigurację
wymienionego odtwarzacza.
Uruchamiamy Windows Playera 9, 10. JeŜeli Pasek narzędziowy programu jest nie widoczny
klikamy na znaczek w lewym górnym rogu w celu jego uwidocznienia.
Na Pasku narzędziowym przechodzimy do Narzędzia -> Opcje w rozwiniętym menu.
W oknie Opcji wybieramy zakładkę Poufność
i sprawdzamy czy wszystkie pozycje są
odznaczone, jeŜeli nie, to usuwamy z nich
zaznaczenia.
Przy okazji moŜemy wyczyścić Historię
klikając na przyciski w jej polu.
Zmiany zatwierdzamy klikając kolejno na
przycisk Zastosuj i OK.
60
8.8. Bez automatycznego startu płyt CD-DVD część 1 (Windows XP)
Funkcja automatycznego uruchamiania krąŜków CD i DVD umieszczonych w napędzie
dostępna jest, w kaŜdej wersji systemu operacyjnego Windows. Jest to nad wyraz widoczne
podczas instalacji gier i programów na płytach wyposaŜonych w tzw. AutoRun. Dla jednych
jest normalnym zjawiskiem (szczególnie dla mniej zaawansowanych uŜytkowników) a dla
innych prawdziwym utrapieniem, gdyŜ kaŜdorazowe umieszczenie płyty w napędzie
powoduje automatyczne uruchomienie kreatora menu lub instalatora. Ponadto jest to funkcja
najmniej poŜądana podczas nagrywania płyt i jedną z podstawowych zasad ich prawidłowego
wypalenia jest całkowite wyłączenie tej opcji.
Na tym etapie moŜemy określić tylko zachowanie komputera, kiedy do napędu zostanie
włoŜona płyta z danymi, muzyką, filmem lub zdjęciami itd.
Podwójnie klikamy na ikonie folderu Mój
komputer (PC-Folder) a w otwartym oknie
PPM na ikonie napędu CD lub DVD. Z
rozwiniętego menu wybieramy zakładkę
Właściwości. W oknie Właściwości: Stacja
dysków
przechodzimy
do
zakładki
Autoodtwarzanie. W polu z typem zawartości
wybieramy pierwszy rodzaj plików np. Pliki
muzyczne i przechodząc do pola Akcja
zaznaczamy pozycje Wybierz akcję
do
wykonania a w oknie: Nie podejmuj Ŝadnej
akcji.
Przeprowadzone zmiany zapisujemy klikając na
przycisk Zastosuj.
W wyŜej wymieniony sposób moŜemy określić akcję dla pozostałych rodzajów plików.
Po zakończeniu całej operacji przyciskiem OK zamykamy okno Właściwości:
Stacja dysków.
Informacja!
Dysponując nagrywarką do płyt CD / DVD moŜemy opisany punkt w większości pominąć,
ze względu na całkowite wyłączenie opcji AutoRun poprzez modyfikację Rejestru Windows
przedstawioną w dalszej części poradnika.
8.9. Podstawowe narzędzia systemowe
Do jednych z najwaŜniejszych narzędzi umieszczonych w systemie Windows moŜemy
zaliczyć ScanDisc, Defragmentator dysków, Narzędzie konfiguracji systemu, Dodaj usuń
programy, Narzędzie diagnostyczne DirectX i Kopia zapasowa. Wymienione przeze mnie
narzędzia mają bezpośredni wpływ na stabilność i wydajność całego systemu operacyjnego
nie wyłączając bezpieczeństwa naszych danych i charakteru informacyjnego.
8.9.1. ScanDisc
ScanDisc - program diagnostyczny, którego celem jest utrzymanie powierzchni talerzy
dysku twardego w odpowiednim stanie technicznym.
61
Zadaniem programu jest skanowanie powierzchni dysku twardego na wypadek występowania
uszkodzeń fizycznych (tzw. bad sektorów), które w odpowiedni sposób są zaznaczane dla
uniemoŜliwienia ich wykorzystania przez inne programy.
Dodatkowo program sprawdza na dysku sektory, strukturę zapisanych plików, katalogów i
ich powiązań w poszukiwaniu błędów, które w razie wykrycia są naprawiane.
Uruchomienie programu ScanDisc następuje poprzez
kliknięciu PPM na dysku do sprawdzenia w oknie PCFolder (Mój komputer) i wybraniu z rozwiniętego menu
zakładki Właściwości. W oknie Właściwości
przechodzimy do zakładki Narzędzia i przycisku
Sprawdź. W kolejnym oknie sprawdzania dysku
dajemy zaznaczenia przy obu pozycjach i klikamy na
przycisk Rozpocznij.
Informacja!
JeŜeli do skanowania wybraliśmy dysk, na którym jest zainstalowany system operacyjny lub
inne programy z nim powiązanie, operacja będzie przeprowadzona po ponownym
uruchomieniu komputera, o czym zostaniemy poinformowani w oknie informacyjnym.
Skanowanie dysku odbywa się w trybie tekstowym i nie mamy wpływu na jego przebieg.
Jedyną róŜnicą pomiędzy Windows 2000 a XP jest kolor tła ekranu na jakim obserwujemy
jego przebiegu.
Uwaga!
Normalnym procesem jaki moŜe wystąpić w systemie Windows 2000 po zakończeniu
skanowania wybranego dysku jest jego automatyczne powtórzenie.
Po zakończonej operacji skanowania wybranego dysku moŜemy przystąpić do sprawdzenia
kolejnego, lecz nie musi to być regułą i ze względu na czas jaki powyŜszy proces zajmuje
moŜemy tą czynność odłoŜyć na bardziej odpowiednią dla nas porę. MoŜemy równieŜ
pokusić się o sprawdzenie wszystkich naszych dysków (partycji) za jednym razem, co zajmie
odpowiednio większą ilość czasu.
UWAGA!
Do skanowana (sprawdzenia) moŜemy wybrać w oknie PC-Folder (Mój komputer) tylko te
partycje (dyski), które są bezpośrednio obsługiwane z uruchomionego systemu operacyjnego.
Drugim sposobem uruchomienia programu
SkanDisk jest przejście w menu Start do polecenia
Uruchom i wpisaniu w pole komendy
CHKDSK e: /f, gdzie e jest literą dysku a /f
parametrem wymuszającym naprawę błędów.
Proces uruchamiamy przyciskiem OK.
62
Widok okna Wiersza poleceń z przebiegiem procesu skanowania
Informacja!
W powyŜszy sposób mamy moŜliwość sprawdzenia wyłącznie dysków, na których nie ma
aktualnie działającego systemu operacyjnego i zainstalowanych programów.
JeŜeli jednak wybierzemy dysk, który aktualnie jest w uŜyciu, zostaniemy o tym fakcie
poinformowani stosownym komunikatem z dodatkowymi pytaniami.
Na pierwsze z nich: Czy chcesz wymusić dezinstalację tego woluminu? naleŜy odpowiedzieć
NIE wpisując z klawiatury duŜą literę N i wciskając klawisz Enter.
Na drugie: Czy wolumin ten ma być sprawdzany przy następnym uruchomieniu komputera?
odpowiadamy zaleŜnie od potrzeb np.: TAK wpisując z klawiatury duŜą literę T.
Informacja!
Polecenie CHKDSK moŜemy równieŜ zastosować w Konsoli odzyskiwania systemu lub w
Trybie Awaryjnym przy uszkodzeniu powierzchni dysku lub sektora plików.
Częstotliwość sprawdzania dysków uzaleŜniona jest od intensywności uŜytkowania
komputera, jednak raz na miesiąc wskazane przeprowadzenie powyŜszej operacji.
8.9.2. Defragmentacja dysku
Podczas normalnego uŜytkowanie komputera na dysku twardym są zapisywane wszystkie
informacje w postaci plików, które z kolei są odczytywane, przenoszone, kasowane itd.
Większe pliki są dzielone na mniejsze części (jeden klaster dysku np. o powierzchni 4 KB dla
partycji NTFS pomieści tylko jeden plik o tej wielkości) i zapisywane są w róŜnych,
przypadkowych miejscach na jego powierzchni. Takie zjawisko nazywa się fragmentacją
plików. Im większa fragmentacja, tym dłuŜszy jest czas dostępu do danych, co wyraźnie
moŜemy odczuć jako spadek wydajności całego komputera. Ponadto w wypadku duŜej
fragmentacji istnieje moŜliwość uszkodzenia jednego lub więcej plików co w konsekwencji
prowadzi do utraty danych, lub nie prawidłowej pracy zainstalowanych aplikacji a nawet
systemu operacyjnego.
63
Na szczęście nie jesteśmy bezradni wobec takiej sytuacji. System Windows został
wyposaŜony w narzędzie o nazwie Defragmentator dysków, mające za zadanie
uporządkowanie struktury katalogów i plików na dysku twardym w ten sposób aby zachować
ich ciągłość i maksymalnie skrócić czas dostępu do nich. Proces ten nazywany jest
defragmentacją dysku.
Uruchomienie programu
defragmentacji moŜemy
przeprowadzić bezpośrednio z
okna Właściwości wybranego
dysku klikając na przycisk
Defragmentuj, lub na ikonę
Defragmentatora dysków w
folderze szybkiego dostępu Mini
System (którą sami w mim
umieściliśmy), a standardowo
znajdują się w menu Start \
programy \ Akcesoria \ Narzędzia
systemowe.
W otwartym oknie Defragmentatora dysków mamy moŜliwość wybory pojedynczego dysku i
jego analizy (przycisk Analizuj) lub defragmentacji (przycisk Defragmentuj).
UWAGA!
Do defragmentacji moŜemy wybrać tylko te dyski (partycje), które są bezpośrednio
obsługiwane z uruchomionego systemu operacyjnego. W przeciwnym razie uzyskamy efekt
zupełnie przeciwny od zamierzonego, co w konsekwencji moŜe doprowadzić do uszkodzenia
danych lub co gorsze, nie aktywnego w tej chwili drugiego systemu operacyjnego.
Informacja!
Partycje z systemem plików HPFS, którego uŜywa system operacyjny Linux, nie muszą być
defragmentowane, gdyŜ są tak zaprojektowane aby fragmentacja była na nich jak najmniejsza.
Informacja!
Przed przystąpieniem do procesu defragmentacji naleŜy wyłączyć wszystkie programy
działające w tle np.: program antywirusowy, zaporę internetową, wygaszacz ekranu, oraz
zaprzestać korzystania z innych aplikacji, aby nie zakłócić jego przebiegu.
Proces defragmentacji rozpoczynamy klikając na przycisk Defragmentuj, którego przebieg
obserwujemy w oknie Szacowane uŜycie dysku po defragmentacji i na pasku postępu w dolnej
części okna Defragmentatora.
O
jego
zakończeniu
zostajemy
poinformowani w oknie informacyjnym,
które zamykamy przyciskiem Zamknij, po
czym moŜemy wybrać kolejny dysk do
defragmentacji.
Po
zakończeniu
defragmentowania wybranych
dysków
ponownie uruchamiamy komputer.
64
Informacja!
W oknach Szacowane uŜycie dysku przed defragmentacją i po degragmentacji odpowiednie
kolory symbolizują stopień fragmentacji i status plików:
- czerwony: pliki pofragmentowane
- niebieski: pliki ciągłe
- zielony: pliki których nie moŜna przenieść z bieŜącej lokalizacji
- biały: wolne miejsce
Częstotliwość przeprowadzania procesu defragmentacji zaleŜna jest od intensywności,
korzystania z komputera, a szczególnie od wykonywanych operacji np.: kopiowania,
przenoszenia, usuwania, instalowania i odinstalowania programów. Jako standard moŜemy
przyjąć wykonanie powyŜszej czynności co najmniej raz w miesiącu.
JeŜeli często korzystamy z programów do nagrywania płyt, wykonując kopie bezpieczeństwa
oryginalnych zabezpieczonych nośników dla własnych potrzeb, a co za tym idzie operując na
dysku pewną ilością obrazów kopiowanych płyt, wówczas proces defragmentacji musimy
wykonywać odpowiednio często.
8.9.3. Narzędzie konfiguracji systemu
Dostęp do Narzędzia konfiguracji systemu mamy poprzez polecenie msconfig wpisane w
pole okna (polecenia) Uruchom w menu Start. Jak sama nazwa wskazuje moŜemy za
pomocą uruchomionej aplikacji (wybierając odpowiednią zakładkę) przeprowadzić szereg
zaawansowanych zmian w konfiguracji systemu Windows, miedzy innymi kontrolować
uruchamiane wraz z systemem programy.
Jednak ze względu na moŜliwość wykonania nie odwracalnych zmian w systemie nie
polecam początkującym uŜytkownikom korzystania z wymienionego narzędzia, moŜe poza
ostatnią zakładką Uruchamiane. Nie mniej jednak dobrze jest wiedzieć, Ŝe takowa aplikacja
jest umiejscowiona w systemie i w określonych sytuacjach moŜemy z niej skorzystać.
65
8.9.4. Dodaj lub usuń programy
Jest to jedno z tych narzędzi systemowych, do którego będziemy dość często sięgać.
Uruchomienie programu następuje poprzez podwójne kliknięcie na ikonie Dodaj lub usuń
programy w oknie Panelu sterowana, lub znacznie prościej na umieszczonej przez nas
ikonie aplikacji w folderze Mini System w menu Start.
Głównym zadaniem aplikacji jest bezpieczne usuniecie (odinstalowanie), programów z dysku
twardego.
Informacja!
Musimy zdać sobie sprawę, Ŝe zainstalowanych przez nas programów i sterowników nie
moŜemy ot tak sobie usunąć do kosza. Większość z nich, umieszcza w systemie swoje pliki,
biblioteki DLL i dokonuje wpisów do Rejestru Windows, które nie będą wraz z nim usunięte.
Będzie to powodowało wiele konfliktów z nowo instalowanymi wersjami usuniętych
programów, lub wręcz ją uniemoŜliwią. Dodatkowo mogą prowadzić do problemów z
zainstalowanymi na dysku aplikacjami odwołującymi się do usuniętych plików programu,
pomijając taki drobny fakt, jak niekontrolowane zaśmiecenie systemu i Rejestru Windows co
bezpośrednio prowadzi do stopniowego zmniejszenia jego wydajności i stabilności.
Panel programu składa się z czterech zakładek. NajwaŜniejszą dla nas zakładką, na której
zawsze otworzy się okno bezpośrednio po uruchomieniu jest Zmień lub usuń programy.
Okno dodawania lub usuwania programów
W prawym panelu okna w postaci listy, widoczne są wpisy (nazwy) do wszystkich
zainstalowanych przez nas programów. Aby od instalować wybrany przez nas program,
wystarczy kliknąć w celu zaznaczenia na jego nazwie i uŜyć przycisku Zmień / Usuń po
jego prawej stronie. Uruchamiamy w ten sposób kreatora deinstalacji programu, w którym
stosujemy się do jego poleceń w kolejnych oknach. Zazwyczaj sprowadza się to do
potwierdzenia decyzji o usunięciu wybranego programu i obserwowaniu przebiegu
deinstalacji, po którego zakończeniu potwierdzamy w oknie ponowne uruchomienie
komputera (jeŜeli w programie deinstalacyjnym brak jest opcji ponownego uruchomienia
komputera, czynność tą wykonujemy ręcznie).
66
Druga zakładka Dodaj nowe programy umoŜliwia nam instalację dodatkowego
zewnętrznego oprogramowania z płyt CD lub dyskietek oraz aktualizacji (łatek) do naszego
systemu operacyjnego ze strony internetowej Microsoftu.
Jednak ze względu na znikomą funkcjonalność powyŜszej zakładki moŜemy z niej śmiało
zrezygnować, na korzyść innych sposobów instalacji oprogramowania i aktualizacji
systemowych.
Po wybraniu trzeciej zakładki Dodaj/Usuń
składniki systemu Windows moŜemy usunąć
część systemowych aplikacji, zwalniając w ten
sposób miejsce na dysku i pozbywając się
zbędnych dla nas składników. W kolejnych
punktach opiszę to zagadnienie dogłębniej
poszerzając opcję o bezpieczne usunięcie
ukrytych składników Windows.
Ostatnia czwarta zakładka Określ dostęp do programów i ich ustawienia domyśle, pojawiła
się dopiero wraz z pakietem poprawek czyli Servis Packiem nr. 3 do Windows 2000 i nr. 2
do Windows XP. Jest to efekt przepisów unijnych, wg których uŜytkownik sam decyduje o
wyborze najwaŜniejszych programów zamiast np.: Media Playera 9, Internet Explorera itd.
Przewijając pasek stanu z prawej strony sprawdzamy czy jest zaznaczenie tylko przy pozycji
Niestandardowa.
67
Klikając na indeks opcji Niestandardowa rozwijamy pod menu i pozostawiamy (dajemy)
zaznaczenie przy pozycjach:
- UŜyj mojej bieŜącej przeglądarki sieci Web
- UŜyj mojego bieŜącego programu poczty e-maill
- UŜyj mojego bieŜącego odtwarzacza multimedialnego
- UŜyj mojego bieŜącego programu do obsługi wiadomości błyskawicznych
- UŜyj mojej bieŜącej maszyny wirtualnej dla języka Java
Pracę z programem kończymy klikając na przycisk OK i uruchamiając ponownie komputer.
8.9.5. Narzędzie diagnostyczne DirectX
W zasadzie jest to narzędzie czysto diagnostyczne dostarczające nam niezbędnych
szczegółowych informacji o systemie i sterownikach w nim zainstalowanych.
Narzędzie diagnostyczne DirectX uruchamiamy z polecenia dxdiag wpisanego w pole
polecenia Uruchom w menu Start lub bezpośrednio ze skrótu w folderze szybkiego dostępu
Mini System w menu Start (opis w pkt. 6.8.1.4.2.).
Po załadowaniu głównego okna, zostaniemy poproszeni o zgodę na sprawdzenie podpisów
cyfrowych WHQL. Oczywiście zgody nie wyraŜamy, bo naszą całkowicie indywidualna
sprawą jest jakie sterowniki zainstalujemy (pkt 5.3.).
- Zakładka System,
informuje nas o podstawowej konfiguracji komputera:
Nazwa, rodzaj systemu, wersja Biosu, typ i taktowanie procesora, wielkość pamięci RAM i
aktualną wersję sterownika DirectX.
68
- Zakładka pliki DirectX
Dostarcza pełną informację o plikach i bibliotekach DLL DirectaX, zainstalowanych w
systemie i ewentualnych problemach.
- Zakładka Ekran
Bardzo przydatna zakładka, w której oprócz podstawowych informacji o posiadanej karcie
graficznej, wersji zainstalowanego do niej sterownika, moŜemy przeprowadzić test modułu
DirectDraw i Direct3D oraz włączenia/wyłączenia przyspieszenia sprzętowego DirectaDraw,
Directa3D i teksturowania AGP (zalecane pozostawienie przyspieszenia sprzętowego dla
wszystkich opcji jako Włączone). Po kaŜdorazowej deinsatalacji oraz instalacji nowszej
wersji sterowników DirectaX lub w razie podejrzeń o nieprawidłowe jego działanie lub nie
prawidłową współpracę z kartą graficzną, warto jest sprawdzić ich działanie za pomocą w/w
testów.
- Zakładka Dźwięk
Kolejna zakładka informująca nas tym razem o sprzęcie audio i jego sterowniku. Ponadto za
pomocą przycisku Testuj moduł DirectSound moŜemy przeprowadzić test dźwięku i wybór
poziomu sprzętowego przyspieszenia dźwięku (zalecane jest pozostawienie przyspieszenia
pełnego).
-Zakładka Muzyka
Ostatnia interesująca nas zakładka, w oknie,
której
moŜemy
przetestować
moduł
DirectMusic za pomocą dostępnego przycisku
Testuj moduł DirectMusic.
69
8.9.6. Kopia zapasowa
Jedno z najwaŜniejszych narzędzi systemowych, umoŜliwiające w sytuacjach awarii systemu
operacyjnego powrót do jego stabilnej wersji. Jedynymi warunkami jakie muszą być
spełnione, to moŜliwość uruchomienia systemu w trybie normalnym lub awaryjnym i
posiadanie wcześniej wykonanej kopii zapasowej plików systemowych (Backump).
Informacja!
Narzędzie Kopia zapasowa nie jest dostępne w systemie operacyjnym Windows XP Home.
Wykonanie kopii zapasowej najwaŜniejszych plików systemowych ma sens po zakończonej
konfiguracji systemu operacyjnego wraz z instalacją oprogramowania lub po jakimś jego
etapie. W ten sposób zagwarantujemy sobie moŜliwość powrotu do ostatniej stabilnej wersji,
bez konieczności przeinstalowania całego systemu Windows.
Uwaga!
Przed przystąpieniem do wykonania kopii zapasowej plików systemowych naleŜy wyłączyć
wszystkie programy działające w tle np.: program antywirusowy, zaporę internetową,
wygaszacz ekranu, oraz zaprzestać korzystania z innych aplikacji, aby nie zakłócić jego
przebiegu.
Kreatora Kopii zapasowej uruchamiamy klikając na ikonę skrótu do niego w
menu Start \Akcesoria \ Narzędzia \ Systemowe lub prościej: menu Start \ Wszystkie programy
lub Programy\ Mini System\ Kopia zapasowa.
Przebieg wykonania kopii zapasowej plików systemowych jest prawie identyczny w obu
systemach operacyjnych Windows 2000 i XP. Nieznaczna róŜnica występuje pomiędzy
dwoma pierwszymi oknami a raczej ich brakiem w systemie Windows 2000 i czasem
wykonania kopii, co nie ma większego znaczenia dla całego procesu.
Pierwszym oknem jakie się pojawia na parę
sekund, bezpośrednio po uruchomieniu narzędzia
Kopia zapasowa jest okno wyszukiwania
urządzeń.
Po jego automatycznym zamknięciu pojawia się
kolejne informujące nas o braku moŜliwości
uzyskania połączenia z usługą magazyn
Wymienny.
Dajemy zaznaczenie przy pozycji Nie pokazuj tego
komunikatu ponownie i klikamy na przycisk OK.
70
Kolejnym oknem jest okno Kreatora kopii
zapasowej lub przywracania.
Sprawdzamy czy jest zaznaczenie przy
pozycji Zawsze uruchamiaj w trybie
kreatora i przechodzimy do linku trybu
zaawansowanego w środkowej części okna.
W nowym oknie Narzędzie kopia
zapasowa mamy do wyboru trzy
przyciski:
Kreator kopii zapasowej ...
Kreator przywracania ... i
Kreator automat. odzyskiwania
systemu
Wybieramy pierwszy przycisk:
Kreator kopii zapasowej ...
i przechodzimy do kolejnego okna.
Informacja!
Wybierając trzeci przycisk: Kreator automatycznego odzyskiwania systemu musimy się
liczyć ze znaczną stratą miejsca na dysku nawet do kilku GB i długim czasem jej tworzenia:
od 7 do 20 minut zaleŜnie od wielkości partycji i szybkości komputera. Wybierając jako
nośnik kopii płytę DVD-RW, przy posiadaniu odpowiedniego sprzętu do nagrywania naleŜy
wziąć pod uwagę czas zapisu, nawet do kilkudziesięciu minut pod warunkiem, Ŝe
dysponujemy odpowiednim oprogramowaniem do zapisu pakietowego, który umoŜliwi
nagranie kopii na nośnik. Dodatkowo po zakończeniu jej wykonywania zostaniemy
poproszeni o włoŜenie do stacji dyskietek czystej sformatowanej dyskietki 3.5”, na którą
zostaną skopiowane pliki automatycznego odzyskiwania systemu. Zdając sobie sprawę z
niedogodności jakie za sobą niesie powyŜsza opcja, jest to proces systemowy dający
największą szansę na przywrócenie systemu do poprzedniej – stabilnej wersji.
