Autoreferat - Wydział Prawa i Administracji

Autoreferat
habilitanta Tadeusza Stępnia
Warszawa, wrzesień 2013 r.
PRZEBIEG PRACY ZAWODOWEJ I NAUKOWEJ
Dane osobowe: Tadeusz Stępień, urodzony 7 kwietnia 1937 r.
Stan cywilny: żonaty, córka Ewa - prawnik (zamieszkała w Holandii), syn Krzysztof sędzia Sądu Okręgowego.
Wykształcenie: Studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w
Krakowie ukończone w roku 1958 r. z tytułem magistra. Tytuł pracy magisterskiej:
Zdolność do czynności prawnych
Promotor pracy magisterskiej: Prof. Kazimierz Przybyłowski
Stopień doktora nauk prawnych z zakresu prawa karnego uzyskany 19 lutego 2010 r.
na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w
Olsztynie
Tytuł rozprawy doktorskiej: Rola prokuratora w postępowaniu karnym Promotor
rozprawy doktorskiej: Prof. zw. dr hab. Stanisław Pikulski
Praca zawodowa:
Praca w organach prokuratury wszystkich szczebli w latach 1958-2007, w tym na
stanowiskach:
 aplikanta, asesora, podprokuratora i prokuratora powiatowego w latach 19581975,
 prokuratora wojewódzkiego w latach 1975-1980,
 prokuratora Prokuratury Generalnej, wicedyrektora i dyrektora departamentu w
Prokuraturze Generalnej w latach 1980-1990,
 prokuratora w Ministerstwie Sprawiedliwości, prokuratora
Prokuratury
Krajowej w latach 1990-2007, w tym w latach 1995-1997 na stanowisku
zastępcy Prokuratora Generalnego.
Działalność naukowa i dydaktyczna oraz osiągnięty dorobek
1. Moje zainteresowania naukowe związane były ściśle z obserwacjami i
spostrzeżeniami, dotyczącymi praktycznej działalności organów ścigania i
wymiaru sprawiedliwości. Długoletnia praca zawodowa, zwłaszcza w terenowych
jednostkach organizacyjnych prokuratury, stwarzała sposobność do ciągłego
poznawania przyczyn, przejawów i rozmiarów przestępczości. Prowadzone
śledztwa i udział w roli oskarżyciela publicznego w procesach karnych, to
2
podstawowe czynności procesowe, pozwalające na poznawanie: pobudek i
motywów działania sprawców przestępstw, metod popełniania przestępstw,
zachowań przed popełnieniem oraz po popełnieniu przestępstw, a także
poznawanie i praktyczne stosowanie zasad polityki karnej.
Interesującą i niezwykle pożyteczną dziedziną działalności prokuratora jest
profilaktyka.
Na działalność profilaktyczną składają się nie tylko pojedyncze czynności (np.
wystąpienia pisemne, sygnalizacje o naruszeniach prawa, zawiadomienia o
przewinieniach służbowych i dyscyplinarnych) w indywidualnych sprawach, ale
również analizy oraz informacje uogólniające poświęcone rozmiarom zagrożenia
przestępczością oraz prezentacjom uwarunkowań zjawisk przestępczych. W czasie
pracy w prokuraturze wojewódzkiej, a następnie w Prokuraturze Generalnej, jako
dyrektor departamentu profilaktyki dokonywałem w szerokim zakresie analiz zjawisk
patologicznych, generujących przestępczość, jak alkoholizm, narkomania, powrotność
do przestępstw, czynniki demoralizujące nieletnich i młodocianych, wykorzystując
najczęściej badania aktowe oraz wyniki współdziałania z organami rządowymi
(ministerstwami, urzędami centralnymi) oraz organizacjami społecznymi (np.
organizacjami młodzieżowymi), a także organami samorządowymi. Problematyce tej
poświęciłem
szereg
artykułów
w
czasopiśmie
"Problemy
praworządności",
uwzględniając formy i metody profilaktyki prokuratorskiej i oceny efektywności
podejmowanych inicjatyw profilaktycznych. Podjąłem wówczas próbę teoretycznego
opracowania metod pomiaru skuteczności działań profilaktycznych określonego
rodzaju na podstawie wskaźników pozytywnej reakcji adresatów tych działań oraz
wyników kontroli realizacji zaleceń zawartych w wystąpieniach profilaktycznych.
