moja skarga do WSA

XXXXX, dnia 24 sierpnia 2015 roku
Do:
Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w Warszawie
ul. Jasna 2/4
00 – 013 Warszawa
Za pośrednictwem:
Centralnej Komisji do spraw
Stopni i Tytułów
Plac Defilad 1 (PKiN)
00 -001 Warszawa
Skarżący:
JOANNA GRUBA
XXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXX
Woj. śląskie
Organ, którego decyzja jest zaskarżona:
Centralna Komisja do spraw
Stopni i Tytułów
Plac Defilad 1 (PKiN)
00 -001 Warszawa
SKARGA
na decyzję Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów z siedzibą w Warszawie
nr BCK – I –O/RW – 1311/14 z dnia 25 maja 2015 roku doręczonej w dniu 30 lipca 2015
roku
Działając w imieniu własnym, na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy
z 30.8.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r.
poz. 270 ze zm.) w związku z art. 29§1 zd. drugie, ustawy z dnia 14 marca 2003 roku
o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr
65 poz. 595 ze zm.), zaskarżam ostateczną decyzję Centralnej Komisji do spraw Stopni
i Tytułów nr BCK – I –O/RW -1311/14 z dnia 25 maja 2015 roku, która została mi doręczona
w dniu 30 lipca 2015 roku.
Organowi wydającemu decyzję zarzucam naruszenie następujących przepisów prawa:
1. Błędne zastosowanie art. 107§1 i §3 Kodeksu postepowania administracyjnego
w związku z art. 29§1 Ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz
stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez braki formalne wydanej decyzji
przejawiające się w niepełnym i zbyt ogólnym uzasadnieniu decyzji administracyjnej
podczas gdy decyzja administracyjna powinna posiadać uzasadnienie prawne
i faktyczne jej podjęcia, natomiast decyzja wydana przez Centralną Komisję ds. Stopni
i Tytułów takiego uzasadnienia nie posiada przez co wymyka się spod kontroli
instancyjnej;
2. Błędne zastosowanie art. 80 k.p.a. w związku z art. 29§1 ustawy o stopniach
naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki w ten sposób,
że organ wydający decyzję nie uwzględnił zawnioskowanych przez skarżącą
dowodów.
Według
przepisów
k.p.a.
organ
administracji
publicznej
powinien
na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie podjąć
decyzję. W przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy niewłaściwie ocenił materiał
dowodowy, co miało decydujący wpływ na rozstrzygnięcie tego organu;
3. Uchybienie przepisom art. 21§2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz
stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez naruszenie sześciomiesięcznego terminu
do wydania decyzji w postepowaniu odwoławczym.
Ze względu na przedstawione zarzuty, zarówno wszystkie łącznie, jak też każdy z osobna –
wnoszę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c, art. 145 § 3 oraz art. 200 ustawy Prawo
o postepowaniu przed sądami administracyjnymi o :
a) Uchylenie decyzji Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów nr BCK – I –O/RW 1311/14 z dnia 25 maja 2015 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ;
b) Zasądzenie od Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów kosztów postępowania
sądowego według norm przepisanych
UZASADNIENIE
1. Stan faktyczny
Skarżąca jest utytułowanym i cenionym pracownikiem naukowym posiadającym stopień
doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki w związku z jej bogatym dorobkiem
naukowym z diagnozy i terapii mowy u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym.
2
Skarżąca w dniu 3 kwietnia 2013 roku złożyła wniosek do Rady Wydziału Nauk
Pedagogicznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (dalej również Rada Wydziału)
o przeprowadzenie
postępowania
habilitacyjnego
w
dziedzinie
nauk
społecznych
w dyscyplinie pedagogika. Do wniosku skarżąca dołączyła wszystkie niezbędne dokumenty,
w tym autoreferat oraz inne dokumenty potwierdzające jej dorobek naukowy.
Dowód: wniosek o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego wraz z załączonymi
dokumentami na okoliczność jego treści.
W dniu 8 kwietnia 2014 roku Rada Wydziału Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Mikołaja
Kopernika w Toruniu podjęła uchwałę nr 6/H/2014 o odmowie nadania stopnia doktora
habilitowanego Skarżącej.
Dowód:
Uchwała Rady Wydziału Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika
w Toruniu z dnia 8 kwietnia 2014 roku na okoliczność treści.
W uzasadnieniu uchwały Rada Wydziału stwierdziła, że dorobek naukowy Skarżącej ma walor
praktyczno–dydaktyczny, a nie naukowy, i nie stanowi istotnego wkładu w rozwój nauki.
Ponadto, w uzasadnieniu decyzji, Rada Wydziału podniosła, że Skarżąca otrzymała
od recenzentów opiniujących jej dorobek naukowy negatywne oceny swojej pracy. W toku
przeprowadzonego postępowania habilitacyjnego, Rada Wydziału stwierdziła, że dorobek
Skarżącej jest niewystarczający do nadania jej tytułu doktora habilitowanego.
W związku z odmową nadania jej tytułu doktora habilitowanego, Skarżąca odwołała się od
podjętej uchwały do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z siedzibą w Warszawie (zwanej
dalej Centralną Komisją) – organu, który na podstawie art. 21 ustawy o nadawaniu stopni
naukowych i tytułu naukowego oraz stopni i tytułu w zakresie sztuki, jest organem
odwoławczym od decyzji podejmowanych w toku postępowania o nadanie tytułu doktora
habilitowanego.
