Biogramy artystów - Krakowskie Biuro Festiwalowe

Biogramy artystów - Krakowskie Biuro Festiwalowe

Sylwester 2004
Biogramy artystów
Bajm
W 1978 powstał jeden z najbarwniejszych zespołów polskiej sceny muzycznej. Spotkanie Beaty Kozidrak, Andrzeja Pietrasa,
Jarosława Kozidraka, Marka Winiarskiego, a także Andrzeja Koziary i Andrzeja Grądkiewicza zaowocowało założeniem grupy,
której nazwę tworzą pierwsze litery imion jej członków.
Wszystko zaczęło się w lubelskim domu kultury, gdzie muzycy mieli pierwsze próby i koncerty. Na festiwalu w Opolu w 1978
roku utwór Piechotą do lata zdobył drugie miejsce w kategorii debiutów i podbił serca opolskiej publiczności. Piosenka stała
się prawdziwym hitem i otworzyła zespołowi drogę do kariery.
Początkowo zespół grał zróżnicowaną muzykę pop-rockową, czasami bardzo spokojną i nastrojową, a czasami dynamiczną,
wręcz agresywną. Charakterystyczne brzmienie, ciekawie zaaranżowane chórki i niebanalne teksty to największe atuty grupy
od samego początku jej działalności.
Pierwsza płyta zespołu - Bajm z 1983 roku - była składanką nagrań powstałych w latach 1980-83. Znalazły się na niej takie
przeboje, jak: Co mi Panie dasz, Józek nie daruję Ci tej nocy czy Nie ma wody na pustyni. Nic dziwnego, że płyta stała się
bestselerem, a jej sprzedaż liczy się w setkach tysięcy egzemplarzy.
Artystyczne poszukiwania wokalistki i autorki tekstów - Beaty Kozidrak oraz frustracja otaczającą rzeczywistością przyczyniły
się do powstania w 1984 roku nowego albumu - Martwa woda. Cenzura nie zezwoliła na lansowanie wszystkich utworów z tej
płyty. Radiosłuchacze poznali jedynie piosenkę Małpa i ja, ale mimo to płyta uzyskała status Złotej.
Praca nad kolejnym albumem rozpoczęła się w zupełnie innej atmosferze. Z różnych, powodów zmienił się skład zespołu.
Nowi muzycy wnieśli świeżość i nowe muzyczne pomysły. Tak w 1985 roku powstał album Chroń mnie, którego
sztandarowymi przebojami stały się Płynie w nas gorąca krew, Diament i sól oraz Dwa serca, dwa smutki.
Do współpracy przy nagraniu i zaaranżowaniu Nagich skał w 1988 roku Beata zaprosiła Kostka Joriadisa. Zespół w nowym
brzmieniu, z nowymi muzykami stworzył bardzo dobrą i dojrzałą płytę, która została dostrzeżona nie tylko w naszym kraju. W
tym okresie Beata reprezentowała Polskę na wielu festiwalach: w Sopocie, w Szwecji, w Niemczech, w Jugosławii i w Finlandii,
odbierając tam główne nagrody.
Wyjazdy na koncerty do USA stały się jednocześnie inspiracją do pracy nad następną płytą. Biała armia, zrealizowana w Studiu
S-4 przez Rafała Paczkowskiego, przyniosła kolejne przeboje, które stały się „podręcznikiem” dla młodych adeptów sztuki
wokalnej.
Mimo wielu wydanych płyt Bajm wciąż eksperymentował, zaskakując nowymi pomysłami, bo przecież - jak mówi Beata –
„muzyka jest za bardzo barwna, aby tworzyć w jednym stylu, to tak jakby świat widzieć w jednym kolorze".
W 1993 roku, w lubelskim studiu, powstała pastelowa, bardzo osobista płyta Płomień z nieba. Nastrojowe teksty i piękna
muzyka sprawiły, że piosenki biły rekordy popularności na listach przebojów, a płyta zyskała status Platynowej.