Dokonałem w skali całego kraju badania efektywności wystąpień profilaktycznych
kierowanych w najpoważniejszych śledztwach. Dokonane w rezultacie tych
przedsięwzięć ustalenia wykorzystałem w kolejnych publikacjach na łamach
"Problemów Praworządności", a w późniejszym czasie w czasopiśmie "Prokuratura i
Prawo". Z czasopismem "Prokuratura i Prawo" łączyły mnie ściślejsze więzi. W latach
1995-1997 bowiem byłem przewodniczącym kolegium redakcyjnego tego czasopisma.
3
W skład kolegium redakcyjnego wchodzili pracownicy naukowi oraz doświadczeni
prokuratorzy i sędziowie.
W okresie pracy w Prokuraturze Krajowej w latach 1990-2007 moje
doświadczenia zawodowe poszerzone zostały o problematykę nadzoru służbowego i
nadzoru instancyjnego nad przebiegiem postępowań przygotowawczych w paru
okręgach apelacyjnych powierzonych moim czynnościom nadzorczym. Wiele
informacji
dotyczących
zwłaszcza
nieprawidłowości
w
postępowaniach
przygotowawczych, uzyskałem w skali całego kraju, będąc wizytatorem w
Prokuraturze Krajowej. Nie pozostało to bez wpływu na opublikowanie w latach 19962001 dziewięciu książek, w tym głównie komentarzy, poświęconych problematyce
prawa karnego, prawa karnego skarbowego oraz przepisom dotyczącym spółek
handlowych. Dostrzegałem potrzebę szerokiej interpretacji i popularyzacji nowych,
nieraz trudnych i nierzadko mało znanych, dziedzin prawa karnego z przeznaczeniem
głównie dla prawników praktyków, pełniących służbę w organach ścigana i wymiaru
sprawiedliwości. Tytuły książek, daty opublikowania, nazwy wydawnictw wskazane
zostały w załączonym wykazie.
Książka pt. Przestępstwa i wykroczenia akcyzowe, opublikowana w roku 2000
przez Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa "Dom Organizatora" w
Toruniu, wydana została bezpośrednio po wejściu w życie w dniu 17 października
1999 r. kodeksu karnego skarbowego. Książka jest przystępnym komentarzem,
obejmującym określenie istoty przestępstw i wykroczeń akcyzowych, wzbogacone o
prezentacje orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wydana również przez to samo Towarzystwo Naukowe w roku 2000 książka
pt. Przestępstwa i wykroczenia skarbowe, to komentarz do części karno-materialnej
kodeksu karnego skarbowego, obejmujący przestępstwa i wykroczenia przeciwko:
obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji, obowiązkom
celnym oraz zasadom obrotu z zagranicą towarami i usługami, obrotowi dewizowemu,
organizacji gier losowych i zakładów wzajemnych.
Publikacjom książkowym towarzyszyły lub poprzedzały je artykuły, dotyczące
kwestii szczegółowych o podobnej tematyce. Dotyczyło to przede wszystkim prawa
4
karnego skarbowego, które było przedmiotem szeregu artykułów opublikowanych w
"Serwisie finansowo-księgowym" w wydawnictwie "Infor".
Przejście w stan spoczynku w 2007 r. umożliwiło mi zajęcie się w szerszym
zakresie pracą naukową.
