Nowe przepisy prawne - Puls 06/07-2013

PRAWO
mec. Beata Kozyra-£ukasiak
28 marca 2013 r. wesz³o w ¿ycie rozporz¹dzenie ministra obrony narodowej z 15 marca 2013 r. w sprawie trybu i sposobu odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza bêd¹cego ¿o³nierzem w czynnej
s³u¿bie wojskowej oraz pe³ni¹cego s³u¿bê lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym przez
ministra obrony narodowej, opublikowane w DzU
z 2013 r., poz. 401, z moc¹ obowi¹zuj¹c¹ od 1 stycznia 2013 r.
Rozporz¹dzenie okreœla:
– tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza bêd¹cego ¿o³nierzem w czynnej s³u¿bie wojskowej oraz
pe³ni¹cego s³u¿bê lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym
utworzonym przez ministra obrony narodowej,
– wzory dokumentów potwierdzaj¹cych realizacjê programu specjalizacji i jego ukoñczenie.
Wniosek o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego lekarz MON
sk³ada do ministra obrony narodowej lub wyznaczonej przez niego jednostki organizacyjnej
– drog¹ s³u¿bow¹ – je¿eli jest ¿o³nierzem w czynnej s³u¿bie wojskowej,
– za poœrednictwem pracodawcy, po uzyskaniu jego opinii
w sprawie przyst¹pienia do postêpowania kwalifikacyjnego
– je¿eli jest zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym
przez ministra obrony narodowej.
Lekarz MON mo¿e odbywaæ szkolenie specjalizacyjne w podmiocie leczniczym MON, MSW lub innym podmiocie leczniczym.
W podmiocie leczniczym MSW albo innym szkolenie specjalizacyjne mo¿e byæ odbywane w ramach miejsc szkoleniowych udostêpnionych odpowiednio przez ministra spraw wewnêtrznych
albo wojewodê.
W celu umo¿liwienia odbywania szkolenia specjalizacyjnego
w podmiocie leczniczym MSW albo innym minister obrony narodowej wystêpuje z wnioskiem o udostêpnienie miejsca szkoleniowego odpowiednio do ministra spraw wewnêtrznych lub
wojewody.
Lekarz MON odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie:
– przeznaczonym dla lekarzy bêd¹cych ¿o³nierzami w czynnej
s³u¿bie wojskowej,
– przeznaczonym dla lekarzy zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym przez ministra obrony narodowej.
Lekarz MON bêd¹cy ¿o³nierzem w czynnej s³u¿bie wojskowej
mo¿e odbywaæ szkolenie specjalizacyjne:
– w ramach pe³nienia s³u¿by na stanowisku s³u¿bowym w podmiocie leczniczym MON,
– w ramach zwolnienia od zajêæ s³u¿bowych udzielanego na czas
realizacji programu specjalizacji z jednoczesnym pozostawaniem na dotychczasowym stanowisku s³u¿bowym lub w rezerwie kadrowej, na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne zawartej z podmiotem prowadz¹cym to
szkolenie,
– w ramach poszerzenia zajêæ programowych stacjonarnych studiów doktoranckich o program specjalizacji odbywanej w tej
samej jednostce, w zakresie zgodnym z dziedzin¹ medycyny,
w której s¹ prowadzone te studia.
Od 28 marca 2013 r. lekarz MON bêd¹cy ¿o³nierzem w czynnej
s³u¿bie wojskowej odbywa szkolenie specjalizacyjne w wymiarze
nie mniejszym ni¿ 24 godziny tygodniowo w podmiotach leczniczych, w ramach 40 godzin s³u¿by w tygodniu. Powy¿szy przepis
stosuje siê do lekarza MON bêd¹cego ¿o³nierzem w czynnej s³u¿-
bie wojskowej, który rozpocz¹³ szkolenie specjalizacyjne po 30
czerwca 2011 r.