W zupełnie innym klimacie utrzymany był album Etna, wydany w roku 1995, z którego pochodzą dynamiczne przeboje Dzień
za dniem i Dziesięć przykazań.
Po 20-letniej działalności Beata Kozidrak na krótką chwilę opuściła Bajm, by nagrać w Danii swoją solową płytę. Zapytana na
łamach Expresu Wieczornego, czy wydając solową płytę w 20-lecie debiutu planuje rozstanie z kolegami z zespołu,
odpowiedziała: „Przy tego typu dostojnych jubileuszach artyści wydają na ogół składanki ze swoimi starymi przebojami. Bajm
ma na swoim koncie bardzo dużo hitów i nie wiedziałabym, które wybrać. Ostatnio ukazały się zresztą The best I i II oraz
Ballady. Dlatego postanowiłam zrobić coś innego - nagrać płytę solową".
Solowa działalność Beaty Kozidrak nie wpłynęła negatywnie na Bajm, a nowe doświadczenia wokalistki zaprocentowały na
nowej płycie zespołu, na którą fani musieli poczekać do 2000 roku. Album Szklanka wody z nawiązką wynagrodził im to
oczekiwanie. Zapowiedziany podczas czerwcowego festiwalu w Opolu (gdzie zespół zaprezentował premierową piosenkę
Lola, Lola) ukazał się we wrześniu i bardzo szybko podbił serca słuchaczy, stając się Podwójnie Platynową Płytą. Szczególnym
powodzeniem cieszyły się utwory Szklanka wody i Modlitwa o złoty deszcz. Na początku następnego roku furorę zrobiła
piosenka O Tobie, a do kolekcji hitów z tego wydawnictwa dołączyły też utwory Plama na ścianie i Lublin, Grodzka 36a, (ten
ostatni był prezentowany już w 2002 roku). Popularność nowej płyty została potwierdzona licznymi nagrodami, również tak
prestiżowymi, jak „Fryderyki” czy „Superjedynki”. Tę ostatnią nagrodę, dla najlepszej wokalistki, Beata otrzymała trzy razy z
rzędu: w 2001, 2002 i 2003 roku.
23 listopada 2002 roku i 22 maja 2003 roku, po raz pierwszy na CD, ukazały się reedycje albumów Nagie skały i Martwa woda.
Latem 2003 roku, po 3-letniej przerwie, na rynku pojawiła się nowa płyta Bajmu, promowana singlem Myśli i słowa. Album
sprzedał się w ponad 100-tysięcznym nakładzie.
Jesienią 2005 roku Beata planuje wydać swoją drugą solową płytę.
Bajm zawsze przywiązywał ogromną wagę do koncertów. To właśnie spotkania z publicznością dawały grupie siłę i
pozytywną energię. Najbliższą okazją do podziwiania zespołu na żywo będzie „Sylwester z gwiazdami” na Rynku Głównym w
Krakowie.
T.Love
T.Love powstał w 1983 roku. Początkowo grupa nazywała się T.Love Alternative. Był to zespół kumpli z liceum. Pierwsze
koncerty odbywały się w szkołach, najczęściej liceach im. Traugutta i Dąbrowskiego w Częstochowie. Pierwsza kaseta, na
której zapisany został koncert z festiwalu w Jarocinie z 1984 roku, nosiła tytuł Nasz bubelon.
Ponad rok później wytwórnia Tilele Records wydała kasetę Chamy idą.
W latach 1985-89 zespół dużo koncertował. W Jarocinie wystąpił jeszcze czterokrotnie. Powstały wtedy wielkie, śpiewane do
dziś hity, takie jak Wychowanie czy IV liceum, które stały się młodzieżowymi hymnami lat 80.