W lutym 2010 r. obroniłem na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu
Warmińsko-Mazurskiego pracę doktorską pt.: Rola prokuratora w postępowaniu
karnym. Do napisania tej pracy skłoniły mnie dwa zasadnicze powody: uwieńczenie
45-letniego dorobku zawodowego i wyjście na przeciw wielu publicznym zarzutom
pod
adresem
organów
prokuratury,
co
wymagało
pogłębionych
analiz
i
wyprowadzenia wynikających z nich wniosków i propozycji, służących poprawie
funkcjonowania prokuratury, a tym samym skuteczniejszej walce z przestępczością.
W pracy tej wykorzystałem doświadczenie zawodowe powiązane z dorobkiem
zawartym w opracowaniach teoretycznych. Pracę doktorską poszerzoną i uzupełnioną
o aktualne informacje opublikowałem, nadając jej tytuł: Usytuowanie prokuratury i
rola prokuratora w postępowaniu karnym - w wydawnictwie Wyższej Szkoły
Menedżerskiej w Warszawie w roku 2011.
Pracę powyższą zakwalifikowali do publikacji:
Redaktor Naczelny Prof. zw. dr hab. Brunon Hołyst.
Kolegium Redakcyjne:
Prof. dr Stanisław Dawidziuk (przewodniczący),
Prof. zw. dr hab. John McGraw (Kanada),
Prof. zw. dr hab. Karol Poznański (Polska),
Prof. zw. dr hab. dr h.c. Hans Joachim Schneider (Niemcy),
Prof. zw. dr hab., dr h.c. Stanisław Sudoł (Polska),
Prof. dr Minoru Yokoyama (Japonia).
Wprawdzie problematyka zeznań świadków jest przedmiotem licznych
publikacji prawniczych, to jednakże nadal zachodzi potrzeba badań naukowych w
zakresie roli świadka, metod oceny wiarygodności zeznań świadków, prawidłowości
orzecznictwa sądowego w sprawach o fałszywe zeznania oraz potrzebnej nowelizacji
art. 233 k.k., na co starałem się wskazać we wnioskach końcowych pracy.
5
Bezspornym bowiem jest fakt, że świadkowie są głównym środkiem dowodowym w
postępowaniu karnym.
Badania empiryczne wykazuje, że podczas gdy w sprawach cywilnych
wzywano świadków w 1/4 spraw, to w sprawach karnych tylko w 1/5 spraw nie
występowali świadkowie.
Jednocześnie zeznania świadków są jednym z dowodów sprawiających znaczne
trudności w ocenie ich wiarygodności.
Przedstawiciele doktryny często wskazują na powszechną i naturalną skłonność
człowieka do kłamstwa i to zarówno ze względów egoistycznych, jak też
altruistycznych. Praca w szczególności obejmuje problematykę dotyczącą:
1. roli świadka w przeszłości i świecie współczesnym,
2. przestępstwa
fałszywych
uwzględnieniem
zeznań
uregulowań
w
w
tej
ujęciu
mierze
prawno-porównawczym,
w
wybranych
z
krajach
zachodnioeuropejskich i wschodnioeuropejskich (kontekst prawno-materialny)
oraz roli świadka w amerykańskim prawie karnym (kontekst procesowy),
3. świadka i krzywoprzysięstwa w kodeksie prawa kanonicznego,
4. konwencjonalnych i niekonwencjonalnych metod oceny wiarygodności zeznań
świadków,
5. zeznań świadka w sytuacjach nietypowych (zeznania dziecka, narkomana,
świadka
koronnego
lub
zeznania
złożone
pod
wpływem
metod
niedozwolonych),
6. "zmowy milczenia" świadków,
7. uwarunkowań "zmowy milczenia" w świetle opinii psychologicznej,
8. polityki karnej w sprawach o fałszywe zeznania w świetle badań statystycznych
i aktowych.
Także w roku 2011 opublikowałem książkę pt. Problematyka spółek ze
szczególnym uwzględnieniem odpowiedzialności cywilnej i karnej (współautorstwo).
Praca zawiera omówienie odpowiedzialności cywilnej i karnej w spółkach
kapitałowych na gruncie kodeksu handlowego z 1934 r., jak również kodeksu spółek
handlowych z 2000 r. Porównanie obu stanów prawnych ma istotne znaczenie,
6
zważywszy, że kodeks handlowy z okresu międzywojennego jest pierwowzorem dla
obecnie obowiązującego kodeksu spółek handlowych.
