Z doświadczeń Instytutu Maszyn Matematycznych: mikroprojekty dla

Z doświadczeń Instytutu Maszyn Matematycznych: mikroprojekty dla

Jolanta Brzostek-Pawłowska
Instytut Maszyn Matematycznych
Z doświadczeń Instytutu Maszyn Matematycznych: mikroprojekty dla
mikroprzedsiębiorstw
The experience of the Institute of Mathematical Machines: Micro-projects for
micro-enterprises
Streszczenie
Artykuł przedstawia doświadczenia Instytutu ze współpracy z przedsiębiorstwami w ramach programu Ministerstwa
Gospodarki „Bon na Innowacje” w ostatnich dwóch latach 2009 i 2010. Omawia i klasyfikuje deklarowane potrzeby
przedsiębiorstw w zakresie informatyzacji oraz grupy zrealizowanych projektów i ich bezpośrednie cele. Przedstawiono
również kilka zrealizowanych mikroprojektów. Sformułowano spostrzeżenia i wnioski dotyczące rodzaju podejmowanych
prac badawczych w kontekście kondycji ekonomicznej i poziomu innowacyjności małych przedsiębiorstw.
Abstract
The article presents the experience of the Institute in cooperation with companies within the program of Ministry of Economy
- “Voucher for Innovation”, in the last two years 2009 and 2010. It describes and classifies the declared needs of companies
in the area of computerization. Moreover the article classifies into groups completed projects and their direct objectives.
Additionally a few of completed microprojects have been presented. The article brings set of observations and conclusions
over the researches being undertaken, considering factors as economic conditions and the level of innovation in small
businesses.
1. Wprowadzenie
W ciągu 2 ostatnich lat, 2009 r. i 2010 r., Instytut Maszyn Matematycznych brał udział w
programie Ministerstwa Gospodarki (MG) pn. „Bon na Innowacje” [1] (BNI), realizując
usługi badawcze dla mikro- i małych przedsiębiorstw. W tym roku, 2011, MG również
ogłasza konkurs BNI, w którym Instytut weźmie udział. Celem tego Programu jest
zainicjowanie kontaktów mikro lub małych przedsiębiorstw z jednostkami naukowymi. W
ramach programu BNI mogły być realizowane usługi dotyczące wdrożenia lub rozwoju
produktu lub technologii, świadczone przez jednostkę naukową, mające na celu np.
opracowanie nowych lub udoskonalenie istniejących technologii lub wyrobów danego
przedsiębiorstwa, w tym usługi doradcze świadczone przez jednostki naukowe. Wysokość
dofinansowania (bonu) usługi świadczonej dla przedsiębiorstwa wynosiła 15 tys. zł netto, a
okres jej realizacji maksymalnie trzy miesiące. Koszty usługi przekraczające tę kwotę mogły
być pokrywane przez samego beneficjenta. W celu uzyskania dofinansowania
przedsiębiorstwo, po ogłoszeniu przez MG konkursu, zgłasza wniosek o dofinansowanie
usługi badawczej ze sformułowanym tematem, wskazując jako jej wykonawcę jednostkę
naukową, uprzednio uzgadniając z jednostką zakres i charakter prac w ramach usługi. Do
sformułowania tematu dochodziło albo w wyniku jasno sprecyzowanej potrzeby
przedsiębiorstwa, której realizacji Instytut mógł się podjąć, albo przedsiębiorstwo
akceptowało propozycje bądź sugestie Instytutu, formułowane w wyniku przeprowadzonej
analizy jego potrzeb. Zrealizowane przez Instytut usługi w okresie minionych 2 lat dotyczy
niewielkich (z racji poziomu dofinansowania) projektów – mikroprojektów rozwojowych i
wdrożeniowych, w większości bazujących na opracowanych w Instytucie technologiach dok
mistrz [2], TeleEdu [3] i XChronos [4]. Doradztwo dla przedsiębiorstw, objęte założeniami
BNI, było przez Instytut prowadzone przy okazji realizacji projektów rozwojowych i
wdrożeniowych, a nie jako samodzielne
tematy,
zgłaszane we wnioskach przez
przedsiębiorców.
