Nowy bud.- specyfikacja

Transkrypt

Dom Pomocy Społecznej w Węgorzewie – bud. zbiorowego zakwaterowania
- wykonawca robót i inspektor nadzoru obowiązany jest znać technologię firmy
dostarczającej
rury preizolowane,
- elementy podlegające odbiorowi: - połączenia spawane, płukanie ciepłociągu,
- decyzja o zasypaniu rurociągu moŜe być podjęta przez inspektora nadzoru i poświadczona
wpisem do dziennika budowy,
- przed przystąpieniem do prac naleŜy wcześniej powiadomić uŜytkowników teren,
- po zakończeniu budowy teren naleŜy przywrócić do stanu pierwotnego
Opracował:
31
ostroŜnością w pobliŜu drzew i istniejącego uzbrojenia podziemnego w pasie drogowym. Po
zamontowaniu rur oraz sprawdzeniu jakości połączeń i ich szczelności naleŜy je przysypać
10 cm warstwą piasku i zagęścić, ułoŜyć taśmę ostrzegawczą , a następnie zasypać ziemią
z wykopu do poziomu istniejącego terenu .
2.1. KOMPENSACJA WYDŁUśEŃ TERMICZNYCH
Rurociągi ciepłownicze zaprojektowano w sposób zapewniający kompensację naturalną przez
zmiany kierunków trasy oraz nie są przekroczone maksymalne długości montaŜowe odcinków
prostych dla poszczególnych średnic rurociągów (zgodnie z wytycznymi producenta – tabela nr 3).
2.2. ZABEZPIECZENIA ANTYKOROZYJNE
Miejsca włączeń do istniejących sieci rurociągów stalowych naleŜy zabezpieczyć przed korozją
poprzez nałoŜenie powłok malarskich przed wykonaniem izolacji.
Przygotowanie powierzchni do malowania naleŜy wykonać zgodnie z PN-70/H-97051.
Wymagana jakość przygotowania powierzchni do malowania: -2-gi stopień czystości wg
PN-70/H-97052.
Rurociągi naleŜy malować:
- dwukrotnie farbą silikonową podkładową termoodporną o symbolu 7820-654-840,
- dwukrotnie silikonową farbą nawierzchniową termoodporną o symbolu 7860-654-850.
2.3. IZOLACJE TERMICZNE
Wykonane włączenia izolować wełną mineralną pod blachą stalową ocynkowaną gr 0,55mm.
– grubość izolacji 5 cm.
Własności izolacji:
- współczynnik przewodności cieplnej w temperaturze 40°C wg. DIN 52613: 0.037
W/(m2K),
- zakres odporności na temperaturę :od -50°C do +135°C,
- klasa odporności ogniowej wg DIN 4102:B2.
2.4. PRÓBY
Wykonane odcinki sieci przepłukać wodą, następnie naleŜy przeprowadzić próbę „na gorąco”
na parametry robocze sieci cieplnej.
2.5. ODBIÓR RUROCIĄGÓW
Wykonać zgodnie z “Warunkami technicznymi wykonania i odbioru Robót budowlanomontaŜowych’’ tom II “Instalacje sanitarne i przemysłowe rozdz. Zewnętrzne sieci cieplne – odbiór
robót’’ oraz “Warunkami technicznymi projektowania, wykonania, odbioru i eksploatacji sieci
ciepłowniczych z rur i elementów preizolowanych’’ COBRTI “Instal” marzec 1996r.
2.6. KOMORA
Zgodnie z warunkami technicznymi, w miejscu włączenia się do sieci ciepłowniczej naleŜy
wykonać komorę o wymiarach zgodnych z rysunkiem szczegółowym. Ściany komory wymurować
z cegły pełnej na zaprawie cementowej, od zewnątrz wykonać izolację przeciwwilgociową. Od góry
przykryć płytą Ŝelbetową 2,0 x 2,0 m z dwoma otworami φ 600 mm do zaloŜenia włazów
Ŝeliwnych. Dno komory wylać betonem na mokro
2.7. UWAGI KOŃCOWE
30
Protokóły z odbiorów częściowych i realizację postanowień dotyczącą usunięcia usterek,
Protokóły badań szczelności całego przewodu
VI. MONTAś RUR PREIZOLOWANYCH
1.WSTĘP
2.12. PRZEDMIOT ST
Przedmiotem niniejszej Specyfikacji Technicznej (ST) są wymagania dotyczące wykonania i
odbioru robót dotyczących wykonania zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej
wody z rur preizolowanych (zasilanie budynku z sieci miejskiej).
2.13. ZAKRES STOSOWANIA ST
Specyfikacja Techniczna (ST) jest stosowana jako dokument przetargowy i kontraktowy przy
zlecaniu i realizacji robót wymienionych w punkcie 1.1.
2.14. ZAKRES ROBÓT OBJĘTYCH ST
Roboty których dotyczy Specyfikacja, obejmuje wszystkie czynności umoŜliwiające i mające na
celu wykonanie zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody doprowadzających
ciepło do projektowanego budynku zgodnie z p. 1.1.
Niniejsza specyfikacja techniczna związana jest z wykonaniem n/w robót.
2.14.1. Sieć centralnego ogrzewania z rur stalowych preizolowanych,
2.14.2. Sieć ciepłej wody i cyrkulacji z rur preizolowanych.
2.0. MONTAś RUR PREIZOLOWANYCH
Zaprojektowano rury i elementy wg sytemu MIĘDZYRZECZ odpowiadające wymaganiom
PN - EN 253. Rury preizolowane składają się z :
- rury stalowej przewodowej umieszczonej centrycznie w płaszczu z polietylenu twardego
HDPE , zgodnie z wymaganiami PN-EN 253 .
- przestrzeń między rurą stalową i płaszczem wypełniona jest pianką poliuretanową
stanowiącą izolację termiczną (pianka poliuretanowa odporna na temperaturę 1300 C)
- rury wykonane ze stali ST-37,0 wg PN-80/H-74219, DIN-1626/84 (dopuszczalne
napręŜenia w rurze 150 N/mm2 ),
Zespół złącza typ „NT’ – pianka PUR, nasuwka i opaski termokurczliwe.
Łączenie rur wykonać zgodnie z wymaganiami producenta rur preizolowanych. Temperaturę
montaŜu przyjęto 100 C. Rury stalowe łączyć przez spawanie. Spawanie rurociągów wyłącznie
przez osoby przeszkolone w technologii łączenia rur preizolowanych oraz mające dokumenty
zgodne z PN-87/M69000/03 oraz PN-/M69000/04 “ Spawalnictwo kwalifikacje’’.
Po zakończeniu robót spawalniczych naleŜy dokonać sprawdzenia ich jakości i prześwietlenia
100% spawów. Po pozytywnej ocenie połączeń moŜna przystąpić do zakładania muf
połączeniowych.
Projektowany ciepłociąg naleŜy układać w wykopie. Na dnie wykopu wykonać podsypkę z piasku
nie zawierającą gliny, ostrych kamieni i innych ciał mogących uszkodzić rurę
zewnętrzną. Granulacja piasku 0 – 8 mm. Grubość podsypki 10 cm. Rury naleŜy układać na
poziomie wg zał. profilu. Prace ziemne naleŜy prowadzić systemem ręcznym ze szczególną
29
Przewody i studzienki z tworzyw sztucznych nie wymagają zabezpieczenia antykorozyjnego ani
wewnątrz ani zewnątrz. Tylko w przypadku zagroŜenia kontaktem z produktami takimi jak np.
smoła czy asfalt, naleŜy je zabezpieczyć przez zainstalowanie rury ochronnej lub owinięcie grubą
folią polietylenową.
5.0. KONTROLA JAKOŚCI ROBÓT
Kontrola związana z wykonaniem kanalizacji sanitarnej powinna być przeprowadzona w czasie
wszystkich faz robót zgodnie z wymogami PN-92/B-10735.
Kontrola jakości robót powinna obejmować następujące badania: zgodności z Dokumentacją
Projektową: wykopów otwartych, podłoŜa, zasypu przewody, ułoŜenia przewodów na podłoŜu,
szczelności przewodu na eksfiltrację i infiltrację, zabezpieczenia przewodu, studzienek przed
korozją.
6.0. ODBIÓR ROBÓT
6.1. ODBIÓR CZĘŚCIOWY
Przy odbiorze częściowym powinny być dostarczone następujące dokumenty:
Dokumentacja Projektowa z naniesionymi na niej zmianami i uzupełnieniami w trakcie
wykonywania robót
Dziennik budowy,
Dokumenty dotyczące jakości wbudowanych materiałów,
6.1.1. ZAKRES
Odbiór robót zanikających obejmuje sprawdzenie:
Sposób wykonania wykopów pod względem: obudowy oraz ich zabezpieczenia przed
zalaniem wodą gruntową i z opadów atmosferycznych,
Przydatności podłoŜa naturalnego do budowy kanalizacji sanitarnej
Warstwy ochronnej zasypu oraz zasypu przewodów do powierzchni terenu,
Zagęszczenia gruntu,
Usytuowanie w planie, rzędnych i głębokości ułoŜenia,
Jakości wbudowanych materiałów oraz ich zgodności z wymogami Dokumentacji
Projektowej, ST oraz atestami producenta i normami przedmiotowymi,
UłoŜenie przewodu na podłoŜu naturalnym i wzmocnionym,
Długości i średnicy przewodów oraz sposobu wykonania połączenia rur i prefabrykatów,
Szczelności przewodów i studzienek na infiltrację,
Materiałów uŜytych do zasypu i stanu jego ubicia,
Izolacji przewodów i studzienek.
Długość odcinka podlegającego odbiorom częściowym nie powinien być mniejsza niŜ odległość
między studzienkami. Wyniki z przeprowadzonych badań powinny być ujęte w formie protokółów i
wpisane do Dziennika Budowy.
6.2. ODBIÓR TECHNICZNY KOŃCOWY
Przy odbiorze końcowym powinny być dostarczone następujące dokumenty :
Dokumenty jak przy odbiorze częściowym,
Protokoły wszystkich odbiorów technicznych częściowych,
Protokół przeprowadzonego badania szczelności całego przewodu,
Świadectwa jakości wydane przez dostawców materiałów,
Inwentaryzacja geodezyjna przewodów i obiektów na planach sytuacyjnych wykonana
przez uprawnioną jednostkę geodezyjną.
Przy odbiorze końcowym naleŜy sprawdzić:
Zgodność wykonania z Dokumentacją Projektową oraz ewentualnymi zapisami w
Dzienniku Budowy dotyczącymi zmian i odstępstw od Dokumentacji Projektowej,
28
Przy układaniu pojedynczych rur na dnie wykopu, z uprzednio przygotowanym podłoŜem, naleŜy:
Wstępnie rozmieścić rury na dnie wykopu,
Wykonać złącza, przy czym rura kielichowa (do której jest wciskany bosy koniec następnej
rury) winna być uprzednio obsypana warstwą ochronną 30 cm ponad wierzch rury z
wyłączeniem odcinków połączenia rur. Osie łączonych odcinków rur muszą się znajdować
na jednej prostej, co naleŜy uregulować odpowiednimi podkładami pod odcinkiem
wciskowym.
Rury z PVC naleŜy łączyć za pomocą kielichowych połączeń wciskowych uszczelnionych
specjalnie wyprofilowanym pierścieniem gumowym.
Przed wykonaniem połączenia kielichowego wciskowego naleŜy zukosować bose końce rury pod
kątem 15°.
Wymiary wykonanego skosu powinny być takie, aby powierzchnia połowy grubości ścianki rury
była nadal prostopadła do osi rury. Na bosym końcu rury naleŜy przy połączeniu kielichowym
wciskowym zaznaczyć głębokość złącza.
Złącza kielichowe wciskane naleŜy wykonywać wkładając do wgłębienia kielicha rury specjalnie
wyprofilowaną pierścieniową uszczelkę gumową, a następnie wciskając bosy zukosowany koniec
rury do kielicha, po uprzednim nasmarowaniu go smarem silikonowym. Do wciskania bosego
końca rury przy średnicach powyŜej 90 mm uŜywać naleŜy wciskarek.
Połączenia kielichowe przed zasypaniem naleŜy owinąć folią z tworzywa sztucznego w celu
zabezpieczenia przed ścieraniem uszczelki w czasie pracy przewodu.
4.4.3. STUDZIENKI KANALIZACYJNE
4.4.3.1. OGÓLNE WYTYCZNE WYKONAWSTWA
Studzienki kanalizacyjne o średnicy 315 i 400 mm naleŜy wykonać w konstrukcji prefabrykowanej