Na początku 2012 r. opublikowałem książkę pt. Rola świadka w prawie karnym,
jako rozprawę habilitacyjną. Inspiracją do napisania tej pracy była nie tylko
dominująca rola zeznań świadka w procesie karnym oraz trudności w ocenie
wiarygodności tego dowodu, ale także dostrzeżone niedomagania w uregulowaniach
art. 233 k.k., sprzyjające liberalnemu traktowaniu przestępstwa fałszywych zeznań, jak
też zbyt łagodnej represji karnej w sprawach o te przestępstwa.
Wnioski końcowe tej pracy zwierają propozycje legislacyjne dotyczące
wprowadzenia
podstawowego,
kwalifikowanego
i
uprzywilejowanego
typu
przestępstwa fałszywych zeznań. Typy: podstawowy i kwalifikowany (zmowa
milczenia przestępstwa z art. 233 k.k. winny być zagrożone surowszą aniżeli obecnie
sankcją karna, przy równoczesnym złagodzeniu sankcji za typ uprzywilejowany
(wypadek mniejszej wagi).
Po obronie pracy doktorskiej opublikowałem lub przekazałem do publikacji szereg
artykułów na tematy związane z problematyką opublikowanych książek.
Przekazałem również do opublikowania w Księdze pamiątkowej prof. zw. dr. hab.
Jerzego Jaskierni artykuł pt. Krzywoprzysięstwo i świadek w kodeksie prawa
kanonicznego.
2. W okresie od dnia 1 października 2007 r. do chwili obecnej prowadziłem wykłady,
konwersatoria i ćwiczenia w Wyższej Szkole Menedżerskiej w Warszawie w zakresie:
 prawa karnego materialnego,
 prawa karnego procesowego,
 prawa
karnego
skarbowego
(materialnego
i
procesowego),
prawa
administracyjnego (materialnego i procesowego),
 prawa sądowo-administracyjnego, ustroju organów ochrony prawnej,?
 prawa Unii Europejskiej.
W semestrze zimowym 2008/2009 prowadziłem wykłady w Wyższej Szkole
Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego w Warszawie z zakresu
ustroju organów ochrony prawnej.
7
Od lutego 2011 r. do chwili obecnej prowadzę wykłady, konwersatoria i ćwiczenia
w Wyższej Szkole Administracyjno-Społecznej w Warszawie w zakresie:
 prawa karnego materialnego,
 prawa i postępowania karnego skarbowego,
 postępowania egzekucyjnego w administracji,
 prawa administracyjnego.
W ciągu długoletniej pracy w organach prokuratury przeprowadzałem szkolenia
zawodowe
dla
prokuratorów
i
aplikantów
prokuratorskich
oraz
egzaminy
prokuratorskie.