W oknie kreatora Kopii zapasowej klikamy na przycisk Dalej i przechodzimy do okna, w
którym zaznaczamy pozycję Wykonaj jedynie kopię zapasową danych o stanie systemu i
klikamy na przycisk Dalej w jego dolnej części.
71
Kolejne okno pozwala określić nam
lokalizację (miejsce) kopii zapasowej
plików systemowych. W tym celu np.: na
dysku D:\ w folderze Dokumenty
wykonujemy pod folder o nazwie Kopie
systemu a w nim folder Backump, w
którym będą przechowywane kopie
bezpieczeństwa. Klikając na przycisk
Przeglądaj, w oknie zapisu wskazujemy
jego lokalizacje i zapisujemy pod nazwą
z datą np.: backump_nr1_18_09_2005
po czym klikamy na przycisk Dalej.
Informacja!
Nie wpisując w oknie zapisu własnej nazwy (daty) dla kopii zapasowej będziemy musieli w
kolejnych oknach określić rodzaj wykonywanej kopii, oraz podjąć decyzję czy kopia ma być
dołączona do poprzedniej (ilość zajmowanego miejsca na dysku przez plik kopii będzie stale
wzrastał o jej nową wielkość) czy zamieniana. Ponadto powyŜszy sposób w niektórych
sytuacjach moŜe uniemoŜliwić nam dokładne określenie terminu jej wykonania a co za tym
idzie określenia jakie programy i aplikacje zainstalowane po jej wykonaniu nie będą działały
lub jak konfiguracja systemu zostanie przywrócona.
W oknie Kończenie pracy kreatora
przychodzimy
do
przycisku
Zaawansowane.
W oknie wyboru typu kopii
zapasowej
pozostawiamy
typ
Normalna (inny wybór nie ma dla
nas
Ŝadnego
znaczenia)
i
przechodzimy do kolejnego okna
klikając na przycisk Dalej.
Informacja!
W systemie Windows 2000 w oknie Typ kopii zapasowej w jego dolnej części istnieje
jeszcze pozycja Wykonaj kopię
zapasową zmigrowanych danych
Magazynu Zdalnego, przy której
dajemy zaznaczenie.
W kolejnym oknie zaznaczamy
pozycję Weryfikuj dane po wykonaniu
kopii zapasowej i klikając na przycisk
Dalej przechodzimy do okna Opcje
Kopii zapasowej.
72
Wybór pozycji na tym etapie jest juŜ bez znaczenia.
Przechodzimy do następnego okna klikając na
przycisk Dalej.
W oknie Kiedy ma być wykonana kopia
zapasowa zaznaczamy pozycję Teraz i
przyciskiem
Dalej
przechodzimy
do
ostatniego okna , w którym zapoznajemy się z
informacjami o przygotowanej przez nas kopii zapasowej. Pracę z oknami kreatora kończymy
klikając na przycisk Zakończ.
W oknie Postępu obserwujemy krótkotrwały
proces przygotowania do wykonania kopii
zapasowej, po czym następuje właściwy
proces jej tworzenia, który obserwujemy na
pasku postępu. PoniŜej jesteśmy na bieŜąco
informowani o czasie jaki upłynął od
momentu jego rozpoczęcia i jaki pozostał do
zakończenia.
Po zakończonej operacji wykonania kopii
automatyczna
zapasowej
następuje
weryfikacja plików.
O jego zakończeniu jesteśmy powiadomieni w
oknie ukończenia kopii zapasowej. W celu
zapoznania
się
ze
szczegółowymi
informacjami i wykonania własnych notatek
(uwag) klikamy na przycisk Raport.
W oknie trybu tekstowego z wyświetlonym raportem o stanie wykonania kopii zapasowej
systemu sprawdzamy stan jej wykonania, szczególnie informację zawartą w dolnej części
tekstu na temat plików róŜniących się (powinna być wartość 0). W wierszu Typ kopii
zapasowej moŜemy dopisać własne uwagi np.: Kopia po podstawowej konfiguracji systemu z
dnia ... itd. PowyŜszy sposób zapewnia nam niezbędną informacją do jakiego stanu zostanie
przywrócony system operacyjny Windows po uŜyciu opcji przywracania kopii zapasowej.
Po zakończonej analizie i dodaniu własnych uwag do raportu, zapisujemy go w tym samym
folderze co plik kopii zapasowej i pod identyczną nazwą (zwracając uwagę na pozostawienie
niezmienionego rozszerzenie pliku tekstowego „log”). Zamykamy okno tworzenia kopii
zapasowej klikając na przycisk Zamknij.
73
Przykładowy plik raportu z dopisanymi własnymi uwagami
WAśNE!
Przywrócenie kopii zapasowej Backump wykonujemy z poziomu Trybu Awaryjnego.
Wybieramy go przytrzymując wciśnięty klawisz F8 podczas rozruchu komputera (po ekranie
startowym Biosu a przed ekranem logowania), w którym większość sterowników i urządzeń
nie jest wczytywana. Istnieje wówczas duŜa szansa na naprawę uszkodzonego systemu
operacyjnego.
Uruchomienie przywracania
kopii zapasowej ma przebieg
podobny do jej tworzenie z tą
róŜnicą, Ŝe na pewnym etapie
w oknie kreatora klikamy na
przycisk
Kreator
przywracania ..., po czym w
kolejnych oknach wskazujemy
lokalizację pliku kopii na
dysku i postępujemy zgodnie
z wskazówkami kreatora.
Po zakończonej pomyślnie operacji przywracania kopii zapasowej systemu konieczne jest
ponowne uruchomienie komputera.
8.9.7 Tryb awaryjny
Podczas uŜytkowania komputera na pewno spotkaliśmy się z pojęciem Trybu awaryjnego.
Z doświadczenia wiem, Ŝe większości uŜytkownikom kojarzy się on z czymś tajemniczym a
juŜ na pewno najmniej poŜądanym stanem z jakiego chcielibyśmy skorzystać.
74
Nic bardziej mylnego, bardzo często uŜycie tego trybu jest wymuszone wyŜszą koniecznością
ale nie zawsze tak musi być. Podczas konfiguracji systemu operacyjnego nie jednokrotnie
będziemy zmuszeni uruchomić system w trybie awaryjnym aby wykonać z jego poziomu
określone operacje. W sytuacjach awaryjnych równieŜ moŜe okazać się on jedynym wyjściem
np. przy wadliwie działającym sterowniku, braku dostępu do określonego pliku z normalnego
poziomu np. wirusa, choć nie koniecznie.
Tryb awaryjny uruchamiamy wciskając klawisz F8 w momencie rozruchu (ponownego
uruchomienia) komputera po pojawieniu się na ekranie monitora plansz z tekstem
zawierających informacje o teście pamięci, systemie BIOS, zainstalowanym sprzęcie itd. a
przed instalacją sterowników i załadowaniem systemu operacyjnego.
Informacja ze strony internetowej Microsoftu:
Istnieje kilka podstawowych opcji trybu awaryjnego:
- Tryb awaryjny
W trybie awaryjnym system Windows uruchamia się z minimalną ilością plików i
sterowników pamięci masowej, podstawowymi domyślnymi usługami i podstawowym
systemem wideo. Na tym etapie wyłączone z uruchamiania są połączenia sieciowe.
- Tryb awaryjny z obsługą sieci
Ładowane są równieŜ pliki a takŜe najwaŜniejsze usługi i sterowniki niezbędne do
obsługi sieci
- Tryb awaryjny z wiersza poleceń
Zamiast graficznego interfejsu uŜytkownika uruchamia wiersz poleceń trybu tekstowego
- Włącz tryb VGA
Przy uszkodzenia lub niekompatybilności zainstalowanego sterownika wideo,
powoduje uruchomienie komputera w podstawowym trybie graficznym VGA.
- Ostatnia znana dobra konfiguracja
Pozwala uruchomić komputer przy uŜyciu informacji zapisanych w rejestrze podczas
ostatniego zamykania systemu.
- Uruchom system Windows normalnie
Powoduje uruchomienie systemu operacyjnego Windows z załadowaniem wszystkich
normalnych plików i wartości rejestrowych.
- Wykonaj ponowny rozruch
Uruchamia ponownie komputer
Tryb awaryjny ułatwia diagnozowanie problemów. JeŜeli objaw nie występuje ponownie po
uruchomieniu systemu w trybie awaryjnym, to moŜna uznać, Ŝe domyślne ustawienia i
minimalny zestaw sterowników urządzeń nie są przyczyną problemu. JeŜeli przyczyną
problemu jest nowo dodane urządzenie lub zmieniony sterownik, to w trybie awaryjnym
moŜna usunąć to urządzenie lub przywrócić stan sprzed zmiany.
Zdarza się jednak, Ŝe tryb awaryjny nie pomoŜe, np. gdy pliki systemowe niezbędne do
uruchomienia systemu Windows są uszkodzone lub zniszczone. W takim przypadku
uŜyteczna moŜe być Konsola odzyskiwania systemu lub inne metody naprawy.
75
Okno trybu awaryjnego
Poruszanie się w podstawowym trybie awaryjnym
W oknie trybu awaryjnego poruszamy się za pomocą klawiszy kierunkowych (strzałek).
Decyzję z wyborem opcji zatwierdzamy klawiszem Enter.
Po wybraniu opcji Trybu awaryjnego następuje ładowanie niezbędnych sterowników, plików
i usług, po czym ekran na moment zastyga w pozornej bezczynności.
Na kolejnej planszy (tylko w Windows XP) logujemy się jako Administrator i przechodząc
przez okno informacyjne (przycisk Tak) zostajemy zalogowani do systemu.
Wygląd systemu pracującego w trybie awaryjnym
Po wykonaniu przez nas określonych czynności (modyfikacji) opuszczamy tryb awaryjny
poprzez ponownie uruchomienie komputera (Menu start -> Wyłącz komputer).
76
9. INSTALACJA DODATKOWEGO OPROGRAMOWANIA
W początkowym okresie mojej przygody z komputerem, jednym z największych problemów
z jakim się borykałem, była instalacja róŜnego rodzaju oprogramowania. Wiem, Ŝe i dzisiaj
jest to operacja spędzająca sen z oczu niejednemu uŜytkownikowi.
Powodem zaistniałej sytuacji jest brak ujednoliconego procesu instalacyjnego,
chociaŜ obecna sytuacja i tak jest nie porównywalnie lepsza niŜ ta sprzed paru lat.
Musimy zdać sobie sprawę, Ŝe komputer nie jest juŜ urządzeniem egzotycznym i
niedostępnym, a wręcz stał się jednym z podstawowych elementów przemysłowej i domowej
elektroniki uŜytkowej. Mówiąc o komputerze nie moŜemy pominąć systemu operacyjnego
(nie materialnego wytworu ludzkiej myśli), który jest pomostem pomiędzy uŜytkownikiem a
urządzeniem elektronicznym jakim jest komputer. Dopiero takie zestawienie daje moŜliwość
jego pełnego wykorzystania. Jako, Ŝe system operacyjny nie jest przedmiotem materialnym,
nie mogą istnieć ścisłe procedury postępowania jak w przypadku innych urządzeń. Jego
twórcy tak zdefiniowali ścieŜkę instalacyjną dla dodatkowego oprogramowania aŜeby, kaŜdy
nawet nie doświadczony uŜytkownik sobie z nią poradził.
Z ogólnego punktu widzenia jest to słuszne załoŜenie. Ale po wnikliwej analizie dojdziemy
do wniosku, Ŝe taka sytuacja powoduje spadek wydajności i stabilności całego systemu i nie
zapewnia naleŜytego bezpieczeństwa dla przechowywania naszych danych. Ponadto budowa
dysków twardych (zakres pracy głowic), nie jest zoptymalizowany do pracy na jednej
partycji. Aby w pełni wykorzystać potencjał drzemiący w komputerze i systemie
operacyjnym, w prosty przykładowy sposób przedstawię jak moŜemy zmienić docelowe
miejsce instalacji oraz dopasować jego przebieg do własnych potrzeb, który po mimo duŜej
róŜnorodności programów jest do siebie w pewien sposób zbliŜony.
9.1. Wybór ścieŜki instalacyjnej
Podstawową rzeczą z jakiej musimy zdać sobie sprawę, to wybór odpowiedniego miejsca
(folderu), do którego będziemy instalować większość naszych programów, część sterowników
i wszystkie gry. Standardowo jest to folder systemowy na dysku C:\ Program Files. Od tego
momentu przejmujemy pełną kontrolę nad komputerem i wszystkim co się w nim dzieje, i to
my decydujemy o miejscu docelowym instalacji. Moja propozycja składa się z dwóch wersji.
Pierwsza ogólna, skierowana jest do większości uŜytkowników i zakłada utworzenie na dysku
D:\ lub E:\ (zawsze wybieramy następny dysk po naszej partycji systemowej) jednego folderu
o przykładowej nazwie Programy (starajmy się nie nadawać zbyt długich nazw), do którego
będziemy instalować całe nasze dodatkowe oprogramowanie. Osobnym folderem, który
utworzymy tylko dla gier będzie folder o nazwie np. Gry.
Przykład ścieŜki instalacyjnej: D:\Programy\Nazwa naszego programu
D:\Gry\Nazwa naszej gry
Druga wersja skierowana jest do grona uŜytkowników ceniących sobie pełny ład, i zakłada
tak jak poprzednio utworzenie jednego folderu np. Programy, a w nim kilku folderów
tematycznych o takiej samej nazwie jak miało to miejsce w menu Start (pkt 6.8.1.4.1.), do
których będziemy instalować programy zgodnie z ich kategorią i przeznaczeniem.
Przykład ścieŜki instalacyjnej: D:\Programy\Podstawowe\Nazwa naszego programu.
77
9.2. Wprowadzenie do procesu instalacji
Znaczna większość programów ściągniętych z Internetu jest skompresowana do pliku
archiwum zip lub rar. Przed przystąpieniem do instalacji naleŜy je wypakować do
wskazanego folderu, i poprzez podwójnego kliknięcie LPM na wypakowanym programie z
rozszerzeniem .exe (najczęstsze rozszerzenie programu instalacyjnego), uruchamiamy proces
instalacji (przewaŜnie jest to plik o nazwie zbliŜonej do nazwy programu) np.: plik
instalacyjny programu Windows Configurator nosi nazw WindowsConfigurator0_6.exe
, XnView ma nazwę XnView-win.exe
a OpneOffice org. 2.0
Beta zapisany jest pod nazwą Ooo_2.0beta_Win32Intel_instal.zip
.
Instalując program z płyty CD, DVD, poprzez podwójnie
kliknięcie na ikonie napędu CD, DVD, LPM w oknie Mój
komputer (PC-Folder) lub na umieszczonej przez nas ikonie
skrótu do niego, na Pasku zadań otwieramy jej zawartość. W
otwartym oknie z zawartością płyty odszukujemy plik instalacyjny,
o nazwie setup.exe lub instal.exe.
Klikamy na niego podwójnie LMP w celu zainicjowania kreatora
procesu instalacji programu.
9.2.1. Kreator instalacji programu
Proces instalacji rozpoczynamy w
okonie kreatora, którego wygląd i
przebieg, dla kaŜdego programu jest
inny, choć po zainstalowaniu paru
programów moŜemy doszukać się cech
wspólnych. Jednym z pierwszych okien
jaki ujrzymy po podwójnym kliknięciu
na pliku instalacyjnym jest okno
powitalne, lub okno z wyborem języka
w jakim będzie przeprowadzona instalacja i w jakim będzie komunikował się z nami program
po zainstalowaniu.
Przejście do następnego okna kreatora instalacji następuje po kliknięciu na przycisk Dalej,
Next lub OK.
78
Podczas
instalacji
niektórych
programów
(szczególnie płatnych) moŜemy zostać poproszeni
o wpisanie nazwy uŜytkownika i numerów
seryjnych, bez których dalszy jej przebieg będzie
nie moŜliwy.
W
kolejnym
oknie
(oknach)
przesuwając pasek przewijania z
prawej strony, zapoznajemy się z
warunkami
licencji
programu.
Akceptację
jej
warunków
potwierdzamy dając zaznaczenie przy
pozycji np.: I accept the agreement
lub Zgadzam się z postanowieniami
licencji itd. Po czy przechodzimy do
następnego okna kreatora instalacji.
Informacja!
Akceptacja umowy licencyjnej jest warunkiem dalszej instalacji programu, i naleŜy
przeczytać (przewinąć) ją do końca.
Często spotykamy z oknem, w którym
mamy moŜliwość wyboru rodzaju
instalacji np.:
Minimalna instalacja,
Kompletna, UŜytkownika. Wybieramy
instalację UŜytkownika, ze względu na
wyboru
instalowanych
moŜliwość
składników i katalogu docelowego.
Część aplikacji daje nam moŜliwość
szczegółowego
wyboru
instalowanych
składników, włącznie z informacją o wybranym
komponencie. Wówczas musimy się zastanowić
nad wyborem aby nie instalować składników z
których raczej nie skorzystamy. Zawsze istnieje
moŜliwość ich późniejszego do instalowania.
79
W kolejnym oknie (lub w tym samym zaleŜnie
od instalatora) wybieramy katalog docelowy, do
którego będzie zainstalowany program. Dla tego
musimy zwrócić uwagę aby nie przegapić okna
umoŜliwiającego nam ten wybór. Zmianę ścieŜki
instalacyjnej rozpoczynamy od wyboru przycisku
Przeglądaj lub Browse.
Otwiera się okno umoŜliwiające wybór folderu
docelowego. Standardowo podświetlony jest folder
Program Files na dysku C:\. Wybieramy LPM z
listy dysk D:\ lub E:\, klikając na znak [+] przy
jego ikonie (nazwie), rozwijamy jego zawartość i
odnajdujemy folder, do którego przeprowadzimy
instalację programu.
Większość aplikacji po zaznaczeniu naszego folderu docelowego jakim jest np. folder
Programy, automatycznie w oknie dopisuje dalszą ścieŜkę instalacyjną np.:
E:\Programy\a2free.
Przykładowa ścieŜka instalacyjna programu a2free
Zdarza się jednak, Ŝe ścieŜka instalacyjna z nazwą programu nie jest dodawana
automatycznie. Wówczas w oknie musimy dopisać ją sami np.:
E:\Programy\Dopisana nazwa instalowanego programu
Informacja!
JeŜeli nie pamiętamy oryginalnej nazwy programu wystarczy LPM uchwycić za pasek okna i
przesunąć w górę lub w dół ekranu, odsłonić okno z pod spodu aby z domyślnej ścieŜki
instalacyjnej odpisać (skopiować) nazwę programu.
Istnieją, na szczęście bardzo nie liczne aplikacje, które nie dodają nazwy programu do ścieŜki
instalacyjnej oraz co gorsze nie zezwalają na jej ręczne dopisanie. Ale i z takiej sytuacji jest
wyjście. Przyciskiem Wstecz lub Back cofamy się w kreatorze instalacji o jedno lub dwa
okna do tyłu, otwieramy dysk a następnie folder, do którego chcemy zainstalować wybrany
program i wykonujemy w nim nowy folder, któremu nadajemy nazwę instalowanego
programu. Ponownie powracamy do okna kreatora instalacji, w których wskazujemy jako
miejsce docelowe dla instalowanego programu, utworzony przed chwilą folder.
80
Podczas naszej przygody z instalowanym
oprogramowaniem,
napotkamy
oprócz
zaprezentowanego powyŜej okna wyboru
folderu docelowego inne, dające nam tą
samą moŜliwość wyboru. Nie wpadajmy
wówczas w panikę tylko spokojnie
przyjrzyjmy się jego zawartości W dolnej
jego części w polu Nazwa folderu: widzimy
standardową ścieŜkę instalacyjną, którą
chcemy zmienić. W górnej części w polu
Szukaj w: ikonę z nazwą instalowanego
programu.
Klikamy na indeks górnego pola [v] w celu
rozwinięcia listy z dostępnymi dyskami i napędami, z
której wybieramy właściwy dysk, a w następnym
oknie folder, do którego będziemy instalować
program.
W dolnej części okna w polu Nazwa folderu:
pojawia się wybrana przez nas ścieŜka
instalacyjna. W wypadku braku nazwy
instalowanego programu dopisujemy ją ręcznie
po sleszu np: E:\Programy\GameJack4 i decyzję
zatwierdzamy
przyciskiem OK.
Informacja!
Wpisując własną ścieŜkę instalacyjną, lub nazwę programu nie moŜemy zapomnieć o sleshu
(„\” ukośna kreska), oraz o pisaniu nazwy bez spacji (przerwy pomiędzy nazwami folderów
np.: E:\Programy\Zapis CD\Nero Burning Rom.
Informacja!
MoŜe się zdarzyć, Ŝe po wyborze ścieŜki
instalacyjnej programu, następne okna
będą umoŜliwiały nam lokalizację folderu
ze skrótami do programu w menu Start.
Proponuję nie zmieniać domyślnych ustawień, gdyŜ spowoduje to w większości ich luźne
umiejscowienie. Oraz okno wyboru umieszczanych ikon: na Pulpicie, Pasku zadań i w menu
kontekstowym pod PPM.
Usuwamy zaznaczenie przy pozycji: Create a quick launch icon
(dodanie ikony do Paska zadań).
Pozostawiamy umiejscowienie ikony na Pulpicie (Create a
desktop icon).
Pozostawienie zaznaczonej pozycji: Install scan via context menu (dodanie ikony do menu
kontekstowego pod PPM), uzaleŜnione jest od rodzaju programu np.: do programu
antywirusowego, kompresującego, szyfrującego itd. pozostawiamy ją zaznaczoną, ze
względu na naszą wygodę i szybki do niej dostęp.
81
Zezwolenie pozostałym programom na umiejscawianie swoich ikon w menu kontekstowym,
tylko by je nie potrzebnie powiększyło, utrudniając dostęp do właściwej wybranej pozycji.
W kolejnym oknie jakie moŜemy napotkać, mamy
moŜliwość wyboru opcji np.: Szybkiego startu, czyli
podstawowe biblioteki będą ładowane podczas startu
systemu Windows (zaleŜnie od instalowanego
programu), lub tylko jego ikona będzie widoczna w
Zasobniku systemowym na Pasku zadań.
Po wprowadzeniu własnych zmian w kreatorze instalacji, w
jednym z ostatnich jego okien moŜemy zapoznać się z
wybranymi przez nas składnikami oraz ścieŜką
instalowanego programu. Jest to ostatni moment aby cofnąć
się wstecz i wykonać odpowiednie korekty.
Kliknięcie na przycisk Dalej, Next, OK. itd. uruchamia
proces instalacyjny programu, który obserwujemy w
oknie postępu.
O zakończonym sukcesem procesie instalacji zostaniemy poinformowani w nowym oknie.
MoŜe w nim być widoczna opcja uruchomienia
bezpośrednio programu (usuwamy to zaznaczenie).
Klikając na przycisk Dalej lub jego odpowiednik moŜemy się spotkać z oknami: wstępnej
konfiguracji (o ile takowa jest wymagana) i zapoznaniem z informacjami o programie, oknem
wyboru pełnej ale działającej tylko
przez pewien czas wersji programu,
lub jej odpowiednikiem pozbawionej
pewnych
funkcji
ale za to
bezterminowej itd.
Ostatnim oknem jakie przewaŜnie się pojawia jest
okno z informacją o konieczności ponownego
uruchomienia komputera, lub odłoŜenie tej decyzji na
później. Proponuję wybór pierwszej opcji, nawet jeśli
w
oknie
nie
spotkamy się taką
moŜliwością.