Lekarz MON zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym
przez ministra obrony narodowej mo¿e odbywaæ szkolenie specjalizacyjne:
– na podstawie umowy o pracê zawartej z podmiotem leczniczym MON, prowadz¹cym szkolenie specjalizacyjne w danej
dziedzinie medycyny, w której wskazuje siê tryb odbywania
szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowi¹zañ
na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego,
– w ramach p³atnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie leczniczym MON, podmiocie leczniczym MSW albo innym na podstawie odrêbnych przepisów,
– na podstawie umowy o pracê zawartej z innym podmiotem ni¿
podmiot prowadz¹cy szkolenie specjalizacyjne, zapewniaj¹cej realizacjê czêœci programu specjalizacji w zakresie samokszta³cenia,
szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonywanie
ustalonej liczby okreœlonych zabiegów lub procedur medycznych,
pe³nienie dy¿urów medycznych, które lekarz MON jest obowi¹zany pe³niæ w czasie realizacji programu specjalizacji w czasie pracy
dopuszczonym przepisami o dzia³alnoœci leczniczej i w ramach
p³atnych urlopów szkoleniowych udzielanych pracownikowi na
czas niezbêdny do zrealizowania pozosta³ej czêœci programu w
podmiocie prowadz¹cym szkolenie specjalizacyjne lub odpowiednio w podmiocie prowadz¹cym sta¿ kierunkowy,
– na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem prowadz¹cym szkolenie specjalizacyjne, w której okreœla siê szczegó³owy tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowi¹zañ na czas
jego trwania,
– w ramach poszerzenia zajêæ programowych stacjonarnych studiów doktoranckich o program specjalizacji odbywanej w tej
samej jednostce, w zakresie zgodnym z dziedzin¹ medycyny,
w której s¹ prowadzone te studia i w ramach udzielonego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezp³atnego.
Minister obrony narodowej wskazuje termin rozpoczêcia odbywania szkolenia specjalizacyjnego i kieruje lekarza MON do podmiotu leczniczego.
Wymieniony organ wydaje lekarzowi MON:
– skierowanie do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie leczniczym MON, podmiocie leczniczym MSW albo innym,
– kartê szkolenia specjalizacyjnego,
– indeks zabiegów i procedur medycznych,
– informacjê o obowi¹zuj¹cym go programie specjalizacji, zatwierdzonym przez ministra zdrowia,
– informacjê o obowi¹zuj¹cym go programie uzupe³niaj¹cym
odpowiednim dla danej specjalizacji.
Dokumenty wydaje siê lekarzowi MON po przedstawieniu przez
niego prawa wykonywania zawodu lekarza/lekarza dentysty
w terminie nie d³u¿szym ni¿ 15 dni od dnia zakoñczenia postêpowania kwalifikacyjnego.
Lekarz MON, który rozpocz¹³ szkolenie specjalizacyjne na podstawie przepisów dotychczasowych, odbywa je zgodnie z trybem okreœlonym w tych przepisach.
Skierowanie do odbywania specjalizacji, karta szkolenia specjalizacyjnego oraz indeks wykonanych zabiegów i procedur medycznych wydane na podstawie przepisów dotychczasowych staj¹
siê, odpowiednio, skierowaniem do odbywania szkolenia specjalizacyjnego, kart¹ szkolenia specjalizacyjnego oraz indeksem
zabiegów i procedur medycznych w rozumieniu niniejszego rozporz¹dzenia.
9 kwietnia 2013 r. zosta³o opublikowane w Monitorze Polskim z 2013 r., poz. 203 obwieszczenie ministra zdrowia z 15 marca 2013 r. w sprawie wykazu
jednostek organizacyjnych podleg³ych lub nadzorowanych przez ministra zdrowia.