Uczestnictwo Instytutu w ok. 200 mikroprojektach BNI było kolejnym, obok projektów
realizowanych dla potrzeb krajowej gospodarki, m.in. z programów strukturalnych (ZPORR,
EQUAL, PO KL), i kontraktów rynkowych, szeroką platformą współpracy z małymi i, przede
wszystkim, mikro- przedsiębiorstwami1, dostarczającej Instytutowi wiedzy o potrzebach i
poziomie informatyzacji przedsiębiorstw z obszaru całej Polski, zaś przedsiębiorcom o
potencjale technologii informatycznych mogącym mieć zastosowanie w ich działalności
biznesowej.
W artykule przedstawione są potrzeby przedsiębiorstw w zakresie informatyzacji, te
zaspokojone zrealizowanymi projektami i te pozostające do
rozwiązania, typy
zrealizowanych projektów rozwojowych i ich przykłady oraz wnioski z doświadczeń
Instytutu uzyskanych w czasie realizacji BNI, które być może przysłużą się do formułowania
szerszej i bardziej adekwatnej do potrzeb przedsiębiorstw, więc atrakcyjniejszej, oferty
Instytutu - dla potencjalnych beneficjentów kolejnego konkursu BNI, i nie tylko dla nich.
2. Potrzeby informatyzacyjne mikroprzedsiębiorstw
Mikroprzedsiębiorstwa, z którymi Instytut współpracował w BNI, pochodziły z całej Polski,
w większości były z Warszawy i jej obrzeży. Trudno wyróżnić czynnik lokalizacji
przedsiębiorstwa jako rzutujący na stan jego informatyzacji lub potrzeb w tym zakresie. Na
wspólną charakterystykę tych mikroprzedsiębiorstw składały się trzy cechy:
‐ bardzo ograniczone środki finansowe lub ich brak, które mogłyby być przeznaczone
na pokrycie zakupu lub zamówienia na opracowanie technologii informatycznej;
‐ brak czasu właścicieli przedsiębiorstw na rozeznanie lub bliższe poznanie możliwości
zastosowania technologii informatycznych z powodu osobistego udziału w realizacji
zamówień i/lub ich pozyskiwaniu oraz brak personalu, który mógłby w tym pomóc;
‐ brak czasu na szczegółowe zapoznawanie się i uczestniczenie w formalizmach
niezbędnych do dokumentowania realizacji i zakończenia projektu, w czym Instytut
zmuszony był wspierać przedsiębiorców.
Stąd nie było w tak licznych projektach BNI przypadku chęci pokrycia z własnych środków
kosztów projektu przekraczających poziom Bonu oraz w wielu przypadkach przedsiębiorcy
zbyt mało czasu mogli przeznaczyć na wspólne, z pracownikami Instytutu, omawianie
możliwych, i potrzebnych dla przedsiębiorstwa, tematów do realizacji. Wysokość Bonu też
zapewne skracała czas poświęcany przez przedsiębiorców projektom. W częstych
przypadkach zgłaszano potrzebę dostępności dla mikroprzedsiębiorstw różnych,
nieodpłatnych, form upowszechniania i wyjaśniania nowych technologii informatycznych i
ich możliwych zastosowań w ich firmach.
Potrzeby, które znalazły swój finał w zrealizowanych projektach, były trzech rodzajów:
‐ przedsiębiorca mając wdrożoną technologie informatyczną, chętnie w ramach Bonu,
zgłaszał potrzebę rozszerzenia lub uzupełnienia używanej technologii ze wsparciem
merytorycznym Instytutu;
‐ przedsiębiorca sam zgłaszał założenia na nowe rozwiązanie informatyczne, określając
technologię lub oczekując od Instytutu dobrania odpowiedniej, lub nawet zgłaszał
zarys projektu do dalszego rozwinięcia i poprowadzenia przez Instytut;
‐ przedsiębiorca był zainteresowany i widział przyszłe biznesowe korzyści
(usprawnienie pracy, zwiększenie liczby klientów i przychodów, branding) w
realizacji zaproponowanego przez Instytut rozwiązania:
1
Zgodnie z Załącznikiem I do Rozporządzenia Komisji (WE) 364/2004 mikroprzedsiębiorstwem jest
przedsiębiorstwo, które zatrudnia mniej niż 10 pracowników oraz jego roczny obrót nie przekracza 2 milionów
euro lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 milionów euro.
opartego na zastosowaniach technologii opracowanych przez Instytut –
zarządzanie dokumentami, obsługa sekretariatów, recepcji, gabinetów
(dokMistrz), elektroniczne kursy (TeleEdu), rejestracja czasu pracy i kontrola
dostępu (XChronos);
o nowoczesnego, niekiedy innowacyjnego, opartego na utrwalonych już
technologiach (np. Flash) lub technologiach najnowszych (wirtualna
rzeczywistość np. środowisko SecondLife [5]).