82
9.2.3. Kreator wypakowania programu
Na pewno niejednokrotnie spotkamy się programami nie wymagającymi instalacji. Osobiście
bardzo cenię tego typu aplikacje, z prostego powodu. Nie musimy przechodzić przez cały,
często skomplikowany i na dodatek obco języczny proces instalacyjny. Dla ścisłości muszę
dodać, Ŝe w znacznej większości nie są to aplikacje duŜe, co dla przeciętnego uŜytkownika
nie jest bez znaczenia, ze względu małą ilość zajmowanego przez nie miejsce na dysku.
Jak rozpoznać, Ŝe program niewymagający instalacji.
Odpowiedź jest bardzo prosta.
Program jest spakowany w formie pliku archiwum przewaŜnie z rozszerzeniem zip lub rar.
Gdy mamy do czynienia z archiwum samo rozpakowującym się exe, po podwójnym
kliknięciu na nie, otworzy się okno, podobne do poznanych wcześniej w pkt 9.5.2. z
wyborem ścieŜki instalacyjnej, z tą róŜnicą, Ŝe na górnej belce widzimy napis np.:
Samorozpakowujące się archiwum WinRAR-a
-
Sel-extracting Archive (IZArc3.5 b2)
lub Self extracting ZIP file(Total Commander)
zaleŜnie od programu w jakim dane archiwum było wykonane.
Innym sposobem rozpoznania archiwum samo rozpakowującego exe, przy zainstalowanym
zewnętrznym programie do kompresji, jest klikniecie PPM na sprawdzanym pliku i wybranie
z rozwiniętego menu zakładki z programem do kompresji. JeŜeli w pod menu pojawi się np.
wpis Otwórz z IZArc (dla Archiwów SFX) lub
podobny, moŜemy być pewni Ŝe mamy do
czynienia z archiwum samo rozpakowującym.
9.2.4. Czynności po instalacyjne
Po zakończonym procesie instalacji lub wypakowania programu do utworzonego
(wskazanego) folderu,
zachowując wcześniej obrany kierunek konfiguracji naleŜy
uporządkować wszystkie skróty umieszczone przez program na Pulpicie i w menu Start, oraz
wykonać nowe skróty, dla wypakowanych programów i przenieść je w odpowiednie miejsca.
- Programy zainstalowane:
Umieszczają skrót do pliku wykonawczego na Pulpicie i w menu Start, w folderze o takiej
samej nazwie jak instalowany program (choć nie jest to regułą). Np. program StartupCPL, do
którego skrót odnajdziemy tylko w Panelu sterowania.
83
- Skrót z Pulpitu przenosimy (na zasadzie wytnij - wklej), do folderu szybkiego dostępu np.
Podstawowe (zgodnie z jego przeznaczeniem i rodzajem pkt 6.8.1.4.2.). JeŜeli zaleŜy nam
na odpowiedniej kolejności programów w menu, nadajemy mu odpowiedni numer przed
nazwą np. 01 StartupCPL itd. A następnie klikając PPM na dowolnym programie z listy
rozwiniętego menu wybieramy polecenie Sortuj według nazwy.
- Folder ze skrótami w menu Start przenosimy
do odpowiedniego folderu tematycznego
(pkt 6.8.1.4.1.). Otwieramy go, wykonujemy w
nim pod folder (nowy folder) o przykładowej
nazwie np. Pozostałe, do którego z kolei
przenosimy wszystkie skróty, oprócz skrótu do
pliku wykonawczego.
- Programy wypakowane:
Skrót do programu wykonawczego musimy wykonać ręcznie. W tym celu otwieramy folder,
do którego został wypakowany program i klikając PPM na pliku wykonawczym (jest to ikona
symbolizująca program i przewaŜnie o jego nazwie lub zbliŜonej z rozszerzeniem exe),
wybieramy z rozwiniętego menu polecenie Utwórz skrót, który przenosimy w odpowiednie
miejsce np. do folderu szybkiego uruchamiana w menu Start\Podstawowe. Przeniesiony
skrót moŜemy równieŜ skopiować i umieścić w nowo utworzonym folderze o takiej samej
nazwie jak program, do którego się odnosi w odpowiednim folderze tematycznym np.
Podstawowe.
Informacja!
Skrót do pliku wykonawczego moŜe mieć inną nazwę niŜ pełna nazwa programu.
Przykład: Skrót do programu Pest Exterminator ma nazwę PE.exe (zawsze taką samą jak
plik wykonawczy). Dla własnej lepszej orientacji, zmieniamy jego nazwę na pełną.
Nawet przy pełnej oryginalnej nazwie skrótu, dla zachowania odpowiedniego wyglądu i
uniknięcia długich nazw o tym samym denerwującym początku, usuwamy z nazwy pierwszą
część Skrót do i zawsze ostatnią exe.
- Kontrola nad wpisami do rejestru:
Ostatnią czynnością jaką naleŜy wykonać bezpośrednio po instalacji programu i ponownym
uruchomieniu komputera, jest kontrola nowych wpisów w Rejestrze Windows, jakie
większość oprogramowania w nim umieszcza (część aplikacji doda wpis do dopiero po jej
uŜyciu, dlatego wskazane jest uruchomienie programu na jakiś czas np. wstępnej
konfiguracji). PowyŜsza czynność zapewni nam pełną kontrolę nad nimi, w róŜnych
sytuacjach. Dokładny opis przedstawiłem w punkcie 9.3.1. z opisem programu RegCleaner.
84
10. PODSTAWOWE OPROGRAMOWANIE
Po dokładnym zapoznaniu się z przebiegiem procesu instalacyjnego (pkt 9.2.3.), oraz
czynnościami po instalacyjnymi (pkt 9.2.4.) pora na samodzielne zainstalowanie naszych
pierwszych programów. Nie bez znaczenia jest ich wybór i kolejność. Ma ono bezpośrednie
przełoŜenie na dalszą konfigurację systemu, czynności konserwacyjno – optymalizujące itd.
Musimy jednak pamiętać, Ŝe Ŝadne oprogramowanie samo nic nie zrobi.
Dopiero w naszych rękach, właściwie uŜyte staje się odpowiednim narzędziem, dającym nam
pełna kontrolę nad systemem operacyjnym Windows i co najwaŜniejsze umoŜliwią jego pełne
wykorzystanie.
Informacja!
Większość programów jakie zaprezentuję w moim poradniku jest w pełnej wersji, na licencji
freeware (darmowy do uŜytku domowego). Pomimo, Ŝe są to programy darmowe i ogólno
dostępne nie ustępują pod wieloma względami swoim płatnym odpowiednikom, nie
jednokrotnie przewyŜszając je funkcjonalnością i niezawodnością.
Kolejność prezentowanych w poradniku programów została ułoŜona w taki sposób, aby w jak
największym stopniu, umoŜliwić przy ich pomocy kontrolę nad systemem i instalowanymi
aplikacjami, zapewnić optymalną stabilność systemu i moŜliwość konfiguracji na
poszczególnych etapach.
10.1. RegCleaner 4.3.0.78
Licencja: Freeware
Narzędzie do zarządzania rejestrem systemowym, usuwania nieuŜywanych wpisów rejestru
pozostawionych przez zainstalowane oprogramowanie, wpisów programów z listy
"Dodaj/Usuń Programy" w Panelu sterowania Windows, nieuŜywanych bibliotek DLL
(równieŜ współdzielonych) oraz zarządzanie typami plików. DuŜą zaletą programu jest
przejrzysty i polskojęzyczny interfejs. Program jako, Ŝe nie jest juŜ rozwijany moŜemy pobrać
z innych stron internetowych niŜ producenta np.
dobreprogrmy: http://dobreprogramy.pl/index.php?dz=2&id=177&t=29
Ten znakomity program, posłuŜy nam głównie do kontroli wpisów w rejestrze, jakie są w nim
umieszczane przez instalowane programy. Oraz nad aplikacjami (programami)
uruchamianymi automatycznie przy starcie systemu Windows.
Po zainstalowaniu programu klikamy na ikonę RegCleaner
widoczną na Pulpicie. W pierwszym oknie jakie się pojawi, zgadzamy się z warunkami
licencji klikając na przycisk (pole) Akcept w jego dolnej części. Otwiera się właściwe okno
programu, w którym przechodząc do kolejnych poleceń z Paska narzędziowego: OPTIONS
-> Language -> Select Language zmieniamy interfejs z angielskiego na polski.
85
Główne okno programu RegCleaner
Przy pierwszym uruchomieniu, w głównym oknie programu pod zakładką Programy,
widzimy wszystkie wpisy w Rejestrze, jakie zostały w nim umieszczone przez zainstalowane
programy i aplikacje, a przy kaŜdym z nich widnieje wpis Nowy.
Będzie tak, za kaŜdym razem po instalacji nowego programu, który dokonuje wpisów w
Rejestrze, dając nam w ten sposób prostą moŜliwość ich kontrolowania.
Usunięcie (nieaktualnego) wpisu polega na zaznaczeniu pola przy jego nazwie i kliknięciu na
przycisk Usuń zaznaczone w dolnej części okna.
UWAGA!
Po zamknięciu programu RegCleaner i ponownym jego uruchomieniu, jeŜeli w miedzy czasie
nie instalowaliśmy Ŝadnego oprogramowania dotychczasowy wpis(y) Nowy zostanie
zamieniony na Stary.
Druga zakładka, jaka powinna nas głównie zainteresować to Autostart.
86
W oknie Autostartu, umieszczone są wpisy do wszystkich programów, które są
automatycznie uruchamiane przy starcie systemu Windows. Chcąc usunąć dany program z
Autostartu wystarczy zaznaczyć pole przy jego nazwie i kliknąć na przycisk Usuń
zaznaczone w dolnej części okna.
Mając otwarte okno programu moŜemy, przechodząc kolejno do zakładki Programy i
Autostart, zapisać w formie listy (plik tekstowy txt.) wszystkie umieszczone wpisy w
Rejestrze. Czynność tą wykonujemy wybierając z Paska narzędziowego programu przycisk
Plik i w rozwiniętym menu polecenie Zapisz listę, standardowo są one zapisywane w
folderze instalacyjnym programu, pod nadaną przez nas nazwą.
Taka forma zapisywania list, nie jest zbyt rozsądnym rozwiązaniem, ze względu na bałagan
jaki będzie panował w folderze z zainstalowanym programem, i sporą trudność w dotarciu do
właściwej (poszukiwanej) listy.
Prostym rozwiązaniem jest utworzenie dwóch pod folderów, w folderze z zainstalowanym
programem RegCleaner. Pierwszy o nazwie np.: Lista RC, i drugi Autostart RC np.:
(D:\Programy\RegCleaner\01 ListaRC itd). Dobrze jest je ponumerować: (01 i 02), w
ten sposób w oknie zapisu będą zawsze widoczne na dwóch pierwszych miejscach.
Do obu folderów wykonujemy skróty, zmieniamy ich ikony na takie, które będą
kojarzyły nam się
z ich nazwą i umieszczamy na dodatkowym Pasku
narzędziowym, z lewej stronie Pulpitu.
WAśNE!
Od tej pory, kaŜdorazowo po zainstalowaniu, jakiegokolwiek programu, uruchamiamy
RegCleaner i sprawdzamy czy są nowe wpisy. JeŜeli tak, to zapisujemy listę do pod folderu
Lista RC, nadając jej nazwę nowo zainstalowanego programu (aplikacji).
Informacja!
Nowe wpisy w oknie Programy będą zawsze umieszczone na początku listy. Dopiero
zamknięcie i ponowne uruchomienie programu RegCleaner rozmieści je w kolejności
alfabetycznej.
Widok folderu Lista RC z wykonanymi przez nas listami zainstalowanych programów
87
Identycznie postępujemy sprawdzając listę Autostartu, z tą róŜnicą, Ŝe listę zapisujemy do
pod folderu Autostart RC i sami musimy ją porównać z poprzednią, ze względu na brak
pozycji w oknie z statusem Nowy lub Stary.
Widok folderu Autostart RC z wykonanymi przez nas listami programów dopuszczonych do uruchamiania
podczas startu systemu Windows
WAśNE!
Na tym etapie konfiguracji systemu, wskazane jest zapisanie wszystkich wpisów
znajdujących się pod zakładką Programy, (do folderu Lista RC) jako lista np.
01 Podstawowa i z Autostartu (do folderu Autostart RC), jako lista np.: 01 Autostart
Podstawowy. Zapewni to nam moŜliwość porównania z późniejszymi wpisami.
Informacja!
KaŜdorazowo, po od instalowaniu (usunięciu) programu, klikamy na ikonę skrótu do Listy
RC na Pasku narzędziowym, w oknie folderu odnajdujemy plik tekstowy z nazwą od
instalowanego (usuniętego) programu np.: EasyCrypto DeLux i otwieramy go.
Uruchamiamy program RegCleaner i pod zakładką Programy, sprawdzamy czy nie pozostały
po programie wpisy widoczne w otwartej liście, jeŜeli tak to je usuwamy.
Analogicznie postępujemy z pozycjami w Autostarcie RegCleaner. Po wykonaniu
powyŜszych czynności zamykamy program RegCleaner i otwarte listy, które w z kolei
usuwamy z folderów: Lista RC i Autostart RC. Sprawdzamy jeszcze czy folder z
programem, który od instalowaliśmy został automatycznie usunięty z folderu instalacyjnego
(np. D:\Programy), jeŜeli nie to go usuwamy ręcznie do Kosza, który z kolei opróŜniamy, a
całą operację kończymy uruchamiając ponownie komputer.
88
Wracając do obsługi naszego programu, jednym z głównych jego narzędzi jest czyszczenie
Rejestru. Uruchamiamy je klikając na Pasku narzędziowym na przycisk Narzędzia i
przechodząc w rozwiniętym menu do zakładki Czyszczenie rejestru i polecenia Wykonaj
wszystkie wyŜej wymienione.
UWAGA!
Ze względu na zaprzestanie przez autorów programu, dalszych prac nad jego rozwojem, a
szczególnie aktualizowaniem bazy informacji o Rejestrze Windows, który przez Microsoft
jest bez przerwy rozwijany, w kolejnych wersjach systemu operacyjnego Windows,
korzystanie z tej opcji, proponuję ograniczyć do minimum lub powierzyć innym bardziej
zaawansowanym programom. (Opcja sprawdza się bardzo dobrze w starszych systemach
Windows 95/98/ME).
WAśNE!
Wszystkie usunięte wpisy z Rejestru za pomocą programu RegCleaner moŜemy przywrócić
przechodząc na Pasku narzędziowym do przycisku Kopie, zaznaczając odpowiedni wpis i
klikając na przycisk Przywróć z kopii znajdujący się w dolnej części okna. Fizycznie, kopie
usuniętych wpisów znajdują się w folderze RegCleaner\ Backups.
10.2. IZArc
Licencja: Freeware
Do grona niezbędnych (podstawowych) programów narzędziowych, śmiało moŜemy zaliczyć
darmową polskojęzyczną aplikację IZArc do archiwizacji, dekompresji i tworzenia samo
rozpakowujących się archiwów. Obsługa bardzo wielu formatów: ( 7-ZIP, ACE, ARC, ARJ,
BH, BZ2, CAB, DEB, GZ, HA, ISO, JAR, LHA, LZH, PAK, PK3, RAR, RPM, TAR, TGZ,
TZ, RAR, RPM, TAR, TGZ, TZ, ZIP, ZOO), wysoki stopień kompresji, wyszukiwanie
plików wewnątrz archiwów, chronienie zawartości archiwum hasłem, integracja z programem
antywirusowym funkcja testowania archiwów i ich naprawa, integracja z menu Explorera
Windows dostępnym pod PPM oraz automatyczne wysyłanie plików pocztą elektroniczną,
plasuje ten program w ścisłej czołówce przed wieloma płatnymi aplikacjami tego typu.
Program Izarc dostępny jest na do pobrania ze strony producenta: http://www.izarc.org
lub serwisu IDG: http://www.idg.pl/ftp/pc_5281/IZArc%203.5%20Beta.html
89
Program,
przy
pierwszym
uruchomieniu,
powinien
komunikować się z nami w języku
polskim jeŜeli tak nie jest,
zmieniamy
jego
ustawienia,
wybierając
kolejno
z
Paska
narzędziowego polecenia: Options > Laguage i Polish z rozwiniętej
listy menu.
- Konfiguracja programu IZArc
Dla zapewnienia sobie odpowiedniego komfortu pracy z aplikacją musimy zadbać o jej
odpowiednie skonfigurowanie. W otwartym oknie programu na Pasku narzędziowym
przechodzimy do polecenia Opcje -> Konfiguracja.
W oknie Opcji i pierwszej zakładce Widok pozostawiamy zaznaczenia bez zmian.
W drugiej zakładce Pasek narzędzi sprawdzamy czy są
zaznaczone wszystkie pozycje w polu Configuration.
W polu poniŜej: Skórka paska zadań moŜemy wybrać jeden z dostępnych schematów
przycisków, jaki będzie widoczny na pasku narzędziowym w otwartym oknie programu.
Kolejną zakładkę Foldery pozostawiamy z domyślnymi ustawieniami i przechodzimy do
następnej: Skojarzenia plików.
W polu Rozszerzenia plików, zaznaczamy wszystkie pozycje
za wyjątkiem ISO (jeŜeli nie zamierzamy, korzystać z
obrazów wirtualnych płyt CD-R, DVD i ich późniejszej
programowej edycji, moŜemy tę pozycję równieŜ zaznaczyć).
Kolejna zakładka Rozszerzenia Eksploratora, wymaga większej uwagi, ze względu na ścisłą
zaleŜność pomiędzy zaznaczonymi pozycji, a składnikami menu kontekstowego Explorera
Windows, widocznymi po kliknięciu PPM na program, który chcemy zarchiwizować lub
rozpakować.
90
W polu: Polecenia menu kontekstowego dajemy zaznaczenia przy następujących pozycjach:
- Dodaj do <Nazwa Pliku>.zip
- Wypakuj do …
- Wypakuj tutaj
- Twórz plik SFX (.EXE)
- Otwórz z IZArc (dla Archiwów SFX)
- Testuj
I poniŜej:
- PokaŜ elementy menu kontekstowego w podmenu
- PokaŜ ikony w menu kontekstowym
Pozostałe ustawienia w polu kompresja, pozostawiamy bez zmian i przechodzimy do ostatniej
zakładki Lokalizacja programu. MoŜemy tutaj określić domyślną przeglądarkę dla plików
tekstowych, wskazać plik wykonawczy skanera antywirusowego i określić inne parametry.
Nie zmieniając domyślnych ustawień, kończymy konfigurację programu przyciskiem OK.
- Obsługa programu IZArc
Praca z programem jest stosunkowo prosta i nie
powinna przysporzyć problemów nawet mniej
zaawansowanym uŜytkownikom. Najprostszą metodą
kompresji jest kliknięcie PPM na plik, który chcemy
skompresować i z rozwiniętego wybranie zakładki
IZArc a z pod menu Dodaj do (nazwa pliku).zip.
Po chwili (zaleŜnie od wielkości kompresowanego pliku), w tym samym folderze zostanie
utworzone skompresowane
archiwum,którym moŜemy dowolnie dysponować.
Utworzone w ten sposób archiwum, moŜemy wypakować na dwa sposoby, korzystając z
memu kontekstowego:
1. Klikamy na nim PKM i w menu
przechodzimy do zakładki IZArc i pod
menu Wypakuj do…
W oknie Wypakuj, wskazujemy folder docelowy, do
którego chcemy wypakować skompresowany plik
archiwum. Po zatwierdzeniu lokalizacji, przyciskiem
Wypakuj rozpoczynamy proces wypakowania.
2. Z pod menu IZArc wybieramy zakładkę Wypakuj tutaj. Proces kompresji odbywa się
w tym samym folderze, w którym znajduje się skompresowany plik.
91
Informacja!
Wypakowanie skompresowanego pliku archiwum moŜemy przeprowadzić bezpośrednio z
okna programu, które otwieramy poprzez dwukrotne klikniecie na skompresowanym pliku,
lub na ikonie skrótu do programu IZArc w menu Start. Z Paska zadań wybieramy
polecenie Plik -> Otwórz lub ikonę Otwórz i wskazujemy skompresowane archiwum na
dysku. Mając juŜ otwarte okno programu, a w nim zaznaczony skompresowany plik
wystarczy kliknąć na ikonę Wypakuj i wskazać folder docelowy. Analogiczny, tyle Ŝe
odwrotny przebieg ma kompresja plików przeprowadzanych w głównym oknie programu.
- Archiwa samo rozpakowujące
Jedną z głównych zalet archiwów samo rozpakowujących (.EXE), jest moŜliwość ich
wypakowanie na komputerze, w którym nie ma zainstalowanego programu do dekompresji
plików.
Tworzenie archiwum samo rozpakowującego exe
Całą operację moŜemy wykonać z menu kontekstowego, klikając na wcześniej
skompresowany plik PPM i wybraniu z menu IZArc zakładki Twórz plik SFX (.EXE).
W oknie tworzenia samo rozpakowującego archiwum,
moŜemy określić ścieŜkę jaka zawsze pojawi się po
na
plik
archiwum
.exe
np.
kliknięciu
C:\Windows\Temp.
Tę opcję jak i inne, pozostawiamy bez zmian a
rozpoczęcie
tworzenia
samo
rozpakowującego
archiwum następuje po kliknięciu na przycisk OK.
Analogicznie
postępujemy
tworząc
samo
rozpakowujące archiwum w głównym oknie programu.
W prawej części okna wskazujemy skompresowany
plik i z Pasku narzędziowego przechodzimy do:
Polecenia -> Twórz plik .EXE.
Po zakończonej operacji konwersji, pojawia się
okno z pytaniem czy przetestować utworzony
plik EXE. O ile bazowe archiwum zip
wykonaliśmy sami i nie ma podejrzeń o jego
uszkodzenie, klikamy na przycisk Nie.
Informacja!
Bardzo podobny przebieg konfiguracji i sposób działania mają inne programy archiwizujące
np. darmowy TUGZip, płatny WinRAR itd i nie powinniśmy mieć problemów z ich obsługą.
92
10.3. Erunt
Licencja: Freeware
Strona WWW: http://www.larshederer.homepage.t-online.de/erunt/index.htm
Jedna z nielicznych darmowych aplikacji, która
oprócz tworzenia kopii zapasowych Rejestru
umoŜliwia całkowite jego przywrócenie. Posiada
równieŜ
moduł
optymalizowania
Rejestru
systemowego. Program umoŜliwia kopiowanie
Rejestru do dowolnego folderu, wybranie edycji
całego Rejestru lub fragmentu danego uŜytkownika.
Bezpośrednio po zakończonym procesie instalacji
programu, na ekranie monitora pojawia okno, w którym musimy określić czy program ma być
uruchamiany razem z systemem Windows. Klikamy na przycisk Exit lub NIE. Identycznie
postępujemy w kolejnym oknie kreatora tworzenia kopii zapasowej Rejestru ze względu na
język angielski w jakim, komunikuje się z nami program.
Do folderu z zainstalowanym programem rozpakujemy pobrane spolszczenie, wyraŜamy
zgodę na zamianę plików, zamykamy wszystkie okna i uruchamiamy ponownie komputer.
Aplikacja podczas instalacji umieszcza na Pulpicie dwa skróty (ERUNT i INTERGOPT),
oraz w menu Start folder z w/w skrótami plus dodatkowe.
Ze względu na ich nazwę (nie kojarzącą się z funkcjami programu), proponuję ją zmienić:
ERUNT na Erunt-kopia i INTERGOPT na Erunt-optymal (optymalizacja).