zgodnie z Dokumentacją Projektową i wymogami PN-92/B-10729 oraz instrukcją montaŜową
producenta- WAVIN Metalplast Buk.
Elementy prefabrykowane moŜna układać ręcznie lub przy uŜyciu lekkiego sprzętu montaŜowego.
Przy montaŜu elementów, naleŜy zwrócić uwagę na właściwe ich ustawienie i uszczelnienie.
Studzienki naleŜy wykonywać równolegle z budową kanałów sanitarnych. Studzienkę naleŜy
ustawić na projektowanym poziomie na podsypce grubości ok. 10 cm.
4.4.3.2. WYKONANIE POSZCZEGÓLNYCH ELEMENTÓW STUDZIENKI:
A. Komora robocza.
Rura karbowana, jako trzon studzienki, moŜe być przycięta do dowolnego wymiaru wysokości.
Trzon naleŜy połączyć z kinetą na wcisk wraz z uszczelką gumową dostarczaną przez producenta.
NaleŜy zwrócić uwagę na właściwe umieszczenie uszczelki w wyŜłobieniu między karbami.
B. Dno studzienki.
Dno studzienki stanowi prefabrykowana kineta z odgałęzieniami do podłączenia kanałów.
C. Właz kanałowy.
śeliwne włazy kanałowe o średnicy 600 mm naleŜy montować na rurze karbowanej po jej docięciu
na ostateczną wysokość,
4.4.4. PRÓBA SZCZELNOŚCI
Przewody powinny być poddane badaniom w zakresie szczelności na eksfiltrację ścieków do gruntu
i infiltrację wód gruntowych do kanału.
Próbę szczelności przewodów naleŜy przeprowadzić zgodnie z wymogami PN-92/B-10735. Wyniki
prób szczelności powinny być ujęte w protokółach, podpisanych przez przedstawicieli wykonawcy,
nadzoru inwestycyjnego i uŜytkownika.
4.4.5. IZOLACJA RUR, STUDZIENEK
27
4.3.4. ZASYPKA I ZAGĘSZCZENIE GRUNTU
UŜyty materiał i sposób zasypywania przewodu nie powinien spowodować uszkodzenia ułoŜonego
przewodu i obiektów na przewodzie. Grubość warstwy ochronnej zasypu strefy niebezpiecznej
ponad wierzch przewodu powinna wynosić co najmniej 0,3 m dla rur z PVC.
Zasypanie kanału przeprowadza się w trzech etapach:
etap I – wykonanie warstwy ochronnej rury kanałowej z wyłączeniem odcinków na
złączach,
etap II – po próbie szczelności złącz rur kanałowych, wykonanie warstwy ochronnej w
miejscach połączeń,
etap III – zasyp wykopu gruntem rodzimym, warstwami z jednoczesnym zagęszczaniem.
Materiałem zasypu w obrębie strefy niebezpiecznej powinien być grunt nieskalisty, bez
grud i kamieni, mineralny, sypki, drobno lub średnioziarnisty wg PN-86/B-02480. Materiał
zasypu powinien być zagęszczony ubijakiem po obu stronach przewodu, ze szczególnym
uwzględnieniem wykopu pod złącza, Ŝeby kanał nie uległ zniszczeniu. Zasypanie wykopów
powyŜej warstwy ochronnej dokonuje się gruntem rodzimym warstwami 0,1 – 0,2 m z
jednoczesnym zagęszczaniem i rozbiórką odeskowań i rozpór ścian wykopu. W tereniach
zielonych obsypka rury w strefie niebezpiecznej powinna być zagęszczona do wskaźnika
zagęszczenia 0,85.
4.4.
ROBOTY MONTAśOWE
4.4.1. OGÓLNE WARUNKI UKŁADANIA KANAŁÓW
Po przygotowaniu wykopu i podłoŜa moŜna przystąpić do wykonania montaŜowych robót
kanalizacyjnych. Spadki i głębokość posadowienia kanałów powinny być zgodne z Dokumentacją
Projektową.
Technologia budowy kanałów musi gwarantować utrzymanie trasy i spadków przewodów. Do
budowy kanałów w wykopie otwartym moŜna przystąpić po częściowym odbiorze technicznym
wykopu i podłoŜa.
Materiały uŜyte do budowy przewodów powinny być zgodne z Dokumentacją Projektową i ST.
Rury do budowy przewodów przed opuszczeniem do wykopu, naleŜy oczyścić od wewnątrz
i zewnątrz z ziemi oraz sprawdzić czy nie uległy uszkodzeniu w czasie transportu i składowania.
Do wykopu naleŜy opuścić ręcznie, za pomocą jednej lub dwóch lin. Niedopuszczalne jest
zrzucanie rur do wykopu. Rury naleŜy układać zawsze kielichami w kierunku przeciwnym do
spadku dna wykopu.
KaŜda rura po ułoŜeniu zgodnie z osią i niwelatą powinna ściśle przylegać do podłoŜa na całe swej
długości, na co najmniej ¼ obwodu, symetrycznie do jej osi.
Poszczególne rury naleŜy unieruchomić (przez obsypanie ziemią po środku długości rury) i mocno
podbić z obu stron, aby rura nie mogła zmienić swego połoŜenia do czasu wykonania uszczelnienia
złączy. NaleŜy sprawdzić prawidłowość ułoŜenia rury (oś i spadek) za pomocą ław celowniczych,
łaty mierniczej, pionu i uprzednio umieszczonych na dnie wykopu reperów pomocniczych.
Odchyłka osi ułoŜonego przewodu od osi projektowanej nie moŜe przekraczać +- 20 mm dla rur
PVC. Spadek dna rury powinien być jednostajny, a odchyłka spadku nie moŜe przekraczać +- 1 cm.
Po zakończeniu prac montaŜowych w danym dniu naleŜy otwarty koniec ułoŜonego przewodu
zabezpieczyć przed ewentualnym zamuleniem wodą gruntową lub opadową, przez zatkanie wlotu
odpowiednio dopasowaną pokrywą.
Po sprawdzeniu prawidłowości ułoŜenia przewodów i badaniu szczelności naleŜy rury zasypać do
takiej wysokości aby znajdujący się nad nim grunt uniemoŜliwiał spłynięcie ich po ewentualnym
zalaniu.
4.4.2. KANAŁ Z RUR PVC
Rury z PVC moŜna układać przy temperaturze powietrza od 0 do + 30°C.
26
Oś projektowanego kanału pokrywa się z osią kanału istniejącego. Istniejące kanały naleŜy
zdemontować.
4.3. ROBOTY ZIEMNE
Wykopy pod kanalizację naleŜy wykonać o ścianach pionowych, ręcznie zgodnie z BN-83/8836-02.
Wykop pod kanał naleŜy rozpocząć od najniŜszego punktu tj. od studzienki istniejącej „Si” i
prowadzić w górę w kierunku przeciwnym do spadku kanału. Zapewnia to moŜliwość
grawitacyjnego odpływu wód z wykopu w czasie opadów oraz odwodnienia wykopów
nawodnionych.
Wydobywaną ziemię na odkład naleŜy składować wzdłuŜ krawędzi wykopu w odległości 1,0 m od
jego krawędzi, aby utworzyć przejście wzdłuŜ wykopu. Przejście to powinno być stale oczyszczane
z wyrzucanej ziemi.
Dla gruntów nawodnionych i przy głębokościach wykopu większych niŜ 1,5 m, naleŜy prowadzić
wykopy umocnione.
Spód wykopu naleŜy pozostawić na poziomie wyŜszym od rzędnej projektowanej o 2 do 5 cm w
gruncie suchym (około 20 cm w gruncie nawodnionym). Pogłębienie wykopu do projektowanej
rzędnej naleŜy wykonać bezpośrednio przed ułoŜeniem podsypki. W trakcie realizacji robót
ziemnych naleŜy nad wykopami ustawić ławy celownicze umoŜliwiające odtworzenie
projektowanej osi wykopu i przewodu oraz rzędnych dna.
Ławy naleŜy montować nad wykopem na wysokości ca’1,0 m nad powierzchnią terenu
Wszystkie napotkane przewody podziemne na trasie wykonywanego wykopu krzyŜujące się lub
biegnące równolegle z wykopem powinny być zabezpieczone przed uszkodzeniem, a w razie
potrzeby podwieszone w sposób zapewniający ich eksploatację.
Wyjście (zejście) po drabinie z wykopu powinno być wykonane z chwilą osiągnięcia głębokości
większej niŜ 1 m od poziomu terenu, w odległości nie przekraczającej co 20 m.
Dno wykopu powinno być równe, wykonane ze spadkiem ustalonym w Dokumentacji Projektowej.
Tolerancja dla rzędnych dna wykopu nie powinna przekraczać: +- 3 cm dla gruntów zwięzłych, +5 cm dla gruntów wymagających wzmocnienia. Natomiast tolerancja szerokości wykopu wynosi
+- 5 cm.
4.3.1. ODSPOJENIE I TRANSPORT UROBKU
Rozluźnienie gruntu odbywa się ręcznie za pomocą łopat i oskardów. Grunt wydobywa się na
powierzchnię terenu przez przerzucanie nad krawędzią wykopu i windą. Transport nadmiaru urobku
naleŜy złoŜyć w miejscu wybranym przez Wykonawcę i zaakceptowanym przez Inspektora
Nadzoru.
4.3.2. OBUDOWA ŚCIAN I ROZBIÓRKA OBUDOWY
Wykonawca przedstawi do akceptacji Inspektorowi Nadzoru szczegółowy opis proponowanych
metod zabezpieczenia wykopów na czas budowy , zapewniając bezpieczeństwo pracy i ochronę
wykonywanych robót. Wykopy w gruntach suchych do głębokości 1,50 m nie wymagają
szalowania ścian pionowych.
4.3.3. PODŁOśE
Rury z PVC naleŜy układać na podsypce piaskowej grubości minimum 10 cm.
Niedopuszczalne jest wyrównywanie podłoŜa ziemią z urobku lub podkładanie pod rury kawałków
drewna, kamieni lub gruzu.
PodłoŜe powinno być tak wyprofilowane , aby rura spoczywała na nim jedną czwartą swojej
powierzchni. Wzmocnienie podłoŜa na odcinkach pod złączami rur powinno być wykonane po
próbie szczelności odcinka kanału.
Dopuszczalne odchylenie rzędnych podłoŜa od rzędnych przewidzianych w Dokumentacji
Projektowej nie powinno przekraczać w Ŝadnym punkcie +- 1 cm.
25
PodłoŜe składowiska powinno być równe, utwardzone z odpowiednim odwodnieniem,
zabezpieczające kruszywo przed zanieczyszczeniem w czasie jego składowania i poboru.
3.0. TRANSPORT
3.1. RURY PVC
Rury w wiązkach muszą być transportowane na samochodach o odpowiedniej długości.
Wyładunek rur w wiązkach wymaga uŜycia podnośnika widłowego z płaskimi widełkami lub
dźwignią z belką umoŜliwiającą zaciskanie się zawiesin na wiązce, nie wolno stosować zawiesin z
lin metalowych lub łańcuchów. Gdy rury załadowane teleskopowo (rury o mniejszej średnicy
wewnątrz rur o większej średnicy) przed rozładowaniem wiązki naleŜy wyjąć rury „wewnętrzne”.
Z uwagi na specyficzne właściwości rur PVC naleŜy przy transporcie zachować następujące
dodatkowe wymagania:
Przewóz rur moŜe być wykonywany wyłącznie samochodami skrzyniowymi,
Przewóz powinno się wykonywać przy temperaturze powietrza -5°C do + 30°C, przy czym
powinna być zachowana szczególna ostroŜność przy temperaturach ujemnych, z uwagi na
zwiększoną kruchość tworzywa,
Na platformie samochodu rury powinny leŜeć kielichami naprzemianlegle, na podkładach
drewnianych o szerokości co najmniej 10 cm i grubości co najmniej 2,5 cm, ułoŜonych
prostopadle do osi rur,
Wysokość ładunku na samochodzie nie powinna przekraczać 1 m,
Rury powinny być zabezpieczone przed zarysowaniem przez podłoŜenie tektury falistej i
desek pod łańcuchy spinające boczne ściany skrzyń samochodu,
Przy załadunku rur nie moŜna rzucać ani przetaczać po pochylni,
Przy długościach większych niŜ długość pojazdu, wielkość zwisu rur nie moŜe przekraczać
1 m.
Kształtki naleŜy przewozić w odpowiednich pojemnikach z zachowaniem ostroŜności jak
dla rur z PVC.
3.2. TRZONY I KINETY
Transport rur karbowanych i kinet powinien odbywać się podobnie jak rur z PCV. Z uwagi na
