9. Mający dwa domy

Mający dwa domy
W codziennej pracy nauczyciela wiele może zaskakiwać: wypowiedzi uczniów,
ich zachowanie czy relacje w kręgu rówieśników. Niemniej jednak ten proces jest wzajemny,
w tym miejscu mam na uwadze wrażenia uczniów, którzy przybywają do naszej szkoły
z innego państwa. Takich uczniów określa się mianem „cudzoziemców” (osób
nieposiadających obywatelstwa państwa, w którym przebywają). Słowo to, może nie jest zbyt
„łagodne”, ale daje wszystkim do zrozumienia, że ten, kto stoi przed nami jest nam obcy,
z czym pozwolę sobie się nie zgodzić.
Czy można powiedzieć, że mój przyjaciel jest mi obcy? Czy można powiedzieć,
że kolega, z którym się dobrze rozmawia, który zawsze mi pomaga, gdy go poproszę, jest mi
obcy? Czy można powiedzieć, że mój chłopak, czy moja dziewczyna jest mi obca, ponieważ
jest obywatelką innego państwa? Nie! I mam nadzieję, że z tym twierdzeniem ze mną się
zgodzicie. Zainteresował mnie ten temat i dla tego postanowiłam przeprowadzić wywiady
z Waszymi kolegami, którzy pochodzą z innego kraju, i którzy nie są nam obcy.
Każdy z moich rozmówców w swoim kraju zostawił rodzinę, przyjaciół.
Zbyt często wyjazd powoduje, że Wasi koledzy i koleżanki na jakiś czas tracą kontakt
z ojcem, braćmi, siostrami, nie widzą swoich dziadków. Niektórzy zmuszeni są porzucić swój
dom, ratując swoje życie przed wojną.
Ucieszyło mnie, że Wasi koledzy i koleżanki jednym głosem twierdzą, iż bardzo im się
podoba nasza szkoła, owszem czasami ciężko idzie z nauką, ale starają się jak mogą i często
odnoszą sukcesy, czego Wam wszystkim życzę.
Oksana Kotormus
Pierwszą osobą, z którą miałam przyjemność
rozmawiać była Diana D. Otóż okazało się, że
Diana jest w Polsce od 4 lat, a przyjechała do nas
spod Lwowa
(Lwów, miasto obecnie na Ukrainie - założone ok.
1250r., do 1939r. ważne polskie miasto). Diana
okazała się bardzo otwartą, rozmowną osobą, która
poważnie interesuje się kulturą Korei Południowej,
samodzielnie uczy się języka oraz słucha K-POP.
Następnym moim rozmówcą był Oleg N. Wasz
kolega - tak jak i Diana - jest ze Lwowa
(Lwów, jako miasto wieloetniczne rozwijał się do
wybuchu II wojny światowej we współistnieniu
wielu różnych narodowości: oprócz dominujących
liczebnie Polaków
zamieszkiwali tu
Żydzi, Ukraińcy, Ormianie, Niemcy, Czesi,
Rosjanie).
Oleg, także jak Wy, ma zróżnicowane
zainteresowania, lubi jeździć na deskorolce,
łyżwach, rowerze. To chłopak o wielkim sercu,
który bezwarunkowo pomaga rodzicom w opiece
nad młodszą siostrą.
Olena R., po przybyciu do Polski, poznała wiele
osób. Kontakt z nimi przekształcił się w prawdziwą
przyjaźń. Jest bardzo kontaktową i szczera. Po
skończeniu gimnazjum, chce podjąć naukę w
liceum. Nie lubi siedzieć na jednym miejscu,
bardzo lubi podróżować, poznawać kulturę innych
państw. Olena też przyjechała ze Lwowa.
Inna D., zawsze uśmiechnięta, miła, bardzo
przyjazna osoba, która do Polski przyjechała
w sierpniu 2015 roku, pierwsze doświadczenia
z językiem polskim miała w szkole, gdy zwracali
się do niej w tym języku jej szkolni koledzy. Na
początku miała problemy ze zrozumieniem
poleceń, nie znała znaczenia pewnych wyrazów,
nie umiała pisać po polsku. Ponieważ jest bardzo
dzielna, z czasem pokonała trudności i teraz dobrze
sobie radzi, prawie na wszystkich przedmiotach.
Muszę przyznać, że przeraziła mnie rozmowa z
Waszą koleżanką Dianą K., która jest w Polsce nie
dlatego, że jej przyjazd był zaplanowany. Okazało
się, że Diana przyjechała początkowo w zeszłym
roku na wakacje, a w drodze powrotnej
dowiedziała się, że w mieście, w którym mieszkała,
separatyści bombardują lotnisko, że wszędzie na
ulice lecą pociski, że nie może być bezpieczna,
więc zawróciła i teraz jest z nami. Jest osobą
kochającą sport, jest bardzo wygimnastykowana, (o
czym mogliśmy się przekonać podczas Dnia
Integracji;)). Diana K. przyjechała z Ługańska
(miasta, które obecnie jest w rękach separatystów).
6 kwietnia 2014 Ługańsk został
faktycznie opanowany
przez prorosyjskich separatystów –
przeciwników rządu w Kijowie.
Stanowi stolicę
nieuznawanej Ługańskiej Republiki
Ludowej.