- Kopia zapasowa Rejestru
Przed kaŜdą zaawansowaną konfiguracją systemu a w szczególności przed wykonaniem
modyfikacji, zmian w Rejestrze Windows, jak równieŜ po zakończonej całkowicie
konfiguracji systemu i instalacji oprogramowania naleŜy wykonać jego kopię. W razie nie
powodzenia lub nie stabilnej pracy systemu, moŜemy przywrócić go do poprzedniego stanu.
Zanim przystąpimy do wykonania pierwszej kopii Rejestru, powinniśmy określić jej
lokalizację. Do tego celu uŜyjemy utworzonego wcześniej (pkt 8.9.6) folderu Kopie systemu,
w którym wykonujemy nowy folder o nazwie Rejestr.
Uruchomienie procesu tworzenia kopii zapasowej
Rejestru rozpoczynamy od kliknięcia na ikonę
Erunt-kopia. W pierwszym oknie informacyjnym
klikamy na przycisk OK.
W kolejnym za pomocą indeksu [...] określamy
lokalizację kopii na dysku. Program sam nadaje jej
własną nazwę w postaci aktualnej daty np. 2005-1008. JeŜeli w dniu bieŜącym kopia była juŜ wykonana
pojawia okno, w którym za pomocą przycisków Tak
lub Nie decydujemy czy zawartość folderu ma być
usunięta.
93
Proces tworzenia kopii zapasowej Rejestru obserwujemy w oknie postępu. Po jego
zakończeniu, warto zapoznać się z treścią w oknie informacyjnym, po czym kończymy pracę
programu klikając na przycisk OK.
- Przywrócenie kopii zapasowej rejestru
UWAGA!
Przed przystąpieniem do procesu przywrócenia kopii Rejestru naleŜy zamknąć otwarte okna i
wyłączyć wszystkie programy działające w tle.
Przywrócenie kopii zapasowej Rejestru wykonanej programem Erunt, rozpoczynamy do
wybrania folderu z kopią np. Dokumenty\ Kopie systemu Roboczego\ Rejestr\ 2005-10-08 i
uruchomieniu (poprzez podwójne kliknięcie) pliku ERDNT.EXE.
W oknie powitalnym klikając na przycisk
OK przechodzimy do kolejnego, w którym
nie zmieniając domyślnych ustawień,
decyzję o jej przywróceniu zatwierdzamy
przyciskiem Tak.
Po krótkim procesie przywracania kopii
Rejestru, widocznym w oknie postępu,
przyciskiem Tak w oknie informującym o
jego ukończeniu zatwierdzamy decyzję
ponownym uruchomieniu komputera.
- Optymalizacja rejestru Windows
Informacja!
Skorzystanie z tej funkcji pozwali nam utrzymać struktury Rejestru w odpowiedniej formie.
Na pewno nie wszyscy zdają sobie sprawę, Ŝe wszystkie zmiany i modyfikacje w Rejestrze,
plus systematyczne jego czyszczenie za pomocą odpowiednich aplikacji nie załatwiają do
końca sprawy. System Windows nie zapełnia automatycznie luk, jakie w związku z tym
powstały i plik Rejestru przybiera z czasem monstrualne rozmiary, co dodatkowo opóźnia
proces uruchamiania systemu, ze względu na ładowanie (filtrowanie) wszystkich jego
wpisów.
UWAGA!
Przed przystąpieniem do procesu optymalizacji Rejestru naleŜy zamknąć otwarte okna i
wyłączyć wszystkie programy działające w tle.
94
Proces optymalizacji Rejestru uruchamiamy poprzez klikniecie na ikonie Erunt-optymal.
Po przejściu przez okno powitalne obserwujemy jego przebieg, po którego zakończeniu w
oknie informacyjnym moŜemy zapoznać się z wynikiem. Klikając na przycisk Tak kończymy
pracę programu, tym samym wyraŜając zgodę na ponowne uruchomienie komputera.
Informacja!
Optymalizację Rejestru Windows przeprowadzamy po wykonaniu większych zmian lub
modyfikacji jego kluczy (wpisów), oraz po instalacji i de instalacji oprogramowania.
Standardowo powyŜszą procedurę moŜemy dołączyć do co miesięcznej konserwacji systemu.
- Uaktualnienie programu
Zainstalowanie nowszej wersji programu (uaktualnienie) nie wymaga od instalowania
bieŜącej wersji i usuwania wpisów z Rejestru, po programie. Instalacja przewaŜnie jest
przeprowadzana automatycznie, do juŜ istniejącego folderu. W niektórych przypadkach
zostaniemy tylko poproszenie o zgodę na zamianę plików, którą oczywiście wyraŜamy.
Skrótom do programu nadajemy taką samą nazwę jak poprzednia i przenosimy do
dotychczasowej lokalizacji wyraŜając zgodę na ich zamianę.
10.4. Windows Configurator
Licencja: Freeware
Strona WWW: http://freewarez.prv.pl
Darmowy, bardzo dobry program do zaawansowanej konfiguracji systemu Windows.
Po mimo, Ŝe jest przeznaczony głównie do Windows 95, 98 i ME to świetnie radzi sobie z
systemami z rodziny NT (Windows 2000 i XP). DuŜą jego zaletą jest polski interfejs i
prostota obsługi. Program składa się z szeregu czytelnie opisanych zakładek, w których
przeprowadzamy interesujące nas zmiany i modyfikacje.
Informacja!
Pamiętajmy, Ŝe duŜa ilość zakładek (paneli) konfiguracyjnych, wcale nie oznacza
konieczności wykorzystania przez nas wszystkich opcji programu w nich zawartych.
Starajmy się zawsze ograniczyć tylko do zmian niezbędnych i takich, których nie moŜemy
wykonać z poziomu dostępnych aplikacji systemowych, lub o wiele prościej jest wykorzystać
do tego celu Windows Configurator. Nie zastosowanie się do powyŜszej wskazówki z całą
pewnością doprowadzi do niestabilnej pracy systemu operacyjnego, a ze względu na mnogość
przeprowadzonych przez nas zmian, raczej nie moŜliwy będzie powrót do poprzednich
ustawień.
95
Bezpośrednio po uruchomieniu
program
komunikuje się z
nami w języku angielskim.
Zmianę języka wykonujemy w
prawej części okna w panel
Language i wybierając z
dostępnej listy język Polski.
Informacja!
KaŜdorazowo po dokonaniu zmian w wybranej przez nas zakładce klikamy na przycisk
Zastosuj i uruchamiamy ponownie komputer.
NajwaŜniejszymi dla nas zakładkami są:
- Menu Nowy
Po kliknięciu PPM na wolnym polu w oknie folderu i
wybraniu polecenia Nowy, w rozwiniętym pod menu
mamy do wyboru listę plików (dokumentów,
dźwięków, obrazów bmp itp.) jakie moŜemy utworzyć.
Z jednej strony jest to dość przydatna funkcja, pod
warunkiem, Ŝe rozwinięta lista nie zajmuje większej
powierzchni ekranu, do czego moŜe dojść po
zainstalowaniu kompletu oprogramowania.
Usuwając zaznaczenie przy wybranych pozycjach:
Aktówka, Dźwięk typu wawe, archiwizator WinRar itd. określamy, które wpisy będą widoczne
w pod menu przy wyborze nowego pliku.
- Menu Start
Za pomocą tej zakładki w prosty sposób
wyłączymy wybrane i nie przydatne (zajmujące
miejsce) funkcje systemowe, dostępne w menu
Start. Na pewno będą to Ulubione i Wyłącz
zapamiętywanie
otwieranych
dokumentów.
Aktywowanie pozostałych opcji nie jest
zalecane, aczkolwiek w określonych sytuacjach
ich wyłączenie moŜe okazać się przydatne.
Opcja Opóźnienie wyświetlania podmenu
(wartość domyślna 400) pozwala z własne
zdefiniowanie czasu w jakim po najechaniu
kursorem myszy na zakładki menu Start są one
rozwijane. Rozsądną wartością jest wpisanie
liczby od 200 do 250.
96
- Pulpit
Z szeregu dostępnych opcji Pulpitu
proponuję
pozostawanie
(lub
zaznaczenie) dwóch ostatnich pozycji,
jako wchodzących w skład całości
naszej konfiguracji systemu Windows:
- Ukryj ikonę „Otoczenie
sieciowe” z Pulpitu
- Ukryj ikonę „Internet
Explorer” z Pulpitu
- Dyski
Mając w komputerze dysk twardy podzielony na dwie lub
więcej partycje podstawowe z zainstalowanymi systemami
operacyjnymi, bądź drugi system będziemy instalować w
późniejszym czasie, doliczając do tego jeszcze
podporządkowane im partycji logiczne, wskazane jest
ukrycie nie aktywnej partycji z systemem operacyjnym i
podporządkowanych jej partycji logicznych w oknie Mój
komputer (PC-Folder) i pozostałych oknach np.
wyszukiwania, z wyborem ścieŜki instalacyjnej itd.
Informacja!
W oknie Mój komputer (PC-Folder), powinny być widoczne ikony tylko tych dysków i
napędów, z których bezpośrednio korzystamy spod uruchomionego systemu operacyjnego.
W przeciwnym razie okno będzie przeładowane ikonami, co znacznie ograniczy jego
funkcjonalność i utrudni nam wybór właściwego dysku lub napędu, a w konsekwencji
prowadzi do częstych pomyłek, naraŜając drugi system operacyjny, programy z nim związane
i dane na uszkodzenie.
Ukrycie dysków i napędów ma jeszcze jeden cel – gdy np. chcemy ograniczyć w prosty
sposób ich wyświetlanie (dostęp do nich), przed dziećmi lub innym uŜytkownikiem.
Informacja!
WyŜej opisany sposób nie pozbawia nas dostępu do ukrytego napędu. Za pomocą menadŜera
plików np. Windows Commander, uzyskamy do niego pełny dostęp łącznie z folderami i
plikami ukrytymi lub systemowymi.
Ponadto podczas instalowania części programów, w oknie z wyborem folderu docelowego
mogą być widoczne ukryte za pomocą Windows Configuratora napędy. NaleŜy wówczas
zwrócić szczególną uwagę przy wyborze dysku, na którym będziemy instalować program
(szczególnie przy takich samych nazwach folderów).
97
Pozostałe zakładki programu nie mają juŜ dla nas takiego znaczenia, choć umoŜliwiają
szerszą konfiguracje systemu, zaleŜnie od indywidualnych potrzeb. Zalecam jednak daleko
idącą ostroŜność i nie gwarantuję prawidłowego działania wszystkich zawartych w nich opcji.
10.5. StartupCPL
Licencja: Freeware
Strona WWW: http://www.mlin.net/StartupCPL.shtml
Darmowa aplikacja do pełnej kontroli programów uruchamianych wraz z systemem Windows
w tzw. Autostarcie. Program szczególnie przydatny w systemie Windows 2000, w którym
brak jest systemowego odpowiednika a i w Windows XP z powodzeniem zastąpi niewygodne
Narzędzie konfiguracji systemu (pkt 8.9.3.)
Angielska wersja językowa programu, ze względu na prostotę obsługi nie powinna sprawić
trudności mniej zaawansowanym uŜytkownikom.
Po zakończonym procesie instalacji, na którego
przebieg nie mamy wpływu, aplikacja integruje
się z systemem operacyjnym, a jej ikonę Startup
.
odnajdziemy w Panelu sterowania
Wykonujemy do niej skrót i przenosimy do
folderu szybkiego uruchamiana Podstawowe w
Menu Start lub w inne wygodne dla nas
miejsce.
Okno uruchomionej aplikacji składa się z
szeregu paneli, w których usuwając zaznaczenie
przy nazwie z wybranym programem,
wyłączamy go z autostartu Windows.
Automatyczny start wyłączonego programu moŜemy, w kaŜdej chwili
przywrócić dając ponownie zaznaczenie przy jego nazwie.
Po kliknięciu na wybranym wpisie PPM mamy miedzy innymi
moŜliwość usunięcia go z listy (polecenie Delete w rozwiniętym
menu).
Rozwijając panel Deleted w dodatkowym menu spod
PPM mamy do wyboru kilka przydatnych opcji np.
- całkowite usunięcie wpisu z Rejestru
- przywrócenie usuniętego wpisu na poprzednie
miejsce
Informacja!
Wszystkie przeprowadzone przez nas zmiany w autostarcie, będą aktywne po ponownym
uruchomieniu komputera.
98
- Uaktualnienie programu
Zainstalowanie nowszej wersji programu (uaktualnienie) nie wymaga od instalowania
bieŜącej wersji i usuwania wpisów z Rejestru po programie. Instalacja przewaŜnie jest
przeprowadzana automatycznie, do istniejącego juŜ folderu. W niektórych przypadkach
zostaniemy tylko poproszenie o zgodę na zamianę plików, którą oczywiście wyraŜamy.
Skrótom do programu nadajemy taką samą nazwę jak poprzednia i przenosimy do
dotychczasowej lokalizacji wyraŜając zgodę na ich zamianę.
10.6. Total Commander
Licencja: shareware
Strona WWW: http://www.ghisler.com/
Znakomity, alternatywny dla Eksplorera program do zarządzania plikami. Pozwala na dostęp
do systemu plików Windows, a takŜe innych, np. Pocket PC. Część z imponujących
moŜliwości programu to wbudowana przeglądarka i edytor plików tekstowych, obsługa
kilkunastu formatów kompresji (m.in. ZIP, ARJ, LZH, RAR, UC2, TAR, GZ, CAB, ACE)
oraz zintegrowany klient FTP (wraz z obsługą HTTP Proxy). W serii oznaczonej numerem
"6" dodano kilka interesujących funkcji, do których naleŜą: moŜliwość otwierania osobnych
zakładek dla plików, przycisk wyświetlający historię odwiedzanych katalogów oraz lista
ulubionych plików i katalogów. Program posiada polską wersję językową interfejsu.
Konfiguracja programu Total Commander
KaŜdorazowe uruchomienie programu poprzedzone jest oknem informacyjnym, w którym
klikamy na wskazany jeden z trzech przycisków (nie wystąpi ono w wersji zarejestrowanej).
Przedstawiona poniŜej zmiana ustawień trzech podstawowych parametrów, pozwoli nam
uprościć pracę z tym znakomitym menadŜerem plików, a zarazem zwiększyć jego
przejrzystość i funkcjonalność.
-
Panel Ustawienia
Definiujemy w nim własny wygląd okna Total Commandera:
dodawania - usuwanie przycisków funkcyjnych, zakładek, pasków itd.
- Panel Wyświetlanie
UmoŜliwia wybór sposobu wyświetlania plików, nazw, tekstów pomocy.
- Panel Kolor
Dane nam moŜliwość wyboru własnych kolorów dla tła okna programu, kursora,
zaznaczenia i czcionki.
Okno konfiguracji uruchamiamy z Paska narzędziowego programu przechodząc kolejno do
polecenia Konfiguracja -> Ustawienia główne i zaznaczenia interesującego nas panelu.
Własne ustawienia definiujemy w prawej części okna.
99
- Ustawienia:
- PokaŜ pasek przycisków
- PokaŜ paski napędów
- Paski dwu napędów (stałej szer. ...)
- PokaŜ zakładki katalogów
- PokaŜ aktualny katalog
- PokaŜ przyciski dla historii i akt. Listy
- PokaŜ przyciski klawiszy funkcyjnych
Pozostałe pozycje pozostawiamy nie
zaznaczone lub usuwamy z nich
zaznaczenia.
Zmiany zatwierdzamy przyciskiem
Zastosuj.
- Wyświetlanie:
- UŜyj długich nazw
- PokaŜ stare nazwy plików 8.3 ....
- Zawsze ładuj kompletne drzewo kat. ...
- Drzewo: Wciśnij Enter ...
- PokaŜ nadrzędny katalog [...] ...
- Wszystko
- Zawsze wg nazwy
- PokaŜ teksty pomocy dla przycisków ...
- PokaŜ etykietę/ścieŜkę dostępu ...
- PokaŜ nazwę pliku jako etykietę ...
- Win32 styl podpowiedzi ...
- Kolor:
- Tła: jako tło dla okien programu, rozwijając
listę dostępnych kolorów moŜemy wybrać
jeden z dostępnych lub określić własny,
otwierając dodatkowe okno po kliknięciu na
indeks (>>)
- Kolor zaznaczenia: kolor nazwy folderu po
kliknięciu na nim PPM. Przechodzimy do
dodatkowego okna klikając na indeks (>>), w
którym definiujący własne ustawienia:
0 - 221
240 - 0
104 - 0
- Kolor kursora: kolor ramki wokół folderu z
nazwą. Z listy dostępnych kolorów wybieramy
np. ciemno niebieski.
100
Dodatkowe ustawienia:
Standardowo oprócz rozszerzenie pliku wyświetlana jest jego wielkość, czas utworzenia i
atrybut. Nie czyni to okien programu przejrzystymi, a co za tym idzie funkcjonalnymi. Aby
zmienić tę niekorzystną sytuację , w lewej części otwartego okna programu klikamy w celu
zaznaczenia (wybrania) na zakładce aktualnego katalogu.
Z Paska narzędziowego programy wybieramy przycisk
(Krótki). Identycznie postępujemy w prawej części okna:
wybierając zakładkę aktualnego katalogu i przycisk Krótki na
pasku narzędziowym.
Praca z Total Commanderem jest stosunkowo prosta i intuicyjna. W początkowej fazie
sprowadza się głównie do operacji kopiowania, przenoszenia, tworzenia i usuwania plików,
folderów, ich kompresji oraz dzielenia spakowanych archiwów. Główne okno programu
podzielone jest na dwie części pomiędzy, którymi wykonujemy wszystkie operacje.
- Kopiowanie, przenoszenie:
Odbywa się poprzez przeciągnięcie LPM pliku lub folderu z jednego okna do drugiego. To
samo moŜemy wykonać zaznaczając wybrany plik PPM i klikając na przycisk F5
Kopiowanie / F6 Przenoszenie, w dolnej części okna programu, lub naciskając klawisz F5 /
F6 z klawiatury.
Obserwowany w oknie postępu proces kopiowania / przenoszenia moŜemy, w kaŜdej chwili
zatrzymać klikając na przycisk W tle, a w kolejnym oknie na Przerwa.
Wznowienie następuje po kliknięciu na
przycisk Start.
101
Informacja:
Wykonanie wszystkich operacji w programie Total Commander potwierdzamy w oknie
informacyjnym przyciskiem OK lub Tak.
- Zmiana nazwy:
Nazwy plików i folderów w oknie Total Commandera, zmieniamy klikając i przytrzymując
przez moment PPM na wybranym pliku i z rozwiniętego menu wybierając polecenia Zmień
nazwę, lub klikając na nim wolno dwa razy LPM
.
Z klawiatury wpisujemy nową nazwę – moŜemy ją równieŜ wkleić (nie zapominajmy o
rozszerzeniu dla pliku). Zmianę zatwierdzamy naciskając klawisz Enter.
- Kompresja:
Kompresję wybranego w oknie Total Commandera pliku lub folderu moŜemy wykonać na
dwa sposoby:
na Pasku przycisków
1. klikając na ikonę Spakuj
2. wybierając polecenie Spakuj z menu Pliki Paska narzędziowego
Proces kompresji poprzedzony jest
oknem dialogowym, w którym między
innymi mamy moŜliwość wyboru
rodzaju archiwum (pole Paker), lub
utworzyć
archiwum
moŜemy
samorozpakowujące po zaznaczeniu
odpowiedniej opcji. Proces kompresji
rozpoczynamy przyciskiem OK i jego
przebieg obserwujemy w oknie postępu.
Informacja!
O ile w oknie dialogowym nie zmieniliśmy domyślnej ścieŜki kompresji, spakowany plik
będzie znajdował się w oknie obok ze ścieŜką podaną na pasku aktualnego katalogu.
- Dekompresja
Wypakowanie archiwów zip za pomocą Total Comandera nie powinna nikomu sprawić
większych kłopotów. W jednej części okna programu zaznaczamy PPM skompresowany plik,
a w drugim określamy jego lokalizację. Z Paska narzędziowego wybieramy Pliki i polecenie
Rozpakuj.
Dekompresja archiwów samorozpakowujących exe,
równieŜ jest czynnością stosunkowo prostą. Po
uruchomieniu kreatora archiwum przyciskiem
wyboru
[---] określamy lokalizację (folder), do którego nastąpi
wypakowanie. Proces uruchamiamy przyciskiem OK.
- Dzielenie, scalanie plików
Jedną z ciekawszych funkcji programu jest moŜliwość dzielenia i ponownego scalania
plików. UmoŜliwia to przenoszenie i archiwizację plików o większych rozmiarach na
nośnikach wymiennych (dyskietki 3.5”, płyty CD).
102
Informacja!
Podzielić moŜemy tylko pojedynczy plik o dowolnym rozmiarze. Chcąc podzielić folder z
zawartością musimy go skompresować do postaci archiwum zip lub exe.
Podział najlepiej rozpocząć od utworzenia w jednym z okien Total Commandera nowego
folderu o nazwie „x”, w którym będzie umieszczona zawartość podzielonego pliku.
W drugim oknie PPM zaznaczamy plik, który chcemy podzielić. Z Paska narzędziowego
wybieramy polecenia: Pliki -> Podziel plik ...
W oknie podziału mamy moŜliwość wyboru
nośnika, do jakiego zostanie dopasowana
wielkość podzielonych plików. Proces podziału
do otwartego, wcześniej utworzonego folderu
rozpoczynamy przyciskiem OK. O jego
zakończeniu
zostaniemy
pomyślnym
powiadomieni w oknie informacyjnym.
Podzielone pliki mają numerację od 001 wzwyŜ. Ostatni plik ma rozszerzenie .crc i jest sumą
kontrolną.
Scalanie podzielonego pliku odbywa się poprzez skopiowanie z nośników wszystkich
podzielonych plików, od nr 001 do xxx oraz pliku .crc do jednego folderu.
W jednym z okien Total Commandera określamy miejsce (folder), w którym zostanie
umiejscowiony plik po scaleniu, a w drugim
otwieramy
folder
ze
skopiowanymi
podzielonymi plikami. PPM zaznaczamy
pierwszy plik (zawsze o numerze 001). Z Paska
narzędziowego wybieramy polecenia: Pliki ->
Scalaj pliki ...
Po zakończonym procesie scalanie pojawia się informujące nas o tym fakcie okno, które
zamykamy przyciskiem OK. We wskazanym przez nas folderze widzimy cały plik, a folder z
podzielonymi plikami moŜemy usunąć.
- Uaktualnienie programu
Zainstalowanie nowszej wersji programu (uaktualnienie) nie wymaga od instalowania
bieŜącej wersji i usuwania wpisów z Rejestru po programie. Instalacja przewaŜnie jest
przeprowadzana automatycznie, do juŜ istniejącego folderu. W niektórych przypadkach
zostaniemy tylko poproszenie o zgodę na zamianę plików, którą oczywiście wyraŜamy.
Skrótom do programu nadajemy taką samą nazwę jak poprzednia i przenosimy do
dotychczasowej lokalizacji wyraŜając zgodę na ich zamianę.
103
10.7. CCleaner
Licencja: Freeware
Strona WWW: http://www.ccleaner.com
Darmowe narzędzie do optymalizacji systemu operacyjnego, które usuwa niepotrzebne i
tymczasowe pliki z komputera. Dzięki niemu system działa szybciej, efektywniej, a na dysku
twardym pozostaje więcej wolnego miejsca.
Bardzo szybkie działanie programu, niezawodność i prostota obsługi stawia go w czołówce
tego typu aplikacji. Za jego pomocą bezproblemowo usuniemy Internet Explorer Cache,
Historię, Cookies, Index.dat, ostatnio otwierane adresy URL. Dzięki niemu pozbędziemy się
plików z kosza, katalogów plików tymczasowych oraz plików tymczasowych takich aplikacji
jak: Media Player, eMule, Kazaa, Google Toolbar, Netscape, Office XP, Nero, Adobe
Acrobat, WinRAR, WinAce i wiele innych.
