pobierz życiorys

śycie w słuŜbie
,,Solidarności”
i Ojczyzny
12 stycznia 1952 – 17 październik 2002
Alina Pienkowska urodziła się 12 stycznia 1952 roku, wychowała w wielodzietnej rodzinie robotniczej
w Gdańsku. Z domu rodzinnego wyniosła umiłowanie dobroci i chęć niesienia pomocy ludziom. Jako
córka pracownika Stoczni Gdańskiej im. Lenina dość wcześnie zetknęła się z tradycją Grudnia 70.
Po liceum i ukończeniu studium medycznego została dyplomowaną pielęgniarką. Była jednakŜe
pielęgniarką nie tylko z zawodu, ale bardziej z powołania. Wcześniej ujawniły się jej szlachetne cechy
charakteru, jak wraŜliwość, prostolinijność, odwaga i nade wszystko troska o drugiego człowieka. Podczas
krótkiego pobytu w Anglii w 1977 roku zainteresowała się istnieniem opozycji demokratycznej w Polsce.
Po powrocie do kraju nabrała na tyle dojrzałości i odwagi, Ŝe zaczęła szukać kontaktów z opozycją
polityczną. Wiosną 1978 roku Alina Pienkowska zapukała do drzwi Bogdana Borusewicza, jedynego
wówczas przedstawiciela KOR-u na WybrzeŜu. Niewątpliwie spotkanie z Borusewiczem zawaŜyło na jej
całej drodze Ŝyciowej. W połowie 1978 roku Alina Pienkowska przystąpiła do Komitetu ZałoŜycielskiego
Wolnych Związków Zawodowych (WZZ) WybrzeŜa. Weszła w skład redakcji podziemnego pisma
,,Robotnik WybrzeŜa” . Jej adres widniał, niezaleŜnie od skali ryzyka, w stopce redakcyjnej pisma. Pisała
głownie o sprawach pracowniczych, nadto zajmowała się kolportaŜem róŜnych ulotek i prasy niezaleŜnej.
Jawna działalność opozycyjna ściągnęła na Pienkowska liczne szykany. Najczęściej dotyczyły one karnych
zmian miejsca pracy.
Sierpień 1980 r. Zastał Alinę Pienkowska w pracy w przemysłowym Zespole Opieki Zdrowotnej (ZOZ)
przy Stoczni Gdańskiej. Strajk stoczniowy przygotowywała właśnie grupa działaczy WZZ-ów pod
przewodnictwem Bogdana Borusewicza. Po rozpoczęciu strajku w Stoczni Gdańskiej 14 sierpnia 1980 r.
Alina Pienkowska zdołała powiadomić Radio Wolna Europa o postulatach strajkujących i stoczniowców.
Była to pierwsza niezaleŜna informacja przekazana na Zachód od początku wielkiego strajku. 16 sierpnia
1980 roku, po podpisaniu porozumienia z dyrekcja, wraz z Ewą Osowska i Anną Walentynowicz, zdołały
zatrzymać i przekonać część stoczniowców o konieczności kontynuowania strajku solidarnościowego
z innymi zakładami Trójmiasta. Alina Pienkowska jest współautorką słynnych juz 21 postulatów
gdańskich, a w szczególności postulatu nr 16 dotyczącego słuŜby zdrowia. W trakcie strajku sierpniowego
pracowała w Prezydium Międzynarodowego Komitetu Strajkowego (MKS). Podczas negocjacji z Komisją
Rządową zdecydowanie upominała się o wolność dla więźniów politycznych. Podpis Aliny Pienkowskiej
figuruje pod tekstem Porozumień Gdańskich. W ten sposób przeszła nie tylko do historii Polski.
OD ,, SOLIDARNOŚCI” DO RADY MIASTA GDAŃSKA
W OKRESIE TZW. KARNAWAŁU ,,Solidarności” (1980-1981) Alina Pienkowska zasiadała w Prezydium
Międzyzakładowego Komitetu ZałoŜycielskiego NSZZ ,Solidarność”, a następnie w Zarządzie regionu
Gdańskiego. Nade wszystko organizowała struktury związkowe w jednostkach słuŜby zdrowia. Była
kolejno przewodnicząca Regionalnej i Krajowej Sekcji SłuŜby Zdrowia NSZZ ,, Solidarność”. Jesienią
1981r. publicznie przeciwstawiła się centralistycznym metodom kierowania Związkiem przez Lecha
Wałęsę. ZłoŜyła nawet rezygnację z pracy w Zarządzie regionu. 13 grudnia 1981 roku, wprowadzenie
stanu wojennego, oznaczało dla Aliny Pienkowskiej pewne internowanie. Dopiero w połowie lipca 1982
została zwolniona z ośrodka internowania w nadgranicznej Gołdapi. Po uwolnieniu nawiązała bliską
współpracę z Bogdaniem Borusewiczem i strukturami podziemnej ,,Solidarności”. AngaŜowała
się równieŜ w działalność charytatywna i we współpracę z Komisją Interwencji i Praworządności NSZZ
,Solidarność” (Zbigniewa Romaszewskiego). Dzieliła przez kolejne lata dole i niedole prześladowanego
Związku. Rewizje w mieszkaniu, wielokrotne zatrzymana na 48 godzin, szykany w pracy, to konsekwencja
jej nieugiętej postawy solidarnościowej.