Wykaz jednostek organizacyjnych podleg³ych
lub nadzorowanych przez ministra zdrowia:
1)
2)
3)
4)
5)
6)
7)
8)
9)
10)
11)
12)
13)
14)
15)
16)
17)
18)
19)
20)
21)
22)
23)
24)
25)
26)
27)
28)
29)
30)
31)
32)
33)
34)
35)
36)
37)
38)
39)
40)
41)
42)
Agencja Oceny Technologii Medycznych w Warszawie,
Bank Tkanek Oka w Warszawie,
Centralna Baza Rezerw Sanitarno-Przeciwepidemicznych
w Porêbach ko³o Zduñskiej Woli,
Centralny Oœrodek Badañ Jakoœci w Diagnostyce
Laboratoryjnej w £odzi,
Centralny Oœrodek Badañ Jakoœci w Diagnostyce
Mikrobiologicznej w Warszawie,
Centrum Egzaminów Medycznych w £odzi,
Centrum Kszta³cenia Podyplomowego Pielêgniarek
i Po³o¿nych w Warszawie,
Centrum Medyczne Kszta³cenia Podyplomowego
w Warszawie,
Centrum Monitorowania Jakoœci w Ochronie Zdrowia
w Krakowie,
Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Sk³odowskiej-Curie w Warszawie,
Centrum Organizacyjno-Koordynacyjne do spraw
Transplantacji „Poltransplant” w Warszawie,
Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia
w Warszawie,
Dom Lekarza Seniora im. dr. Kazimierza Fritza
w Warszawie,
Dom Pracownika S³u¿by Zdrowia w Warszawie,
Gdañski Uniwersytet Medyczny,
G³ówna Biblioteka Lekarska im. Stanis³awa Konopki
w Warszawie,
Instytut „Centrum Zdrowia Matki Polki” w £odzi,
Instytut Fizjologii i Patologii S³uchu w Warszawie,
Instytut GruŸlicy i Chorób P³uc w Warszawie,
Instytut Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie,
Instytut Kardiologii im. Prymasa Tysi¹clecia Stefana
Kardyna³a Wyszyñskiego w Warszawie,
Instytut Matki i Dziecka w Warszawie,
Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera
w £odzi,
Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Œrodowiskowego
w Sosnowcu,
Instytut Medycyny Wsi im. Witolda ChodŸki w Lublinie,
Instytut „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka”
w Warszawie,
Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie,
Instytut Reumatologii im. prof. dr hab. med. Eleonory
Reicher w Warszawie,
Instytut ¯ywnoœci i ¯ywienia im. prof. dr. med. Aleksandra
Szczyg³a w Warszawie,
Krajowe Biuro do spraw Przeciwdzia³ania Narkomanii
w Warszawie,
Krajowe Centrum Bankowania Tkanek i Komórek
w Warszawie,
Krajowe Centrum do spraw AIDS w Warszawie,
Krajowe Centrum Ochrony Radiologicznej w Ochronie
Zdrowia w £odzi,
Krajowy Oœrodek Psychiatrii S¹dowej dla Nieletnich
w Garwolinie,
Narodowe Centrum Krwi w Warszawie,
Narodowy Fundusz Zdrowia w Warszawie,
Narodowy Instytut Leków w Warszawie,
Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Pañstwowy
Zak³ad Higieny w Warszawie,
Oœrodek Diagnostyczno-Badawczy Chorób Przenoszonych
Drog¹ P³ciow¹ w Bia³ymstoku,
Oœrodek Readaptacyjno-Rehabilitacyjny w Karczewie,
Pañstwowa Agencja Rozwi¹zywania Problemów
Alkoholowych w Warszawie,
Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie,
43) Profilaktyczny Dom Zdrowia w Juracie,
44) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Bia³ymstoku,
45) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Bydgoszczy,
46) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Gdañsku,
47) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Kaliszu,
48) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Katowicach,
49) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Kielcach,
50) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Krakowie,
51) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Lublinie,
52) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w £odzi,
53) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Olsztynie,
54) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Opolu,
55) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Poznaniu,
56) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Raciborzu,
57) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
im. dr. Konrada Vietha w Radomiu,
58) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Rzeszowie,
59) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
im. Jana Paw³a II w S³upsku,
60) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Szczecinie,
61) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Wa³brzychu,
62) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Warszawie,
63) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
im. prof. dr. hab. Tadeusza Dorobisza we Wroc³awiu,
64) Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
w Zielonej Górze,
65) Regionalny Oœrodek Psychiatrii S¹dowej w Branicach,
66) Regionalny Oœrodek Psychiatrii S¹dowej
w Gostyninie-Zalesiu,
67) Regionalny Oœrodek Psychiatrii S¹dowej w Starogardzie
Gdañskim,
68) Samodzielny Publiczny Zak³ad Opieki Zdrowotnej Centralny
Oœrodek Medycyny Sportowej w Warszawie,
69) Samodzielny Publiczny Zak³ad Opieki Zdrowotnej
Lotnicze Pogotowie Ratunkowe w Warszawie,
70) Samodzielny Publiczny Zak³ad Zaopatrzenia
Ortopedycznego w Poznaniu,
71) Œl¹ski Uniwersytet Medyczny w Katowicach,
72) Œl¹skie Centrum Chorób Serca w Zabrzu,
73) Uniwersytet Jagielloñski w Krakowie,
74) Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego
w Poznaniu,
75) Uniwersytet Medyczny im. Piastów Œl¹skich we Wroc³awiu,
76) Uniwersytet Medyczny w Bia³ymstoku,
77) Uniwersytet Medyczny w Lublinie,
78) Uniwersytet Medyczny w £odzi,
79) Uniwersytet Miko³aja Kopernika w Toruniu,
80) Warszawski Uniwersytet Medyczny,
81) Wydawnictwo Edukacyjne „Parpamedia” w Warszawie,
82) Zak³ad Zamówieñ Publicznych przy Ministrze Zdrowia
w Warszawie.