Konferencje, sympozja, spotkania
Organizowałem lub brałem udział w następujących konferencjach naukowych,
sympozjach i ważniejszych spotkaniach:
 Udział w konferencji prokuratorów generalnych krajów Europy ŚrodkowoWschodniej poświęconej współpracy i pomocy prawnej w sprawach karnych i
w zwalczaniu przestępczości transgranicznej (wygłoszenie referatu, Mińsk
1997);
 Udział w sympozjum zorganizowanym przez organizacje młodzieżowe z
inicjatywy Zarządu Głównego Ochotniczego Hufca Pracy nt. zapobiegania
przestępczości wśród młodzieży (wygłoszenie referatu, Łódź 1997);
 Udział w konferencji zorganizowanej w Komendzie Głównej Policji z
przedstawicielami sądownictwa,
dziennikarzy,
poświęconej
prokuratury, środowiska naukowego
formom
profilaktyki
i
przeciwprzestępczej
(wygłoszenie referatu, Warszawa 1996);
 Dwukrotny udział w konferencji naukowej w Instytucie Psychiatrii i Neurologii
w
Warszawie,
poświęconej
opiniowaniu
sądowo-psychiatrycznemu
(wygłoszenie referatów, Warszawa 1996, 1997);
 Udział wraz z Ministrem Sprawiedliwości w spotkaniu w Parlamencie Rady
Europy, poświęconym funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości (Bruksela
1995);
8
 Organizowanie i udział w 8 sympozjach w Prokuraturze Generalnej,
poświęconych działalności profilaktycznej, w tym zapobieganiu przestępczości
i innym zjawiskom;
 patologii społecznej - alkoholizmowi i narkomanii - oraz stosowanym metodom
profilaktyki przeciwprzestępczej (Warszawa 1982-1989);
 Udział, jako członek delegacji polskiej prokuratury w konferencji prokuratorów
generalnych krajów Europy Środkowo-Wschodniej, poświęconej zwalczaniu
groźnej przestępczości kryminalnej i gospodarczej (Sofia 1979);
 Organizowanie konferencji z inicjatywy Ministerstwa Sprawiedliwości z
udziałem środowiska naukowego, przedstawicieli sądownictwa, prokuratury i
policji poświęconej formom zapobiegania przestępczości (wygłoszenie referatu,
Popowo 2004);
 Udział w konferencji naukowej poświęconej dorobkom naukowym prof. Marii
Szynkowskiej (Warszawa 2013).
Wykaz opublikowanych książek
I Książki opublikowane przed uzyskaniem stopnia doktora (współautorstwo)
1. Odpowiedzialność za przestępstwa i wykroczenia skarbowe, wyd. Agencja
CBA Adam Zasiewny, Warszawa 1996 (współautorstwo z prof. Dr hab.
Ryszardem Stefańskim i dr Krystyną Sitkowską; udział w napisaniu pracy
wszystkich współautorów równy),
2. Przestępstwo zgwałcenia w świetle orzecznictwa, wyd. studio Sto, BielskoBiała 2000,
3. Kodeks karny skarbowy z komentarzem, wyd. studio Sto, Bielsko-Biała 1999,
4. Przestępstwa skarbowe w świetle orzecznictwa wyd. studio Sto, Bielsko-Biała
1999,
5. Przestępstwa i wykroczenia skarbowe. Komentarz i orzecznictwo, wyd. Dom
Organizatora, Toruń 2000,
6. Przestępstwa i wykroczenia akcyzowe. Komentarz i orzecznictwo, wyd. Dom
Organizatora, Toruń 2000,
7. Kodeks spółek handlowych, wyd. Dom Organizatora, Toruń 2000,
9
8. Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, wyd. Dom Organizatora,
Toruń 2001,
9. Spółki handlowe w świetle orzecznictwa, wyd. Dom Organizatora, Toruń 2001;
w poz. 2-9; książki opracowałem samodzielnie przy pomocy technicznej syna
Krzysztofa Stępnia. Pomoc syna polegała na przepisywaniu na komputerze
moich rękopisów oraz wydruku orzecznictwa sądowego; chcąc dać synowi
satysfakcję wpisałem go jako współautora; udział syna oceniam najwyżej na
10%, jest to również jego ocena.
II Książki opublikowane po uzyskaniu stopnia doktora
1. Usytuowanie prokuratury i rola prokuratora w postępowaniu karnym, wyd.
WSM Warszawa 2001,
2. Problematyka spółek ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedzialności
cywilnej i karnej, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2011 (współautorstwo z dr
Krystyną Sitkowską; udział autorów w napisaniu książki równy),
3. Rola świadka w procesie karnym, wyd. Dom Organizatora, Toruń 2012,
4. Wybrane problemy prawnomedyczne
ze szczególnym uwzględnieniem
transplantacji, wyd. Dom Organizatora, Toruń 2013.