Dość częstym modelem funkcjonowania mikroprzedsiębiorstwa jest model oparty na
osobistym zaangażowaniu właściciela w proces pozyskiwania klientów jak i w proces
realizacji zamówień i odbiorów, poza siedzibą mikroprzedsiębiorstwa. W większych
przedsiębiorstwach nie jest to cechą charakterystyczną. Wynikająca z takiego modelu
funkcjonowania mobilność mikroprzedsiębiorcy wpływa na potrzeby i zainteresowanie
rozwiązaniami informatycznymi, z jednej strony wspomagającymi ich pracę tam, gdzie ją
wykonują, czyli opartymi na sprzęcie przenośnym (laptopy, netbooki) i/lub sprzęcie
mobilnym (smartfony, tablety). Z drugiej strony równie silnym zainteresowaniem cieszą się
rozwiązania zwiększające zakres docierania z ofertą do potencjalnych klientów i zwiększające
ich liczebność poprzez Internet, zwłaszcza rozwiązania interaktywne, w których potencjalny
klient może w „dialogu” z systemem, zastępującego dialog z mikroprzedsiębiorcą, poznać
szczegóły interesującego go produktu/usługi, a nawet samodzielnie go zaprojektować,
otrzymać automatycznie obliczoną wycenę i złożyć wygenerowane zamówienie. Dla
mikroprzedsiębiorcy przebywającego ciągle „w terenie” takie rozwiązania są realną pomocą
w rozwoju przedsiębiorstwa. Nie dziwi więc fakt największej liczby zrealizowanych przez
Instytut mikroprojektów BNI dotyczących przenośnego systemu zarządzania dokumentami
opartego na dokMistrzu (oferty, zamówienia, protokoły, korespondencja i inne dokumenty
pogrupowane w wirtualnych teczkach spraw i archiwizowane w wirtualnych segregatorach)
dostosowywanego do indywidualnych potrzeb przedsiębiorcy i do profilu działania
przedsiębiorstwa.
o
3. Typy zrealizowanych mikroprojektów
Zrealizowane mikroprojekty można dzielić na typy przyjmując kilka różnych kryteriów,
przykładowo
• technologię zastosowaną do wykonania,
• poziom innowacyjności rozwiązania,
• projekty wdrożeniowe, rozwojowe lub rozwojowo-wdrożeniowe,
• grupa docelowa projektu, jedna lub więcej z następujących: przedsiębiorca i/lub
pracownicy; klienci; kooperanci,
• liczba jednoczesnych użytkowników (niezależnych lub pracujących w grupie),
• rozwiązania lokalne, sieciowe (dla sieci lokalnych), internetowe.
Bardziej poznawcze, zwłaszcza w kontekście planowanego udziału Instytutu w tegorocznym
konkursie BNI i troski o trafność sugerowanych przedsiębiorcom tematów projektów, jest
wyodrębnienie grup zrealizowanych projektów pod względem bezpośredniego celu, jaki
każdy z danej grupy miał osiągnąć, przy oczywistym celu nadrzędnym – przysłużenia się
rozwojowi przedsiębiorstwa i wzrostowi jego konkurencyjności.
Po analizie poziomu zainteresowania proponowanymi przez Instytut tematami, jak i tematów
zgłaszanych przez samych przedsiębiorców oraz po analizie tematach faktycznie
realizowanych (nie wszystkie atrakcyjne dla przedsiębiorców tematy, ze względu na ich
koszty i krótki okres realizacji, mogły być podjęte),
można wyróżnić kilka celów
bezpośrednich, i grup projektów z nimi związanych, m.in.:
1. zwiększenie produktywności pracy samego mikroprzedsiębiorcy lub jego
pracownika/ów;
2. zwiększenie kooperatywności przedsiębiorstwa z podwykonawcami, partnerami i
klientami;
3. zwiększenie działań marketingowych i promocji przedsiębiorstwa w Internecie;
4. zwiększenie pozyskiwania i obsługi klientów, oraz jej automatyzacji, przez Internet.