lekkość elementów, naleŜy je na czas transportu odpowiednio zabezpieczyć przed
przemieszczaniem się.
3.3. WŁAZY KANAŁOWE
Włazy kanałowe mogą być transportowane róŜnymi środkami komunikacyjnymi.
Włazy naleŜy podczas transportu zabezpieczyć przed przemieszczeniem i uszkodzeniem. Włazy
typu cięŜkiego mogą być przewoŜone luzem natomiast typu lekkiego naleŜy układać na paletach po
10 sztuk i łączyć taśmą stalową.
4.0. WYKONANIE ROBÓT
4.1. Wymagania ogólne
Wykonawca przedstawi InŜynierowi do akceptacji projekt organizacji i harmonogram robót
uwzględniający wszystkie warunki w jakich będzie wykonywana kanalizacja sanitarna.
4.2. ROBOTY PRZYGOTOWAWCZE
Projektowana oś kanału powinna być oznaczona w terenie przez geodetę z uprawnieniami. Oś
przewodu wyznaczyć w sposób trwały i widoczny, z załoŜeniem ciągów reperów roboczych.
Punkty na osi trasy naleŜy oznaczyć za pomocą drewnianych palików, tzw. kołków osiowych z
gwoździami. Ciąg reperów roboczych naleŜy nawiązać do reperów sieci państwowej.
24
2.2.1. KOMORA ROBOCZA
Komora robocza studzienki powinna być wykonana z materiałów trwałych:
Komorę roboczą stanowi trzon z rury karbowanej Φ 400 mm - WAVIN
2.2.2. KOMIN ZŁAZOWY – brak
2.2.3. DNO STUDZIENKI
Dno studzienki prefabrykowane – kineta połączeniowa z PP
2.2.4. WŁAZ KANAŁOWY
Na projektowanych studzienkach naleŜy stosować włazy Ŝeliwne – klasy B 125, a w drogach D400
(WAVIN) wg PN-H74051-2:1994
2.2.5. STOPNIE ZŁĄZOWE – brak, studzienki niewłazowe.
2.2.6. ŁĄCZENIE PREFABRYKATÓW
Elementy prefabrykowane firmy WAVIN naleŜy łączyć na uszczelki gumowe producenta.
2.3. SKŁADOWANIE
2.3.1. RURY PVC
Magazynowane rury powinny być zabezpieczone przed szkodliwymi działaniami promieni
słonecznych, temperatura nie wyŜsza niŜ 40°C i opadami atmosferycznymi. DłuŜsze składowanie
rur powinno odbywać się w pomieszczeniach zamkniętych lub zadaszonych. Rur z PVC nie wolno
nakrywać uniemoŜliwiając przewietrzanie. Rury o róŜnych średnicach i grubościach winny być
składowane oddzielnie, a gdy nie jest to moŜliwe, rury o grubszej ściance powinny znajdować się
na spodzie.
Rury powinny być składowane na równym podłoŜu na podkładach i przekładkach drewnianych, a
wysokość stosu nie powinna przekraczać 1,5 m. Sposób składowania nie moŜe powodować nacisku
na kielichy rur powodując ich deformację.
Zabezpieczenie przed rozsunięciem się dolnej warstwy rur moŜna dokonać za pomocą kołków i
klinów drewnianych. W przypadku uszkodzenia rur w czasie transportu i magazynowania naleŜy
części uszkodzone odciąć, a końce bose rur sfazować.
Kształtki, złączki i inne materiały (uszczelki, środki do czyszczenia, itp.) powinny być składowane
w sposób uporządkowany, z zachowaniem wyŜej omówionych środków ostroŜności.
2.3.2. ELEMENTY STUDZIENEK
Składowanie elementów studzienek – jak rury.
Przy składowaniu wyrobów w pozycji wbudowania wysokość składowania nie moŜe przekroczyć
1,8 m. Składowanie powinno umoŜliwiać dostęp do poszczególnych stosów lub pojedynczych
elementów.
2.3.3. WŁAZY
Składowanie włazów moŜe odbywać się na odkrytych składowiskach z dala od substancji
działających korodująco.
Włazy powinny być posegregowane wg klas (typów).
2.3.4. KRUSZYWO
Składowisko kruszywa powinno być zlokalizowane jak najbliŜej wykonywanego odcinka
kanalizacji.
23
2.9. ZAKRES STOSOWANIA (ST)
2.10. ZAKRES ROBÓT OBJĘTYCH (ST)
celu budowę zewnętrznej kanalizacji sanitarnej zgodnie z p. 1.1.
2.10.1. Budowa przykanalików z rur PVC 160 mm – 16,0 m,
2.11. OKREŚLENIA PODSTAWOWE
Określenia podane w niniejszej specyfikacji technicznej są zgodne z obowiązującymi Polskimi
Normami i Specyfikacją Techniczną „Wymagania ogólne”.
Pojęcia ogólne
Zewnętrzna kanalizacja sanitarna – sieć kanalizacyjna zewnętrzna przeznaczona do
odprowadzania ścieków sanitarnych.
Kanały
Kanał sanitarny – liniowa budowla przeznaczona do grawitacyjnego odprowadzania
ścieków sanitarnych.
Przykanalik- odcinek kanału od budynku do studzienki kanalizacyjnej.
Urządzenia uzbrojenie sieci.
Studzienka kanalizacyjna – studzienka rewizyjna na kanale nieprzełazowym do kontroli i
prawidłowej eksploatacji kanałów.
Studzienka przelotowa – studzienka kanalizacyjna zlokalizowana na załamaniach osi kanału
na planie, na załamaniach spadku kanały oraz na odcinkach prostych.
Studzienka połączeniowa – studzienka kanalizacyjna przeznaczona do łączenia co najmniej
dwóch kanałów dopływowych w jeden kanał odpływowy.
Elementy studzienek
Komora robocza – zasadnicza część studzienki przeznaczona do czynności
eksploatacyjnych.
Płyta przykrycia studzienki – płyta przykrywająca komorę roboczą.
Włąz kanałowy – element Ŝeliwny przeznaczony do przykrycia studzienek rewizyjnych
umoŜliwiający dostęp do urządzeń kanalizacyjnych.
2.0. MATERIAŁY
Mogą być stosowane wyroby producentów krajowych i zagranicznych posiadające aprobaty
techniczne wydane przez odpowiednie Instytuty Badawcze. Wykonawca uzyska przed
zastosowaniem wyrobu akceptację InŜyniera.
2.1. RURY KANAŁOWE
Do budowy kanalizacji sanitarnej stosuje się następujące materiały:
Rury kielichowe klasy S do sieci kanalizacyjnej z nieplastyfikowanego polichlorku winylu
PVC wg PN- 86/C – 89205 i ISO 4435:1991, o średnicy 160 mm, łączone na uszczelki
gumowe, które dostarcza producent rur;
Piasek na podsypkę i obsypkę rur, studzienek wg PN – 87/B – 01100,
2.2. STUDZIENKI KANALIZACYJNE
Studzienki kanalizacyjne złoŜone są z następujących części:
Komory roboczej,
Komina włazowego,
Dna studzienki.
22
Grubość warstwy obsypki powinna wynosić przynajmniej 0,30 m (po zagęszczeniu) powyŜej
wierzchu rury.
Materiał słuŜący do wypełnienia musi spełniać te same warunki co materiał do wykonania podłoŜa.
Stopień zagęszczenia gruntu powinien być podany w projekcie. Zagęszczenie powinno być
wykonane za pomocą sprzętu mechanicznego (zagęszczarki wibracyjnej).
2.6. ZASYPKA WYKOPU
Zasypka powinna być wykonana z materiałów i w taki sposób by spełniała wymagania struktury
nad rurociągiem ( odpowiednio dla drogi, chodnika czy terenów zielonych). Pozostała część
wypełnienia moŜe być wykonana za pomocą gruntu rodzimego, jeśli maksymalna wielkość
cząsteczek nie przekracza 300 mm.
Zagęszczanie materiału zasypki w terenach zielonych nie jest wymagane.
2.7. POŁĄCZENIA DOMOWE
Podłączenie budynku do przewodu rozdzielczego naleŜy wykonać zgodnie z dokumentacją. W
projekcie przyjęto włączenie do przewodu miejskiego za pomocą opaski do nawiercania. W pobliŜu
wcinki naleŜy zamontować zasuwę φ 65 z miękkim doszczelnieniem wraz z obudową do zasuw i
skrzynką Ŝeliwną uliczną.
Zestaw wodomierzowy naleŜy zamontować w studzience zewnętrznej, z kręgów betonowych
φ 1200 mm, którą naleŜy zlokalizować w odległości około 2 m od granicy nieruchomości . W
studzience naleŜy wykonać szczelne dno betonowe, zamontować Ŝeliwne stopnie włazowe oraz od
góry studnię przykryć Ŝelbetową płytą nad studzienną z włazem Ŝeliwnym φ 600 typu lekkiego.
Kręgi betonowe po stronie zewnętrznej zabezpieczyć przeciwwilgociowo bityzolem.
Zestaw wodomierzowy wesprzeć na konsoli, za wodomierzem (od strony instalacji wewnętrznej)
naleŜy zamontować zawór zwrotny antyskaŜeniowy.
Przejścia rury PE przez ścianki studzienki wykonać w rurach ochronnych, końce uszczelnić pianką
poliuretanową.
Inwentaryzacja geodezyjna przewodów i obiektów na planach sytuacyjnych wykonana
przez uprawnioną jednostkę geodezyjną.
Przy odbiorze końcowym naleŜy sprawdzić:
Zgodność wykonania z Dokumentacją Projektową oraz ewentualnymi zapisami w
Dzienniku Budowy dotyczącymi zmian i odstępstw od Dokumentacji Projektowej,
Protokóły z odbiorów częściowych i realizację postanowień dotyczącą usunięcia usterek,
Protokóły badań szczelności całego przewodu
V. ZEWNĘTRZNA KANALIZACJA SANITARNA I DESZCZOWA
1.WSTĘP
2.8. PRZEDMIOT ST
odbioru robót dotyczących budowy zewnętrznej kanalizacji sanitarnej ścieki sanitarne z budynku
oraz kanalizacji deszczow2ej odprowadzającej wody opadowe z dachu..
21
2.2. UKŁADANIE RUROCIĄGÓW
Rury muszą być układane tak, Ŝeby podparcie ich było jednolite na całej długości. Musi być
zachowana linia i spadek określony w projekcie.
Poziom podłoŜa powinien być tak wykonany aby rurociągi mogły być układane bezpośrednio na
nim. W innych przypadkach naleŜy rurociągi ułoŜyć na podsypce piaskowej. Wysokość podsypki
powinna normalnie wynosić 0,10 m. Materiał do podsypki powinien spełniać następujące
wymagania:
- nie powinny występować cząstki o wymiarach powyŜej 20 mm,
- materiał nie moŜe być zmroŜony,
- nie moŜe zawierać ostrych kamieni lub innego łamanego materiału.
JeŜeli grunty lokalne spełniają powyŜsze wymagania, nie musi być wykonywany wykop do
poziomu podsypki.
JeŜeli w dnie wykopu występują kamienie o wielkości powyŜej 60 mm lub podłoŜe jest skalne,
wysokość podsypki powinna wzrosnąć o 0,05 m.
2.3. ŁĄCZENIE RUR
Rury z PE mogą być łączone z wykorzystaniem róŜnych technik, z których podstawowe to:
- zgrzewanie czołowe, stosowane głównie dla średnic powyŜej 63 mm,
- zgrzewanie elektrooporowe, stosowane dla średnic rur poniŜej 110 mm,
- połączenia zaciskowe – dla rur wodnych np. POLYRAC,
- połączenia kołnierzowe.
Wszystkie powyŜsze połączenia naleŜy wykonywać stosując się do instrukcji i zaleceń
producentów. Do zgrzewania czołowego i elektrooporowego wymagane są specjalne uprawnienia.
Zalecana temperatura zewnętrzna układania i łączenia rur PE jest powyŜej + 5°C. Układanie i
łączenie rur PE jest moŜliwe w temperaturach niŜszych od 0°C, lecz nie zalecane. W przypadkach
koniecznych zgrzewania rur PE w niskich temperaturach naleŜy okryć stanowisko do zgrzewania
namiotem.
2.4. PRÓBA SZCZELNOŚCI
Próby szczelności naleŜy przeprowadzać w oparciu o PN-B-10725 : 1997.
Przy próbach szczelności rur ciśnieniowych naleŜy zachować następujące zasady:
- wszystkie połączenia muszą być odkryte podczas próby,
- proste odcinki między złączami powinny być przysypane i zagęszczone, a próba moŜe się
odbyć najwcześniej w 48 godzin po zasypaniu,