Dzięki skanerowi rejestru moŜemy być pewni, Ŝe stare lub nieuŜywane wpisy nie będą
spowalniały systemu, a polska wersja językowa sprawia, Ŝe obsługa programu jest wyjątkowo
łatwa.
Instalacja programu ma standardowy przebieg. W ostatnim oknie kreatora Opcje instalacji
usuwamy zaznaczenie przy pozycjach:
Dodaj opcje „Uruchom CCleaner do
menu kontekstowego kosza i Dodaj
opcje „Otwórz CCleaner...” do menu kontekstowego kosza.
- Obsługa programu:
Obsługa programu sprowadza się do
wyboru
kolejnych
zakładek
(przycisków) Cleaner i Problemy,
widocznych w lewej części okna.
W oknie Ustawienia Cleanera
zaznaczone są nazwy folderów,
plików i wpisów jakie będą
analizowane po kliknięciu na
przycisk Analiza.
Wynik wyszukiwania zbędnych
plików, wyświetlony zostanie w
prawym oknie.
Klikając na przycisk Uruchom Cleaner i potwierdzając decyzję w następnym oknie
przyciskiem OK, uruchamiamy proces usuwania wszystkich zbędnych plików. Po jego
zakończeniu w prawym oknie zostaje wyświetlony jego wynik.
104
Przycisk Problemy uruchamia kolejne
okno z zaawansowanymi opcjami
czyszczenia systemu. Przycisk Skanuj
by znaleźć problemy uruchamia proces
analizy. Po jego zakończeniu, wszystkie
widoczne w prawym oknie problemy
usuwamy klikając na przycisk Napraw
zaznaczone problemy. Przed ich
naprawą (usunięciem) mamy moŜliwość
wykonania kopii zapasowej i określenia
jej lokalizacji.
Przycisk Narzędzia otwiera okno, w
którym moŜemy bezpiecznie od
instalować wybrany program, lub usunąć
pozostały po od instalowanym programie
wpis (w liście Dodaj/Usuń programy).
Zakładka Autostart daje nam moŜliwość
usunięcie wpisów do programów
uruchamianych razem z systemem
Windows.
Przycisk Opcje znajdujący się w głównym oknie programu pozwala na zdefiniowanie
własnych ustawień (zalecane jest pozostawienie standardowych ustawień bez zmian).
Po przeprowadzonej operacji czyszczenia systemu, ponowne uruchamiamy komputera.
- Uaktualnienie programu
Zainstalowanie nowszej wersji programu (uaktualnienie) nie wymaga od instalowania
bieŜącej wersji i usuwania wpisów z Rejestru po programie. Instalacja przewaŜnie jest
przeprowadzana automatycznie, do juŜ istniejącego folderu. W niektórych przypadkach
zostaniemy tylko poproszenie o zgodę na zamianę plików, którą oczywiście wyraŜamy.
Skrótom do programu nadajemy taką samą nazwę jak poprzednia i przenosimy do
dotychczasowej lokalizacji wyraŜając zgodę na ich zamianę.
105
10.8. Pest Exterminator
Licencja: Freeware
Strona WWW: http://computers.artchemistry.com
Niewielka ale bardzo skuteczna i przydatna aplikacja, do usuwania wszelkich szkodliwych
procesów, uruchomionych w systemie Windows przez: wirusy, trojany, programy spyware,
dialery, podmieniacze strony startowej itp. Aplikacja wyświetla wszystkie uruchomione
procesy przypisując kaŜdemu opis, czy proces jest systemowy, czy szkodliwy dając
moŜliwość ich zakończenia i usunięcia z dysku oraz Rejestru. Od innych programów tego
typu odróŜnia go to Ŝe uruchomione procesy są opisane, co ułatwia początkującemu
uŜytkownikowi podjęcie decyzji, które z nich są szkodliwe i które naleŜy usunąć. W bazie
programu zawarte jest około 5000 szkodliwych programów (aplikacji).
Informacja!
NaleŜy pamiętać aby zawsze mieć pobraną i zainstalowaną najnowszą wersję programu ze
względu na często uaktualnianą bazę procesów (poprzedniej wersji nie usuwamy).
Obsługa programu
- Skanowanie:
Po uruchomieniu, główne okno programu jest puste. Dopiero uŜycie przycisku Skanuj, w
lewym dolnym rogu uruchamia proces przeszukiwania systemu.
Po chwili w duŜym oknie, widzimy wszystkie aktualnie uruchomione w systemie Windows
procesy, wraz ze ścieŜkę do odpowiedzialnego za nie programu. Dodatkowo znajdziemy opis
wg producenta i Pest Exterminatora, oraz wpis czy dany proces jest szkodliwy czy nie.
106
UWAGA!
Informacja w ostatnim panelu, Ŝe proces jest nieznany, nie oznacza od razu jego
szkodliwości. W większości przypadków dowodzi tylko, Ŝe nie jest on jeszcze opisany i tym
samym nie ma go bazie programu.
- Usuwanie szkodliwego Procesu:
JeŜeli na liście programu, znajduje się szkodliwy proces, do którego mamy całkowitą
pewność, stawiamy obok niego zaznaczenie i klikamy na przycisk (napis) Dalej.
W kolejnym oknie klikamy na
pozycję Wyszukaj wszystkie kopie
śmieci na dysku.
Po zakończonej operacji, wyszukiwania szkodliwego oprogramowania w oknie zostaje
wyświetlony jego rezultat. JeŜeli w oknach nadal widnieje wpis ze ścieŜką do szkodliwego
oprogramowania, przechodzimy do najniŜej połoŜonego panelu i klikamy na link (polecenie),
Zatrzymaj i USUŃ znalezione.
Po usunięciu szkodliwego oprogramowania i zakończeniu działania uruchomionego przez
niego procesu naleŜy ponownie uruchomić komputer.
- Dodatkowe zakładki:
Autostart – uŜycie przycisku PokaŜ wpisy
Autostartu, wyświetla w panelach listę
wszystkich programów uruchamianych
automatycznie na starcie systemu Windows.
Wpis (program) usuwamy poprzez kliknięcie na
nim PPM i z rozwiniętego menu wybranie
polecenia Usuń.
Zainstalowane programy – przyciskiemWylistuj,
wyświetlmy
w
oknie
zakładkipełną
listę
zainstalowanych na dysku programów. Zaznaczając
wybrany z listy program i klikając na przycisk
Deinstalatory, uruchamiamy proces od instalowania.
107
Dodatkowe – panel DLL. Przyciskiem Wyłącz dokonujemy modyfikacji wpisu w Rejestrze
Windows, po którym system będzie automatycznie opróŜniał pamięć z nie uŜywanych
bibliotek DLL.
Informacja!
Zalecam włączenie tej funkcji
O programie – zakładka aktywna tylko przy uruchomionym połączeniu internetowym i
dopuszczeniu programu do zasobów sieci. Zawiera podstawowy zestaw informacji o
programie oraz umoŜliwia jego aktualizację (pobranie nowszej wersji) jak i równieŜ
pobranie filmu instruktaŜowego.
Pracę z programem kończymy klikając na przycisk X (zamknij), w górnym prawym rogu
okna, po czym w ostatnim okienku decydujemy o wysłaniu loga (listy z wpisami w naszym
autostarcie i uruchomionymi procesami), do autora programu w celu jego dalszego (lepszego)
rozwoju.
10.9. EasyCleaner
Licencja: Freeware
Strona WWW: http://personal.inet.fi/business/toniarts/ecleane.htm
Wielokrotnie wyróŜniony przez czasopisma komputerowe program, umoŜliwiający
oczyszczenie rejestru systemowego ze zbędnych lub uszkodzonych wpisów. Dodatkowo
aplikacja pozwala usunąć z dysku twardego wszelkiego rodzaju niepotrzebne pliki:
tymczasowe, kopie zapasowe, itp. oraz eliminuje problem duplikatów plików. Posiada
równieŜ funkcję zarządzania programami uruchamianymi razem ze startem systemu oraz
umoŜliwia usuwanie pustych wpisów z listy zainstalowanych programów.
108
Jedną z ciekawszych opcji programu jest wyświetlanie statystyki dotyczącej wykorzystania
wolnego miejsca na dysku.
Główne okno programu składa się z szeregu duŜych, wygodnych przycisków. KaŜdy z nich
jest wyraźnie opisany, a po wskazaniu kursorem dodatkowo wyświetlone jest jego
zastosowanie a w prawym panelu (polu) porada (tips).
Widok okna głównego programy EasyCleaner
Na pewno nie jeden z uŜytkowników zauwaŜył, Ŝe większość z oferowanych przez program
funkcji dostępna jest w wcześniej prezentowanych aplikacjach.
Musimy jednak zdać sobie sprawę Ŝe nie ma złotego środka i z pośród wielu podobnych
programów wybieramy te, które w konkretny sposób mogą się uzupełniać, zapewniając tym
samym pełną kontrolę nad systemem i zainstalowanym oprogramowaniem.
Głównymi zadaniami do jakich uŜyjemy programu, będzie okresowe czyszczenie Rejestru z
błędnych wpisów i kontrola zajętego miejsca na dysku twardym w określonych sytuacjach np.
braku moŜliwości z poziomu Windows zlokalizowania „pliku” zajmującego większą ilość
miejsca (plik wymiany, pliki raportu, pliki tymczasowe itp.).
109
Obsługa programu
- Przycisk Rejestr:
Proces wyszukiwania błędnych wpisów
uruchamiamy przyciskiem Znajdź. Po
kilku minutach (zaleŜnie od szybkości
komputera) w oknie programu zostaje
wyświetlony wynik w postaci błędnych
wpisów w Rejestrze. Listę o ile się nie
mieści w oknie, przewijamy w
poszukiwaniu wpisów z innym kolorem
zaznaczenia niŜ zielony np. czerwona
kropka – takiego wpisu nie wolno nam
usunąć.
Po upewnieniu się, Ŝe wszystkie mają zaznaczenie zielone, klikamy kolejno na przyciski
Zaznacz wszystko i Kasuj wszystko. Podjętą decyzję potwierdzamy przyciskiem Yes w
oknie informacyjnym.
JeŜeli w oknie programu po zakończonym procesie wyszukiwania, znajdują się wpisy
oznaczone kolorem czerwonym (niezbędne do prawidłowego funkcjonowania systemu),
usuwanie błędnych wpisów oznaczonych kolorem zielonym wykonujemy ręcznie, poprzez
pojedyncze lub grupowe ich zaznaczenie i uŜycie przycisku Kasuj. Czynność powtarzamy do
momentu całkowitego ich usunięcia.
WAśNE!
Przed usunięciem wpisów, program wykonuje automatycznie ich kopię. Odnajdziemy ją w
folderze z zainstalowanym programem (pod folder Undo – plik o nazwie ECUndo01 itd.)
Po zakończonej operacji czyszczeniu Rejestru zamykamy program EasyCleaner i
uruchamiamy ponownie komputer.
- Przycisk Zajęte miejsce
Kolejna bardzo interesująca funkcja, dająca nam moŜliwość dokładnego określenie
zajmowanego na dysku miejsca. W lewej panelu okna wybieramy z dostępnej listy np. dysk,
który chcemy poddać analizie i przyciskiem Znajdź uruchamiamy proces przeszukiwania
mogący trwać nawet do kilkunastu minut. Po zakończeniu w środkowym panelu zostaje
wyświetlony kołowy (graficzny) obraz wykorzystania miejsca ma wybranym dysku a w
prawym panelu, szczegółowa informacja z rozmiarem i nazwą poszczególnych katalogów i
plików.
Dodatkowo w polu Element moŜemy wybrać jednostkę (bajty, kilobajty, megabajty itd.) w
jakich będzie wyświetlana wielkość poszczególnych elementów.
110
Dokładniejszą informację o zajętym miejscu, uzyskamy poprzez
kliknięcie na wybranym obszarze graficznym (panel środkowy),
lub na nazwie (panel lewy). Operację moŜemy kontynuować, aŜ
do momentu dotarcia do ostatniego folderu, pliku. (W kaŜdym
momencie moŜemy cofnąć się o wstecz, klikając na przycisk Do
góry).
Pozostałe przyciski:
- Dodaj/Usuń: Zawiera listę z zainstalowanymi programami. MoŜemy je od instalować lub
usunąć nie aktualny wpis po programie.
- Duplikaty: Wyświetla listę plików powtarzających się (podwójnych) na wybranym dysku
lub o nazwie wpisanej w oknie wyszukiwarki.
(Zalecana daleko idąca ostroŜność, łącznie ze znajomością plików systemowych)
- Niepotrzebne pliki: UmoŜliwia wyszukanie na wskazanym dysku, a następnie usunięcie
wszystkich plików określonych jako nie potrzebne.
(Zalecana daleko idąca ostroŜność, łącznie ze znajomością plików systemowych)
- Skróty: Skanuje menu Start w poszukiwaniu błędnych wpisów (pustych folderów).
(Zalecana „ręczna” weryfikacja wyniku wyszukiwania)
- Skasuj pliki: Automatycznie usuwa pliki tymczasowe przeglądarki Internet Exproler
(Opcja całkowicie bezpieczna)
- Czyść cookies: Automatycznie usuwa ciasteczka (pliki) cookies przeglądarki Internet
Exproler. (Opcja całkowicie bezpieczna)
- Czyść historię: Automatycznie usuwa listę odwiedzanych stron przeglądarki Internet
Exproler. (Opcja całkowicie bezpieczna)
- MRU: Automatycznie usuwa listę z najczęściej uŜywanymi plikami w menu Start.
(Opcja całkowicie nie przydatna, ze względu na całkowite wyłączenie listy z
uŜywanymi plikami, podczas zaawansowanej konfiguracji systemy)
111
- Cofnij/przywróć: UmoŜliwia cofniecie zmian w Rejestrze jakie zaszły podczas jego
czyszczenia (usuwania wpisów). Zaznaczając wybraną kopię, przywracamy ją
przyciskiem Cofnij wszystko, lub pojedynczy wpis uŜywając przycisku
Cofnij. (Po zakończonej operacji przywracania kopii wpisów zamykamy okno
programu i uruchamiamy ponownie komputer).
- Nowa wersja: Automatyczna aktualizacja programu lub czarnej listy, likwidującej wykryte
w programie błędy.
Ponowne zainstalowanie nowszej wersji programu nie wymaga od instalowania bieŜącej i
usuwania wpisów z Rejestru po programie. Instalacja przewaŜnie jest przeprowadzana
automatycznie do juŜ istniejącego folderu. W niektórych przypadkach zostaniemy tylko
poproszenie o zgodę na zamianę plików, którą oczywiście wyraŜamy. Skrótom do programu
nadajemy taką samą nazwę jak poprzednia i przenosimy do dotychczasowej lokalizacji
wyraŜając zgodę na ich zamianę.
- Opcje: Mamy moŜliwość zdefiniowania własnych ustawień dla poszczególnych opcji
programu. (Zalecane jest pozostawienie domyślnych ustawień)
10.10. PcMedik
Licencja: 30 dniowa
Strona WWW: http:// www.pgware.com
Solidny i prosty w uŜyciu program narzędziowy dokonujący optymalizacji wydajności
poszczególnych elementów systemu operacyjnego Windows.
W celu zachowania jak najwyŜszej wydajności komputera i systemu operacyjnego, zalecane
jest uŜycie programu kaŜdorazowo po dokonanej zmianie sprzętowej, zainstalowaniu nowego
oprogramowania szczególnie sterowników (w naszym przypadku uŜycie programu jest jak
najbardziej wskazane, po zainstalowaniu całości oprogramowania i zakończeniu konfiguracji
systemu).
Obsługa programu:
Nr. seryjny jaki otrzymamy od producenta po wykupieniu (zarejestrowaniu) programu,
wpisujemy w oknie, które otwieramy klikając na link Click to enter serial number w dolnej
części okna.
UWAGA!
Wpisanie nie oryginalnej (pirackiej) wersji numerów seryjnych, powoduje przy pierwszym
uruchomieniu programu i aktywnym połączeniu internetowym, automatycznie umieszczenie
na liscie nie legalnych uŜytkowników, a w systemie zostaje zainstalowany odpowiednia
wtyczka blokująca uŜycie programu i wyświetlająca podczas uruchamiania komputera trudny
do usunięcia POLICE ALERT.
Informacja!
Wybór opcji Heal & Boost moŜliwy jest tylko w zarejestrowanej wersji programu.
112
Pole Operating System: z rozwiniętej listy
wskazujemy
zainstalowany
system
operacyjny. Pole Processor Type: wybieramy
typ zamontowany procesora.
Pole Reapair Seting: suwakiem wybramy
jedno z dwu ustawień: Heal – standardową
optymalizację lub Heal & Boost –
zaawansowaną. Po kliknięciu na przycisk GO,
program dokonuje szeregu testów systemu a
następnie modyfikuje ustawienia.
Po zakończeniu optymalizacji, pojawia się okno informujące o konieczności ponownego
uruchomienia komputera.
Informacja!
Opcji Heal & Boost dostępna jest tylko w zarejestrowanej wersji programu.
10.11. System File Defragmenter
Licencja: Freeware
Strona WWW: http://www.sysinternals.com/Utilities/PageDefrag.html
Podczas standardowego procesu defragmentacji (pkt 8.9.2.), pomijany jest plik stronicowania
(wymiany) jak i inne waŜne pliki systemowe. Jest to jedno z ograniczeń systemów Windows
NT/2000/XP.
Objawem takiego stanu rzeczy jest zauwaŜalne spowolnienie systemu podczas pracy dysku
twardego na wysokich obrotach, kiedy w zasadzie nie wykonujemy Ŝadnych zadań
powodujących jego obciąŜenie.
System File Defragmenter naleŜy do grona nielicznych aplikacji, potrafiących w pełni
wyświetlić informację o aktualnym stopniu fragmentacji plików systemowych i
bezproblemowo przywrócić ich ciągłość .
Głównymi zaletami programu są: brak instalacji, prostota obsługi, szybkość działania.
Do wad moŜemy zaliczyć wyłącznie angielski interfejs.
Obsługa programu:
Po uruchomieniu w górnej części okna
zapoznajemy się z informacją o aktualnym
stopniu fragmentacji plików systemowych.
Dając
zaznaczenie
przy
pozycji:
Defragmentuj
przy
następnym
uruchomieniu (Defragment at naxt boot)
program wykona defragmentację przy
ponownym uruchomieniu komputera, przed
załadowaniem składników systemu.
Po zakończeniu procesu trwającego do 3
minut system uruchamia się automatycznie.
113
Odradzam uŜycia drugiej pozycji: Defragmentuj przy kaŜdym starcie (Defragment every
boot,), ze względu na całkowitą rozbieŜność z przeprowadzaną konfiguracją, która ma
przyspieszać rozpoczęcie pracy systemu operacyjnego. Nie mniej jednak warto włączyć
program do co miesięcznego cyklu konserwacji systemu.
UWAGA!
Przed przystąpieniem do wykonania procesu defragmentacji pliku stronicowania musimy być
pewni, Ŝe ilość wolnego miejsca na dysku, na którym się on znajduje, najczęściej na C:\
(zalecane od 1.5 do 2 wielkości pliku wymiany) jest wystarczająca aby go przenieść i scalić.
W przeciwnym wypadku cała operacja zakończy się niebieskim ekranem (zwanym przez
niektórych ekranem śmierci).
11. MODYFIKACJA REJESTRU WINDOWS
Mając juŜ za sobą podstawową, ale bardzo waŜną część konfiguracji systemu Windows, plus
zainstalowane niezbędne
programy, podparte sporą dawką nabytej juŜ wiedzy i
doświadczenia, moŜemy śmiało przystąpić do wykonania zaawansowanych zmian i ustawień.
Na pewno część uŜytkowników na samą myśl o zaawansowanej konfiguracji systemu i
zmianach, modyfikacjach Rejestru itp. dostaje gęsiej skórki. Nic bardziej mylnego. Na pewno
nie są to czynności trudniejsze niŜ te, które wykonaliśmy do tej pory, a juŜ na pewno nie tak
bardzo czasochłonne. Nie mniej czeka nas jeszcze sporo pracy i przeprowadzenia instalacji
róŜnego rodzaju oprogramowania, ale dla efektu końcowego naprawdę warto poświęcić
trochę cennego czasu.
11.1. Zmiany w Rejestrze Windows
Rejestr to jeden z najwaŜniejszych składników systemu, często zwany "sercem" Windows.
Inaczej mówiąc jest to baza danych o wszystkich ustawieniach systemu zarówno
sprzętowych, jak i programowych, uŜytkowników oraz ich indywidualnych preferencjach.
Z bazy danych Rejestru korzysta Windows, a takŜe pracujące w nim aplikacje. Zmieniając
jakiekolwiek ustawienia czy instalując nowe oprogramowanie dokonujemy jednocześnie
zmian w Rejestrze.
Na Rejestr składają się konkretne pliki, których nazwy i połoŜenie jest róŜne w
poszczególnych wersjach systemu. W systemach Windows 95 / 98 są to ukryte pliki user.dat i
system.dat, znajdujące się w folderze systemowym (C:\Windows), w Windows Me część
Rejestru zawarta jest dodatkowo w pliku classes.dat.
W systemach NT do których zaliczamy Windows 2000 i XP Rejestr znajduje się w folderze:
Windows\System32\Config, a składają się na niego pliki o nazwach: Sam, Security, Software,
System, Default i jeden plik w folderze Documents and Settings\nazwa
uŜytkownika\ntuser.dat.
Do przeglądania Rejestru i jego modyfikacji słuŜy wbudowane w Windows narzędzie o
nazwie Edytor Rejestru. Nie moŜna jednak dostać się do niego bezpośrednio z poziomu
menu Start. To niejako forma zabezpieczenia przed przypadkowym dostępem
niedoświadczonego uŜytkownika. Edytor Rejestru (plik regedit.exe) znajdziemy się w
folderze Windows\regedit.exe.
114
Dość często nieprzemyślana modyfikacja lub nieświadome usuwanie wpisów (kluczy
rejestru) moŜe doprowadzić do powaŜnej awarii całego systemu, kończącej się instalacją
Windowsa od nowa.
Edytor Rejestru uruchamiamy klikając na przycisk Start,
następnie wybierając polecenie Uruchom. W oknie,
wpisujemy z klawiatury regedit i klikamy na przycisk OK.
Jako, Ŝe często będziemy korzystać z pomocy Edytora
Rejestru proponuję prostsze i szybsze rozwiązanie.
Przechodzimy kolejno do dysku, na którym mamy
zainstalowany system operacyjny, folderu Windows (WINNT w sys. 2000) i pliku
regedit.exe (C:\Windows\regedit.exe). Wykonujemy do niego skrót, usuwamy pierwszą część
nazwy Skrót do, moŜemy równieŜ zmienić ikonę na własną, którą umieszczamy na
dodatkowym Pasku narzędziowym z lewej strony ekranu (pkt 7.6.3.).
WAśNE!
Pamiętajmy, Ŝe zanim przystąpimy do modyfikacji Rejestru naleŜy wykonać jego kopię
zapasową (program Erunt pkt 9.3.3), by w razie jego uszkodzenia lub nie prawidłowego
działania systemu, moŜna było powrócić do stanu poprzedniego.
Widok okna Edytora Rejestru z częściowo rozwiniętym kluczem HKEY_LOCAL_MACHINE
Informacja!