13 kwietnia 2013 r. wesz³o w ¿ycie rozporz¹dzenie
ministra zdrowia z 15 marca 2013 r. zmieniaj¹ce rozporz¹dzenie w sprawie kwalifikacji cz³onków zespo³u kontroli zaka¿eñ szpitalnych, opublikowane w DzU
z 2013 r., poz. 410.
PRAWO
Przepis art. 15 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz
zwalczaniu zaka¿eñ i chorób zakaŸnych u ludzi (DzU nr 234,
poz. 1570 ze zm.) stanowi, ¿e w sk³ad zespo³u kontroli zaka¿eñ
szpitalnych wchodz¹: lekarz – jako przewodnicz¹cy zespo³u, pielêgniarka lub po³o¿na – jako specjalista do spraw epidemiologii
lub higieny i epidemiologii, w liczbie nie mniejszej ni¿ 1 na 200
³ó¿ek szpitalnych, diagnosta laboratoryjny – jako specjalista do
spraw mikrobiologii, je¿eli lekarz, wymieniony wy¿ej, nie posiada specjalizacji z dziedziny mikrobiologii lekarskiej.
Zgodnie z rozporz¹dzeniem, przewodnicz¹cy zespo³u ma co
najmniej trzyletnie doœwiadczenie w wykonywaniu zawodu lekarza w szpitalu oraz:
– posiada tytu³ specjalisty lub uzyska³ specjalizacjê I stopnia
w jednej z nastêpuj¹cych dziedzin medycyny: epidemiologia
lub higiena i epidemiologia, mikrobiologia lub mikrobiologia
lekarska, choroby zakaŸne, organizacja ochrony zdrowia, zdrowie publiczne lub
– rozpocz¹³ specjalizacjê w jednej z wymienionych dziedzin lub
ma inn¹ specjalizacjê oraz co najmniej dwuletnie doœwiadczenie w pracy w zespole kontroli zaka¿eñ szpitalnych i ukoñczy³
kurs specjalistyczny w zakresie epidemiologii szpitalnej i posiada œwiadectwo jego ukoñczenia lub jest w trakcie odbywania kursu specjalistycznego w zakresie epidemiologii szpitalnej prowadzonego przez podmioty uprawnione do
prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub szkolenia w zakresie uzyskiwania umiejêtnoœci z zakresu wê¿szych dziedzin
medycyny lub udzielania okreœlonych œwiadczeñ zdrowotnych.
Specjalista do spraw mikrobiologii:
– posiada specjalizacjê w dziedzinie mikrobiologii, mikrobiologii medycznej lub mikrobiologii lekarskiej,
– posiada co najmniej dwuletnie doœwiadczenie w zawodzie
diagnosty laboratoryjnego w szpitalnym laboratorium mikrobiologicznym albo innym laboratorium mikrobiologicznym
wykonuj¹cym badania na rzecz szpitali,
– posiada co najmniej dwuletnie doœwiadczenie w zawodzie
diagnosty laboratoryjnego w szpitalnym laboratorium mikrobiologicznym albo innym laboratorium mikrobiologicznym
wykonuj¹cym badania na rzecz szpitali.