- rurociąg powinien być poddany podwyŜszonemu ciśnieniu tylko przez czas wymagany
odpowiednimi normami, nie dłuŜej niŜ 24 godziny,
- po zakończeniu próby ciśnienie naleŜy zmniejszać powoli w sposób kontrolowany,
- miejsca odpowietrzenia muszą znajdować się w najwyŜszych punktach sieci,
- napełnianie rurociągu wodą musi odbywać się bardzo powoli w najniŜszym punkcie,
- po całkowitym napełnieniu i odpowietrzeniu rurociągu naleŜy pozostawić go na kilka
godzin dla ustabilizowania,
2.4.1. PRÓBA ZASADNICZA
Podnieść ciśnienie do wartości 1,5 x powyŜej ciśnienia roboczego ale nie mniej niŜ 1,0 Mpa.
Ciśnienie to w okresie 30 minut naleŜy dwukrotnie podnieść do pierwotnej wartości co 10 minut.
Po dalszych 30 minutach spadek ciśnienia nie powinien przekroczyć 0,02 Mpa.
W przypadku wystąpienia w trakcie próby przecieków, naleŜy je usunąć i ponownie wykonać próbę
od początku.
2.5. OBSYPKA
Obsypka rurociągu jest po to, Ŝeby zagwarantować rurze dostateczne podparcie ze wszystkich stron.
Obsypka musi być wykona natychmiast po inspekcji i zatwierdzeniu zakończonego posadowienia.
20
celu doprowadzenie wody zimnej do projektowanego budynku z miejskiej sieci wodociągowej,
zgodnie z p. 1.1.
1.4.1. Budowa przyłącza z rur PE o średnicy 75 mm – długość 28 m,
1.4.2. Budowa studni wodomierzowej,
1.4.3. wykonanie wcinki do miejskiej sieci wodociągowej.
1.5. MATERIAŁ
Rury wodociągowe ciśnieniowe z PE 80 SDR 11 (kolor – jasnoniebieski, ciśnienie PN 1,25 Mpa).
1.6. TRANSPORT I SKLADOWANIE RUR
1.6.1. SKLADOWANIE
Rury polietylenowe do średnicy 90 mm są produkowane w zwojach. Zwoje te naleŜy składować w
pozycji poziomej do wysokości 1,5 m. Powierzchnia składowania musi być płaska , wolna od
kamieni i ostrych przedmiotów.
Wiązki moŜna składować po trzy, jedna na drugiej, lecz nie wyŜej niŜ na 2 m wysokości w taki
sposób, aby ramka wiązki wyŜszej spoczywała na ramce wiązki niŜszej.
Rury o róŜnych średnicach i grubościach winny być składowane oddzielnie, a gdy nie jest to
moŜliwe, najsztywniejsze winny znajdować się na spodzie. W stercie nie powinno znajdować się
więcej niŜ 7 warstw, lecz nie wyŜej niŜ 1,0 m.
Rur z PE nie wolno nakrywać w sposób uniemoŜliwiający swobodne przewietrzanie. Rury
posiadają na obu końcach zaślepki, które winny być zdjęte dopiero bezpośrednio przed łączeniem
rur.
1.6.2. TRANSPORT
Rury w wiązkach muszą być transportowane na samochodach o odpowiedniej długości. Wyładunek
rur w wiązkach wymaga uŜycia podnośnika widłowego z płaskimi widłami lub dźwigu z belką
uniemoŜliwiającą zaciskanie się zawiesi na wiązce.
Nie wolno stosować zawiesi z lin metalowych lub łańcuchów. Nie wolno rur zrzucać lub wlec.
Przy transportowaniu rur luzem winny one spoczywać na całej długości na podłodze pojazdu.
Pojazd powinien mieć wsporniki boczne w rozstawie max. 2 m. Rury sztywniejsze winny
znajdować się na spodzie. JeŜeli długość rur jest większa niŜ długość pojazdu, wielkość nawisu nie
moŜe przekroczyć 1 m.
2.
ROBOTY MONTAśOWE
2.1. WYKOPY POD RUROCIĄGI
Przekrój poprzeczny wykopu pod rurociąg i wszelkie wzmocnienia muszą być określone w
projekcie i zaleŜą od:
- metod pracy łącznie z rozparciem ścian,
- wymiarów i typu rur,
- głębokości posadowienia rurociągu,
- warunków gruntowych,
- występowania i poziomu wód gruntowych,
- rodzaju nawierzchni.
Głębokość wykopu pod rurociąg jest określana na podstawie projektów. Wykop pod rurociągi
powinien być tak wąski, jak to tylko moŜliwe. NaleŜy jednak upewnić się czy jest dostatecznie duŜo
miejsca by wykonać prace montaŜowe i zagęszczenie wypełnienia ponad i dookoła rury.
19
4. Kanały przechodzące przez dach naleŜy zaopatrzyć w typową podstawę dachową
zabezpieczającą przed przeciekami niezaleŜnie od tego czy są one zakończone
wywietrzakami czy daszkami.
3.0. MONTAś WENTYLATORA
1. Wentylator kanałowy naleŜy zamontować w miejscu wskazanym w dokumentacji. Podstawę
przymocować do ściany – zgodnie z instrukcją DT..
2. Zespoły mające silniki elektryczne naleŜy uziemić.
4.0. BADANIA
1. Przed przystąpieniem do badań urządzeń wentylacyjnych naleŜy dokonać przeglądu
zamontowanych urządzeń i stwierdzić ich zgodność z projektem.
2. Przed uruchomieniem urządzeń wentylacyjnych naleŜy sprawdzić działanie i ustawienie
przepustnic kratek wywiewnych.
3. Próbny ruch urządzeń powinien trwać 72 godziny. W czasie próbnego ruchu urządzeń
naleŜy kontrolować:
- prawidłowość pracy silnika elektrycznego,
- temperaturę łoŜysk wentylatora (dopuszczalna 50°C),
4. Po zakończeniu próbnego ruchu urządzeń wentylacyjnych naleŜy wykonać sprawozdanie z
pomiarów i regulacji z naniesieniem rzeczywistych wydajności na schemat instalacji.
Wyniki badań i pomiarów powinny być podpisane przez wykonawcę i inspektora nadzoru.
Pozytywna ocena prób i uruchomienia stanowi podstawę do podjęcia pracy przez komisję
odbioru technicznego urządzeń.
5.0. ODBIÓR ROBÓT
1. Odbiorowi międzyoperacyjnemu podlegają następujące elementy robót:
- odcinki kanałów, dla których wymagana jest próba szczelności,
- otwory w ścianach i w dachu,
- miejsce posadowienia wentylatora,
- kanał murowany.
6.0. ODBIÓR KOŃCOWY
Odbiór techniczny urządzenia wentylacyjnego następuje po zakończeniu montaŜu i
przeprowadzeniu prób. Ma za zadanie stwierdzenie, czy urządzenie jest wykonane zgodnie z
projektem, nadaje się do eksploatacji i osiąga zadane parametry.
VI. PRZYŁĄCZE WODOCIĄGOWE
1.WSTĘP
1.2. PRZEDMIOT ST
odbioru robót dotyczących budowy przyłącza wody zimnej do projektowanego budynku.
1.3. ZAKRES STOSOWANIA (ST)
1.4. ZAKRES ROBÓT OBJĘTYCH (ST)
18
1.3.3. wentylator wyciągowy kanałowy,
1.4. MATERIAŁY I ELEMENTY
1.
Powierzchnie poszczególnych elementów i urządzeń wentylacyjnych powinny być gładkie
bez załamań i wgnieceń. Materiał powinien być jednorodny bez wŜerów i wad
walcowniczych.
Połączenia rozłączne poszczególnych elementów powinny być szczelne a powierzchnie
styków do siebie dopasowane.
2. Kanały wentylacyjne naleŜy wykonać z blachy stalowej ocynkowanej. Ścianki kanałów
prostokątnych pod wpływem róŜnicy ciśnień w przewodzie i otoczeniu nie mogą uginać się
więcej niŜ o 2% długości boku. W celu zwiększenia sztywności ścianek naleŜy stosować
kopertowanie lub przyspawanie punktowe profili usztywniających.
3. Połączenia blach na ściankach kanałów do grubości 1,5 mm naleŜy wykonać na zamek
blacharski.
4. Wywiewniki powinny mieć szczególnie estetyczny wygląd. Elementy ruchome
wywiewników powinny być osadzone bez luzów, ale z moŜliwością przestawienia, a
połoŜenie ustalone powinno być utrzymywane w sposób trwały. W celu regulacji wielkości
strumienia powietrza wywiewniki naleŜy wyposaŜyć w odpowiednie elementy regulacyjne
(przepustnice).
5. Wentylator powinien odpowiadać następującym warunkom:
- powinien być dostarczony w stanie złoŜonym,
- charakterystyka wentylatora powinna być zgodna z charakterystyką określoną w
dokumentacji projektowej, dopuszczalne tolerancje w zakresie wydajności i spiętrzenia nie
mogą przekraczać ± 10%, zapotrzebowanie na moc wentylatora w załoŜonym punkcie pracy
nie moŜe przekraczać nominalnej mocy silnika elektrycznego.
1.5. SKŁADOWANIE
Materiały podstawowe, jak przewody i ich osprzęt oraz uzbrojenie otworów, nie wymagają
opakowań i mogą być składowane pod zadaszonymi pomieszczeniami z wyjątkiem kratek
wentylacyjnych.
1.5. ROBOTY BUDOWLANE
Otwory w przegrodach budowlanych przeznaczone do osadzenia w nich lub przeprowadzania
urządzeń wentylacyjnych (nawietrzaki, wywietrzaki, czerpnie, kanały) powinny być o 50 mm
większe niŜ odpowiednie wymiary urządzenia.
Wewnętrzne powierzchnie otworów powinny być gładkie i otynkowane. Otwory w ścianach
konstrukcyjnych, a przy wymiarach większych równieŜ w ścianach działowych, powinny być tak
wykonane, aby obciąŜenia ścian nie były przenoszone na przewody i elementy urządzenia.
2.0. MONTAś URZĄDZEŃ PROWADZĄCYCH POWIETRZE
1. Kanały wentylacyjne powinny być szczelne. Połączenia bezkołnierzowe przewodów naleŜy
uszczelniać na całym obwodzie uszczelką gumową lub pastą uszczelniającą.
2. Kanały wentylacyjne naleŜy mocować na podwieszeniach do stropu pomieszczenia.
Rozstawienie zawiesi powinno być takie aby ugięcie kanału miedzy sąsiednimi punktami
zamocowania nie przekraczało 2 cm. Konstrukcja podpory lub podwieszenia powinna
wytrzymywać obciąŜenie równe co najmniej trzy krotnemu cięŜarowi przypadającego na nią
odcinka kanału z ewentualnym osprzętem i izolacją.
3. Kanały przechodzące przez ściany lub stropy powinny być obłoŜone podkładkami
amortyzacyjnymi z wełny mineralnej lub innego materiału o podobnych właściwościach na
grubości ściany lub stropu.
17
wykonywania robót
Dziennik budowy,
d. Przy odbiorze końcowym urządzeń instalacji i regulacji naleŜy przedłoŜyć protokóły
odbiorów częściowych i prób szczelności, a takŜe sprawdzić zgodność stanu istniejącego z
Dokumentacją Projektową (po uwzględnieniu udokumentowanych odstępstw), z warunkami
technicznymi wykonania oraz wymaganiami odpowiednich norm przedmiotowych.
e. Przy odbiorze urządzenia instalacji kanalizacyjnej naleŜy przedłoŜyć protokóły odbiorów
częściowych i prób szczelności.
f. W szczególności naleŜy skontrolować:
- uŜycie właściwych materiałów i elementów urządzenia,
- prawidłowość wykonania połączeń,
- jakość zastosowanych materiałów uszczelniających,
- wielkość spadków przewodów,
- odległość przewodów względem siebie i od przegród budowlanych,
- prawidłowość wykonania odpowietrzeń,
- prawidłowość wykonania podpór przewodów oraz odległości między podporami,
- prawidłowość przeprowadzenia wstępnej regulacji,
- prawidłowość zainstalowania grzejników,
- jakość wykonania izolacji antykorozyjnej i cieplnej,
- zgodność wykonania instalacji z dokumentacją techniczną.
a. Dokumenty jak przy odbiorze częściowym,
b. Protokoły wszystkich odbiorów technicznych częściowych,
c. Protokół przeprowadzonego badania szczelności całej instalacji,
d. Świadectwa jakości wydane przez dostawców materiałów,
III. WENTYLACJA MECHANICZNA - WYCIĄGOWA
1.WSTĘP