W 1985 roku T.Love wystąpił na dwóch dużych festiwalach: Rock w Opolu i Rock Arena. W Opolu chłopcy trochę narozrabiali i
zrobił się z tego niezły skandal, który szybko obiegł głośnym echem całą Polskę. Występ przysporzył zespołowi wielu
zwolenników, ponieważ pokazał, że jest on niezależny.
W 1990 roku T.Love ukazał swoje nowe, odmłodzone oblicze. Zmieniony został prawie cały skład, z dawnego pozostał tylko
lider - Muniek Staszczyk. Współtwórcą nowego T.Love był gitarzysta Jan Benedek, kompozytor całego nowego repertuaru.
Powstał album Pocisk miłości. Pochodząca z tej płyty Warszawa stała się pierwszym utworem T.Love, który osiągnął szczyt
Listy Przebojów Programu III Polskiego Radia. Kolejny album - King - wydany w roku 1992 odniósł równie wielki sukces.
W 1994 roku po raz kolejny zmienił się skład zespołu. Odszedł Jan Benedek, który założył własną grupę. T.Love wydał wtedy
dwie płyty: I love you i Prymityw. Pierwsza z nich zawierała materiał koncertowy nagrany w trzech różnych klubach oraz dwa
utwory studyjne, które stały się superhitami: tytułowy I love you z muzyką Jacka Perkowskiego oraz ballada Syn miasta. Album
Prymityw ukazał się 7 listopada 1995 roku. Znalazły się na nim takie przeboje, jak Potrzebuję wczoraj, Bóg czy Wakacje.
Rok 1996 to album Al Capone, bardziej „piosenkowy”, bogatszy brzmieniowo, bardziej różnorodny, z elementami muzyki
dance z lat 70. Single 1996 i Jak żądło to najbardziej popularne utwory z płyty.
Największy jednak sukces w latach 90. przyniósł T.Love album Chłopaki nie płaczą. Była to wypadkowa wszystkich
dotychczasowych płyt zespołu, połączenie inteligentnego popu, czadu i dowcipu. Tytułowy singiel Chłopaki nie płaczą stał się
wielkim przebojem. Przyczynił się do tego z pewnością znakomity teledysk, w którym zespół objawił się jako parodia
boysbandu. Kolejny promujący tę płytę utwór - Jest super, choć utrzymany w zupełnie innym klimacie, również podbił listy
przebojów. W krótkim czasie album osiągnął status Złotej Płyty.
Przez 15 lat działalności grupa wylansowała wiele przebojów, które postanowiła zebrać i wydać na jednej płycie. W
listopadzie 1998 roku ukazał się album BEST.LOVE, na którym znalazły się m.in.: I Love You, Jak żądło, Chłopaki nie płaczą,
King, Warszawa, Stany, 1996, Bóg, IV liceum, Wychowanie oraz dwa nowe utwory: Zero i Ewa. Ponieważ była to pierwsza płyta
„best” T.Love, cieszyła się takim powodzeniem, jak regularne albumy. W kwietniu 1999 roku podczas koncertu w
warszawskim klubie Proxima wręczono grupie Złotą Płytę za BEST.LOVE.
20 listopada 1999 roku ukazał się kolejny album, zatytułowany Antyidol. Muzycznie była to wycieczka zespołu w kierunku
nowej fali brytyjskiej. W październiku w mediach pojawił się singiel oraz teledysk do utworu Banalny. Najlepiej przyjętym
utworem okazała się Piosenka, która przez długie tygodnie gościła na antenie MTV.
Po 2-letniej pauzie T. Love wydał album Model 01. Znakomity powrót. Wielkim przebojem stał się pierwszy singiel: Nie, nie,
nie. Płyta trafiła do sklepów 5 listopada 2001 roku i bardzo szybko uzyskała status Złotej.
Rok 2002 to obchody 20-lecia istnienia kapeli. Z tej okazji ukazała się płyta DVD 20 LAT.LOVE, zawierająca ponad 3-godzinny
materiał dokumentujący działalność zespołu na przestrzeni 20 lat. Ukazały się też kaseta VHS z teledyskami zespołu oraz
reedycje dwóch kultowych albumów: Wychowanie i Miejscowi live.