Cel pierwszy (1.) był realizowany poprzez kastomizowane instalacje dokMistrza na
laptopach/notepadach (projekty wdrożeniowe).
Cel drugi (2.) był osiągany poprzez
• zwiększenie poziomu elektronizacji obiegu dokumentów produkcyjnych w
przedsiębiorstwie i pomiędzy przedsiębiorstwem a kooperantami i klientami (projekty
rozwojowo-wdrożeniowe dotyczące systemu Planit-Fusion [6] projektowania i
produkcji mebli oraz wnętrz),
• dopasowanie parametrów sprzętu systemu XChronos do wymagań przedsiębiorstw w
sieci dystrybutora (projekty wdrożeniowe).
Cel trzeci (3.) realizowały projekty rozwojowe
• modernizacji i optymalizacji stron WWW przedsiębiorstw;
• internetowej, interaktywnej oferty produktów i usług, w formie katalogu oraz
zbierania opinii w drodze ankietowania odwiedzających;
• promocji przedsiębiorstwa w środowisku wirtualnej rzeczywistości SecondLife.
Cel czwarty (4.) osiągały projekty rozwojowe wprowadzające na strony WWW
przedsiębiorstw internetowe systemy e-sklepu lub samodzielnego projektowania przez
użytkowników finalnych produktów z półproduktów oraz automatyzacji ich wyceny i
generowania zamówień.
W następnej części artykułu zostało zaprezentowanych kilka przykładów mikroprojektów
zrealizowanych dla osiągania celów 2., 3. i 4.
4. Przykłady mikroprojektów
4.1. Charakterystyka mikroprojektów rozwojowo-wdrożeniowych dla branży
wnętrzarsko-meblarskiej
Projekty dla mikroprzedsiębiorstw z branży wnętrzarsko-meblarskiej miały na celu (cel 2. z
poprzedniego rozdz. 3) zwiększenie konkurencyjności mikroprzedsiębiorstw poprzez
zwiększenie stopnia elektronizacji procesów projektowych i produkcyjnych przy pomocy
technologii Fusion (obecna nazwa Planit), w różnym stopniu wdrożonej w tych
przedsiębiorstwach. Technologia Fusion, w wersjach Fusion Studio, Fusion Standard, Fusion
Pro, to jedno z najnowocześniejszych narzędzi programowych typu CAD do projektowania
wnętrz i zabudów oraz wizualizacji 3D wraz z możliwością spacerów po zaprojektowanych
wnętrzach. Akceptuje obiekty 3D zaprojektowane w innych środowiskach m.in. w Google
SketchUp. W Fusion dostępnych jest dla projektantów ok. 200 katalogów (baz danych)
elementów mebli producentów z wielu krajów.
Problemem wielu polskich mikroproducentów mebli są trudności ze zelektronizowaniem
katalogów ich produktów, a często z opracowaniem i unormowaniem dokumentacji
technicznej, co jest fazą poprzedzającą zelektronizowanie. Trudności wynikają m.in. z braku
właściwego udokumentowania technicznego produkowanych elementów, braku kompetencji i
środków na przeprowadzenie procesu doprowadzającego do powstania elektronicznego
katalogu i włączenia go do zasobów Fusion. Brak gotowych katalogów polskich producentów
dostępnych w Fusion powoduje, że firmom prowadzącym studia projektowania wnętrz
używających Fusion (a jest to dominująca technologia w tym sektorze) łatwiej jest
wykorzystywać dostępne w Fusion gotowe katalogi niż „ręcznie” wprowadzać do projektów
dane opisujące elementy polskich „nieskatalogowanych” producentów. W ten sposób polscy
producenci mebli tracą na konkurencyjności z zagranicznymi producentami i dostawcami
mebli i ich elementów, których zelektronizowane katalogi są obecne w Fusion. Brak
elektronicznych katalogów utrudnia również współpracę polskich producentów przy realizacji
zamówień rynkowych czy to bezpośrednio od klientów końcowych czy też ze studiów
projektowych lub od integratorów, ponieważ nie mogą brać udziału w elektronicznym obiegu
dokumentów m.in. związanych z automatycznymi, szybkimi modyfikacjami projektów,
opartych na elementach przez nich produkowanych, jak i z automatycznymi wizualizacjami i
wycenami tych projektów. Ręczne wprowadzanie modyfikacji do projektu i dokumentów
związanych z realizacją projektu każdorazowo opóźnia proces realizacji o 2-3 dni. Problem
braku zelektronizowania obiegu dokumentów dotyczy również przedsiębiorstw, które mają co
prawda zelektronizowane katalogi, ale nie mają opracowanego i wdrożonego obiegu
dokumentów związanych z realizacją projektu.