17 kwietnia 2013 r. zosta³o opublikowane w DzU
z 2013 r., poz. 467, obwieszczenie ministra sprawiedliwoœci z 13 lutego 2013 r. w sprawie og³oszenia
jednolitego tekstu rozporz¹dzenia w sprawie wynagrodzenia przys³uguj¹cego lekarzowi s¹dowemu
i trybu finansowania tego wynagrodzenia oraz zwrotu kosztów dojazdu, a tak¿e wzoru zestawienia wystawionych zaœwiadczeñ.
1 maja 2013 r. wesz³o w ¿ycie rozporz¹dzenie ministra zdrowia z 28 marca 2013 r. w sprawie wymagañ dla Systemu Informacji Medycznej, opublikowane w DzU z 2013 r., poz. 463.
Zgodnie z przepisem art. 11 ustawy z 28 kwietnia 2011 r.
o systemie informacji w ochronie zdrowia (DzU nr 113, poz.
657 ze zm.) us³ugodawca za poœrednictwem Systemu Informacji Medycznej mo¿e uzyskaæ dostêp do danych, w tym danych
osobowych i jednostkowych danych medycznych, zawartych
w elektronicznej dokumentacji medycznej us³ugobiorcy, zgromadzonych w systemie teleinformatycznym innego us³ugodawcy, je¿eli jest to niezbêdne do zapewnienia ci¹g³oœci leczenia
lub prowadzonego postêpowania diagnostycznego.
Us³ugodawca zamieszcza w SIM dane umo¿liwiaj¹ce pobranie
danych zawartych w elektronicznej dokumentacji medycznej
przez innego us³ugodawcê lub pobranie dokumentów elektronicznych niezbêdnych do prowadzenia diagnostyki, zapewnienia ci¹g³oœci leczenia oraz zaopatrzenia us³ugobiorców w produkty lecznicze i wyroby medyczne.
Rozporz¹dzenie okreœla:
– format elektronicznej dokumentacji medycznej udostêpnianej
przez us³ugodawców w SIM, warunki organizacyjno-techniczne jej przetwarzania, udostêpniania, autoryzacji oraz zabezpieczenia przed utrat¹,
– warunki organizacyjno-techniczne zamieszczania w SIM dokumentów elektronicznych niezbêdnych do prowadzenia diagnostyki, ci¹g³oœci leczenia oraz zaopatrzenia us³ugobiorców w produkty lecznicze i wyroby medyczne i ich pobierania z SIM, zgodnie
z zakresem zadañ wykonywanych przez us³ugodawców,
– warunki organizacyjno-techniczne realizacji dostêpu i pobierania danych przetwarzanych w SIM.
Elektroniczny dokument SIM to elektroniczny dokument
zawieraj¹cy dane identyfikacyjne us³ugobiorcy, informacje
dotycz¹ce us³ug medycznych oraz informacje o elektronicznej dokumentacji medycznej zwi¹zanej z us³ugami medycznymi, przetwarzany w systemie informatycznym us³ugodawcy i przekazywany do SIM.
Elektroniczna dokumentacja medyczna udostêpniana przez us³ugodawców w SIM zawiera:
– dokumenty elektroniczne w formacie XML, których zakres
odpowiada danym gromadzonym w dokumentacji medycznej okreœlonym przepisami ustawy o prawach pacjenta i rzeczniku praw pacjenta,
– pliki multimedialne, bêd¹ce w szczególnoœci wynikiem diagnostyki obrazowej.
Udostêpnianie elektronicznej dokumentacji medycznej odbywa
siê w sposób umo¿liwiaj¹cy identyfikacjê uprawnionych osób
przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie o podpisie elektronicznym
lub profilu zaufanego ePUAP.
Udostêpnianie uprawnionym podmiotom elektronicznej dokumentacji medycznej nastêpuje przez elektroniczn¹ transmisjê
danych w formie komunikatów.