Obecny skład zespołu:
Muniek Staszczyk - głos, chórki
Jarek Polak - bębny, instrumenty perkusyjne
Paweł Nazimek - bas, chórki
Jacek Perkowski - gitary
Maciek Majchrzak - gitary, chórki
Wilki
Po ponad 2 latach od premiery rewelacyjnie przyjętej płyty zatytułowanej 4 (ponad 100 tysięcy sprzedanych egzemplarzy), na
początku listopada br. w sklepach muzycznych pojawił się nowy album zespołu Wilki - Watra, który po niespełna miesiącu
sprzedaży uzyskał status Złotej Płyty.
Utwór Bohema, pierwszy singiel promujący tę płytę, którego można słuchać w rozgłośniach radiowych od września, poszedł w
ślady wielkich hitów z poprzedniej płyty (Baśki, Urke czy eurowizyjnego Here I am), szturmem zdobywając listy przebojów i
potwierdzając niekwestionowaną pozycję Wilków w czołówce polskiej muzyki rozrywkowej oraz ich doskonałą formę
twórczą i wykonawczą. W Bohemie pobrzmiewa lubiana przez fanów nuta tęsknoty za wolnością, klimat cyganerii i
romantyzmu. Te obrazy, w połączeniu z bardzo nośną melodią i chwytliwym tekstem refrenu, sprawiają, że Bohema posiada
wszelkie cechy, by być przebojem.
Album Wilków jest w tej chwili jedną z najczęściej kupowanych w Polsce płyt, a Bohema jednym z najczęściej granych
utworów w polskich rozgłośniach radiowych.
Już w styczniu 2005 roku do rozgłośni trafi nowy singiel z płyty Watra, zatytułowany Słońce pokonał cień...
Golec uOrkiestra
Zespół Golec uOrkiestra to wciąż żywy i zmieniający się organizm, który niczym niespokojny duch ciągle poszukuje nowych
rozwiązań brzmieniowych. Kojarzony z tzw. góralszczyzną ciągle udowadnia, że wierność tradycji niekoniecznie oznacza
powielanie jednych i tych samych schematów muzycznych, a bycie Góralem nie musi się wiązać z chodzeniem w filcowym
kapeluszu z piórkiem, guni i kierpcach.
Zespół dał temu wyraz zwłaszcza na ostatniej płycie, gdzie „wstawki góralskie” ograniczył do zupełnego minimum, a piosenki
Nie ma nic i Konkretna piosenka i tak cieszyły się ogromnym uznaniem, pnąc się na szczyty list przebojów. Okazuje się bowiem,
że w przypadku Golec uOrkiestra nie tylko góralszczyzna jest przyczyną sukcesu (gdyby tak było, tysiące zespołów z Podhala
robiłoby kariery), lecz witalność, przebojowość, melodyjność kompozycji i głębia słów dostarczanych na kolejne płyty.
Taką właśnie dawkę pozytywnej energii zaaplikują nam bracia bliźniacy podczas tegorocznego koncertu sylwestrowego na
krakowskim rynku, rejestrowanego dla telewizyjnej „Dwójki”. Zespół wystąpi w dwóch setach, bawiąc nas swoimi
największymi hitami.
Do usłyszenia i zobaczenia w sylwestrową noc!
Tekst: Rafał Golec
Skaldowie
Skaldowie to grupa rockowa założona w Krakowie latem 1965 roku. W jej pierwszym składzie znaleźli się: Andrzej Zieliński
(instrumenty klawiszowe, śpiew), jego młodszy brat Jacek (śpiew, trąbka, skrzypce), Zygmunt Kaczmarski (gitara, śpiew),
Janusz Kaczmarski (gitara) oraz Jerzy Fasiński (perkusja). Oficjalnie zespół zadebiutował w październiku 1965 roku na II
Krakowskiej Giełdzie Piosenki, zajmując 1. miejsce z utworem Moja czarownica do słów Wiesława Dymnego. Podobny sukces
grupa powtórzyła na III i IV Giełdzie Piosenki, z utworami Jutro odnajdę ciebie i Niepotrzebne słowa do tekstów Leszka A.