We współpracy z 25 mikroprzedsiębiorcami zrealizowano projekty w ramach dwóch tematów
dotyczących
• elektronizacji
katalogów elementów mebli kuchennych pt. „Dostosowanie
technicznego katalogu mebli kuchennych do specyfiki konstrukcyjnej korpusów”,
• elektronizacji obiegu dokumentów pt. „Automatyzacja generowania i przepływu
dokumentów w procesie ofertowania, sprzedaży i zamówień mebli kuchennych i ich
komponentów”.
4.1.1. Mikroprojekty „Dostosowanie technicznego katalogu mebli kuchennych do
specyfiki konstrukcyjnej korpusów”
W ramach każdego projektu została przeprowadzona analiza przyjętych w przedsiębiorstwie
schematów konstrukcyjnych i technologicznych szafek oraz wymogów i zasad
obowiązujących w przedsiębiorstwie, dotyczących procesu tworzenia i składania zleceń do
realizacji. Sformułowano założenia i wykonano w technologii Fusion model katalogu (bazę
danych) z korpusami wykonanymi konstrukcyjnie zgodnie z przyjętym modelem
technologicznym. Przetestowano model na przykładzie zindywidualizowanych zamówień
kuchni, zweryfikowano go i wdrożono poprzez włączenie do oprogramowania Fusion.
Przeszkolono pracowników przedsiębiorstwa w zakresie posługiwania się zelektronizowanym
katalogiem.
4.1.2 Mikroprojekty „Automatyzacja generowania i przepływu dokumentów w procesie
ofertowania, sprzedaży i zamówień mebli kuchennych i ich komponentów”
W projektach tego tematu została dokonana analiza istniejącego protokołu obiegu
dokumentacji (document-workflow). Na jej podstawie, oraz ewentualnych wytycznych
zgłoszonych ze strony przedsiębiorstwa, została opracowana nowa, lub zmodyfikowana
istniejąca, struktura przepływu informacji i struktura dokumentów elektronicznych będących
nośnikami tej informacji. Na tej podstawie opracowano elektroniczne szablony w standardzie
XML formatujące przepływ danych z projektów na postać generowanych dokumentów
elektronicznych PDF i CSV. Opracowany model przetestowano, w oparciu o realne dane
przykładowych projektów, we współpracy z przykładowym systemem Connect typu CRM do
zarządzania kontaktami z kontrahentami, przyjmującym dokumenty PDF i CSV. Po
zweryfikowaniu, szablony XML wdrożono poprzez włączenie ich do oprogramowania
Fusion. Przeszkolono pracowników przedsiębiorstwa w zakresie obsługi schematów i ich
rekonfiguracji (wynikłej ze zmiany obiegu lub struktury dokumentów).
4.2. Charakterystyka mikroprojektów rozwojowych wzmacniających obecność
przedsiębiorstw w Internecie
Wśród mikroprzedsiębiorstw, które zgłosiły chęć współpracy z Instytutem w ramach BNI
niewiele było takich, które nie miały własnej strony WWW. Natomiast większość, a nawet
można powiedzieć – prawie wszystkie, były słabo „widoczne” w Internecie lub niewidoczne
przy wyszukiwaniu wg haseł związanych z profilem ich działalności. Słaba skuteczność
funkcjonowania stron WWW plasuje te mikroprzedsiębiorstwa w Internecie na poziomie
niszowym. Brak działań optymalizujących strony (pozycjonujących) w wyszukiwarkach,
począwszy od jednego z prostszych jak stała aktualizacja treści, poprzez modernizację
technologiczną zgodną z rozwojem internetowego otoczenia Web 2.0, kończąc na technikach
semantycznych Web 3.0, wynika z ograniczeń charakterystycznych dla niewielkich firm,
omówionych wcześniej w artykule. Również brak elementów interaktywnych, z jednej strony
przyciągających i przytrzymujących uwagę internauty i wzbudzających dłuższe
zainteresowanie ofertą, z drugiej strony dających realną możliwość pozyskania opinii, oceny
czy też informacji o oczekiwaniach potencjalnych klientów, obniża skuteczność strony
WWW jako narzędzia pozyskiwania klientów. Zupełnie nie są widoczne jakiekolwiek
strategie promocji w Internecie prowadzone przez mikroprzedsiębiorstwa, zwłaszcza, że
strategie uwzględniające ogromnie liczne środowiska uczestników mediów społecznych 2.0,
mogłyby stanowić czynnik wyciągający je z niszy wirtualnego rynku.