Proces przygotowania i przesy³ania komunikatów obejmuje:
– przes³anie przez zamawiaj¹cego do SIM zapotrzebowania na
elektroniczn¹ dokumentacjê medyczn¹,
– przyjêcie przez SIM elektronicznego zapotrzebowania na elektroniczn¹ dokumentacjê medyczn¹,
– weryfikacjê uprawnieñ zamawiaj¹cego,
– w przypadku pozytywnej weryfikacji uprawnieñ zamawiaj¹cego, przes³anie przez SIM zapotrzebowania na elektroniczn¹
dokumentacjê medyczn¹ do us³ugodawcy, do którego skierowano zapotrzebowanie,
– przygotowanie treœci komunikatu przez pracownika medycznego us³ugodawcy udostêpniaj¹cego elektroniczn¹ dokumentacjê medyczn¹,
– podpisanie przez pracownika medycznego us³ugodawcy udostêpniaj¹cego elektroniczn¹ dokumentacjê medyczn¹ komunikatu przy u¿yciu bezpiecznego podpisu elektronicznego albo
podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP,
– wys³anie do zamawiaj¹cego komunikatu przez us³ugodawcê
udostêpniaj¹cego elektroniczn¹ dokumentacjê medyczn¹,
– odebranie przez zamawiaj¹cego komunikatu,
– potwierdzenie odebrania komunikatu przez zamawiaj¹cego
w SIM i w systemie teleinformatycznym us³ugodawcy udostêpniaj¹cego elektroniczn¹ dokumentacjê medyczn¹.
W przypadku zakoñczenia dzia³alnoœci leczniczej przez podmiot
wykonuj¹cy dzia³alnoœæ lecznicz¹ elektroniczna dokumentacja
medyczna jest przekazywana do SIM.
Je¿eli zadania tego podmiotu przejmuje inny podmiot, podmiot
ten przejmuje te¿ elektroniczn¹ dokumentacjê medyczn¹.
Elektroniczna dokumentacja medyczna, o której mowa wy¿ej,
udostêpniana jest przez SIM uprawnionym podmiotom.
Warunki organizacyjno-techniczne przetwarzania, udostêpniania, autoryzacji oraz zabezpieczenia przed utrat¹ elektronicznej
dokumentacji medycznej udostêpnianej przez us³ugodawców
w SIM s¹ zapewniane przez:
– odmowê dostêpu do danych w przypadku braku pe³nej identyfikacji lub autoryzacji zamawiaj¹cego,
– odmowê dostêpu do danych w sytuacji braku zgody us³ugobiorcy na ich udostêpnienie,
– zastosowanie œrodków technicznych i organizacyjnych zapewniaj¹cych ochronê przetwarzanych danych przed ich nieuprawnion¹ zmian¹, utrat¹, uszkodzeniem lub zniszczeniem, odpowiedni¹ do zagro¿eñ oraz kategorii danych objêtych ochron¹,
– zachowanie integralnoœci i wiarygodnoœci danych.
Przesy³anie elektronicznych dokumentów SIM polega na:
– opracowaniu treœci komunikatu zawieraj¹cego elektroniczne
dokumenty SIM przez podmiot zobowi¹zany do przekazywania informacji do SIM,
– podpisaniu komunikatu przy u¿yciu bezpiecznego podpisu
elektronicznego albo podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP,
– wys³aniu komunikatu przez podmiot zobowi¹zany do przekazywania informacji do SIM,
– odebraniu komunikatu, weryfikacji prawid³owoœci i wys³aniu
potwierdzenia jego otrzymania lub wykazu stwierdzonych w
nim b³êdów lub braków do podmiotów zobowi¹zanych do
przekazywania informacji do SIM.
Minimalne wymagania dla SIM zwi¹zane z bezpieczeñstwem
przetwarzania i udostêpniania danych w postaci elektronicznej
uwzglêdniaj¹:
– dostêp us³ugobiorcy do informacji podlegaj¹cych ochronie
prawnej, przechowywanych w SIM,
– wdro¿enie mechanizmów umo¿liwiaj¹cych audyt wymiany
danych zwi¹zanych z elektronicznym dokumentem SIM,
– uwierzytelnianie i identyfikacjê podmiotów podejmuj¹cych
próby dostêpu do elektronicznego dokumentu SIM do danych
przetwarzanych i udostêpnianych w SIM,
– wdro¿enie mechanizmów pozyskiwania, rejestracji i œledzenia
stanu zgody wyra¿onej przez us³ugobiorcê na dostêp do ca³oœci lub czêœci danych przetwarzanych w SIM, z uwzglêdnieniem celu pozyskania dostêpu do tych danych,
– okreœlanie, modyfikacjê i odwo³ywanie praw dostêpu do ca³oœci lub czêœci danych przetwarzanych w SIM.