Moczulskiego. W roku 1966 na IV Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu zespół zajął 1. miejsce w „Koncercie
Młodości”, a następnie wygrał finał Wiosennego Festiwalu Muzyki Nastolatków w Gdańsku. Ogólnopolskie sukcesy pozwoliły
Skaldom na realizację pierwszych nagrań dla Polskiego Radia w Krakowie. W tym samym roku grupa wzięła udział w filmach
Mocne uderzenie (reż. J. Passendorfer) oraz Cierpkie głogi (reż. J. Weychert).
Na V KFPP w Opolu w 1967 roku zespół otrzymał Nagrodę Specjalną Przewodniczącego Komitetu ds. PR i TV, za kompozycję
A. Zielińskiego Uciekaj, uciekaj. W tym samym roku ukazała się pierwsza płyta długogrająca Skaldowie, a muzycy wzięli udział
w programie telewizyjnym A. Osieckiej i A. Sławińskiego - Listy śpiewające. Na początku 1967 roku zespół opuścił Jerzy
Fasiński, a jego miejsce zajął Jan Budziaszek (perkusja). Odeszli również bracia Kaczmarscy, których zastąpili Marek Jamrozy
(gitara) i Tadeusz Gogosz (gitara basowa). Kolejne zmiany personalne dotknęły zespół w drugiej połowie tego samego roku.
Na miejsce Feliks Naglickiego został zaangażowany Jerzy Tarsiński (gitara), a na miejsce Tadeusza Gogosza – Konrad Ratyński
(gitara basowa, śpiew).
Rok 1968 Skaldowie rozpoczęli udziałem w filmie muzycznym Kulig (reż. S. Kokesz), a w marcu nagrali drugi LP Wszystko mi
mówi, że mnie ktoś pokochał. Następnie grupa wyjechała na pierwsze zagraniczne tournee - do ZSRR, a po powrocie do kraju
uczestniczyła w festiwalu w Opolu i Plebiscycie Zespołów Młodzieżowych o Złotą Kotwicę Sopockiego lata 1968. Na skutek
wypadku samochodowego (20 sierpnia pod Sławnem) zespół na krótko zawiesił działalność. Jednak już w 1969 roku
Skaldowie ponownie wzięli udział w telewizyjnym programie Listy śpiewające, nagrali świąteczne widowisko Po górach, po
chmurach z tekstami Ernesta Brylla oraz zrealizowali film Jak powstali Skaldowie (reż. S. Kokesz). Zespół nagrał również trzeci,
niezwykły album Cała jesteś w skowronkach. Niezwykły, bo wypełniony niemal samymi hitami: Cała jesteś w skowronkach,
Króliczek, Medytacje wiejskiego listonosza, Bas, Wieczór na dworcu w Kansas City czy Prześliczna wiolonczelistka.
Podczas festiwalu w Opolu w roku 1969 Andrzej Zieliński otrzymał nagrodę Prezydium WRN w Opolu, za utwór Medytacje
wiejskiego listonosza, a na przełomie sierpnia i września grupa wyjechała na koncerty do USA i Kanady. Wróciła z nich z
organami Hammonda i w styczniu 1970 roku rozpoczęła nagrywanie albumu Od wschodu do zachodu słońca. Trzy miesiące
później Skaldowie nagrali kolejny album – Ty, a podczas festiwalu w Opolu nagrodę dziennikarzy zdobyła piosenka W żółtych
płomieniach liści, śpiewana wspólnie z Łucją Prus.