Kopię plików rejestru moŜemy wykonać
równieŜ w tradycyjny sposób, uruchamiając
Edytor Rejestru i wybierając z Paska
narzędziowego polecenie Plik i z rozwiniętego
menu Eksportuj.
W
oknie
Eksportu
pliku
Rejestru
sprawdzamy czy jest zaznaczenie przy pozycji
Wszystko w polu Zakres eksportu w dolnej
części okna, w okienku Zapisz w: wskazujemy
folder docelowy dla przechowywanej kopii
Rejestru np. Dokumenty\ Kopie systemu
Roboczego\ Rejestr\, a w polu Nazwa pliku
wpisujemy bez spacji własną nazwę z datą jej
wykonania np. kopia_reg_22_10_2005.
Całą operacje kończymy klikając na przycisk Zapisz.
115
Przywrócenie w ten sposób utworzonej kopii Rejestru przeprowadzamy analogicznie:
przechodząc na Pasku narzędziowym Edytora Rejestru do kolejno polecenia Plik i Importuj.
W oknie Importu pliku wskazujemy na właściwy plik kopii Rejestru i decyzję o jego
przywróceniu zatwierdzamy przyciskiem Otwórz. Po zakończeniu operacji przywracania
kopii Rejestru, aby zmiany zostały zatwierdzone naleŜy ponownie uruchomić komputer.
Nie łudźmy się jednak, Ŝe wszystkie wartości Rejestru zostaną przywrócone. Dotyczy to
głownie systemu Windows 2000 i XP, ze względu na część procesów będących w uŜyciu, o
czym zostaniemy poinformowani w stosownym komunikacie. O wiele lepszy efekt przyniesie
przywrócenie kopii Rejestru wykonane z poziomu trybu awaryjnego.
11.1.2. Num Lok na stałe (Windows XP)
System Windows XP standardowo ma wyłączoną opcję uŜywania klawiatury numerycznej.
Lampka Num Lock jest zgaszona, i kaŜdorazowo gdy tylko ją wyłączymy (nawet
przypadkowo), po kaŜdym ponownym uruchomieniu systemu musimy pamiętać o jej
aktywowaniu (klawisz Nom Lock). Wykonując prostą modyfikację wpisu w Rejestrze
sprawimy, Ŝe po kaŜdym uruchomieniu systemu lampka będzie świeciła się radośnie.
Uruchamiamy Edytor Rejestru i przechodzimy do kluczy (klikając kolejno na znak plus [+]
przy kaŜdym z nich):
[+] HKEY_USERS
[+] .DEFAULT
[+] Control Panel
i jeden raz na ikonę klucza Keyboard
W prawym oknie Edytora Rejestru podwójnie klikamy na wartość ciągu
InitialKeyboardIndicators, i w oknie Edytowania ciągu w polu Dane wartości zmieniamy
cyfrę z 0 na 2. Zmianę zatwierdzamy przyciskiem OK, zwijamy rozwinięte klucze Rejestru
klikając na znaki minus [-] przy kaŜdym z nich, zamykamy okno Edytora Rejestru i
uruchamiamy ponownie komputer.
11.1.3. Bez automatycznej Defragmentacji (Windows XP)
Opcja automatycznej defragmentacji, w jaką wyposaŜony jest system Windows XP, moŜe
znacznie spowolnić pracę systemu operacyjnego i zakłócić pracę innych programów np.
podczas nagrywania płyt CD, DVD itd. Jest to zjawisko całkowicie nie poŜądane i moŜe
prowadzić do wystąpienia szeregu błędów podczas procesu nagrywania, kopiowania,
przenoszenia, konwersji do innych formatów itp. To samo dotyczy gier, które juŜ w same w
sobie są chyba najbardziej wymagającymi i zasobo Ŝernymi programami, i mogą dostać
zadyszki przy dodatkowej aplikacji uruchomionej w tle.
116
Dzięki poniŜszemu sposobowi moŜemy wyłączyć opcję automatycznej defragmentacji.
Uruchamiamy Edytor Rejestru i przechodzimy do kluczy:
[+] HKEY_LOCAL_MACHINE
[+] SOFTWARE
[+] Microsoft
[+] Dfrg
i jeden raz na ikonę klucza BootOptimizeFunction
W
prawym
oknie
Edytora
Rejestru
odnajdujemy wartość
ciągu Enable, klikamy
na nią podwójnie i w
oknie
Edytowania
ciągu w polu Dane
wartości zmieniamy duŜą literę Y na N.
Przyciskiem OK zatwierdzamy zmianę, zwijamy rozwinięte klucze Rejestru, zamykamy okno
Edytora i uruchamiamy ponownie komputer.
11.1.4. Czyścimy zawartość menu Dokumenty
W punkcie 6.7.2. Dostosowanie menu Start – Zaawansowane w uproszczony (dostępny
systemowo) sposób wyłączyliśmy listę ostatnio otwieranych dokumentów, jaka jest
wyświetlana w menu Start systemu Windows XP. Tworząc nową wartość w Rejestrze na
stałe usuniemy zbędną listę, z kaŜdego systemu operacyjnego Windows. (Ten sam efekt
moŜemy uzyskać za pomocą Programu Windows Configurator – zakładka Menu Start).
Uruchamiamy Edytor Rejestru i rozwijamy kolejno klucze:
[+] HKEY_CURRRENT_USERS
[+] Software
[+] Microsoft
[+] Windows
[+] CurrentVersion
[+] Policies
i jeden raz na ikonę klucza Explorer
Z menu Edycja na Pasku narzędziowym Edytora Rejestru, wybieramy polecenie Nowy a z
rozwiniętego pod menu Wartość DWORD.
(Nową wartość DWORD, binarną, ciągu, itd. moŜemy wykonać równieŜ, klikając PPM na
wolnym polu w prawym oknie Edytora i z rozwiniętego menu wybierając właściwe
polecenie). W prawej części okna pojawia się nowa zaznaczona wartość z migającym na
końcu wpisu kursorem: Nowa wartość #1.
Z klawiatury wpisujemy nową nazwę (bez spacji): NoRecentDocsHistory i klawiszem Enter
zatwierdzamy decyzję.
117
Teraz LPM klikamy podwójnie na ikonie nowej (przed chwilą utworzonej ) wartości i w
oknie w polu Dane wartości zmieniamy cyfrę 0 na 1. Przyciskiem OK zatwierdzamy zmianę,
zwijamy poszczegolne klucze Rejestru, zamykamy okno Edytora i uruchamiamy ponownie
komputer.
UWAGA!
Aby cofnąć wprowadzone zmiany, naleŜy podwójnie kliknąć na utworzoną przez nas wartość
(NoRecentDocsHistory) i w oknie Dane wartości zmienić cyfrę 1 na 0. Zmiana będzie
widoczna po ponownym uruchomieniu komputera.
11.1.5. Usuwamy folder Dokumenty udostępnione
Usunięcie w poprzednim punkcie (10.4.) listy ostatnio otwieranych dokumentów moŜemy
potraktować jako wstęp, do całkowitego pozbycia się folderu Dokumenty udostępnione
znajdującego się w górnej części otwartego okna Mój komputer (PC-Folder).
Zanim jednak przystąpimy do jego fizycznej likwidacji, wskazane jest usunięcie jego
zawartości. W tym celu przechodzimy kolejno do dysku i folderów: C:\ Documents and
Settings\All Users\Dokumenty udostępnione\ i po kolei otwieramy foldery usuwając z nich
zawartość: Muzyka udostępniona, Obrazy udostępnione i Wideo udostępnione.
Po opróŜnienia zawartości w/w folderów przystępujemy do kolejnego etapu, jakim jest
usuniecie odpowiedniego klucza z Rejestru Windows.
Uruchamiamy Edytor Rejestru i przechodzimy kolejno do kluczy:
[+] HKEY_LOCAL_MACHINE
[+] SOFTWARE
[+] Microsoft
[+] Windows
[+] CurrentVersion
[+] Explorer
[+] MyComputer
[+] NameSpace
[+] DelegateFolders
PoniŜej w lewym oknie odnajdujemy pod klucz {59031a47-3f72-44a7-89c5-5595fe6b30ee}.
Klikamy na nim PPM i z rozwiniętego menu wybieramy polecenie Usuń lub po jego
zaznaczeniu LPM naciskamy przycisk Delete.
Zwijamy poszczegolne klucze Rejestru, zamykamy okno Edytora i uruchamiamy ponownie
komputer.
11.1.6. Bez niechcianego tekstu „Skrót do”
Tworząc skrót do programu, pliku lub folderu, Windows standardowo przed oryginalną
nazwą dodaje tekst Skrót do. Na pewno czytając ten poradnik moŜna zauwaŜyć, Ŝe od
momentu jak rozpocząłem opisywanie konfiguracji systemu, uparcie usuwam ten fragment
automatycznie dodawanego teksu. Nie wiem jak innych uŜytkowników, ale mnie ta forma
uszczęśliwiania na siłę od samego początku przygody z PC-tem doprowadzała do szewskiej
pasji i najszczęśliwszą chwilą był moment, kiedy odkryłem się jak ten zbyteczny fragment
tekstu usunąć na stałe.
118
Uruchamiamy Edytor Rejestru i klikamy na znaki [+] znajdujące się przy kluczach:
[+] HKEY_CURRRENT_USERS
[+] Software
[+] Microsoft
[+] Windows
[+] CurrentVersion
i jeden raz na ikonę klucza Explorer (nie na znak [+] znajdujący się przy kluczu)
Pusty do tej pory prawy panel powinien zapełnić się mniej więcej takimi wartościami
jak zaprezentowane na fotografii.
W prawym panelu odszukujemy ikonę (wartość) o nazwie link. Klikamy na nią podwójnie w
celu jej edycji.
W oknie edycji wartości binarnej przesuwamy LPM
(poprzez jednokrotne kliknięcie) kursor na prawą
stronę, poza ostatnie dwa zera (00 I) i czterokrotnie
naciskamy klawisz Blackspace w celu ich
wykasowania.
Teraz z kolei naciskamy osiem razy na klawisz
zero (0), dla uzyskania odpowiedniej wartości
binarnej (00 00 00 00
. . . .).
Mając w oknie identyczną jak zaprezentowana przeze mnie wartość, moŜemy spokojnie
zastosować zmiany przyciskiem OK, zwinąć poszczególne klucze Rejestru, zamknąć okno
Edytora i uruchomić ponownie komputer. Po ponownym uruchomieniu komputera moŜemy
dla sprawdzenia, wykonać skrót do dowolnego pliku lub folderu (będzie bez tekstu Skrót
do).
11.1.7. Wyłączany automatyczny start programów z płyt CD część 2
W punkcie 8.8. część 1, mieliśmy moŜliwość precyzyjnego okreslenia zachowanie komputera
z systemem XP po włoŜeniu do napędu optycznego krąŜka CD lub DVD. W opisany sposób
nie wyłączymy jednak automatycznego uruchamiana programów znajdujących się płytach
instalacyjnych. Całkowite wyłączenie funkcji AutoRun w systemach Windows 2000 i XP,
nastąpi dopiero po wprowadzeniu modyfikacji w Rejestrze.
119
Pomijając wady i zalety powyŜszej funkcji, jeŜeli chcemy nagrywać płyty CD, DVD naleŜy ją
bezwzględnie wyłączyć, gdyŜ jest ona przyczyna występowania wielu problemów z
oprogramowaniem do tego celu przeznaczonym.
Uruchamiamy Edytor Rejestru i klikamy na znaki [+] znajdujące się przy kluczach:
[+] HKEY_LOCAL_MACHINE
[+] SYSTEM
[+] CurrentControlSet
[+] Services
i jeden raz na ikonę klucza Cdrom (nie na znak [+] znajdujący się przy kluczu).
W prawym panelu Edytora Rejestru odnajdujemy wartość AutoRun i klikamy na niej
podwójnie.
W oknie Edytowania wartości DWORD, polu Dane
wartości zmieniamy cyfrę 1 na 0. Zamykamy okno
klikając na przycisk OK, zwijamy klucze Rejestru,
zamykamy okno Edytora i uruchamiamy ponownie
komputer.
11.1.8. Usuwamy ikonę Internet Explorera i Połączeń sieciowych z Pulpitu
W punkcie 9.3.4. za pomocą programu Windows Configurator ukryliśmy dotychczas
pokazywaną na Pulpicie ikonę Internet Explorera i Połączeń sieciowych. W poniŜszy
sposób za pomocą zmian w Rejestrze Windows, moŜemy równieŜ obie ikony wyeliminować
na stałe z naszego pulpitu (jeŜeli z jakiś powodów nie wykonaliśmy tego za pomocą w/w
programu).
Uruchamiamy Edytor Rejestru i klikamy na znaki [+] znajdujące się przy kluczach:
[+] HKEY_CURRRENT_USERS
[+] Software
[+] Microsoft
[+] Windows
[+] CurrentVersion
[+] Policies
i jeden raz na ikonę klucza Explorer
Z Paska narzędziowego Edytora Rejestru wybieramy polecenie Edycja, a z rozwiniętego
memu Nowy i Wartość DWORD.
W prawej części okna pojawia się ikona Nowa wartość #1, której nadajemy nazwę
(wpisujemy bez spacji) NoInternetIcon i naciskamy klawisz Enter. Klikamy podwójnie
LPM na nowo utworzonej ikonie (wartości) i w otwartym oknie w polu Dane Wartości
zmieniamy cyfrę 0 na 1. Zamykamy okno klikając na przycisk OK.
Mając w dalszym ciągu otwarte okno Edytora Rejestru postępujemy identycznie dla
wyeliminowania ikony Połączenie sieciowe z tą róŜnicą, Ŝe nowej Wartości DOWORD
nadajemy nazwę NoNetHood. Teraz moŜemy spokojnie zwinąć poszczególne klucze
Rejestru, zamknąć okno Edytora i uruchomić ponownie komputer, aby wykonane zmiany
zostały zastosowane.
120
11.1.9. Wyłączamy całkowicie raportowanie błędów (dr. Watson)
W punkcie 8.4. za pomocą dostępnych opcji wyłączyliśmy raportowanie błędów (tylko w
systemie Windows XP). Lecz jest to tylko pozorne bezpieczeństwo, nie gwarantujące w obu
opisywanych systemach operacyjnych zaprzestania gromadzenia informacji o błędach,
których nie sposób uniknąć np. zawieszenia aplikacji lub systemu (raporty potrafią zająć na
dysku C nie wyobraŜalnie duŜą ilość miejsca). Pomijając fakt wysyłanie tych raportów przez
system lub co najmniej podejmowania takich prób, przy odpowiednim skonfigurowaniu
systemu i zapory internetowej. Jakby nie patrząc jest to zjawisko dla nas nie poŜądane.
Program systemowy Dr. Wotson32 bo o nim mowa, najpewniej wyłączyć na dwa sposoby
zachowując podaną poniŜej kolejność:
1. Uruchamiając Edytor Rejestru i przechodząc kolejno do kluczy:
[+] HKEY_LOCAL_MACHINE
[+] SOFTWARE
[+] Microsoft
[+] WindowsNT
[+] CurrentVersion
i jeden raz klikamy na klucz AeDebug
Przechodzimy do prawej części okna Edytora Rejestru i klikamy podwójnie LPM na ikonie
ciągu Auto. W okonie Edycji ciągu zmieniamy wartość na cyfrę 0 i przyciskiem OK
zapisujemy zmiany jednocześnie zamykając okno.
Zwijamy poszczególne klucze Rejestru klikając na znaki [-] przy nich, zamykamy okno
Edytora Rejestru i uruchamiamy ponownie komputer.
2. Przechodzimy do menu Start i polecenia Uruchom, w okno którego wpisujemy bez spacji
drwtsn32 i klikamy na przycisk OK.
W otwartym oknie Dr Watson dla Windows z pola Opcje usuwamy wszystkie zaznaczenia.
Zapisujemy zmiany przyciskiem OK
i uruchamiamy ponownie komputer.
Od tego momentu moŜemy być spokojni o
gromadzenie i podejmowanie prób wysyłania
raportów o błędach aplikacji przez system do
Microsoftu.
121
11.1.10. Pełna moc procesora
System Windows nie precyzuje wielkości pamięci L2 procesora, co znacznie spowalnia jego
działanie. Najnowsze procesory mają coraz więcej pamięci drugiego poziomu, która nie jest
w pełni wykorzystana przez system. JeŜeli nie znamy wartości L2 naszego procesora,
moŜemy posłuŜyć się darmowym programem w polskiej wersji językowej Everest Home
dostępnym na stronie producenta http://www.lavalys.com lub w jednym z polskich serwisów
np. http://nowe.pl
UWAGA!
Wskazówka odnosi się tylko do procesorów z pełną pamięcią L2 czyli tylko AMD Athlon i
Operation, oraz Intel Pentium.
A by wymusić pełne wykorzystanie pamięci L2 musimy zmodyfikować wartość DWORD w
Rejestrze Windows.
Uruchamiamy Edytor Rejestru i rozwijamy kolejno klucze;
[+] HKEY_LOCAL_MACHINE
[+] SYSTEM
[+] CurrentControlSet
[+] Control
[+] Session Manager
i jeden raz klikamy na ikonę klucza Memory Management.
W oknie Edytora Rejestru przechodzimy do
prawego panelu i podwójnym kliknięciem
otwieramy wartość SecondLevelDataCache.
WAśNE! W oknie Edytowania wartości
DWORD w polu System w pierwszej
kolejności zaznaczamy pozycję Dziesiętny,
po czym pole Dane wartości wpisujemy z
klawiatury ilość pamięci L2 naszego
procesora.
Następnie klikamy na przycisk OK w celu
zapisania zmian.
Zwijamy poszczególne klucze Rejestru, zamykamy okno Edytora Rejestru i uruchamiamy
ponownie komputer.
11.1.11. Oczyszczamy pamięć ze zbędnych bibliotek DLL
Informacja!
Biblioteki dołączane dynamicznie (pliki o rozszerzeniu DLL: dynamic-link libraries)
zawierają pakiet funkcji oraz wykonywalnych procedur, do których odwołują się uruchamiane
w systemie aplikacje.
Problem polega na tym, Ŝe w pamięci operacyjnej systemiu Windows są one przechowywane
nawet wtedy gdy zakończona zostaje praca programu, który z nich korzystał. Dzięki temu ma
do nich szybszy dostęp. Podczas gdy pojedyncze pliki DLL nie są duŜe, ich większa ilość
moŜe spowodować znaczne spowolnienie pracy komputera.
122
JeŜeli nie uŜyliśmy wcześniej zakładki Dodatkowe programu Pest Exterminator (pkt 9.3.8.)
za pomocą, której automatycznie wyłączamy w Rejestrze przechowywanie w pamięci
bibliotek DLL moŜemy teraz tworząc nową wartość w Rejestrze, zmusić system do
opróŜniania pamięci operacyjnej z niepotrzebnych juŜ bibliotek dołączanych dynamicznie. W
tym celu, uruchamiamy Edytora Rejestru i przechodzimy kolejno do kluczy:
[+] HKEY_LOCAL_MACHINE
[+] SOFTWARE
[+] Microsoft
[+] Windows
[+] CurrentVersion
i jeden raz klikamy na ikonę klucza [+] Explorer.
W prawym panelu Edytora tworzymy nową Wartość DWORD, której nadajemy nazwę
AlwaysUnloadDLL. Otwieramy nowo utworzoną wartość, a w oknie Edytowanie wartości
DWORD wpisujemy z klawiatury cyfrę 1. Przyciskiem OK zamykamy okno, zwijamy
poszczególne klucze Rejestru, zamykamy okno Edytora i uruchamiamy ponownie komputer.
Informacja!
Ten sam efekt uzyskamy tworząc w lewym panelu rozwiniętego wcześniej klucza
[-] Explorer pod klucz, o nazwie AlwaysUnloadDLL. Klikamy na nowy klucz jeden raz a w
oknie wartości Domyślna (prawy panel), wpisujemy z klawiatury cyfrę 1.
11.1.12. Przyśpieszenie pamięci RAM
Mając w komputerze zamontowaną kość pamięci RAM o wielkości co najmniej 256 MB i
procesor taktowany powyŜej 900 MHz (co dzisiaj nie jest zbyt duŜą wartością), moŜemy
pokusić się o jej kilku procentowe przyspieszenie z poziomu systemu operacyjnego za
pomocą prostego sposobu, bez konieczności podkręcania (overclockingu) w Biosie
komputera.
Informacja!
Wykonanie całego punktu 10.12 uzaleŜniamy od wcześniejszego zoptymalizowanie systemu
za pomocą programu PcMedik (pkt 9.3.10.), który automatycznie modyfikuje wartość
EnablePrefetcher, przyspieszając tym samym pamięć RAM, wyręczając nas od ręcznej
modyfikacji Rejestru.
Uruchamiamy Edytor Rejestru i przechodzimy kolejno do kluczy:
[+] HKEY_LOCAL_MACHINE
[+] SYSTEM
[+] CurrentControlSet
[+] Control
[+] Session Manager
[+]Memory Management
i jeden raz klikamy na ikonę klucza PrefetchParameters.
W prawym panelu Edytora odnajdujemy wartość EnablePrefetcher i klikamy na nią
podwójnie w celu otwarcia okna Edytowania wartości DWORD, w którym z klawiatury
zmieniamy cyfrę 0 na 3. Przyciskiem OK zatwierdzamy zmianę, jednocześnie zamykając
okno edycji wartości. Zwijamy rozwinięte klucze Rejestru zamykamy okno Edytora Rejestru i
uruchamiamy ponownie komputer.
123
Informacja!
JeŜeli powyŜszej wartości DWORD: EnablePrefetcher nie odnajdziemy w prawym panelu
rozwiniętego klucza PrefetchParameters musimy ją sami utworzyć, wybierając polecenie z
Paska narzędziowego Edytora Rejestru: Edycja -> Nowy -> Wartość DWORD. Lub
klikając na wolnym polu w prawym panelu w/w klucza PPM i z rozwiniętego menu
wybieraniu powyŜszego polecenia.
11.1.13. Błyskawiczne zamknięcie zawieszonej aplikacji
z
Na
pewno
spotkaliśmy się
zawieszeniem (brakiem odpowiedzi)
wcześniej
poprawnie
działającej
aplikacji lub programu. System
Windows domyślnie powinien po 5
sekundach nie odpowiadającą aplikację
zamknąć, jednak w praktyce trwa to o
wiele dłuŜej (przez ten czas zmuszeni
jesteśmy do obserwowania okna
informującego nas o fakcie zamykania
nie działającego programu) i często
ręcznie poprzez wciśnięcie i przytrzymanie kolejno klawiszy lewy Ctrl + lewy Alt +Delete
wywołujemy okno MenadŜera zadań Windows, w którym pod zakładką Aplikacje bez
ceregieli go zamykamy klikając na przycisk Zakończ zadanie w dolnej części okna.
Informacja!
Okno MenadŜera zadań Windows moŜemy wywołać równieŜ. w kaŜdej chwili z dostępnego
menu po kliknięciu PPM na Pasku zadań (dolna część ekranu).
W prosty jednak sposób moŜemy wymusić na systemie błyskawiczne zamkniecie zawieszonej
aplikacji. W tym celu uruchamiamy Edytor Rejestru i przechodzimy do kluczy:
[+] HKEY_CURRENT_USER
[+] ControlPanel
i jeden raz klikamy na ikonę (nie znak [+] ) klucza Desktop.
W prawym panelu odszukujemy ciąg HungAppTimeout na ikonę, którego klikamy
podwójnie.
W oknie Edytowania ciągu zmieniamy z
klawiatury wartość z 5000 na 500 (są to
czasy podane w milisekundach co daje nam
0,5 sek) i przyciskiem OK zatwierdzamy
zmianę. Zwijamy rozwinięte klucze
Rejestru zamykamy okno Edytora
Rejestru i uruchamiamy ponownie
komputer w celu wprowadzenia zmian.