1.1. PRZEDMIOT ST
odbioru robót dotyczących wentylacji mechanicznej w budynku zbiorowego zakwaterowania.
celu wykonanie wyciągowej wentylacji mechanicznej zgodnie z p. 1.1.
Niniejsza specyfikacja techniczna związana jest z wykonaniem n/w robót:
1.3.1. kanały i kształtki z blachy stalowej ocynkowanej o przekroju prostokątnym,
1.3.2. wywiewniki KW z przepustnicami PRKA („KLINOR”),
16
4. Przed przystąpieniem do badania szczelności naleŜy instalację (lub jej część) podlegającą
próbie kilkakrotnie skutecznie przepłukać wodą.
5. Na 24 godz. (gdy temperatura zewnętrzna jest wyŜsza od +5°C) przed rozpoczęciem
badania szczelności instalacji powinna być napełniona wodą zimną i dokładnie
odpowietrzona. W tym okresie naleŜy dokonać starannego przeglądu wszystkich elementów
oraz skontrolować szczelność połączeń przewodów, dławic zaworów i in. Przy ciśnieniu
statycznym słupa wody w instalacji.
6. Po stwierdzeniu gotowości zładu do badania szczelności, naleŜy podnieść ciśnienie w
instalacji za pomocą pompy ręcznej tłokowej, podłączonej w najniŜszym punkcie. Pompa
musi być wyposaŜona w zbiornik wody, zawory odcinające, zawór zwrotny i spustowy oraz
cechowany manometr tarczowy (średnica tarczy min. 150 mm) o zakresie o 50 % większym
od ciśnienia próbnego i działce elementarnej:
- 0,01 Mpa przy zakresie do 1,0 Mpa,
- 0,02 Mpa przy zakresie wyŜszym.
Wartość ciśnienia próbnego naleŜy przyjąć: pr + 0,2, lecz co najmniej 0,4 Mpa.
7. Wyniki badania szczelności naleŜy uznać za pozytywne, jeŜeli w ciągu 20 min.:
- manometr nie wykaŜe spadku ciśnienia (w przypadku instalacji wykonywanej w
technologii spawanej),
- nie stwierdzono przecieków ani roszenia, szczególnie na połączeniach, szwach i dławicach.
8. Po pierwszym napełnieniu instalacji wodą nie naleŜy jej opróŜniać, z wyjątkiem
przypadków, gdy zachodzi konieczność dokonania naprawy.
9. Instalację napełnioną wodą i unieruchomioną w okresie ujemnej temperatury zewnętrznej
naleŜy zabezpieczyć przed skutkami zamarznięcia wody.
6.2. Badanie szczelności na gorąco
1. Badania szczelności i działania instalacji na gorąco naleŜy przeprowadzić po uzyskaniu
pozytywnego wyniku próby szczelności na zimno i usunięciu ewentualnych usterek oraz po
uzyskaniu pozytywnych wyników badań zabezpieczenia instalacji.
2. Próbę szczelności zładu na gorąco naleŜy przeprowadzić po uruchomieniu źródła ciepła, w
miarę moŜliwości przy najwyŜszych parametrach roboczych czynnika grzejnego, lecz nie
przekraczających parametrów obliczeniowych.
3. Przed przystąpienie do próby szczelności na gorąco budynek powinien być ogrzewany w
ciągu co najmniej 72 godzin.
4. Podczas próby szczelności na gorąco naleŜy dokonać oględzin wszystkich połączeń,
uszczelnień itd. Wszystkie zauwaŜone nieszczelności i inne usterki naleŜy usunąć.
Wynik próby uwaŜa się za pozytywny, jeŜeli cała instalacja nie wykazuje przecieków ani
roszenia, a po ochłodzeniu stwierdzono brak uszkodzeń i trwałych odkształceń.
Instalację taką moŜna uznać za spełniająca wymagania szczelności eksploatacyjnej, jeŜeli w
czasie 3-dobowej obserwacji niezbędne uzupełnienie wody w zładzie nie przekroczy 0,1 %
pojemności zładu.
7.0. ODBIORY ROBÓT
a) Odbiorowi częściowemu naleŜy poddać te elementy urządzeń instalacji, które zanikają w
wyniku postępu robót, jak np. wykonanie bruzd, przebić, oraz inne, których sprawdzenie jest
niemoŜliwe lub utrudnione w fazie odbioru końcowego.
b) KaŜdorazowo po przeprowadzeniu odbioru częściowego powinien być sporządzony protokół
i dokonany zapis w dzienniku budowy.
15
1.
Po przeprowadzeniu regulacji montaŜowej, podczas dokonywania odbioru poprawności
działania, naleŜy dokonać pomiarów w następujący sposób:
a. pomiar temperatury zewnętrznej za pomocą termometru zapewniającego dokładność
pomiaru +- 0,5°C, termometr ten naleŜy umieszczać w miejscu zacienionym na
wysokości1,5 m nad ziemią i w odległości nie mniejszej niŜ 2 m od budynku,
b. pomiar parametrów czynnika grzejnego za pomocą:
- termometrów zapewniających dokładność pomiaru +- 0,5°C – w przypadku instalacji
ogrzewania wodnego,
c. pomiar temperatury powietrza w ogrzewanych pomieszczeniach za pomocą
termometrów zapewniających dokładność pomiaru +- 0,5°C, termometry te
zabezpieczone przed wpływem promieniowania naleŜy umieszczać na wysokości 0,5 m
nad podłogą w środku pomieszczenia, a przy większych pomieszczeniach w kilku
miejscach w taki sposób, aby odległość punktu pomiaru od ściany zewnętrznej nie
przekraczała 2,5 m, a odległość między punktami pomiarowymi – 10 m,
d. pomiar spadków temperatury wody w wybranych odbiornikach ciepła lub pionach w
ogrzewaniach wodnych, pośrednio za pomocą termometrów dotykowych
(termistorowych) o dokładności odczytu 0,5°C.
Pomiary te naleŜy przeprowadzać na prostym odcinku przewodu,, po uprzednim
oczyszczeniu z farby i rdzy powierzchni zewnętrznych rury w punkcie przyłoŜenia
czujnika przyrządu.
5. Ocena regulacji i kryteria oceny:
a) Oceny efektów regulacji montaŜowej instalacji wewnętrznej ogrzewania wodnego
naleŜy dokonać przy temperaturze zewnętrznej:
- w przypadku ogrzewania pompowego – moŜliwie najniŜszej, lecz nie niŜszej niŜ
obliczeniowa i nie wyŜszej niŜ + 6°C,
b) Ocena prawidłowości przeprowadzenia regulacji montaŜowej instalacji ogrzewania
wodnego polega na:
- skontrolowaniu pracy wszystkich grzejników w budynku, w sposób przybliŜony, przez
sprawdzenie co najmniej ręką „na dotyk”, a w przypadkach wątpliwych przez pomiar
temperatury powrotu,
- skontrolowaniu temperatury powietrza w pomieszczeniu.
6. W pomieszczeniach, w których temperatura powietrza nie spełnia wymagań, naleŜy:
- przeprowadzić korektę działania ogrzewania przez odpowiednie doregulowanie
przepływów wody przez piony i grzejniki,
- określić inne właściwe przyczyny przegrzewania lub niedogrzewania (np. błąd w doborze
wielkości grzejników lub obliczeniu zapotrzebowania na ciepło) i usunąć te przyczyny.
6.0. BADANIA SZCZELNOŚCI
6.1.Badanie szczelności na zimno
1. JeŜeli w budynku występuje kilka oddzielnych zładów ogrzewczych, pracujących na róŜne
parametry, badania szczelności naleŜy przeprowadzać dla kaŜdego zładu oddzielnie.
Podobnie moŜna postępować w przypadku rozległego zładu dzieląc go na części.
2. Badania szczelności na zimno nie naleŜy przeprowadzać przy temperaturze zewnętrznej
niŜszej od 0°C.
3. Badania szczelności naleŜy przeprowadzać przed zakryciem bruzd i kanałów, przed
pomalowaniem elementów instalacji oraz przed wykonaniem izolacji termicznej.
JeŜeli postęp robót budowlanych wymaga zakrycia bruzd i kanałów przed całkowitym
zakończeniem montaŜu, wówczas naleŜy przeprowadzać badania szczelności części
instalacji.
14
Wszelka armatura do instalacji ogrzewania powinna być przechowywana w specjalnych
pojemnikach w pomieszczeniu zamkniętym. Armatura powinna być posegregowana wg
typów i przeznaczenia.
3.3. GRZEJNIKI
Pojedyncze grzejniki pakowane są fabrycznie i zabezpieczone przed zarysowaniem folią.
NaleŜy je magazynować w pomieszczeniu zamkniętym.
4.1. MONTAś INSTALCJI C.O. – jak w p. 4,0.
4.1.2. MontaŜ grzejników
Grzejniki montowane przy ścianie naleŜy ustawiać poziomo w płaszczyźnie równoległej do
powierzchni ściany lub wnęki.,
Grzejniki stalowe płytowe naleŜy montować na dwóch wspornikach i przymocować do
ściany dwoma uchwytami, niezaleŜnie od wielkości grzejnika..
Wsporniki pod grzejniki muszą być osadzone w sposób trwały, prostopadle do powierzchni
ściany, tak aby grzejnik opierał się całkowicie na wszystkich wspornikach.
W przypadku ścian lekkich grubości nie przekraczającej 7 cm dopuszcza się stosowanie
wsporników przymocowanych śrubami przelotowymi z szerokimi, metalowymi
podkładkami.
Grzejniki naleŜy zabezpieczyć przed zanieczyszczeniem lub uszkodzeniem do czasu
zakończenia robót wykończeniowych.
Grzejniki płytowe typu UNIVERSAL - firmy „Brugman” posiadają 4 boczne przyłącza z
gwintem ½” oraz dwa dolne z gwintem zewnętrznym ¾”. MoŜliwe jest podłączenie takiego
grzejnika zarówno jako typowego grzejnika z podłączeniem bocznym lub jako grzejnika vk
– z podłączeniem od dołu (po montaŜu wybranej wkładki zaworowej).
4.1.3. MontaŜ armatury
Zawory odcinające na pionach lub gałązkach oraz zawory na odpowietrzeniach i
odpowietrzniki naleŜy umieszczać w miejscach widocznych oraz łatwo dostępnych dla
obsługi i kontroli.
Zaleca się stosowanie zaworów odcinających na gałązkach zasilających i powrotnych do
grzejników stalowych płytowych. W projekcie na zasilaniu występują zawory
termostatyczne, na powrotach zaś zawory odcinające ,np. firmy Danfoss – typu RLV-P
(grzejniki z podłączeniem bocznym).
5.0. REGULACJA INSTALACJI C.O.
1. Przed przystąpieniem do czynności regulacyjnych naleŜy sprawdzić, czy wykonane
przegrody zewnętrzne budynku spełniają wymagania ochrony cieplnej. NaleŜy
sprawdzić szczelność okien i drzwi oraz spowodować usunięcie zauwaŜonych usterek.
Istotne spostrzeŜenia powinny być udokumentowane wpisem do dziennika budowy, a
ich wpływ na warunki regulacji w protokóle odbioru.
2. Regulacja montaŜowa przepływów czynnika grzejnego w poszczególnych obiegach
instalacji ogrzewania wodnego, przy zastosowaniu nastawnych elementów
regulacyjnych w zaworach z podwójną regulacją lub kryz dławiących powinna być
przeprowadzona po zakończeniu montaŜu, płukaniu i próbie szczelności instalacji w
stanie zimnym.
Wszystkie zawory odcinające na gałęziach i pionach muszą być całkowicie otwarte; ponadto naleŜy
skontrolować prawidłowość odpowietrzenia zładu.
13
1.4. WYMAGANIA OGÓLNE
Do rozpoczęcia montaŜu instalacji centralnego ogrzewania moŜna przystąpić po
stwierdzeniu przez kierownika budowy, Ŝe:
Obiekt odpowiada warunkom zgodnym z przepisami bezpieczeństwa pracy do prowadzenia
robót instalacyjnych,
Elementy budowlano – konstrukcyjne, mające wpływ na montaŜ urządzeń instalacji
centralnego ogrzewania, odpowiadają załoŜeniom projektowym.
Odstępstwa od Dokumentacji Projektowej mogą dotyczyć jedynie dostosowania instalacji