Powyższe prace znajdują się w zasobach Biblioteki Narodowej oraz bibliotek
uniwersytetów: Warszawskiego, Wrocławskiego, Jagiellońskiego, Gdańskiego,
Szczecińskiego, Łódzkiego, Śląskiego, Rzeszowskiego, Warmińsko-Mazurskiego,
im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, im. Marii Skłodowskiej – Curie w Lublinie,
im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, im. Kazimierza wielkiego w Bydgoszczy.
Wykaz opublikowanych artykułów
I Artykuły opublikowane przed obroną pracy doktorskiej
1. Niektóre problemy związane z powrotnością do przestępstwa, Problemy
Praworządności 1986, Nr 3, s. 11-20.
2. Przestępstwa przeciwko wolności sumienia i wyznania w świetle orzecznictwa
SN, Problemy Praworządności 1986, Nr 1, s. 28-34.
3. Narkomania - wybrane zagadnienia z zakresu etiologii i profilaktyki, Problemy
Praworządności 1985, Nr 2, s. 19-26.
10
4. Z problematyki funkcjonowania Komitetu Rady Ministrów ds Przestrzegania
Prawa,
Porządku
Publicznego
i
Dyscypliny
Społecznej,
Problemy
Praworządności 1985, Nr l,s. 14-22.
5. Z problematyki przesłuchania oskarżonego w warunkach wyłączających
swobodę wypowiedzi, Problemy Praworządności 1985, Nr 6, s. 17-33.
6. Z problematyki zwalczania nieprawidłowości gospodarczych, Problemy
Praworządności 1985, Nr 9, s. 1-11.
7. Przestępstwo niegospodarności, Problemy Praworządności 1984, Nr 4, s. 10-23.
8. Biegli w sprawach o niegospodarność i zagarnięcie mienia gospodarczego,
Problemy Praworządności 1984, Nr 2, s. 50-57.
9. O
koordynowaniu
przez
prokuraturę
profilaktyki
przeciwprzestępczej,
Problemy Praworządności 1981, Nr 1, s. 26-36.
10. Mechanizmy i mierniki efektywności profilaktyki przeciwprzestępczej,
Problemy Praworządności 1981, Nr 7, s. 24-31.
11. O prokuratorskich czynnościach profilaktycznych, Problemy Praworządności
1989, Nr 10, s. 37-41.
12. Profilaktyka
wśród
zadań
kierunkowych
prokuratury,
Problemy
Praworządności 1989, Nr 6, s. 24-28.
13. Prokuratorskie wystąpienia profilaktyczne do organów administracji
państwowej stopnia wojewódzkiego, Problemy Praworządności 1989, Nr 4, s.
9-17.
14. Aktualne uwarunkowania i tendencje w profilaktyce prokuratorskiej, Problemy
praworządności 1988, nr 8/9, s. 19-31.
15. Wystąpienie Prokuratora Generalnego do naczelnych organów administracji
państwowej w pierwszym półroczu 1988 r., Nr 11, s. 5-9,
16. Z problematyki praktyki prokuratorskiej, Kontrola Państwa 1988, Nr 5, s. 7079,
17. Współdziałanie prokuratury w radami narodowymi i terenowymi, organami
administracji państwowej, Problemy Praworządności 1987, Nr 11, s. 23-34,
18. Skuteczność i racjonalność systemu profilaktyki prokuratorskiej, Problemy
Praworządności 1979, Nr 2, s. 3-15,
11
19. O
większą
skuteczność
przedsięwzięć
profilaktycznych,
Problemy
Praworządności 1978, Nr 2, s. 40-43,
20. Rola prasy w nowej strukturze organizacyjnej,
Problemy Praworządności
1977, Nr 1, s. 42-46,
21. Prawo i ład społeczny, Studium Filozoficzne 1971, Nr 6, s. 81-102,
II Artykuły opublikowane po obronie pracy doktorskiej
Miesięcznik „Prokurator” Nr 1-4/2012 i Nr 1/2013
(współautorstwo z dr Krystyną Sitkowską; wpracowano w częściach równych)
1. Modele usytuowania prokuratury w systemie organów państwowych w Europie
i USA,
2. Przestępstwo fałszywych zeznań w ujęciu prawnoporównawczym,
3. Profilaktyka prokuratorska,
4. Sędzia śledczy, czy prokurator,
5. Znaczenie zasady szybkości w postępowaniu przygotowawczym,
„Przegląd podatkowy” Nr 249/2012, Nr 250/2012, 251/2012
(współautorstwo z dr Krystyną Sitkowską; udział w opracowaniu równy)
1. Czynny żal w kodeksie karnym skarbowym,
2. Uchylanie się od obowiązku podatkowego,
3. Warunkowe umorzenie postępowania karnego w sprawach o przestępstwa
skarbowe,
4. Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności za przestępstwa lub wykroczenia