124
UWAGA!
JeŜeli po wprowadzeniu w Ŝycie błyskawicznego zamykania zawieszonej aplikacji
zauwaŜymy, Ŝe podczas zamykania lub ponownego uruchamiania systemu Windows, pojawia
się okno kończenia pracy aplikacji działającej w tle np. programu antywirusowego, zapory
internetowej itd. naleŜy przywrócić standardową wartość DWORD (5000), w celu uniknięcia
uszkodzenia programu.
11.1.14. Bez podpowiedzi (Ballon Tipsów) w WindowsXP
System operacyjny Windows XP został wyposaŜony w dość uciąŜliwą funkcję podpowiedzi
tzw. dymków (komunikaty na Ŝółtym tle), pojawiających się w zasobniku systemowym
podczas zamykania systemu, po najechaniu kursorem na ikonę aplikacji lub przycisku itd. W
załoŜeniu funkcja ta miała być pomocą dla uŜytkownika, ale w praktyce znacznie utrudnia
nawigację ze względu na zasłanianie pozostałych ikon, przycisków, fragmentów pulpitu i
menu Start. Korzystając z Edytor Rejestru, postaramy się raz na zawsze wyłączyć tę uciąŜliwą
funkcję.
Przechodzimy kolejno do kluczy:
[+] HKEY_CURRENT_USER
[+] Software
[+] Microsoft
[+] Windows
[+] CurrentVersion
[+] Explorer
i jeden raz klikamy na ikonę klucza Advanced dla jego zaznaczenia.
Przechodzimy do prawego panelu okna Edytora Rejestru i klikamy PPM na wolnym polu,
wybierając z rozwiniętego menu plecenie Nowy -> Wartość DWORD. Nowej wartości
nadajemy nazwę EnableBalloonTips. Podwójnym kliknięciem otwieramy okno edycji nowo
utworzonej wartości i upewniamy się, Ŝe widnieje w nim wartość 0.
Zwijamy rozwinięte klucze i uruchamiamy ponownie komputer aby nie oglądać więcej
denerwujących podpowiedzi.
12. ZAAWANSOWANE ZMIANY W SYSTEMIE WINDOWS
Przebrnęliśmy juŜ szczęśliwie przez kolejne etapy mniej lub bardziej skomplikowanej
konfiguracji naszego systemu operacyjnego, mamy zainstalowane i skonfigurowane
najwaŜniejsze sterowniki i programy narzędziowe oraz poznaliśmy najbardziej przydatne
aplikacje systemowe. Przed nami jeszcze spora ilość dającej satysfakcję z wzorowo
działającego systemu pracy. Nie zapominajmy o jego niepowtarzalnym indywidualnym
charakterze. Długo zastanawiałem się nad tym, czy na tym etapie przejść do dalszej instalacji
oprogramowania czy dokończyć rozpoczętą juŜ zaawansowaną konfigurację systemu
operacyjnego. W końcu wybrałem to drugie, aczkolwiek nic nie stoi na przeszkodzie aby w
przyszłości, przy kolejnej instalacji systemu operacyjnego i jego konfiguracji w miedzy czasie
zainstalować potrzebne programy np. edytory tekstu i grafiki programy audio-wideo itd co
moŜe stanowić doskonały przerywnik w naszej pracy.
125
12.1 Bez Messangera (Windows XP)
Messanger jest komunikatorem internetowym a za razem składnikiem systemu Windows XP,
który jest uruchamiany razem z systemem operacyjnym pochłaniając w ten sposób część jego
zasobów. Gdyby chodziło tylko o to – moŜna by w określonych sytuacjach ten stan rzeczy
jeszcze zaakceptować, ale ze względu na znikomą przydatność aplikacji, bardzo niski stopień
jej bezpieczeństwa i sporą ilość darmowych alternatywnych a co najwaŜniejsze wiele
lepszych programów, naleŜy ją całkowicie wyłączyć.
Informacja!
W systemie Windows XP bez Service Packa lub z SP 1, przed przystąpieniem do wykonania
poniŜszej wskazówki naleŜy Messengera wyłączyć, poprzez klikając PPM na jego ikonie
w Zasobniku systemowym (na Pasku Zadań) i wybierając z rozwiniętego menu polecenie
Zamknij.
- Windows XP Professional
Przechodzimy do menu Start i polecenia Uruchom. W okno polecenia wpisujemy bez spacji
polecenie gpedit.msc i klikamy przycisk OK. W wyświetlonym na ekranie oknie Zasady
grupy, w lewym panelu okna przechodzimy kolejno do elementów (część elementów moŜe
być juŜ rozwinięta):
Zasady Komputer lokalny
[+] Konfiguracja komputera
[+] Szablony administracyjne
[+] Składniki systemu Windows
i Windows Messenger.
W prawym panelu okna klikamy
podwójnie na pierwszej opcji:
Nie zezwalaj na uruchamianie
programu Windows Messenger i
w oknie Właściwości dajemy zaznaczenie przy pozycji Włączone.
Zmiany zatwierdzamy przyciskiem Zastosuj i OK.
Identycznie postępujemy przy drugiej opcji: Na początku nie
uruchamiaj automatycznie programu Windows Messenger.
Zamykamy okno Zasady grupy i uruchamiamy ponownie komputer.
- Windows XP Home
PPM klikamy na ikonie Windows Messengera w Zasobniku systemowym i z rozwiniętego
menu wybieramy polecenie Otwórz. W oknie Messengera przechodzimy do Narzędzia ->
Opcje. W oknie Opcji klikamy na zakładkę
Preferencje a w polu Ogólne usuwamy
wszystkie zaznaczenia. Zamykamy otwarte okno
Opcji i Messangera. Od tego momentu nie będzie
się on juŜ uruchamiał razem z systemem
Windows.Niestety, wyłączenie w ten sposób Messangera ma tylko zastosowanie, gdy nie
będziemy korzystać z w przyszłości z programu pocztowego Outlook Express wbudowanego
w system Windows. ChociaŜ nie widzę ani jednego powodu dla, którego mielibyśmy z niego
korzystać, to proponuję posiadaczom wersji Windows XP Home całkowite jego wyłączenie
za pomocą dodania nowych kluczy i wartości DWORD do Rejestru Windows.
126
Uruchamiamy Edytor Rejestru i przechodzimy kolejno do kluczy:
[+] HKEY_LOCAL_MACHINE
[+] Software
[+] Policies
[+] Microsoft
Jeden raz klikamy w lewym panelu na ikonę klucza Microsoft dla jego zaznaczenia i z Paska
narzędziowego Edytora Rejestru wybieramy polecenie Edycja, a z rozwiniętego memu
Nowy -> Klucz, któremu nadajemy nazwę Messenger. Zaznaczamy go pojedynczym
kliknięciem i wykonujemy w nim nowy klucz o nazwie Client, który równieŜ pojedynczym
kliknięciem zaznaczamy. Przechodzimy do prawego panelu okna Edytora Rejestru i klikając
PPM na wolnym polu, wybieramy z rozwiniętego menu plecenie Nowy -> Wartość
DWORD, której nadajemy nazwę PreventRun. Otwieramy nowo utworzoną wartość, a w
oknie Edytowanie wartości DWORD wpisujemy z klawiatury cyfrę 1. Przyciskiem OK
zamykamy okno, zwijamy poszczególne klucze Rejestru, zamykamy okno Edytora i
uruchamiamy ponownie komputer, aby na zawsze zapomnieć o Messangerze .
12.2. Konfiguracja usług
Usługi - to procesy na stałe związane z systemem Windows 2000 i XP, których zadaniem jest
wspieranie innych programów. Część z nich działa na niskim poziomie i jest niezbędna do
prawidłowej pracy systemu operacyjnego. Nie znaczy to jednak, Ŝe wszystkie standardowo
uruchomione usługi są nam potrzebne. Poprzez odpowiednie ich skonfigurowanie
(powyłączanie), uzyskujemy większe bezpieczeństwo, zmniejszamy uŜycie pamięci i
procesora, co przekłada się bezpośrednio na wydajność całego systemu operacyjnego.
Musimy zdać sobie sprawę, Ŝe część usług będziemy musieli ustawić indywidualnie, zaleŜnie
od konfiguracja sprzętowej i programowej komputera.
Jednak poniŜsze tabele moŜemy przyjąć jako standard dla konfiguracji ze stałym
połączeniem sieciowym, a pojedyncze wątpliwości rozwiejemy bez problemów przeglądając
informacje na temat poszczególnych usług na stronach internetowych (wystarczy wpisać
hasło Usługi Windows 2000 lub XP w oknie wyszukiwarki internetowej)
UWAGA!
NIGDY nie wyłączamy usług za pomocą narzędzia "msconfig"
Konsolę usług moŜemy uruchomić na dwa sposoby:
1. Przechodząc do menu Start -> Uruchom i wpisując w oknie polecenie services.msc
decyzję zatwierdzamy przyciskiem OK.
2. Przechodząc bezpośrednio do folderu szybkiego dostępu w menu Start -> Programy ->
Mini System i klikając na ikonę skrótu Usługi, który sami w tym miejscu
umieściliśmy (pkt 6.8.1.4.2. Menu Start – foldery Szybkiego dostępu). Tę samą ikonę
skrótu do usług odnajdziemy w menu Start -> Programy-> Akcesoria -> Narzędzia ->
Administracyjne (pkt 6.8.1.1. Menu Start – foldery: Systemowe, Administracyjne).
127
Okno konsoli Usługi
Dla naszej wygody maksymalizujemy okno na
cały ekran i kursorem przesuwamy prawy panel
okna maksymalnie w lewo, a belki z nazwami
w górnej części okna (Nazwa, Opis, Stan, Typ
uruchomienia,
Logowanie
jako)
tak
rozmieszczamy, aby odsłonić jak największą
ilość tekstu.
Widok okna z nazwą, opisem i stanem usług
Okno konfiguracyjne, wywołujemy poprzez podwójne klikniecie LPM na nazwie z wybraną
usługą, lub poprzez klikniecie na niej PPM i w rozwiniętym menu wybraniu zakładki
Właściwości.
128
Usługę zatrzymujemy klikając na przycisk Zatrzymaj (w oknie obserwujemy postęp
sterowania usługą).
Po jej zakończeniu w polu Typ uruchomiana wybieramy
odpowiednią akcję: Automatyczny, Ręczny, Wyłączony.
Ustawienia dla danej usługi kończymy klikając na przycisk Zastosuj i OK, po czym
przechodzimy do przeprowadzenia zmian w kolejnej wybranej usłudze.
Informacja!
Podczas uruchomienia wybranej usługi postępujemy odwrotnie: najpierw ustawiamy tryb
uruchomiania np. Automatyczny, a następnie przyciskiem Uruchom uruchamiamy usługę.
Informacja!
Przed wykonaniem zmian w usługach, wskazane jest zapisanie do pliku tekstowego
standardowych ustawień poprzez wybranie z Paska narzędziowego konsoli polecenia Akcja
i zakładki Eksportuj listę. Zapis do pliku tekstowego rozdzielonego tabulatorami nie jest
najwygodniejszym posunięciem, ale w większości wypadków daje nam moŜliwość powrotu
do poprzednich ustawień przy niewłaściwej konfiguracji usług.
UWAGA!
JeŜeli nie mamy pewności co do konfiguracji danej usługi, naleŜy ją pozostawić w
domyślnym stanie uruchamiania (wyłączenia), do momentu jej rozeznania np. na dobrym
forum internetowym http://pclab.pl/ lub jednej z wielu stron informacyjnych itd.
129
12.2.1. Usługi w systemie Windows XP SP2 ze stałym dostępem do Internetu
LP
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
Rodzaj usługi
Aktualizacje automatyczne
Aplikacja systemowa modelu COM+
Program Antywirusowy
Bufor wydruku
Centrum zabezpieczeń
ClipBook
DDE sieci
Distributed Transaction Coordinator
Dostęp do urządzeń interfejsu HID
DSDM DDE sieci
Dziennik zdarzeń
Dzienniki wydajności i alerty
(Nasza drukarka) np.EPSON Printer Status Agent2
Harmonogram zadań
Host uniwersalnego urządzenia Plug and Play
HTTP SSL
InCD Helper (do zapisu pakietowego płyt CD-RW)
Instalator Windows
Instrumentacja zarządzania Windows
Karta inteligentna
Karta wydajności WMI
Klient DHCP
Klient DNS
Klient śledzenia łączy rozproszonych
Kompozycje
Konfiguracja zerowej sieci bezprzewodowej
Kopiowanie woluminów w tle
Logowanie do sieci
Logowanie pomocnicze
Lokalizator usługi zdalnego wywołania procedury (RPC):
Magazyn chroniony
Magazyn wymienny
MenedŜer autopołączenia dostępu zdalnego
MenedŜer dysków logicznych
MenedŜer kont zabezpieczeń
MenedŜer połączeń usługi Dostęp zdalny
MenedŜer sesji pomocy pulpitu zdalnego
MS Software Shadow Copy Provider
NetMeeting Remote Desktop Sharing
(Ster. do karty graficzne) np. NVIDIA Display Driver Service
Plug and Play
Połączenia sieciowe
Pomoc i obsługa techniczna
Pomoc TCP/IP NetBIOS
Posłaniec
Program uruchamiający proces serwera DCOM
Status
Wyłączony
Wyłączony-Ręczny
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Wyłączony
Wyłączony
Wyłączony
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony
Wyłączony
Uruchom-Automat
Wyłączony-Ręczny
Uruchom-Automat
Wyłączony
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Uruchom-Automat
Wyłączony-Ręczny
Uruchom-Automat
Wyłączony
Wyłączony-Ręczny
Uruchom-Automat
Wyłączony
Wyłączony
Uruchom-Automat
Wyłączony
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Uruchom-Automat
Wyłączony-Ręczny
Uruchom-Automat
Wyłączony
Wyłączony-Ręczny
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony
Wyłączony
Uruchom-Automat
Uruchom-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony
Uruchom-Automat
130
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
Przeglądarka komputera
QoS RSVP
Rejestr zdalny
Routing i dostęp zdalny
Rozpoznawanie lokalizacji w sieci (NLA):
Rozszerzenia sterownika Instrumentacji zarządzania Windows
Serwer
Stacja robocza
System zdarzeń COM+
Telefonia
Telnet
Urządzenie alarmowe
Usługa administracyjna MenedŜera dysków logicznych
Usługa bramy warstwy aplikacji
Usługa COM nagrywania dysków CD IMAPI
Usługa Czas systemu Windows
Usługa dostarczania sieci
Usługa indeksowania
Usługa inteligentnego transferu w tle
Usługa NT LM Security Support Provider
Usługa numeru seryjnego multimediów przenośnych
Usługa odnajdywania SSDP
Usługa przywracania systemu
Usługa raportowania błędów
Usługi IPSEC
Usługi kryptograficzne
Usługi terminalowe
WebClient
Windows Audio
Windows Image Acquisition (WIA): nasz skaner
Wykrywanie sprzętu powłoki
Nasza zapora internetowa np. Kerio firewall
Zapora systemu Windows/Udostępnienie połącz. internetowego
Zarządzanie aplikacjami
Zasilacz awaryjny (UPS):
Zawiadomienie o zdarzeniu systemowym
Zdalne wywoływanie procedur (RPC):
Zgodność szybkiego przełączania uŜytkowników
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony
Wyłączony
Wyłączony
Uruchom-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Uruchom-Ręczny
Wyłączony
Wyłączony
Wyłączony
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony
Wyłączony
Wyłączony
Uruchom-Automat
Wyłączony
Uruchom-Automat
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Wyłączony
Wyłączony-Ręczny
Wyłączony
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Wyłączony Ręczny
131
12.2.2. Usługi w systemie Windows 2000 SP4 ze stałym dostępem do Internetu
LP
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
Rodzaj usługi
Agent zasad IPSEC
Aktualizacje automatyczne
Antywirus (własny program)
Bufor wydruku
ClipBook
DDE sieci
Distributed Transaction Coordinator
DSDM DDE sieci
Dziennik zdarzeń
Dzienniki wydajności i alerty
Drukarka (własny sprzęt)
Harmonogram zadań
Instalator Windows
Instrumentacja zarządzania Windows
Karta inteligentna
Klient DHCP
Klient DNS
Klient śledzenia łączy rozproszonych
Konfiguracja sieci bezprzewodowej
Logowanie do sieci
Lokalizator usługi zdalnego wywołania procedury (RPC)
Magazyn chroniony
Magazyn wymienny
MenedŜer automatycznego połączenia dostępu zdalnego
MenedŜer dysków logicznych
MenedŜer kont zabezpieczeń
MenedŜer narzędzi
MenedŜer połączeń usługi Dostęp zdalny
Messenger
NetMeeting Remote Desktop Sharing
(Ster. do karty graficznej) np. NVIDIA Driver Helper Service
Plug and Play
Połączenia sieciowe
Pomocnik karty inteligentnej
Przeglądarka komputera
QoS RSVP
Routing i dostęp zdalny
Rozszerzenia sterownika Instrumentacji zarządzania
Serwer
Stacja robocza
System zdarzeń COM+
Telefonia
Telnet
TrueVector Internet Monitor
Udostępnianie połączenia internetowego
Urządzenie alarmowe
Status
Uruchom-Automat
Wyłączona
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona
Uruchom-Automat
Wyłączona-Ręczna
Uruchom-Automat
Wyłączona
Wyłączona-Ręczna
Uruchom-Automat
Wyłączona
Uruchom-Automat
Wyłączona
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona-Ręczna
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Wyłączona-Ręczna
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona-Ręczna
Uruchom-Automat
Wyłączona
Wyłączona
Uruchom-Automat
Uruchom- Ręczna
Wyłączona
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona
Wyłączona
Uruchom- Ręczna
Wyłączona-Ręczna
Uruchom-Ręczna
Uruchom-Ręczna
Wyłączona
Wyłączona
Uruchom-Automat
Wyłączona
Wyłączona-Ręczna
132
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
Usługa administracyjna MenedŜera dysków logicznych
Usługa Czas systemu Windows
Usługa indeksowania
Usługa inteligentnego transferu w tle
Usługa NT LM Security Support Provider
Usługa pomocy TCP/IP NetBIOS
Usługa rejestru zdalnego
Usługa RunAs
WMDM PMSP Service
Zarządzanie aplikacjami
Zasilacz awaryjny (UPS)
Zawiadomienie o zdarzeniu systemowym
Zdalne wywoływanie procedur (RPC)
Zapora internetowa (Firewall)
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona
Uruchom-Automat
Wyłączona-Ręczna
Wyłączona
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Uruchom-Automat
Nie mając dostępu do Internetu moŜemy dodatkowo w systemach Windows 2000 i Xp
wyłączyć kolejne usługi: Klient DHCP, Połączenia sieciowe, Serwer.
Po zakończonej konfiguracji usług zamykamy okno konsoli i uruchamiamy ponownie
komputer.
12.3. Wyłączenie obsługi plików ZIP (Windows XP)
System Windows XP został wyposarzony w funkcję umoŜliwiającą obsługę
skompresowanych archiwów ZIP, dostępną w rozwinietym menu po klknięciu na wybranym
pliku PPM. Jednak dysponując własnym nie porownywalnie lepszym i praktyczniejszym
prgramem do obsługi w/w archiwów i to we wszystkich dostępnych formatach śmiało
moŜemy tę funkcje w prosty sposób wyłączyć.
Przechodzimy do menu Start i Uruchom, w ktore wpisujemy polecenie:
regsvr32 /u %windir%\system32\zipfldr.dll (moŜna tekst skopiować i wkleić w okno).
Przyciskiem OK zatwierdzamy decyzję i uruchamiamy ponownie komputer.
JeŜeli w przyszłości będziemy chcieli przywrócić domyślną obsługę plików ZIP (nie znam ani
jednego powodu, dla którego mielibyśmy to zrobić) w pole Uruchom wpisujemy polecenie
regsvr32 %windir%\system32\zipfldr.dll
12.4. Bez domyślnego nagrywania (Windows XP)
Informacja!
NiŜej prezentowany opis przeznaczony jest dla uŜytkowników posiadających na wyposaŜeniu
komputera nagrywarkę płyt CD lub DVD.
Kolejną niepraktyczną funkcją, aczkolwiek będącą sporym postępem w stosunku do
poprzednich systemów operacyjnych jest moŜliwość nagrywanie dysków CD, bez
konieczności instalowania zewnętrznego oprogramowania.
Pominę opis działania powyŜszej funkcji poza jednym wyjątkiem. JeŜeli mamy zamiar z niej
skorzystać musimy zdać sobie sprawę z dwóch istotnych rzeczy:
133
1. W zdecydowanie znaczny sposób ustępuje jakościowo zewnętrznym programom.
2. Musimy się liczyć ze znaczną stratą miejsca na dysku i o wiele większym czasem
nagrywania krąŜka CD.
JeŜeli punkt pierwszy nie podlega dyskusji, to co do drugiego muszę czytelnikom trochę
szerzej przedstawić temat. Cały proces zapisu w systemie Windows XP podzielony jest na
kilka etapów. Chcąc skopiować na płytę nasze dane moŜemy uŜyć dowolnego menadŜera
plików np. systemowego Exploratora Windows za pomocą, którego po prostu przeciągamy
lub kopiujemy wybrane pliki do okna odpowiadającego nagrywarce. I tu zaczynają się
schody. Dane, które wydawało by się Ŝe trafiają na płytę tak naprawdę są umieszczane w
folderze systemowym Documents and Settings/Nazwa uŜytkownika/Ustawienia lokalne/Dane
aplikacji/Microsoft/Nagrywanie dysków CD gdzie są składowane w oczekiwaniu na
zatwierdzenie ich zapisu na płycie (ma to teŜ swoje plusy np. moŜemy je dowolnie
modyfikować, dodawać lub usuwać). Sam proces zapisu danych jest kolejną dziwną rzeczą z
jaka przyjdzie nam się zetknąć, ze względu na obraz płyty jaki jest automatycznie
wykonywany przed jej zapisem. Dopiero po jego wykonaniu jest on zapisywany na płycie
CD. Zastosowanie przez Microsoft powyŜszego sposobu zapisu, wiąŜe się z duŜo większą
ilością wolnego miejsca na dysku, jaką potrzebujemy do zapisu płyty. Np. mając 600 MB
danych przeznaczonych do nagrania – tak naprawdę potrzebujemy dodatkowo minimum 1.2
GB wolnej przestrzeni dyskowej. Dla ścisłości muszę dodać, Ŝe po zakończonym procesie
wypalania płyty kopie danych umieszczone w folderze Documents and Settings/Nazwa
uŜytkownika/Ustawienia lokalne/Dane aplikacji/Microsoft/Nagrywanie dysków CD jak i plik
obrazu płyty, są przez system automatycznie usuwane.
Informacja!
Lokalizację tymczasowego folderu, w którym są przechowywane dane do momentu
zakończenia nagrywania moŜemy zmienić, za pomocą ręcznej modyfikacji wpisów w
Rejestrze Windows, lub o wiele prościej korzystając z narzędzia TweakUl będącego
składnikiem dodatku Power Toys. Lokalizację pliku obrazu zmieniamy we właściwościach
nagrywarki.
Podsumowując zalety i wady funkcji nagrywania CD wbudowanej w system Windows, na
pewno dla większości uŜytkowników praktyczniejszym rozwiązaniem będzie jej wyłączenie,
co w pewnym stopniu zabezpieczy nas przed konfliktami jakie mogą, ale nie muszą wystąpić
w zetknięciu z zewnętrznym oprogramowaniem.