ogrzewania do wprowadzonych zmian konstrukcyjno – budowlanych bądź zastąpienia
zaprojektowanych materiałów (w przypadku niemoŜności ich uzyskania) przez inne rodzaje
materiałów lub elementów o zbliŜonych charakterystykach i wymaganiach technicznych,
pod warunkiem Ŝe w wyniku wprowadzonych zmian nie nastąpi pogorszenie właściwości
uŜytkowania i trwałości. Odstępstwa te muszą być akceptowane przez Inspektora Nadzoru i
projektanta.
2.0. MATERIAŁY
Mogą być stosowane wyroby producentów krajowych i zagranicznych posiadające aprobaty
techniczne wydane przez odpowiednie Instytuty Badawcze. Wykonawca uzyska przed
zastosowaniem wyrobu akceptację Inspektora Nadzoru.
2.1. RURY
Do wykonania sieci rurociągów instalacji ogrzewania naleŜy stosować następujące rodzaje
rur:
Rury z miedzi wg EN-133/20,
Łączniki z miedzi do lutowania kapilarnego,
Łączniki gwintowane z mosiądzu lub brązu.
Wymagania dla łączników zgodnie z EN 1254 „ Łączniki z miedzi i stopów miedzi”.
2.2. GRZEJNIKI
Przyjęto grzejniki płytowe firmy „BRUGMAN” typ Universal o 600 mm, w łazienkach
grzejniki łazienkowe produkcji „TERMA” typ POP+.
2.3. ARMATURA
W instalacjach wewnętrznych ogrzewania wodnego o temperaturze do 115°C i ciśnieniu do
0,6 Mpa naleŜy stosować armaturę gwintowaną mosięŜną lub Ŝeliwną,
3.0. SKŁADOWANIE
3.1. RURY miedziane
Magazynowane rury powinny być zabezpieczone przed szkodliwymi działaniami opadów
atmosferycznych. DłuŜsze składowanie rur powinno odbywać się w pomieszczeniach
zamkniętych lub zadaszonych. Rury o róŜnych średnicach i grubościach winny być
składowane oddzielnie, a gdy nie jest to moŜliwe, rury o grubszej ściance powinny
znajdować się na spodzie.
Rury powinny być składowane na równym podłoŜu na podkładach i przekładkach
drewnianych.
Zabezpieczenie przed rozsunięciem się dolnej warstwy rur moŜna dokonać za pomocą
kołków i klinów drewnianych.
3.2. ARMATURA
12
Dziennik budowy,
a. Przy odbiorze końcowym urządzeń instalacji i regulacji urządzenia ciepłej wody naleŜy
przedłoŜyć protokóły odbiorów częściowych i prób szczelności, a takŜe sprawdzić zgodność
stanu istniejącego z Dokumentacją Projektową (po uwzględnieniu udokumentowanych
odstępstw), z warunkami technicznymi wykonania oraz wymaganiami odpowiednich norm
przedmiotowych.
b. Przy odbiorze urządzenia instalacji kanalizacyjnej naleŜy przedłoŜyć protokóły odbiorów
częściowych i prób szczelności.
c. W szczególności naleŜy skontrolować:
- uŜycie właściwych materiałów i elementów urządzenia,
- prawidłowość wykonania połączeń,
- jakość zastosowanych materiałów uszczelniających,
- wielkość spadków przewodów,
- odległość przewodów względem siebie i od przegród budowlanych,
- prawidłowość wykonania odpowietrzeń,
- prawidłowość wykonania podpór przewodów oraz odległości między podporami,
- prawidłowość przeprowadzenia wstępnej regulacji,
- prawidłowość zainstalowania przyborów sanitarnych,
- jakość wykonania izolacji antykorozyjnej i cieplnej,
- zgodność wykonania instalacji z dokumentacją techniczną.
II. INSTALACJE CENTRALNEGO OGRZEWANIA
1.WSTĘP
1.1. PRZEDMIOT ST
Przedmiotem niniejszej Specyfikacji Technicznej (ST) są wymagania dotyczące wykonania
i odbioru robót dotyczących wymiany instalacji centralnego ogrzewania w budynku jak
wyŜej.
Specyfikacja Techniczna (ST) jest stosowana jako dokument przetargowy i kontraktowy
przy zlecaniu i realizacji robót wymienionych w punkcie 1.1.
Roboty których dotyczy Specyfikacja, obejmuje wszystkie czynności umoŜliwiające i
mające na celu wykonanie wewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania w budynku
zgodnie z p. 1.1.
1.3.1. instalacja centralnego ogrzewania z rur miedzianych o połączeniach lutowanych,
1.3.2. grzejniki płytowe firmy „Brugman” typ UNIVRSAL
11
a) W przypadku urządzeń wielostrefowych lub wielozładowych naleŜy badania
szczelności wykonać dla kaŜdej strefy i układu.
b) Badania szczelności urządzeń naleŜy wykonywać w temperaturze powietrza
wewnętrznego powyŜej 0°C.
c) Badania szczelności powinny być wykonane przed zakryciem bruzd i kanałów, przed
robotami malarskimi i wykonaniem izolacji cieplnej. W przypadkach koniecznych
moŜe być wykonana próba częściowa, jeŜeli badanie szczelności w czasie próby
końcowej byłaby niemoŜliwe lub utrudnione.
d) Badaną instalację po zakorkowaniu otworów naleŜy napełnić wodą wodociągową lub
z innego źródła, dokładnie odpowietrzając urządzenie. Po napełnieniu naleŜy
przeprowadzić kontrolę całego urządzenia, zwracając szczególną uwagę czy
połączenia przewodów i armatury są szczelne.
e) Po stwierdzeniu szczelności naleŜy urządzenie poddać próbie podwyŜszonego
ciśnienia za pomocą ręcznej pompki lub ruchomego agregatu pompowego,
przystosowanego do wykonywania prób ciśnieniowych.
Instalacja wodociągowa przy ciśnieniu próbnym równym 1,5 krotnej wartości ciśnienia
roboczego, lecz nie mniej niŜ 0,9 Mpa nie powinna wykazywać przecieków na przewodach,
armaturze przelotowo – regulacyjnej i połączeniach.
f) Instalację uwaŜa się za szczelną, jeŜeli manometr w ciągu 20 min nie wykazuje
spadku ciśnienia.
Badanie instalacji ciepłej wody wykonać dwukrotnie: raz napełniając instalację wodą zimną,
drugi raz wodą o temperaturze 55°C. Podczas drugiej próby naleŜy sprawdzić zachowanie
się wydłuŜek, punktów stałych i przesuwnych.
Próbę szczelności na gorąco przeprowadzamy na ciśnienie wodociągowe.
2. Badanie szczelności instalacji kanalizacyjnej powinno odpowiadać następującym
warunkom:
a) podejścia i przewody spustowe (piony) kanalizacji ścieków bytowo – gospodarczych
naleŜy sprawdzić na szczelność w czasie swobodnego przepływu przez nie wody,
b) kanalizacyjne przewody odpływowe (poziomy) odprowadzające ścieki bytowo –
gospodarcze sprawdza się na szczelność po napełnieniu wodą powyŜej kolana
łączącego pion z poziomem poprzez oględziny.
6.0. ODBIORY ROBÓT
6.1. ODBIORY MIĘDZYOPERACYJNE
Odbiorowi międzyoperacyjnemu podlegają:
- przebieg tras kanalizacyjnych,
- szczelność połączeń kanalizacyjnych,
- sposób prowadzenia przewodów poziomych i pionowych,
- elementy kompensacji,
- lokalizacja przyborów sanitarnych.
a. Odbiorowi częściowemu poddać te elementy urządzeń instalacji, które zanikają w wyniku
postępu robót, jak np. wykonanie bruzd, przebić, wykopów oraz inne, których sprawdzenie
jest niemoŜliwe lub utrudnione w fazie odbioru końcowego.
b. KaŜdorazowo po przeprowadzeniu odbioru częściowego powinien być sporządzony
protokół i dokonany zapis w dzienniku budowy.
wykonywania robót
10
c) przewody kanalizacyjne poziome naleŜy równieŜ wyposaŜyć w rewizje lub
czyszczaki, przy czym maksymalne odległości między czyszczakami powinny
wynosić:
- dla średnic 100 ÷ 150 mm 15 m,
- dla średnicy
200 mm
25 m.
Dopuszcza się wyprowadzenie rewizji do wierzchu twardej podłogi pod warunkiem
stosowania odpowiedniego szczelnego zamknięcia,
Przewody spustowe naleŜy wyprowadzić jako rury wentylacyjne ponad dach powyŜej okien
i drzwi prowadzących do pomieszczeń znajdujących się w odległości nie mniejszej niŜ 4 m
od tych przewodów.
Rury wentylacyjne powinny tworzyć w zasadzie pionowe przedłuŜenie przewodów
spustowych.
Górna część rury wentylacyjnej poniŜej dachu w odległości 0,5 m od jego powierzchni
powinna mieć powiększoną średnicę w stosunku do średnicy pionu spustowego:
- dla pionów średnicy 50 mm i 70 mm – do 100 mm,
- dla pionów średnicy 100 mm
- do 150 mm,
Dla przewodów średnicy większej niŜ 100 mm powiększanie średnicy rury wentylacyjnej
nie jest wymagane.
Rura wentylacyjna powinna być wyprowadzona ponad dach na wysokość 0,5 ÷ 1,0 m,
Niedozwolone jest wprowadzenie rur wentylujących kanalizacyjne przewody spustowe do
przewodów wentylacyjnych z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do
przewodów dymowych i spalinowych.
4.2.2. MontaŜ przyborów i urządzeń
Nie obudowane szafkami kuchennymi zmywaki i zlewozmywaki, a takŜe umywalki, pisuary
i zlewy naleŜy mocować do ściany w sposób zapewniający łatwy demontaŜ oraz właściwe
uŜytkowanie przyborów. Konstrukcja wsporcza przyboru sanitarnego obciąŜonego siłą
statyczną równą 500 N, przyłoŜoną w środku przedniej krawędzi obrzeŜa przyboru w czasie
3 godz., nie powinna się odkształcić w sposób widoczny.
Miski ustępowe i bidety naleŜy montować do posadzek w sposób zapewniający łatwy
demontaŜ i właściwe ich uŜytkowanie. Miski ustępowe powinny być ze wszystkich stron
dostępne.
Obmurowanie lub zabetonowanie ich obrzeŜy przy posadzce jest niedopuszczalne.
Dopuszcza się stosowanie misek ustępowych i bidetów mocowanych do ściany.
Przybory i urządzenia łączone z urządzeniem kanalizacyjnym naleŜy wyposaŜyć w
indywidualne zamknięcia wodne (syfony). Wysokość zamknięcia wodnego powinna
gwarantować niemoŜność wysysania wody z syfonu podczas spływu wody z innych
przyborów oraz przenikania zapachów z instalacji do pomieszczeń.
Wysokość zamknięć wodnych dla przyborów sanitarnych powinna wynosić co najmniej:
- przy miskach ustępowych, umywalkach, pisuarach, zlewach, zlewozmywakach, bidetach,
wannach, pralkach automatycznych, wpustach piwnicznych itp. - 75 mm,
- przy wpustach podłogowych - 50 mm,
Zlewy naleŜy umieszczać na wysokości 0,5 ÷ 0,6 m nad podłogą, licząc od góry krawędzi
miski zlewu. Zlewozmywaki jeśli nie są ustawione na szafkach naleŜy umieszczać na
wysokości 0,80 ÷ 0,90 m,
Umywalki naleŜy umieszczać na wysokości 0,75 ÷ 0,80 m, a w przedszkolach na wysokości
0,60 m.
Miski ustępowe i pisuary powinny być wyposaŜone w urządzenia spłukujące.
5.0. BADANIA SZCZELNOŚCI
1. Instalacje wody cieplej i zimnej naleŜy poddać badaniom na szczelność.
9
Armatura stosowana w instalacjach z rur miedzianych winna przede wszystkim spełniać
wymagania materiałowe, analogiczne jak stawiane łącznikom mosięŜnym występującym w
przewodach rurowych z miedzi. Dotyczy to wszystkich rodzajów armatury bez wzgędu na
rozwiązania konstrukcyjne (grzybkowe, kulowe, zasuwowe itd.).
4.2. MONTAś KANALIZACJI SANITARNEJ
4.2.1. Przewody z PVC