Lata 1971 i 1972 upłynęły zespołowi na koncertach w Wielkiej Brytanii, NRD i RFN oraz na rejestracji dwóch longplayów:
przebojowego Wszystkim zakochanym oraz dziś już kultowego, przesyconego muzyką progresywnego rocka Krywań, Krywań.
Skaldowie wzięli udział w festiwalach w Opolu (1973, 1974) i Sopocie (1974). W 1975 roku grupa zdobyła jedną z trzech
głównych nagród na festiwalu w Opolu z piosenką Życzenia z całego serca, zagrała ponadto serię koncertów z okazji 10-lecia
działalności.
W 1976 roku zespół nagrał dwa kolejne albumy: Szanujmy wspomnienia i Stworzenia świata część druga. Ten drugi był
kontynuacją drogi muzycznej, wytyczonej przez LP Krywań, Krywań. Następne płyty Skaldów to Rezerwat miłości (1979) i
Droga ludzi (1980), przygotowana na zamówienie z okazji letnich Igrzysk Olimpijskich w Moskwie. Również z tej okazji zespół
wyjechał na wielomiesięczną trasę koncertową po ZSRR. Już w kraju Skaldowie przygotowali podwójny LP Zostaw to
młodszym, który jednak nigdy się nie ukazał (część utworów trafiła na wydany w 1996 roku CD Podróż magiczna). Grupa
nagrała też znakomity spektakl Pieśń na pieśniami, czyli Ballada człowieka o miłości, z muzyką Jacka Zielińskiego do słów
Wiesława Dymnego. Następnie zespół ponownie udał się na tournee, tym razem do USA. Gdy w Polsce ogłoszono stan
wojenny, lider Andrzej Zieliński postanowił zostać w Ameryce, a pozostali muzycy z czasem zaczęli wracać do kraju. Skaldowie
przestali jednak istnieć.
W roku 1987 Jacek Zieliński reaktywował zespół, w składzie: J. Zieliński (śpiew, trąbka, skrzypce, instrumenty klawiszowe),
Konrad Ratyński (gitara basowa, śpiew), Jerzy Tarsiński (gitara, śpiew), Grzegorz Górkiewicz (instrumenty klawiszowe) i
Wiktor Kierzkowski (perkusja).
„Nowi” Skaldowie wydali płytę Nie domykajmy drzwi (1989), a rok później Jacek Zieliński, za własną kompozycję (muzyka i
tekst) Harmonia świata, zdobył na festiwalu w Opolu 2. nagrodę (pierwszej nie przyznano) w konkursie „Premiery – Opole
90”. Do zespołu powrócił Jan Budziaszek, a Andrzej Zieliński coraz częściej przylatywał z Nowego Jorku, by wspomagać grupę
na koncertach. W 2000 roku A. Zieliński wydał solowy album Znów od zera. Rok 2000 był bardzo udany dla całej formacji,
która zagrała m.in. wielki koncert „Skaldowie Plus Przyjaciele”, z okazji 35-lecia działalności, z udziałem orkiestry, chóru,
angielskich muzyków oraz zaproszonych gości. Na CD ukazały się wreszcie wszystkie płyty zespołu, a także pięknie wydana
przez Pomaton trzypłytowa Antologia.
Kolejne lata upłynęły zespołowi na koncertach w kraju i za granicą, m.in. w słynnej nowojorskiej Carnegie Hall. W tym roku
ukazała się znakomita książka poświęcona zespołowi, autorstwa Andrzeja Icha - Skaldowie, Historia i muzyka zespołu.
W najbliższą noc sylwestrową Skaldowie wystąpią na krakowskim Rynku i koncert ten rozpocznie przewidziane na rok 2005
obchody jubileuszu 40-lecia istnienia grupy.
Na podstawie tekstu Macieja Kabaty
(strona zespołu: www.republika.pl/maakab lub www.skaldowie.com )