Aby wyłączyć moduł systemowego nagrywanie płyt CD uruchamiamy Edytor Rejestru i
przechodzimy do kluczy:
[+] HKEY_CURRENT_USER
[+] Software
[+] Microsoft
[+] Windows
[+] CurrentVersion
[+] Policies
i jeden raz klikamy na ikonę klucza [+] Explorer dla jego zaznaczenia.
W prawym panelu Edytora odszukujemy wartość DWORD o nazwie NoCDBurning (jeŜeli
takiej wartości nie ma musimy ją utworzyć klikając na wolnym polu PPM i z rozwiniętego
menu wybierając polecenie Nowy -> Wartość DWORD, której nadajemy w/w nazwę.
134
Poprzez podwójne kliknięcie otwieramy okno Edycji wartości DWORD i zmieniamy z
klawiatury cyfrę 0 na 1. Przyciskiem OK zatwierdzamy decyzję i uruchamiamy ponownie
komputer.
12.5. Od instalowujemy składniki Windows
Po dokładnym przyjrzeniu się systemom operacyjnym Windows 2000 i XP, moŜemy
stwierdzić, Ŝe część jego składników jest dla nas całkowicie zbędna i nigdy nie będzie uŜyta,
a co gorsze ma większy lub mniejszy wpływ na wydajność i bezpieczeństwo, nie
wspominając o naszym indywidualnym charakterze systemu.
Przeglądając okno Dodawania lub
usuwania programów (pkt 8.9.4.)
a szczególnie okno dostępne pod
przyciskiem
Dodaj/Usuń
składniki systemu Windows
stwierdzimy, Ŝe pozostawiono
nam bardzo małe pole manewru.
Na szczęście, istnieje moŜliwość
naprawienia tej niekorzystnej
sytuacji poprzez modyfikację
ukrytego pliku inf (jest to krótko
mówiąc systemowy plik tekstowy
zawierający niezbędne informacje
i
polecenia
dla
systemu
operacyjnego).
Tak więc przyglądając się po raz ostatni oknu Kreatora składników systemu Windows
starajmy się zapamiętać jego składniki (ich zapamiętanie nie jest to obowiązkowe).
Widok systemowych składników Windows
Widok pod składników
Zamykamy okno kreatora składników oraz
Dodawania / usuwania programów i
przechodzimy do menu Start, w którym uruchamiamy okno wyszukiwarki (ikona
Wyszukaj).
W oknie wyszukiwarki rozwijamy zakładkę Pliki i foldery (w systemie Windows 2000
zakładka Pliki i foldery umiejscowiona jest podmenu Wyszukaj). W okno Cała nazwa pliku
... (w Windows 2000 w okno Wyszukaj pliki i foldery o nazwie) wpisujemy z klawiatury:
sysoc.inf a w oknie Szukaj w wskazujemy tylko nasz dysk, na którym mamy zainstalowany
system operacyjny (z reguły jest do dysk C). Klikamy jeszcze na zakładkę Bardziej
zaawansowane opcje (w systemie Windows 2000: Opcje zaawansowane) i dajemy
zaznaczenia przy pozycjach: Przeszukaj foldery systemowe, Przeszukaj ukryte pliki i foldery,
Przeszukaj pod foldery, ( w Windows 2000 zaznaczamy: Przeszukaj pod foldery). Proces
wyszukiwania pliku na dysku rozpoczynamy przyciskiem Wyszukaj.
135
Po chwili w oknie wyszukiwania widzimy wynik w postaci odnalezionego pliku sysoc.inf. (W
systemie Windows 2000 z SP4 mogą wystąpić dwa pliki o takiej samej nazwie ale roŜnej
lokalizacji. Wybieramy ten umiejscowiony w systemie Windows np. C:\Windows\inf).
Informacja!
JeŜeli nie jesteśmy pewni swoich poczynań moŜemy plik sysoc.inf skopiować w bezpieczne
miejsce aby w razie pomyłki móc przywrócić jego oryginalną wersję.
Klikamy podwójnie LPM na odnaleziony plik inf w celu jego edycji.
W oknie notatnika, poszczególne linijki tekstu są informacjami o składnikach systemu
Windows. Przy niektórych opisach widnieje w cudzysłowu wyraz hide. Oznacza ono ukryty
składnik przed systemowym instalatorem.
Likwidując wyraz hide pomiędzy cudzysłowami, napisany z małej i z duŜej litery (dwa
cudzysłowy muszą pozostać) udostępniamy składnik do późniejszego od instalowania. Po
zakończonej modyfikacji pliku tekstowego ini zapisujemy zmiany klikając na Pasku
narzędziowym na polecenie Plik i Zapisz, po czy zamykamy okno notatnika aby ponownie
uruchomić funkcję Dodawanie i usuwanie programów -> Dodaj / Usuń składniki systemu
Windows.
W oknie z wyborem składników Windows, przechodzimy do pierwszej pozycji Akcesoria i
narzędzia. Przyciskiem Szczegóły zagłębiamy się w wybraną pozycję. Zaznaczenie
kolejnego pod składnika np. Akcesoria i ponowne uŜycie przycisku Szczegóły pozwala na
jednostkowych wybór komponentów systemu operacyjnego do usunięcia lub zainstalowania.
Informacja!
Podczas dodawania składników, niezbędna jest płyta instalacyjna z systemem Windows.
Sposób od instalowania wybranego składnika systemu:
W oknie z wyborem składników Windows, przechodzimy do pierwszej pozycji np.
Akcesoria i narzędzia. Przyciskiem Szczegóły zagłębiamy się w wybraną pozycję.
Zaznaczenie kolejnego podskładnika np. Akcesoria i ponowne uŜycie przycisku Szczegóły
pozwala na jednostkowych wybór komponentów systemu operacyjnego do usunięcia.
136
Wybór składnika do od instalowania wykonujemy poprzez usunięcia zaznaczenia przy jego
nazwie.
Decyzję zatwierdzamy klikając dwa razy na przycisk OK i jeden raz na Dalej w kolejnych
oknach. Po zakończonym procesie usuwania wybranego składnika zamykamy okno
informacyjne przyciskiem Zakończ.
Aby usunąć kolejny składnik (składniki), ponownie przechodzimy do funkcji Dodaj / Usuń
składniki systemu Windows i wyboru kolejnej całej pozycji np. Gry lub tylko części
wybranych gier.
12.5.1. Konfiguracja okna Dodaj / Usuń składniki systemu Windows XP SP2
1. Pozycja bez nazwy
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
2. Pozycja bez nazwy
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
3. Akcesoria i narzędzia
- Akcesoria:
usuwamy zaznaczenie tylko przy Tapeta
pulpitu, o ile dysponujemy ładniejszymi w co
nie wątpię.
- Gry
usuwamy zaznaczenie przy całości lub tylko wybrane pozycje
- Komunikacja
pozostawiamy całość bez zmian lub usuwamy tylko zaznaczenie przy pozycji Telefon
(w naszych warunkach przy stałym połączeniu sieciowym moŜemy tę opcję wyłączyć)
- Kreator ułatwień dostępu
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
- Multimedia
całość pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
4. Aktualizuj certyfikaty główne:
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
5. Com+
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
6. Inne usługi plików i drukowania w sieci
usuwamy zaznaczenie przy całości
7. Internet Explorer
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
8. Internetowe usługi informacyjne
usuwamy zaznaczenie przy całości
9. Kolejkowanie wiadomości
usuwamy zaznaczenie przy całości
10. Media Center
137
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
11. MSN Explorer
usuwamy zaznaczenie
12. Narzędzia zarządzania i monitorowania
usuwamy zaznaczenie przy całości
13. Outlook Expres
usuwamy zaznaczenie
14. Serwer terminali
usuwamy zaznaczenie
15. Usługa faksowania
usuwamy zaznaczenie (jeŜeli w przyszłości będziemy chcieli wysyłać faksy z komputera,
funkcję moŜemy bez problemu przywrócić)
16. Usługa indeksowania
usuwamy zaznaczenie
17. Usługi sieciowe:
- Interfejs uŜytkownika UPnP
usuwamy zaznaczenie
- Odbiornik RIP
usuwamy zaznaczenie
- Odnajdywanie urządzeń bram internetowych i klient sterowania
pozostawiamy zaznaczenie (zaznaczone)
- Równorzędne
usuwamy zaznaczenie
- Usługi Simple TCP/IP
usuwamy zaznaczenie
18. Windows Media Player
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
19. Windows Messenger
usuwamy zaznaczenie
20. Windows Messenger (to nie jest pomyłka – opcja moŜe wystąpić podwójnie)
usuwamy zaznaczenie
21. WMI
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
Po zakończonej konfiguracji (od instalowaniu) wybranych składników systemu Windows
zamykamy okno Dodawanie lub usuwanie programów i uruchamiamy ponownie komputer.
12.5.2. Konfiguracja okna Dodaj / Usuń składniki systemu Windows 2000 SP4
1. Akcesoria i narzędzia
- Akcesoria:
usuwamy zaznaczenie przy Tapeta
- Gry
usuwamy zaznaczenie przy całości lub tylko wybrane pozycje
- Komunikacja
pozostawiamy całość bez zmian lub usuwamy tylko zaznaczenie przy pozycji Telefon
(przy stałym połączeniu sieciowym moŜemy tę opcję wyłączyć)
- Kreator ułatwień dostępu
138
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
- Multimedia
całość pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
2. Automatyczna aktualizacja systemu Windows
usuwamy zaznaczenie
3. Com+
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
4. Debuger skryptów
usuwamy zaznaczenie
5. Distributed Transaction Coordinator
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
6. Imaging
usuwamy zaznaczenie
7. Inne usługi plików i drukowania w sieci
usuwamy zaznaczenie przy całości
8. Internet Explorer
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
9. Internetowe usługi informacyjne
usuwamy zaznaczenie przy całości
10. Narzędzia zarządzania i monitorowania
usuwamy zaznaczenie przy całości
11. Outlook Expres
usuwamy zaznaczenie
12. Usługa faksu
usuwamy zaznaczenie
13. Usługa indeksowania
usuwamy zaznaczenie
14. Usługa kolejkowania wiadomości
usuwamy zaznaczenie
15. Usługi sieciowe
usuwamy zaznaczenie
16. Windows Media Player
pozostawiamy bez zmian (zaznaczone)
12.6. Usuwamy część składników systemu
Po odinstalowaniu części systemowych składników Windows moŜemy spokojnie przystąpić
do usunięcia pozostałych komponentów (oczywiście nie wszystkich), nie mających juŜ
większego wpływu na wydajność i stabilność systemu operacyjnego aczkolwiek w pewien
sposób zabierający jego zasoby a ponadto uzyskamy przejrzyste okno z np. wyborem tapety.
Do zbędnych elementów moŜemy zaliczyć : pliki graficzne (bmp), tapety, przykładową
muzykę, schematy kolorów, wygaszacze itd.
12.6.1 Bez zbędnych elementów katalogu Windows
Zaczynamy od plików graficznych z rozszerzeniem bmp umiejscowionych w katalogu
Windows (WINNT w Windows 2000) i mogących pełnić rolę np. tapet - po ich wyborze w
139
oknie Właściwości: Ekran. Klikamy na wykonanym przez nas skrócie do dysku C na Pasku
zadań lub w otwartym oknie PC-Folder (Mój komputer) i dwukrotnie na katalogu Windows.
W otwartym oknie wyszukujemy po kolei wszystkie pliki graficzne z rozszerzeniem bmp np.
PrąŜki.bmp, Słomiana mata.bmp, Bąbelki.bmp itd. KaŜdy odnaleziony plik zaznaczamy
pojedynczym kliknięciem i wciskamy klawisz Delete.
Ten sam efekt uzyskamy klikając PPM na wybranym pliku graficznym i w rozwiniętym
menu przechodząc do polecenia Usuń. W oknie potwierdzającym usunięcie folderu klikamy
na przycisk Tak.
Pozostając nadal w katalogu Windows odszukujemy w nim kolejno foldery Web \
Wallpaper aby z tego ostatniego usunąć całą zawartość. (Usunięte pozycje to nic innego jak
pliki graficzne z rozszerzeniem jpg, czyli standardowe tapety, które zastąpimy własnymi.
Kolejnymi pozycjami jakie zostaną przez nas usunięte to zbędne (dla nas) elementy
Dokumentów udostępnionych. W tym celu Eksplorujemy menu Start i przechodzimy
kolejno do folderów:
- w lewym panelu Eksplorera: Documents and Settings/All Users
- w prawym panelu otwieramy: Dokumenty udostępnione/My Playlists, Przykładowa muzyka i
Sample Playlist, z których usuwamy całą zawartość. Czynność powtarzamy jeszcze dla
zawartości folderu Obrazy udostępnione/Przykładowe obrazy i Wideo udostępnione.
Dodatkowo otwieramy folder Dokumenty a w nim Moje obrazy i usuwamy jedyny skrót
jaki w nim sie znajduje. Po zakończonej operacji usuwania zbędnych plików zamykamy
wszystkie otwarte okna i opróŜniamy Kosz.
12.6.2. Usuwamy schematy kolorów (Windows 2000)
Pozostały nam do usunięcia jeszcze dwie pozycje. Część schematów kolorów usuwam za
kaŜdym razem bezpośrednio po instalacji systemu Windows, podczas zmiany jego
standardowych ustawień (pozostał mi ten nawyk po systemach Milenium i 98SE gdzie
stosowałem na zmianę parę własnych schematów w zamian za nie najładniejsze systemowe).
Drugą pozycją są wygaszacze ekranu – pod warunkiem Ŝe sobie o nich przypomnę przy
okazji uruchomiania Windows w trybie awaryjnym.
Uruchamiamy okno Właściwości: Ekran i
zakładkę Wygląd (pkt 6.4). W dolnej części okna
przechodzimy do pola Schemat i indeksu w okienku
poniŜej w celu rozwinięcia listy z dostępnymi
schematami kolorów.
W rozwiniętej liście zaznaczamy po kolei schematy i
usuwamy je przyciskiem obok Usuń.
140
Informacja!
Pozostawimy tylko jeden schemat (Standardowy Windows) jako bazowy dla ewentualnych
dalszych naszych modyfikacji. W systemie Windows XP schematy kolorów będą dostępne
po wybraniu w polu Okna i przyciski - Stylu klasycznego Windows bez moŜliwości usunięcia
pozostałych schematów.
12.6.3. Usuwamy zbędne wygaszacze
Elementami systemu operacyjnego jakie pozostały po poprzednich wersjach Windows
(poniŜej 98) są wygaszacze ekranu. Ich zadaniem była ochrona ekranu monitora przed tzw
wypalaniem, czyli pozostawieniem trwałego śladu na ekranie po nieruchomym obiekcie.
Obecnie ze względu na bardzo duŜy postęp technologiczny w budowie monitorów
eliminujący to niepoŜądane zjawisko - wygaszacze ekranu pełnią jedynie rolę efektownego
dodatku, który nie zawsze musi nam odpowiadać z roŜnych względów.
Jednym z powodów, dla których nie zaszkodzi się pozbyć ich nadmiaru, jest uzyskanie
przejrzystej listy z ich wyborem oraz pozbycie się ponad 1 MB z systemu co niby nie jest
duŜą wartością, ale sumując wszystkie dodatki jakie się jeszcze w nim znajdą moŜemy nie raz
się zdziwić ilością zajętego miejsca. Pamiętajmy o wielkości naszej partycji systemowej.
Przed ich usunięciem moŜemy zdecydować które wygaszacze pozostawimy.
W tym celu przechodzimy do ikony dysku C na Pasku zadań (lub w oknie
PC-Folder) i katalogu Windows\system32.
Przeszukujemy jego zawartość w poszukiwaniu plików z rozszerzeniem scr.
Klikając podwójnie na wybranym pliku wygaszacza uruchomimy go w celu
podglądu (poruszenie myszką lub uŜycie jakiegokolwiek klawisza wyłączy
wygaszacz). Usuniecie pliku w normalny znany nam sposób w zakończy się
fiaskiem ze względu na ochronę plików systemowych jaka automatycznie
zostanie uruchomiona lub ich przywróceniem po ponownym otwarciu folderu
system32.
Skuteczne ich usuniecie wykonujemy z poziomu Trybu awaryjnego (opis w pkt 8.9.7.).
13. EDYTORY TEKSTU, PRZEGLĄDARKI GRAFIKI
Standardowe aplikacje zawarte w systemie Windows niestety ale nie są wystarczające do
prac biurowych i w miarę komfortowej pracy z tekstem i grafiką, bez których nie wyobraŜam
sobie pracy na komputerze, moŜe poza dwoma wyjątkami: “notatnikiem” i narzędziem do
rysowania “Paint', z których usług będziemy korzystać dość często i dla przeciętnego
uŜytkownika są zupełnie wystarczające.
Podstawowym dla nas edytorem tekstu będzie darmowy odpowiednik Microsoftowego
pakietu biurowego program OpenOffice.org. Do przeglądania grafiki proponuję XnView a
do dokumentów zapisanych w formacie PDF Adobe Reader.
141
13.1. OpenOffice.org
Licencja: GPL
Strona WWW: http://openoffice.pl
Bardzo dobre oprogramowanie biurowe w którego skład wchodzą:
- edytor tekstów
- arkusz kalkulacyjny
- edytor grafiki wektorowej
- aplikacja do tworzenie prezentacji
- edytor wzorów matematycznych oraz baza danych.
Najnowsza wersja pakietu w wersji powyŜej 2.0 cechuje się przyjaznym interfejsem i
wieloma udoskonaleniami technicznymi, stawiając ten produkt na równi z drogim MS Office.
Pakiet posiada wsparcie dla róŜnych języków, wiele ułatwień dostępu.
Utworzone
za pomocą programu dokumenty są zapisywane w formacie OASIS
OpenDocument - skompresowany XML dla zmniejszenia ilości zajmowanego miejsca na
dysku oraz w celu zapewnienia dalszego rozwój pakietu. OpenOffice org. wyposaŜony jest w
szereg filtrów zapisu, czyniąc go tym samym całkowicie kompatybilnym pakietem
Microsoftu i innymi produktami np. Microsoft Word 6,95,97,2000,XP; RTF; WordPerfect;
Excel 4,5,95,97,2000, XP; DIF, dBASE, SYLK; Lotus 1-2-3; Powerpoint 97,2000,XP; CGM;
AutoCAD; EMF; EPS; Mac PICT; Windows Metafile / Bitmap; GIF; JPEG; PBM; Kodak
Photo CD; PNG; Adobe Photoshop; Targa; TIFF; HTML; MathML; txt.
Inne formaty plików obejmują: PDF (Portable Document Format) i Macromedia Flash
(SWF), a takŜe formaty urządzeń przenośnych: AportisDoc (Palm), Pocket Word i Pocket
Excel.
Instalacja oprogramowania nie powinna sprawić trudności mniej zaawansowanym
uŜytkownikom i ma typowy przebieg.
Informacja !
JeŜeli posiadamy program w postaci jednego pliku instalacyjnego przed rozpoczęciem
instalacji nastąpi jego automatyczne rozpakowanie do utworzonego np. na Pulpicie folderu,
który po zakończonym procesie instalacji usuwamy.
Po przejściu przez okno powitalne zapoznajemy się z licencją oprogramowania, moŜemy
wpisać nazwę uŜytkownika i organizację oraz wybierać rodzaj instalacji: Kompletna lub
UŜytkownika (wybieramy UŜytkownika).
W oknie z wyborem komponentu
zaznaczamy praktycznie wszystkie
składniki (moŜna pominąć moduł
języka angielskiego).
W dolnej części okna przyciskiem
Zmień określamy folder docelowy
dla całego pakietu.
142
Następne okno umoŜliwia nam skojarzenie plików OpenOffice z dokumentami Microsoftu.
UWAGA !
JeŜeli naszym głównym pakietem biurowym nie
będzie OpenOffice nie zalecam skojarzenie jego plików z innym produktem.
Po przejściu przez kolejne okno rozpoczynamy proces instalacji – mogący trwać do kilku
minut zaleŜnie od konfiguracji posiadanego sprzętu, zakończony stosownym komunikatem o
konieczności ponownego uruchomienia komputera, po którym porządkujemy utworzone
przez program skróty do poszczególnych modułów i zapisujemy umieszczone w Rejestrze
Windows wpisy.
Pierwsze uruchomienie jednego z modułów pakietu OpenOffice org. poprzedzone jest
stosownym oknem,
w którym przechodząc przez kolejne pozycje, zaznaczamy w ostatnim oknie rejestracji
oprogramowania właściwą opcję.
Informacja !
Rejestracja oprogramowania jest darmowa i nie posiadając połączenia z Internetem moŜemy
ją pominąć lub wykonać w innym dowolnym dla nas czasie.
Podstawowa obsługa programu (poszczególnych modułów) zasadniczo nie róŜni sie od
innych tego typu aplikacji, aczkolwiek zaawansowane korzystanie z pakietu biurowego
wymaga duŜo większej wiedzy na jego temat. Odpowiednie materiały i niezbędne informacje
bez problemu odnajdziemy na stronach internetowych, w czasopismach i wielu poradnikach.
143
Widok okna modułu edytora tekstu Writer pakietu OpenOffice.org
Podstawowa konfiguracja programu
Zasadniczo program nie wymaga konfiguracji i bezpośrednio po zainstalowaniu jest gotowy
do uŜytku, jednak dla podniesienia naszego komfortu trudno nie wspomnieć o paru
moŜliwych zmianach jakie moŜemy wykonać.
Informacja !
Mniej doświadczonym uŜytkownikom nie polecam przeprowadzania zaawansowanych w
poszczególnych pozycjach pakietu za wyjątkiem prezentowanych poniŜej.
Do okna konfiguracji danego modułu dostajemy się przechodząc na Pasku narzędziowym
programu do polecenie Narzędzia -> Opcje w rozwiniętym menu.
144
Widok okna Opcje OpenOffice.ux.pl – dane uŜytkownika
Edytor tekstu (Writer)
- Dane uŜytkownika: umoŜliwia nam zmianę wpisanych na etapie instalacji danych.
- Wygląd: w prawym oknie Ogólne moŜemy usunąć zaznaczenie przy pozycji Granice
tekstu jeŜeli przeszkadza nam obramowanie strony jakie występuje w edytorze tekstu.
(Ten sam efekt uzyskamy klikając w dowolnym momencie na Pasku narzędziowym
edytora tekstu na poleceniu Widok i usunięcie zaznaczenia w menu przy w/w pozycji.
- Ładuj/Zapisz -> Ogólne: jeŜeli pakiet OpenOffice org. jest naszym podstawowym
edytorem tekstu i arkuszem kalkulacyjnym, przy pozycji w prawym oknie Zawsze zapisuj
jako rozwijając indeks w okienku poniŜej wybieramy z listy pozycję Microsoft Word
97/2000/XP.
Rysunek (Draw)
- Ładuj/Zapisz -> Ogólne: postępujemy identycznie jak w wskazówce dotyczącej edytora
tekstu
- OpenOffice org.Draw -> Siatka: usuwamy zaznaczenie w prawym oknie przy pozycji
Przeciągaj do siatki aby umoŜliwić precyzyjne umiejscowienie obiektu.
(Identyczny efekt uzyskamy przechodząc w dowolnym momencie podczas korzystania z
modułu do rysowania do polecenia Widok na Pasku narzędziowym programu a w
rozwiniętym menu do pozycji Siatka i usuwając w podmenu zaznaczenie przy Przeciągaj do
siatki.
Uaktualnienie programu:
Zainstalowanie nowszej wersji pakietu biurowego wymaga od instalowania poprzedniej.
(Pozostawione po programie wpisy w Rejestrze Windows - usuwamy)
145