Połączenia kielichowe z PVC typu P naleŜy wykonywać przy uŜyciu pierścienia gumowego
średnicy dostosowanej do zewnętrznej średnicy rury. Bosy koniec rury, sfazowany pod
kątem 15÷ 20°, naleŜy wsunąć do kielicha przy uŜyciu pasty poślizgowej, tak aby odległość
między nim i postawą kielicha wynosiła 0,5 ÷ 1,0 cm.
Najmniejsze dopuszczalne spadki poziomych przewodów kanalizacyjnych w zaleŜności od
średnicy przewodu wynoszą:
- dla przewodu średnicy 100 mm – 2,0 %
- dla przewodu średnicy 150 mm – 1,5 %
Odgałęzienia przewodów odpływowych (poziomów) powinny być wykonane za pomocą
trójników o kącie nie mniejszym niŜ 45°. Stosowanie na tych przewodach czwórników nie
jest dopuszczalne. Dopuszcza się stosowanie trójników o kącie 68° dla wpustów
piwnicznych.
Przewody naleŜy mocować do elementów konstrukcji budynków za pomocą uchwytów lub
wsporników. Konstrukcja uchwytów powinna zapewniać odizolowanie przewodów od
przegród budowlanych i ograniczenia rozprzestrzeniania się drgań i hałasów w przewodach i
przegrodach budowlanych.
Pomiędzy przewodem a obejmą naleŜy stosować podkładki elastyczne. Obejmy uchwytów
powinny mocować rurę pod kielichem.
Na przewodach spustowych (pionach) naleŜy stosować na kaŜdej kondygnacji co najmniej
jedno mocowanie stałe, zapewniające przenoszenie obciąŜeń rurociągów, a dla przewodów z
PVC dodatkowo co najmniej jedno takie mocowanie przesuwne. Wszystkie elementy
przewodów spustowych powinny być mocowane niezaleŜnie.
Maksymalny rozstawy uchwytów dla przewodów poziomych wynoszą:
-
dla rur z PVC średnicy od 50 do 110 mm – 1,0 m,
dla rur z PVC i średnicy powyŜej 110 mm – 1,25 m,
Kompensacja wydłuŜeń termicznych przewodów z PVC łączonych za pomocą połączeń
rozłącznych powinna być rozwiązana przez pozostawienie w kielichu w czasie montaŜu rur i
kształtek luzu kompensacyjnego oraz przez właściwą lokalizację mocowań stałych i
przesuwnych.
W razie niemoŜności układania przewodów kanalizacyjnych pod podłogą piwnic dopuszcza
się, w wyjątkowych przypadkach, montaŜ ich nad podłogą. Przewody te naleŜy układać na
odpowiednich wspornikach, w sposób uniemoŜliwiający powstawanie załamań w miejscach
połączeń.
Przewody kanalizacyjne powinny spełniać następujące warunki umoŜliwiające ich
oczyszczenie:
a) pionowe przewody spustowe powinny być wyposaŜone w rewizje słuŜące do
czyszczenia przewodów, czyszczaki na pionach naleŜy przewidywać na najniŜszej
kondygnacji lub w miejscach, w których występuje zagroŜenie zatkania przewodów,
b) czyszczaki powinny mieć szczelne zamknięcia, umoŜliwiające łatwą eksploatację,
lecz utrudniające dostęp osobom niepowołanym,
8
- w bruzdach,
- w szachtach instalacyjnych.
Przewody miedziane układane pod tynkiem i w bruzdach powinny być na całej długości
owinięte elastyczną otuliną pozwalającą na ich termiczne ruchy oraz zabezpieczać przed
tarciem o ścianki bruzd. Wielkość bruzdy powinna być dostosowana do średnicy ułoŜonych
w niej przewodów oraz grubości zastosowanych otulin izolacyjnych.
Wszelkie przejścia przewodów przez przegrody budowlane (stropy, ściany) wykonuje się w
tulejach ochronnych , umoŜliwiających swobodne przemieszczanie przewodu w
przegrodzie.
4.1.3. Mocowanie przewodów
Trwałość instalacji z rur miedzianych, z uwagi na ich właściwości wytrzymałościowo –
termiczne, w znacznym stopniu zaleŜy od prawidłowości rozmieszczenia uchwytów
mocujących.
Rozstaw uchwytów przesuwnych dla przewodów miedzianych (wg normy DIN 1988):
Średnica rur w mm
12
15
18
22
28
35
odległość w m
1,25
1,25
1,50
2,00
2,25
2,75
4.1.4. MontaŜ armatury
Armatura w instalacjach wodociągowych powinna odpowiadać warunkom pracy (ciśnienie,
temperatura) danej instalacji.
W przypadkach koniecznych, wynikających z Dokumentacji Projektowej, powinna być
stosowana armatura przemysłowa lub specjalna.
Zawory przelotowe z kurkiem spustowym naleŜy zainstalować w najniŜszych punktach
instalacji oraz na kaŜdym pionie wodociągowym. Zawory te powinny być zlokalizowane w
miejscach łatwo dostępnych.
JeŜeli w Dokumentacji Projektowej nie podano specjalnych wymagań, wysokość ustawienia
armatury czerpalnej powinna być następująca:
b) zawory czerpalne do zlewów oraz baterie ścienne do umywalek, zmywaków i
zlewozmywaków – 0,25 ÷ 0,35 m nad przyborem, licząc od górnej krawędzi przedniej
ścianki przyboru do osi podejścia czerpalnego.
c) baterie wannowe ścienne – 0,10 ÷ 0,18 m nad górną krawędzią wanny, licząc od osi
wylotów podejść czerpalnych,
d) baterie ścienne do natrysków – 1,0 ÷ 1,5 m nad posadzką basenów, licząc od wylotu osi
podejść czerpalnych,
e) automatyczne ciśnieniowe zawory spłukujące – 1,01 m nad posadzką, licząc od osi
wylotu podejścia czerpalnego.
JeŜeli w projekcie nie są podane specjalne wymagania, oś armatury czerpalnej ściennej
powinna się pokrywać z osią symetrii przyboru z wyjątkiem baterii wannowej, która moŜe
być ustawiona w odległości 1/3 długości wanny od strony otworu spustowego,
Do baterii i zaworów czerpalnych stojących naleŜy stosować łączniki elastyczne,
ograniczające rozchodzenie się hałasu i drgań powodowanych działaniem tej armatury.
7
Przybory sanitarne i urządzenia sanitarne powinny być magazynowane w pomieszczeniu
zamkniętym. Układane pojedynczo i zabezpieczone przed uszkodzeniem lub porysowaniem
(najlepiej w oryginalnych opakowaniach).
4.1. MONTAś INSTALACJI WODOCIĄGOWYCH
4.1.1. Przewody z rur miedzianych
Przy wykonywaniu przewodów wewnętrznych instalacji wodnych z miedzi, występują
cztery podstawowe operacje technologiczne: cięcie i gięcie rur, lutowanie złączy oraz
wykonywanie połączeń rozłącznych (zaciskowych lub kołnierzowych).
Cięcie rur miedzianych – z racji stosunkowo cienkich ścianek jest operacją prostą i szybką.
MoŜe być wykonywana m.in. przy pomocy drobnozębnych piłek do metali. Zalecanym
jednak narzędziem jest przecinarka krąŜkowa zapewniająca spełnienie podstawowego
wymagania: - prostopadłości płaszczyzny cięcia do osi rury. Bardzo waŜnymi czynnościami
kończącymi operację cięcia są:
- usuwania rąbków (gratów) wewnętrznego i zewnętrznego,
- kalibrowanie końca rury, zwłaszcza rury miękkiej (w stanie rekrystalizowanym).
Gięcie rur – dzięki duŜej podatności na kształtowanie na zimno jest operacją łatwą do
wykonania zarówno w procesie prefabrykacji, jak i na miejscu montaŜu. Bez Ŝadnych
czynności wstępnych gnie się rury w stanie rekrystalizowanym o średnicach do 22 mm. Przy
mniejszych średnicach, łuki moŜna wykonywać ręcznie nawet bez uŜycia narzędzi.
Prawidłowe gięcie uzyskuje się przy pomocy giętarek ręcznych. Rury w stanie twardym
muszą być przedtem poddane wyŜarzaniu zmiękczającemu w obszarze gięcia, które
wykonuje się palnikiem acetylenowo – tlenowym lub acetylenowo – powietrznym. Gięcie
ręczne pozwala na uzyskanie minimalnego promienia równego 6 D. Przy uŜyciu giętarki
promień gięcia moŜe być zmniejszony do 3 D. Rury o średnicy powyŜej 22 mm moŜna giąć
jedynie na gorąco i wypełnione suchym, drobnoziarnistym piaskiem.
Lutowanie – złączy rur ze złączkami i rur między sobą wykonywane jest wyłącznie metodą
kapilarnego połączenia kielichowego. Oznacza to, Ŝe szczelina między łączonymi
elementami musi być równomierna i tak mała, aby powstał efekt zwany kapilarnym lub
naczynia włoskowatego. Technika lutowania kapilarnego rozróŜnia dwie odmiany:
lutowanie miękkie i lutowanie twarde definiowane temperatura roboczą procesu. Lutowanie
miękkie prowadzone jest przy temperaturze poniŜej 450°C przy zastosowaniu spoiw (lutów)
spełniających nie tylko wymogi wytrzymałości złącza , ale równieŜ wymagania higieniczne
instalacji wody pitnej (bez ołowiu i kadmu).
Lutowanie twarde , prowadzone przy temperaturze powyŜej 450°C, wymaga takŜe
stosowania odpowiednich dla instalacji wodnej spoiw.
4.1.2. Ogólne zasady prowadzenia przewodów miedzianych
Podstawowa zasadą przy wykonywaniu instalacji z rur miedzianych jest konieczność
stosowania materiałów jednorodnych tj. miedzi i jej stopów. W przypadku jeśli jest
niemoŜliwe uniknięcie rozwiązania mieszanego, naleŜy bezwzględnie przestrzegać
następujących wskazań:
- niedopuszczalny jest metaliczny styk miedzi ze stalą niestopową oraz niestopową
ocynkowaną,
- rury stalowe mogą być zastosowane w instalacji przed rurami miedzianymi patrząc w
kierunku przepływu wody.
Przewody miedziane wewnętrznych instalacji wodnych mogą być prowadzone:
- na wierzchu ścian,
- pod tynkiem,
6
Zawory przelotowe kulowe,
Zawory czerpalne z końcówką do węŜa,
Baterie umywalkowe stojące,
Zawory ćwierćobrotowe do spłuczek.
2.3. PRZYBORY I URZĄDZENIA SANITARNE
W skład przyborów i urządzeń sanitarnych wchodzą:
Umywalki porcelanowe z syfonem butelkowym,
Miski ustępowe wiszące , montowane na stelaŜu („Koło” lub „Geberit”),
Umywalka NOVA TOP z poręczami ściennymi – dla niepełnosprawnych (Koło),
Miska ustępowa NOVA TOP z poręczami – dla niepełnosprawnych (Koło).
3.0. SKŁADOWANIE
3.1. RURY PVC
Magazynowane rury powinny być zabezpieczone przed szkodliwymi działaniami promieni
słonecznych, temperatura nie wyŜsza niŜ 40°C i opadami atmosferycznymi. DłuŜsze
składowanie rur powinno odbywać się w pomieszczeniach zamkniętych lub zadaszonych.
Rur z PVC nie wolno nakrywać uniemoŜliwiając przewietrzanie. Rury o róŜnych średnicach
i grubościach winny być składowane oddzielnie, a gdy nie jest to moŜliwe, rury o grubszej
ściance powinny znajdować się na spodzie.
drewnianych, a wysokość stosu nie powinna przekraczać 1,5 m. Sposób składowania nie
moŜe powodować nacisku na kielichy rur powodując ich deformację.
kołków i klinów drewnianych. W przypadku uszkodzenia rur w czasie transportu i
magazynowania naleŜy części uszkodzone odciąć, a końce bose rur sfazować.
Kształtki, złączki i inne materiały (uszczelki, środki do czyszczenia, itp.) powinny być
składowane w sposób uporządkowany, z zachowaniem wyŜej omówionych środków
ostroŜności.
3.2. RURY MIEDZIANE
Magazynowane rury powinny być zabezpieczone przed szkodliwymi działaniami opadów