Wśród mikroprojektów przyczyniających się do większej skuteczności udziału
mikroprzedsiębiorstw w Internecie warto przedstawić dwa projekty
• pt. „Internetowy interaktywny marketing” – projekt interaktywnego katalogu
produktów i usług, oparty o technologie e-learningową TeleEdu, zrealizowany dla
integratora kompleksowych projektów zabudowy wnętrz (ściany działowe, meble,
oświetlenie, zieleń),
• pt. „Wirtualna marina” – projekt wirtualnego portu jachtowego z jachtami Bawaria 5 i
banerami reklamowymi z rzeczywistymi danymi o firmie, zrealizowany w
środowisku wirtualnej rzeczywistości SecondLife dla operatora turystycznego
czarterującego jachty w basenie śródziemnomorskim.
4.2.1 Mikroprojekt „Internetowy interaktywny marketing”
Najbardziej obecnie efektywnymi formami reklamy i promocji są technologie internetowe.
Również działania i relacje społecznościowe rozwijają się silniej jako wirtualne niż
rzeczywiste. Mając na uwadze te trendy i ich wpływ na działania i rozwój przedsiębiorstwa,
grupa
współpracujących
mikroprzedsiębiorstw,
reprezentowanych
przez
mikroprzedsiębiorstwo pełniące role integratora, oferujących realizację kompleksowych
projektów wnętrz, zdecydowała się na opracowanie przez Instytut interaktywnej prezentacji
swoich wyrobów i usług – katalogu, który
• reaguje na upodobania i preferencje użytkownika w prezentowaniu informacji,
• prowadzi dialog z użytkownikiem, sondujący jego potrzeby i opinie. Wykonano
interaktywny katalog towarów i usług w oparciu o opracowaną w IMM technologię elearningową TeleEdu. W tym innowacyjnym zastosowaniu e-learningu wykorzystano takie
jego możliwości jak monitorowanie zachowań użytkownika, prowadzenie dialogu z nim
wraz z oceną odpowiedzi i zależnych od niej „podpowiedzi” dostarczających odpowiednich
dodatkowych informacji (o produkcie, usłudze, warunkach realizacji), zbieranie opinii
poprzez ankietowanie, analizę statystyczną i raportowanie. Katalog jest dostępny ze strony
WWW należącej do firmy reprezentującej grupę przedsiębiorców.
Przykładowy zrzut z ekranu tego katalogu przedstawiony jest na Rysunku 1.
Rys.1 Przykładowy ekran interaktywnego katalogu produktów i usług wykonanego na bazie
technologii TeleEdu w ramach mikroprojektu z programu Bon na Innowacje
4.2.2 Mikroprojekt „Wirtualna marina”
Celami projektu była
• promocja produktu turystycznego będącego czarterem jachtów i organizacji szkoleń
oraz imprez żeglarskich z innowacyjnym zastosowaniem technologii wirtualnej
rzeczywistości;
• wejście na międzynarodowy rynek usług turystycznych i dotarcie do ich odbiorców;
• poprawa wizerunku firmy jako nowoczesnej, wykorzystującej innowacyjne
technologie informatyczne w swojej działalności;
• wzrost zainteresowania produktem mierzony zwiększeniem liczby zapytań ofertowych
i sprzedaży usług, w tym zagranicznych.
Środowiska wirtualnej rzeczywistości są technologiami dynamicznie rozwijającymi się,
stosowanymi od lat do modelowania i symulacji procesów wytwórczych i biznesowych, a od
kilku lat m.in. do promocji, rekrutacji, wirtualnych galerii i muzeów, edukacji i innych
zastosowań. Aktualnie najbardziej popularnym środowiskiem wirtualnej rzeczywistości jest
Second Life firmy Linden Lab., które liczy ponad 15 mln zarejestrowanych użytkowników z
całego świata, codziennie odwiedzających jest ok. 0,7 mln. Liczba potencjalnych odbiorców
informacji promujących firmę jest ogromna, do tego z różnych krajów. Firma planowała
zaistnieć ze swoim produktem na międzynarodowym rynku usług turystycznych, więc ten
kanał informacyjny - wirtualnej rzeczywistości jest świetnym medium do reklamy firmy i jej
produktów. W środowisku Second Life promują się największe światowe firmy i
uniwersytety, jak również małe, mniej znane lub zupełnie nieznane organizacje.