skarbowe,
5. Oszustwo podatkowe,
6. Karalność firmanctwa,
7. Nadzwyczajne złagodzenie kary za przestępstwa skarbowe,
8. Niedopełnienie obowiązku w zakresie prowadzenia ksiąg,
9. Nierzetelne prowadzenie ksiąg,
10. Obowiązek ewidencjonowania wykonania świadczenia lub sprzedaży.
12
Zeszyty Naukowe „Administracja i społeczeństwo” – wyd. Wyższej Szkoły
Administracyjno – Społecznej w Warszawie
(współautorstwo z dr Krystyną Sitkowską; opracowano w częściach równych):
1. Przesłanki odpowiedzialności za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia
skarbowe 2012, z. 7,
2. Społeczna szkodliwość czynu w kodeksie karnym skarbowym 2012, z. 7,
3. Nadzwyczajne obostrzenie kary za przestępstwa skarbowe 2012, z. 8,
4. Odstąpienie od wymierzenia kary za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia
skarbowe 2012, z. 8
Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Inwestycji, Zarządzania i Administracji w
Warszawie
1. Mediacja w postępowaniu przygotowawczym 2013, z. 1(współautorstwo z dr
Krystyną Sitkowską; opracowano w częściach równych),
2. Prawne i etyczno-moralne aspekty eutanazji w Polsce na tle prawnoporównawczym 2013, z. 1 (współautorstwo z dr Krystyną Sitkowską;
opracowano w częściach równych),
3. Prawne aspekty transplantacji u osób małoletnich 2013, z. 2.
Księga Jubileuszowa Prof. Jerzego Jaskierni
Artykuł pt. Świadek i krzywoprzysięstwo w kodeksie prawa kanonicznego.
III Artykuły przyjęte i zaklasyfikowane do publikacji
Miesięcznik „Prokurator”
(współautorstwo z dr Krystyną Sitkowską; opracowano w częściach równych)
1. Geneza i rozwój prokuratury,
2. Niezależność prokuratora a zasada hierarchicznego podporządkowania,
3. Prokuratura a inne organy państwowe,
4. Rola prokuratora w procesie karnym,
13
5. Świadek w przeszłości i świecie współczesnym,
6. Zasady etyki prokuratora.
Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Inwestycji, Zarządzania i Administracji w
Warszawie
(współautorstwo z dr Krystyną Sitkowską; opracowano w częściach równych)
1. Nieumyślne spowodowanie śmierci,
2. Istota przestępstwa fałszywych zeznań,
3. Dowody w procesie karnym,
4. Czynności dowodowe w postępowaniu przygotowawczym,
5. Formy przestępstwa fałszywych zeznań,
6. Fałszywe zeznania w praktyce sądowej.
Zeszyty Naukowe „Administracja i Społeczeństwo” – wyd. Wyższej Szkoły
Administracyjno – Społecznej w Warszawie
(współautorstwo z dr Krystyną Sitkowską; opracowano w częściach równych)
1. Legalizm i oportunizm ścigania przestępstw,
2. Mediacja jako istotna forma sprawiedliwości naprawczej,
3. Zasada swobodnej oceny dowodów,
4. Świadek w amerykańskim procesie karnym,
5. Reguła „owoców zatrutego drzewa”.
14