W pamiętnym 1988 roku czynnie wspierała strajki, zarówno majowy, jak i sierpniowy w Stoczni
Gdańskiej. W strajku sierpniowym, który zmusił władze PRL do rozmów z NSZZ ,, Solidarność”.
Pienkowska reprezentował słuŜbę zdrowia w ścisłym ośmioosobowym Międzyzakładowym Komitecie
Strajkowym. Po rozpoczęciu przez władze dialogu i rozmów politycznych z obozem solidarnościowoopozycyjnym nie zaprzestała aktywności społecznikowskiej. Między innymi z jej aktywnością wiąŜe się
równieŜ uruchomienie Ośrodka Nieinwazyjnej Diagnostyki Kardiologicznej Społecznej Fundacji
,,Solidarność” . Nieobecność Aliny Pieńkowskiej przy Okrągłym Stole wynikała z jej świadomego wyboru
i uczulenia na demokrację (reprezentatywność). Dlatego teŜ konsekwentnie odmówiła udziału
w wyborach kontraktowych do parlamentu w 1989 r. Nie zgodziła się takŜe na objęcie wysokiego
stanowiska w Ministerstwie Zdrowia. Za to z pełnym zaufaniem pełniła najwyŜsze funkcje w Regionalnej
i Krajowej Sekcji SłuŜby Zdrowia NSZZ ,,Solidarność”. W pełni wolnych wyborach do parlamentu w
1991 r. Alina Pienkowska uzyskała mandat senatora RP, poparty aŜ 207 155 głosami. Taki wysoki wynik
wyborczy moŜe być i dzisiaj marzeniem niejednego polityka W senacie podjęła się pracy nad systemowymi
zmianami w słuŜbie zdrowia.
Organizowała regularne konsultacje związkowo-parlamentarne, w których wykuwał się nowy kształt
zreformowanej od podstaw opieki zdrowotnej. Niestety, prace te trwały dość krótko w związku
z rozwiązaniem parlamentu przez prezydenta Lecha Wałęsę w końcu maja 1993 roku. W wyborach
jesiennych do parlamentu 1993 roku, wbrew wielu namowom, Alina Pienkowska nie zgodziła się
kandydować. A przecieŜ tak wiele osób rzeczywiście chciało na nią zagłosować. Według niektórych opinii,
ustąpiła na rzecz kariery parlamentarnej swojego męŜa, Bogdana Borusewicza. Powrót Pieńkowskiej do
pracy w swoim zawodzie był konsekwencją jej postawy Ŝyciowej. W przychodni Przemysłowego ZOZ-u
wykonywała swoje podstawowe obowiązki. Wielu dziwiło się, ze niedawna pani senator oddaje się tak
zwyczajnym zajęciom. To dotychczas nie zdarzało się w Ŝyciu publicznym. Trzeba teŜ podkreślić, Ŝe Alina
Pienkowska nie zaniechała aktywności związkowej. Prawie do końca Ŝycia przewodniczyła Komisji
Zakładowej NSZZ ,, Solidarność” w Przemysłowym ZOZ.
Alina Pienkowska w Ŝyciu publicznym coraz większe nadzieje wiązała z samorządem terytorialnym.
Jesienią 1998 roku została radna Rady Miasta Gdańska. Zgodnie z swoją misją Ŝyciową, podjęła
się kierowania Komisją Zdrowia. Szczególnie interesowała się przekształceniami strukturalnymi
i własnościowymi w systemie opieki zdrowotnej. Na tym polu odnotowała wiele sukcesów. Pomimo
cięŜkiej choroby nowotworowej, do końca wypełniała swoje samorządowe obowiązki.
Niewiele jest tak miarodajnych i
wiarygodnych postaci dla historii Porozumień
Sierpniowych i całego dziedzictwa
,,Solidarności” jak
Alina Pienkowska.
Ta, z zawodu i powołania, dyplomowana
pielęgniarka odegrała istotną rolę w
powstaniu i rozwoju NSZZ ,,Solidarność”.
Do końca swojego Ŝycia pozostawała wierna i
konsekwentna wyznawanym ideałom oraz
wartościom.
NIE śAŁOWAŁA SWYCH SIŁ
I CZASU DLA DOBRA OGÓŁU.
STAŁA SIĘ WZOREM DO
NAŚLADOWANIA –SZTANDAREM
– LEGĘNDĄ SOLIDARNOŚCI