W marinie można obejrzeć jachty bliżej, z różnej perspektywy, od zewnątrz i wewnątrz,
można wejść do nich i poznać wnętrze i wyposażenie. Obecne w marinie banery podają
informacje o operatorze i adres jego strony WWW. Reklama jest skierowana do
kilkunastomilionowej społeczności avatarów w Second Life, reprezentujących potencjalnych
klientów ze świata rzeczywistego.
Poza ogromną liczbą odbiorców tej formy promocji, innym jej atutem jest immersyjność
przekazu, która skutecznie przyciąga odbiorcę, wpływając na skuteczność promocji.
4.3. Charakterystyka mikroprojektów rozwojowych obsługi klientów internetowych
Aby być na rynku konkurencyjną, przedsiębiorstwo musi starać się, podążając za rozwojem
potrzeb klientów i rozwojem technologii ICT, być przyjaznym dla klienta poprzez
zapewnienie mu wygody zakupu oraz musi indywidualizować jego obsługę, dopuszczając
klienta do wyrażenia samemu swoich potrzeb. Na fali megatrendu technologicznego
opisywanego trafnie przez słowa kluczowe „na żądanie” i „adaptatywnie”, jak również trendu
automatyzacji czynności („cyborgizacji”), zrealizowano projekty ułatwiające dokonywanie
sprzedaży lub transakcji handlowych przez Internet, poprzez zorganizowanie e-sklepu dla
produktów przedsiębiorstwa lub poprzez wzbogacanie stron WWW przedsiębiorstw w
internetowe aplikacje umożliwiające samodzielne projektowanie produktu, zgodnie z
potrzebami i/lub preferencjami, automatyczną wycenę produktu i wygenerowanie
zamówienia. Jednym z projektów tej grupy był stosunkowo niedawno ukończony projekt
(listopad 2010) projektowania i wyceny ceramicznej biżuterii pod dość długim tytułem
„Projekt rozwoju strony internetowej w technologii Flash pozwalający na interaktywne
komponowanie i wycenę biżuterii poprzez interfejs graficzny”
4.3.1 Mikroprojekt internetowej aplikacji projektowania i wyceny biżuterii
Celem projektu dla firmy produkującej i sprzedającej biżuterię bazującą na ceramicznych
elementach było zwiększenie przychodów poprzez dotarcie ze zindywidualizowaną ofertą do
odbiorcy internetowego oraz szybką, automatyczną wycenę i obsługę jego zamówienia.
W ramach projektu opracowano i wdrożono internetową aplikację, wykonaną w technologii
Flash, dostępną z firmowej strony WWW przedsiębiorstwa, umożliwiającej każdemu
odwiedzającemu stronę WWW zaprojektowanie indywidualnej, kompletnej biżuterii z
gotowych elementów i uzyskanie wyceny tego projektu oraz złożenie zamówienia. Elementy
są wizualizowane, pobierane z utworzonej w ramach projektu bazy danych. Aplikacja
dostępna przez 24h na dobę pozwala w przyjazny dla każdego sposób, bez wychodzenia z
domu, projektować biżuterię, dostosowując kształt i kolorystykę do indywidualnych potrzeb, i
nabywać ją.
Projekt objął:
• wykonanie fotografii elementów biżuterii;
• opracowanie bazy danych, w technologii MySQL, elementów biżuterii;
• wypełnienie bazy danych plikami graficznymi z zapisanymi cyfrowo fotografiami
elementów;
• wykonanie internetowej aplikacji w technologii Flash , na którą składały się
o moduł edycji – służący do projektowania biżuterii poprzez wybór elementu,
przeciąganie go do wybranego miejsca, jednego z zaznaczonych w
wyświetlanej konstrukcji biżuterii (kolczyk, bransoleta i inne) i umieszczenie
(„upuszczenie”) w tym miejscu;
o moduł wyceny – automatycznie generujący w czasie rzeczywistym cenę
projektu;
o moduł zamówienia – generujący zamówienie na realizację projektu z
terminem realizacji i formami płatności do wyboru, do akceptacji osoby
zamawiającej oraz przesyłający gotowy projekt, wraz z zamówieniem, do
realizacji;
• wykonanie na firmowej stronie WWW dostępu do aplikacji.