1 maja 2013 r. wesz³o w ¿ycie rozporz¹dzenie ministra zdrowia z 18 kwietnia 2013 r. w sprawie zakresu niezbêdnych informacji gromadzonych przez
œwiadczeniodawców posiadaj¹cych umowê z Narodowym Funduszem Zdrowia o udzielanie ca³odobowych lub ca³odziennych œwiadczeñ zdrowotnych zwi¹zanych z nabywaniem leków, œrodków
spo¿ywczych specjalnego przeznaczenia ¿ywieniowego oraz wyrobów medycznych, opublikowane
w DzU z 2013 r., poz. 489.
9 maja 2013 r. wesz³o w ¿ycie rozporz¹dzenie ministra zdrowia z 11 kwietnia 2013 r. w sprawie sposobu identyfikacji us³ugobiorców, pracowników medycznych i us³ugodawców oraz sposobu i trybu
przekazywania przez us³ugodawców informacji
o pracownikach medycznych udzielaj¹cych œwiadczeñ
opieki zdrowotnej, opublikowane w DzU z 2013 r.,
poz. 502.
Podstaw¹ identyfikacji us³ugobiorcy w Systemie Informacji Medycznej jest unikatowy identyfikator us³ugobiorcy.
Identyfikatorem us³ugobiorcy jest jego numer PESEL.
W przypadku osób, którym nie nadano numeru PESEL, identyfikatorem us³ugobiorcy jest identyfikator jego kraju pochodzenia
oraz:
– identyfikator us³ugobiorcy obowi¹zuj¹cy w jego kraju pochodzenia albo
– numer dokumentu stwierdzaj¹cego to¿samoœæ us³ugobiorcy
– w przypadku braku identyfikatora.
W przypadku noworodków identyfikatorem us³ugobiorcy do
czasu nadania numeru PESEL jest identyfikator jednego z rodziców lub opiekuna prawnego dziecka. W przypadku ci¹¿y mnogiej noworodkom przypisane s¹ dodatkowo cyfry wskazuj¹ce
na kolejnoœæ rodzenia siê.
Potwierdzeniem to¿samoœci us³ugobiorcy w procesie jego uwierzytelnienia jest zgodnoœæ deklarowanej to¿samoœci z danymi
zawartymi w dowodzie osobistym, paszporcie lub innym dokumencie stwierdzaj¹cym to¿samoœæ, zawieraj¹cym identyfikator
us³ugobiorcy obowi¹zuj¹cy w jego kraju pochodzenia.
Podstaw¹ identyfikacji pracownika medycznego jest jego numer PESEL.
W przypadku osób, którym nie nadano numeru PESEL, podstaw¹ identyfikacji pracownika medycznego jest identyfikator jego
kraju pochodzenia oraz:
– identyfikator pracownika medycznego obowi¹zuj¹cy w jego
kraju pochodzenia albo
– numer dokumentu stwierdzaj¹cego to¿samoœæ pracownika
medycznego – w przypadku braku identyfikatora.
Dane przekazywane s¹ przez us³ugodawców do Centralnego
Wykazu Pracowników Medycznych w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym albo z wykorzystaniem profilu zaufanego ePUAP. Podstaw¹ identyfikacji us³ugodawcy w SIM jest jego numer REGON.
Us³ugodawcy, w zakresie przekazywania do SIM informacji
o pracownikach medycznych udzielaj¹cych œwiadczeñ opieki
zdrowotnej, u¿ywaj¹ dokumentów elektronicznych umo¿liwiaj¹cych komunikacjê miêdzy SIM a us³ugodawcami w zakresie
przekazywania danych.