Refleksje na temat wprowadzenia mini zapas.w do programu

Grzegorz Trojanowski
nauczyciel wf
Gimnazjum nr 1 im. Noblistów Polskich
05-825 Grodzisku Maz. ul. Zielony Rynek 2
Refleksje na temat wprowadzenia mini zapasów do programu
szkolnego
Zapasy znane były człowiekowi z dawien dawna. Nie mają swego twórcy,
czy wynalazcy, powstały i rozwijały się wraz z człowiekiem. Najwcześniejsze
malowidła w jaskiniach przedstawiają sceny polowań i zmagań ludzi – walki
wręcz, które naprzód były walką o życie a później stały się sportem. Zapasy już
jako sport bujnie rozwinęły się w starożytnym świecie. Egipcjanie naukowo
usystematyzowali i pokazali na freskach świątyń Beni Hassan wiele chwytów
używanych do dzisiaj.
Także w Grecji zapasy cieszyły się ogromną popularnością jako sport i
podstawowy
środek
wychowania
fizycznego
młodzieży.
Od
czasów
starożytnych dyscyplina ta przechodziła różne formy rozwoju: od krwawych
walk gladiatorów w Rzymie, różnych odmian narodowych walk zapaśniczych,
aż do współczesnych zapasów „grecko-rzymskich” zwanych klasycznymi.
Zapasy cały czas były dostępne dla wszystkich, są bowiem doskonałą zaprawą
fizyczną, w związku z tym nie były pominięte w wychowaniu młodzieży.
Co dają zapasy ćwiczącym? Bardzo silną budowę ciała i szybki
harmonijny rozwój muskulatury. Badania dowodzą, że zapaśnictwo rozwija u
młodych chłopców szerokość barków, co w piękny sposób kształtuje sylwetkę.
Naukowcy bułgarscy stwierdzili dodatni wpływ zapasów na wzrost i na rozwój
szybkości, siły i zwinności. Po „zaprawie” zapaśniczej jest się lepszym
piłkarzem, kolarzem czy hokeistą. Wielu młodych zapaśników odchodziło do
innych dyscyplin, gdzie bardzo szybko osiągają wysokie wyniki, gdyż zapasy
dają doskonałe przygotowanie ogólne i najlepiej rozwijają tzw.: czucie ciałem
(czucie proprioceptywne), tak bardzo przydatne w każdym sporcie.
Praktyka dowiodła, że zapasy są dostępnym sportem dla dzieci.
Odpowiada on ich naturalnemu dążeniu do rozwoju siły, męstwa, odwagi a przy
tym jest sportem przyjemnym i pięknym. Wprowadzenie do zapasów wolnych i
klasycznych, przejawia się w następujących formach:
- proste formy zapasów (gimnastyczne ćwiczenia w powiązaniu z elementami
zapasów),
- narodowe „mini-zapasy” (typowe dla różnych stron świata),
- „mini-zapasy” w ramach których zawiera się znajomości ćwiczeń
ogólnorozwojowych i specjalistycznych, ćwiczeń z zakresu techniki w
„parterze” i w „stójce”, przepisów sportowych oraz podstawowe wiadomości
o higienie treningu,
- współzawodnictwo
w
zapasach,
które
przejawia
się
w
różnych
spontanicznych zabawach dzieci.
Zajęcia z zapasów są niezwykle atrakcyjne dla dzieci, zawierają bowiem gry,
zabawy , mocowania, zbliżone formy techniczne dają możliwość sprawdzenia
siebie samego na tle innych współćwiczących. Stąd też można niektóre lekcje
wychowania fizycznego całkowicie poświęcić na zapoznanie dzieci z
elementami
zapaśnictwa,
rozwinięcie
wśród
uczniów
motywacji
do
ukierunkowanego a dalej specjalistycznego treningu sportowego.
Taki program zawiera mini-zapasy, którego celem jest popularyzacja zapasów
wśród dzieci. W skład programu wchodzą ćwiczenia ogólnorozwojowe, zgodne
ze szkolnym programem wf, proste ćwiczenia specjalistyczne w powiązaniu z
elementami ćwiczeń gimnastycznych jak:
- nauka bezpiecznego padania, opanowania związanych z padami przewrotów
w przód i w tył, asekuracji,
- nauka wygięcia w tył z uwzględnieniem ćwiczeń przeciwstawnych (mosty)
- ćwiczenia z mocowaniem przybliżające opanowania techniki mocowania.
Lekcje zapasów można przeprowadzać na trawniku, na boisku, na piasku czy
odpowiednio połączonych materacach gimnastycznych. Najlepszym do tego
środkiem jest elastyczna, miękka mata zapaśnicza.