Przykładowy zrzut z ekranu tej aplikacji przedstawiony jest na Rysunku 2.
Rys. 2 Przykładowy ekran internetowej aplikacji projektowania biżuterii wykonanej w
ramach mikroprojektu z programu Bon na Innowacje
5. Wnioski i uwagi końcowe
Zrealizowane mikroprojekty przyczyniły się do osiągnięcia założonego celu programu „Bon
na Innowacje” – nawiązania współpracy między sektorem nauki i sektorem gospodarczym
oraz do zwiększenia konkurencyjności przedsiębiorstw, dla których projekty zostały
zrealizowane, poprzez zwiększenie:
• efektywności pracy samego przedsiębiorcy i jego pracowników;
• efektywności obsługi klienta i/lub kooperanta i realizacji jego zamówień;
• liczby odbiorców oferty i liczby klientów i/lub kooperantów.
Instytut ze współpracy w ramach BNI z tak licznym gronem przedsiębiorców zyskał wiedzę o
ich potrzebach w zakresie technologii (tele)informatycznych (ICT) oraz kontakty, co może
posłużyć do podejmowania w przyszłości wspólnych projektów i planowania przez Instytut
prac badawczych uwzględniających dostosowanie przyszłej oferty do oczekiwań
przedsiębiorców, zwłaszcza do oczekiwań mikroprzedsiebiorców. Stanowią wg oszacowań
Instytutu Badań Nad Gospodarką Rynkową ok. 95% wszystkich MSP. I aczkolwiek jest to
sektor masowo popychający gospodarkę krajową, pojedyncze przedsiębiorstwa nie dysponują
dużymi zasobami finansowymi na ICT i innowacyjne rozwiązania. Z badań przedstawionych
w raporcie PARP, dość dawnym, z 2005 r. [7], wynikało że mikroprzedsiębiorstwa prowadzą
bardzo oszczędną gospodarkę w zakresie ICT – większość mikroprzedsiębiorstw używała
standardowego oprogramowania zakupionego wraz ze sprzętem komputerowym i
oprogramowania nieodpłatnego pobieranego z Internetu. Z tego samego raportu wynika
ocena, pod którą dziś, po doświadczeniach z BNI, może się podpisać Instytut: „Większość
badanych, którzy współpracowali z jednostkami naukowymi nie zauważa we współpracy z
nimi jakichkolwiek barier. Jednak najpoważniejszą z barier – które już zostają dostrzeżone –
jest bariera finansowa.”
Niewiele się chyba zmieniło przez ostanie 5 lat, skoro najświeższy raport PARP [8] dotyczący
innowacyjności polskich MSP konstatuje: „Największa różnica na niekorzyść polskich firm w
zakresie odsetka firm innowacyjnych dzieli małe przedsiębiorstwa europejskie i polskie.
Polskie małe firmy znalazły się na ostatnim miejscu w rankingu badanych krajów z wynikiem
15%. ”
Mając m.in. te informacje na względzie, warto podejmować takie prace badawcze, których
rezultatami są produkty do masowego zastosowania przez mikroprzedsiębiorstwa,
akceptowalne ze względu na cenę, atrakcyjne ze względu na wyraźny wpływ, jaki mogą
przewidzieć lub dostrzec mikroprzedsiębiorcy, na rynkową konkurencyjność swojej firmy. Na
pewno jest wiele takich rozwiązań, warto je wyciągać z naszej badawczej wyobraźni i
urzeczywistniać…
Netografia
[1] http://www.parp.gov.pl/index/index/1415
[2] http://bi.imm.org.pl/BI/Oferta/dokMistrz.aspx#content
[3] http://bi.imm.org.pl/BI/Oferta/elearning.aspx
[4] http://www.imm.org.pl/53,Oferta-Biometria-i-systemy-bezpieczenstwa.html
[5] http://www.secondlife.com
[6] http://www.planitfusion.pl/
Literatura
[7] Żołnierski A.: Innowacyjność polskich mikroprzedsiębiorstw, PARP, 2005 r.
[8] Innowacyjność 2010, raport PARP przygotowany pod kierunkiem Anety Wilmańskiej