wspomaganie indywidualnego rozwoju dziecka w domu iw

WSPOMAGANIE INDYWIDUALNEGO
ROZWOJU DZIECKA W DOMU
I W PRZEDSZKOLU
Każde dziecko prezentuje odrębny, charakterystyczny dla niego rytm i tempo rozwoju.
Niektóre dzieci rozwijają się szybciej pod względem ruchowym od swoich rówieśników, inne pod
względem mowy, niektóre są samodzielne i zaradne, inne potrzebują pomocy i oparcia u dorosłych.
To, co uznajemy za normę, jest układem takich cech dziecka, które są prezentowane przez
większość dzieci w danym wieku.
Rozwój człowieka jest bardzo złożony i ukierunowany wieloma czynnikami. Wiadomo, że dla
pomyślnego rozwoju dziecka nie wystarczą najlepsze nawet warunki materialne. Oprócz nich
potrzebna jest miłość rodzicielska oraz urozmaicony wpływ osób wychowujących, który wyzwala
aktywność życiową dziecka. Jeśli oddziaływania wychowawcze rodziców, uzależnione od ich postaw
i przekonań, wzmacniają tylko pewne określone zachowania i działania dziecka, a nie jego
wszechstronny rozwój psychoruchowy mówimy wtedy o rozwoju nieharmonijnym. Dysharmonie
rozwoju mają wyraźną tendencję do pogłębiania się z czasem w przypadku, gdy w odpowiednim
momencie nie podejmie się działań stymulujących rozwój w tych zakresach, w których
obserwowano zmniejszoną aktywność dziecka i niższy poziom wykonywania czynności.
Należy pamiętać, że dzieci są doskonałymi obserwatorami wszystkich z którymi mają kontakt,
i łatwo dostrzegają niekonsekwencje w ich zachowaniu. Należy więc konsekwentnie realizować to,
co do dziecka mówimy.
Opiekunowie dziecka powinni przejawiać aktywność poznawczą i zamiłowanie do uczenia się, a
tym samym zachęcać dziecko do tego samego. Powinni stawiać mu cele, które jest w stanie
osiągnąć w sytuacjach wymagających podejmowania decyzji, aby mogło poznawać swoje mocne i
słabe strony. Trzeba więc przejawiać swoje uznanie za pozytywne zachowania dziecka jak i
niedozwolenie w przypadku zachowań nagannych. Trzeba dostrzegać i chwalić osiągnięcia dziecka
nawet te niewiele znaczące, ma to bowiem ogromne znaczenie w kształtowaniu pozytywnej
samooceny.
Metody stymulacji rozwoju dzieci muszą być dopasowane do ich możliwości. Bardzo ważne
jest częste czytanie dziecku, rozmowa na temat dnia codziennego, opowiadanie swoich przeżyć.
Dobrze jest czytać im na głos i dyskutować na temat przeczytanej bajki czy opowiadania. Można
zachęcić dziecko do samodzielnego wymyślania zakończenia opowiadania. Ważna jest również
różnorodność czytanych utworów.
Spacery to dobry moment na stawianie przed dzieckiem różnych zadań. Wiadomo, że dzieci
lubią powtarzać w nieskończoność, to czego się nauczą. Tę właściwość należy wykorzystać,
dostarczając im odpowiednich treści. W zabawie z dzieckiem, przy zastosowaniu różnych
eksponatów, można kształcić jego umiejętności, rozwijać zainteresowania i budzić ciakawość
otaczającą rzeczywistością.
Jeśli rodzice wierzą w to, że ich dziecko może odnieść sukces, ich wysiłki na pewno będą
uwieńczone powodzeniem. Dzieci bowiem identyfikują się ze swoimi rodzicami, a ich dom rodzinny
jest najważniejszym istniejącym dla nich światem. Z tego środowiska biorą one wzorce do swoich
zachowań.
Zadaniem dorosłych jest stworzenie takich warunków, by dzieci rozwijały się harmonijnie, a
także wcześnie dojrzały do samorealizacji. Tylko dzięki dobrej organizacji swego dorosłego życia
będą szczęśliwe, a przecież tego chce dla swojego dziecka każdy kochający rodzic.
Opracowała: mgr Monika Kijewska
DROGI RODZICU!!!!
Każdy człowiek jest istotą rozumną, wolną, zasługującą na szacunek, miłość, pełnię
przysługujących praw i obowiązków. Nikt nie rodzi się jednak doskonały. Z biegiem czasu przy
pomocy bliskich kształtujemy swoją osobowość, a już od momentu przyjścia na świat czeka na nas
mnóstwo pracy. Musimy doskonalić swoje siły motoryczne, niezbędne do poruszania się, rozwijać
swoje zmysły pozwalające na kontakt z otaczającym nas światem, uczucia, dzięki którym będziemy
mogli właściwie reagować na rzeczywistość i wreszcie musimy uczyć się korzystać z woli i rozumu.
To właśnie one charakteryzują człowieka i pozwalają mu w sposób wolny i świadomy podejmować
decyzje i ponosić za nie odpowiedzialność
Człowiek musi się zatem rozwinąć i dojrzeć do właściwego sobie sposobu życia. Rozwój ten
wyznacza sama ludzka natura, w którą wpisane są odpowiednie prawa- prawa natury. Wypełnianie
ludzkich praw umacnia człowieka, ich nieprzestrzeganie degraduje.
Najważniejszym, naturalnym prawem człowieka jest prawo do życia. Z niego płynie prawo do
pełnego rozwoju. Prawa natury należy jednak odpowiednio zabezpieczyć i rozpoznać. Takim właśnie
zabezpieczeniem jest prawo stanowione, stworzone przez ludzi, ogłoszone i zobowiązujące do
jego przestrzegania. O dobrym prawie mówimy wtedy, gdy dobrze służy człowiekowi, a więc jest
mądrze i odpowiednio wykorzystane.
Dzieci posiadają szczególne prawa. Rozwój ich człowieczeństwa przebiega bowiem w
szczególny sposób. Dziecko nie potrafi samo zadbać o siebie, nie potafi samodzielnie kształcić
swojej natury. Potrzebuje do tego rodziców, opiekunów, potrzebuje wielu innych ludzi. Dlatego
naturalnymi „strażnikami” praw dziecka są jego rodzice i opiekunowie. Ale dziecko potrzebuje też
specjalnego zabezpieczenia w prawie stanowionym. Dobre prawo stanowione może i powinno
pomagać rodzicom i opiekunom w rozwoju dziecka.
„....szanuj mnie, żebym szanowała innych
wybaczaj, żebym umiała wybaczać
słuchaj, żebym umiała słuchać
nie bij, żebym nie biła
nie poniżaj, żebym nie poniżała
rozmawiaj ze mną, żebym umiała rozmawiać
nie wyśmiewaj
nie obrażaj
nie lekceważ
kochaj mnie, żebym umiała kochać
UCZĘ SIĘ ŻYCIA OD CIEBIE....”
Opracowała: mgr Monika Kijewska