atmosferycznych. DłuŜsze składowanie rur powinno odbywać się w pomieszczeniach
zamkniętych lub zadaszonych. Rury o róŜnych średnicach i grubościach winny być
składowane oddzielnie, a gdy nie jest to moŜliwe, rury o grubszej ściance powinny
znajdować się na spodzie.
drewnianych.
kołków i klinów drewnianych.
Kształtki, złączki i inne materiały (środki uszczelniające, itp.) powinny być składowane w
pojemnikach w pomieszczeniach zamkniętych.
3.3. ARMATURA
Wszelka armatura, jak: zawory, baterie itp. powinna być przechowywana w specjalnych
pojemnikach w pomieszczeniu zamkniętym. Armatura powinna być posegregowana wg
typów i przeznaczenia.
3.4. PRZYBORY I URZĄDZENIA SANITARNE
5
12. Nie wolno prowadzić przewodów wodociągowych, kanalizacyjnych i ciepłej wody powyŜej
przewodów elektrycznych.
13. Odległość zewnętrznej powierzchni rury wodociągowej lub jej izolacji od ściany, stropu lub
podłogi powinna wynosić co najmniej:
Dla przewodów średnicy
25 mm - 3 cm,
j.w. lecz
32 – 50 mm – 5 cm,
j.w. lecz
65 - 80 mm – 7 cm,
j.w. lecz
100 mm – 10 cm.
Minimalna odległość przewodów wody zimnej i ciepłej od przewodów elektrycznych
powinny wynosić 10 cm.
14. Przewody naleŜy mocować do elementów konstrukcji budynku za pomocą uchwytów lub
wsporników. Pomiędzy przewodem a obejmą uchwytu lub wspornika naleŜy stosować
podkładki elastyczne. Konstrukcja uchwytów stosowanych do mocowania przewodów
poziomych powinna zapewniać swobodne przesuwanie się rur.
15. Podejścia wody zimnej i ciepłej powinny być dodatkowo mocowane przy punktach poboru
wody.
16. Nie wolno łączyć przewodów wodociągowych wody pitnej lub ciepłej z siecią przewodów
zasilanych z innych źródeł. Niedopuszczalne jest bezpośrednie połączenie wodne
przewodów wodociągowych z przyborami sanitarnymi, kotłami i instalacjami centralnego
ogrzewania oraz urządzeniami przemysłowymi.
17. Przewody wodociągowe prowadzone przez pomieszczenia nie ogrzewane lub o znacznej
zawartości pary wodnej, naleŜy izolować przed zamarznięciem lub wykraplaniem pary na
zewnętrznej powierzchni rur.
2.0. MATERIAŁY
Wszystkie elementy instalacji wody zimnej i ciepłej, które mogą stykać się bezpośrednio z
wodą pitną, powinny być wykonane z materiałów nie wpływających ujemnie na jakość
wody i mieć świadectwo o dopuszczeniu do stosowania, wydane przez jednostkę
upowaŜnioną przez ministra zdrowia. Mogą być stosowane wyroby producentów krajowych
i zagranicznych posiadające aprobaty techniczne wydane przez odpowiednie Instytuty
Badawcze. Wykonawca uzyska przed zastosowaniem wyrobu akceptację Inspektora
Nadzoru.
2.1. RURY
2.1.1. INSTALACJE WODY ZIMNEJ I CIEPŁEJ
Do wykonania wewnętrznych instalacji wody zimnej i cieplej stosuje się następujące materiały:
Rury z miedzi wg EN-133/20,
Łączniki z miedzi do lutowania kapilarnego,
Łączniki gwintowane z mosiądzu lub brązu.
Wymagania dla łączników zgodnie z EN 1254 „ Łączniki z miedzi i stopów miedzi”.
2.1.2. KANALIZACJA SANITARNA
Do budowy kanalizacji sanitarnej stosuje się następujące materiały:
Rury kielichowe kanalizacyjne z nieplastyfikowanego polichlorku winylu PVC wg PN86/C – 89205, o średnicy : 50, 75, 110, i160 mm, łączone na uszczelki gumowe, które
dostarcza producent rur;
Kształtki z PVC jak wyŜej.
2.2. ARMATURA
W skład armatury wchodzą:
4
konstrukcyjno – budowlanych bądź zastąpienia zaprojektowanych materiałów lub
elementów (w przypadku niemoŜności ich uzyskania) przez inne rodzaje materiałów lub
elementów o zbliŜonych charakterystykach i wymaganiach technicznych, pod warunkiem Ŝe
w wyniku wprowadzonych zmian nie nastąpi pogorszenie właściwości uŜytkowania i
trwałości urządzenia. Odstępstwa te muszą być akceptowane przez Inspektora Nadzoru i
projektanta.
3. Przewody wodociągowe, kanalizacyjne i ciepłej wody naleŜy prowadzić po ścianach
wewnętrznych.
4. Rozdzielcze przewody wodociągowe mogą być układane poniŜej poziomu podłogi budynku
lub poniŜej poziomu podłogi piwnicy, przy spełnieniu następujących warunków:
Temperatura wewnętrzna pomieszczenia jest zawsze > 0°C,
Przewody układane są co najmniej na głębokości 30 cm poniŜej poziomu podłogi w
odkrywanych na całe długości lub przełazowych kanałach. Nie wolno układać przewodów
wodociągowych w ziemi, jeŜeli podłoga tworzy szczelną płytę nad przewodem.
5. Poziome przewody kanalizacyjne prowadzone wewnątrz budynku pod posadzką
pomieszczeń, w których temperatura nie spada poniŜej 0°C powinny być ułoŜone w ziemi
na takiej głębokości, aby odległość od powierzchni podłogi do wierzchu przewodu
wynosiła co najmniej 30 cm. Przy stosowaniu rur PVC głębokość ta nie powinna być
mniejsza od 50 cm.
Niedopuszczalne jest bezpośrednie układanie przewodów pod twardą podłogą na podłoŜu
betonowym.
6. w miejscu przejść rurociągów przez przegrody budowlane i ławy fundamentowe powinny
być osadzone tuleje, przy czym w miejscach tych nie moŜe być połączeń rur.
Przestrzeń między rurociągiem a tuleją ochronną, powinna być wypełniona szczeliwem
elastycznym. Tuleje przechodzące przez strop powinny wystawać ok. 2 cm powyŜej
posadzki.
7. Wewnętrzne przewody wodociągowe powinny być układane w kierunkach prostopadłych i
równoległych do ścian.
Spadki przewodów powinny zapewniać moŜliwość odwodnienia instalacji w jednym lub
kilku punktach oraz moŜliwość odpowietrzania przez najwyŜej połoŜone punkty czerpalne.
8. Pionowe przewody spustowe powinny być układane pionowo. Dla ominięcia przeszkód
dopuszcza się stosowanie odsadzek, z tym Ŝe przy większej długości odsunięcia pionu
(ponad 0,9 m) odcinek odsadzki powinien być nachylony do pionu pod kątem nie
mniejszym od 45°.
9. Przewody wodociągowe, kanalizacyjne i ciepłej wody mogą być prowadzone w
obudowanych węzłach sanitarnych lub bruzdach, przy czym naleŜy zapewnić dostęp do
wszystkich zaworów odcinających odgałęzienia.
10. Przewody w bruzdach powinny mieć izolację cieplną oraz powietrzną nie mniejszą niŜ 2
cm. Niedopuszczalne jest wypełnienie przestrzeni bruzd materiałami budowlanymi.
Zakrycie bruzd powinno nastąpić po dokonaniu odbioru częściowego instalacji
wodociągowej, kanalizacyjnej i ciepłej wody.
Powierzchnia przewodów ciepłej i zimnej wody prowadzonych w bruzdach powinna być
zabezpieczona przez owinięcie papierem.
11. Instalacje wodociągowe i kanalizacyjne wykonywane z PVC i innych tworzyw sztucznych o
podobnych właściwościach powinny być:
Prowadzone w odległości min. 10 cm od rurociągów cieplnych (mierząc od powierzchni
rur). W przypadku gdy odległość ta jest mniejsza, naleŜy zastosować izolację cieplną.
Przewody naleŜy równieŜ izolować, gdy działanie dowolnego źródła ciepła mogłoby
spowodować podwyŜszenie temperatury ścianki rurociągu:
- w przewodach wodociągowych – powyŜej + 30°C,
- w przewodach kanalizacyjnych – powyŜej + 45°C.
3
I.WENĘTRZNE INSTALACJE: WODY ZIMNEJ, CIEPŁEJ
I KANALIZACJI SANITARNEJ
1.WSTĘP
1.1. PRZEDMIOT ST
odbioru robót dotyczących wymiany wewnętrznych instalacji wody zimnej, ciepłej i kanalizacji
sanitarnej w projektowanym budynku zbiorowego zakwaterowania na terenie Ośrodka Pomocy
Społecznej w Węgorzewie.
celu wykonanie wewnętrznych instalacji wod.- kan. zgodnie z p. 1.1.
1.7.1. instalacji wody zimnej z rur miedzianych,
1.7.2. instalacji wody ciepłej z rur miedzianych,
1.7.3. kanalizacji sanitarnej z rur i kształtek PVC.
1.4. OKREŚLENIA PODSTAWOWE
Określenia podane w niniejszej specyfikacji technicznej są zgodne z obowiązującymi Polskimi
Normami i Specyfikacją Techniczną „Wymagania ogólne”.
Pojęcia ogólne
Wewnętrzna kanalizacja sanitarna – przewody i urządzenia wraz z uzbrojeniem
odprowadzające ścieki od przyborów sanitarnych i urządzeń technologicznych znajdujących
się wewnątrz budynku do pierwszej studzienki za budynkiem.
Wewnętrzne instalacje wody zimnej – przewody i urządzenia wraz z uzbrojeniem
rozprowadzające wodę do picia, od wodomierza do armatury czerpalnej,
Wewnętrzne instalacje wody ciepłej – przewody i urządzenia wraz z uzbrojeniem
rozprowadzające ciepłą wodę na potrzeby uŜytkowe i technologiczne, poczynając od
wyjścia z wymiennika ciepłej wody do armatury czerpalnej.
1.1. WYMAGANIA OGÓLNE
1. Do rozpoczęcia montaŜu instalacji wody zimnej, ciepłej i kanalizacji sanitarnej moŜna
przystąpić po stwierdzeniu przez kierownika budowy, Ŝe:
Obiekt odpowiada warunkom zgodnym z przepisami bezpieczeństwa pracy do
prowadzenia robót instalacyjnych,
Elementy budowlano – konstrukcyjne, mające wpływ na montaŜ urządzeń instalacji
wodociągowo-kanalizacyjnych i ciepłej wody, odpowiadają załoŜeniom projektowym.
2. Odstępstwa od Dokumentacji Projektowej mogą dotyczyć tylko dostosowania urządzeń
instalacji wodociągowo - kanalizacyjnej i ciepłej wody do wprowadzonych zmian
2
ZAWARTOŚĆ OPRACOWANIA
I.WENĘTRZNE INSTALACJE: WODY ZIMNEJ, CIEPŁEJ ...................................................2
I KANALIZACJI SANITARNEJ ................................................................................................2
II. INSTALACJE CENTRALNEGO OGRZEWANIA.............................................................11
III. WENTYLACJA MECHANICZNA - WYCIĄGOWA .......................................................16
VI. PRZYŁĄCZE WODOCIĄGOWE ......................................................................................18
V. ZEWNĘTRZNA KANALIZACJA SANITARNA I DESZCZOWA...................................21
VI. MONTAś RUR PREIZOLOWANYCH ............................................................................29
1

Nowy bud.- specyfikacja

Transkrypt

Podobne dokumenty

GGBC_UER

Rura drenarska z u-pvc Drewplast nieperforowana

Rura drenarska z u-pvc Drewplast perforowana

990-1519C-025 NetworkAIR IR - zestaw do podłączania rur od góry

Mogilno, dnia 26 stycznia 2010r. Znak pisma : FE

PYTANIE NR 1: „Czy można zastąpić rury kamionkowe

Rury polietylenowe (RHDPEt) trudnopalne - Tele-Hurt

Rura polietylenowa trudnopalna RHDPEt 32x2.9mm

a c strefa rury b DN wg profilu Dw Dz

Stereo wzmacniacz na PL504