Dowód: Odwołanie Skarżącej od uchwały Rady Wydziału Nauk Pedagogicznych
Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu na okoliczność zarzutów podnoszonych
przez skarżącą
Skarżąca zarzuciła uchwale Rady Wydziału z dnia 8 kwietnia 2014 roku następujące
naruszenia:
3
1. naruszenie obowiązujących zasad w zakresie podejmowania decyzji przez organ
kolegialny (Radę Wydziału Nauk Pedagogicznych UMK w Toruniu) poprzez podpisanie
uchwały nr 6/H/2014 z dnia 8 kwietnia 2014r. jednoosobowo przez Dziekana bez
jednoczesnego wykazania umocowania prawnego do tego rodzaju postępowania;
2. brak wskazania w sentencji uchwały Rady Wydziału Nauk Pedagogicznych UMK
w Toruniu nr 6/H/2014 z dnia 8 kwietnia 2014r. dyscypliny naukowej, do której odnosi
się rozstrzygniecie w przedmiocie odmowy nadania tytułu doktora habilitowanego;
3. naruszenie art. 21 ust 1 Ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym poprzez
brak doręczenia habilitantce uchwały w przedmiocie odmowy nadania tytułu doktora
habilitowanego wraz z uzasadnieniem, w miejsce której doręczono jedynie wyciąg
z protokołu posiedzenia Rady Wydziału Nauk Pedagogicznych z dnia 8 kwietnia 2014r.
(– zarzut formułowany w przypadku uznania, że opisane w punkcie 1 powyżej
uchybienie formalne nie znajduje uzasadnienia albowiem przedmiotem doręczenia nie
jest była uchwała rady wydziału, a jedynie wyciąg z protokołu posiedzenia z dnia
8 kwietnia 2014r.)
4. nieprawidłowe procedowanie w zakresie oceny dorobku naukowego i osiągnięć
naukowych habilitantki poprzez powierzenie dokonania merytorycznej oceny dorobku
naukowego habilitantki
w zakresie fonetyki i logopedii recenzentom, których
aktywność naukowa w zakresie dyscypliny pedagogiki jest całkowicie rozbieżna
z obszarem
badawczym
habilitantki
albowiem
dotyczy
wyłącznie
pedagogiki
specjalnej;
5. naruszenie zasady obiektywizmu i niezależności w formułowaniu oceny dorobku
naukowego habilitantki poprzez uchybienie w zakresie wymogów art. 18 a ust 12
ustawy o stopniach naukowych i
tytule naukowym, polegające na
upublicznianiu
kolejno pełnych treści oddawanych recenzji, na etapie pracy pozostałych recenzentów
w następstwie którego doszło do sytuacji, w której recenzenci sporządzający opinie
w zakresie oceny dorobku naukowego habilitantki mieli nieograniczony dostęp do
treści opinii sformułowanych przez pozostałych recenzentów;
6. naruszenie
w
zakresie
prawidłowości
podstawy
opinii
komisji
habilitacyjnej,
determinującej treść zaskarżonej uchwały, polegające na oparciu oceny dorobku
naukowego habilitantki na podstawie nierzetelnych i niekompletnych recenzji, tj:
- recenzji, których treść zawierała braki w zakresie merytorycznej oceny jednego
z dwóch osiągnięć badawczo- naukowych wskazanych w autoreferacie,
- recenzji, których konkluzje zawierały odwołania do nieobowiązujących lub uchylonych
przepisów Ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w kontekście kryteriów
oceny dorobku naukowego habilitantki oraz ustawowych wymogów będących
przedmiotem oceny zawartej w recenzji,
4
- recenzji, której opiniujący we wstępie uczynił zastrzeżenie o niekompletności
materiału podlegającego analizie i ocenie w ramach formułowanej recenzji informując
jednocześnie, że recenzja nie może z tego względu spełniać wszystkich wymogów
ustawowych.
W reakcji na złożone odwołanie, Centralna Komisja w dniu 25 maja 2015 roku utrzymała
w mocy uchwałę Rady Wydziału z dnia 8 kwietnia 2014 roku. W rażąco lapidarnym
i całkowicie
niemerytorycznym
uzasadnieniu,
Centralna
Komisja
stwierdziła,
po
przeprowadzeniu postepowania odwoławczego, najpierw w Sekcji Nauk Humanistycznych
i Społecznych Centralnej Komisji, a później przed Prezydium Centralnej Komisji, że Rada
Wydziału miała merytoryczne i formalne kompetencje do przeprowadzenia przewodu
habilitacyjnego, a w jego ramach, do podjęcia zaskarżonej uchwały. Ponadto, Centralna
Komisja podała, że błąd polegający na opublikowaniu pierwszej recenzji w postępowaniu
habilitacyjnym nie miał wpływu na opinie pozostałych recenzentów i przez to nie ma znaczenia
dla oceny kwestionowanej uchwały.
Takie
stanowisko
Centralnej
Komisji
nie
może
znaleźć
aprobaty
w
świetle
obowiązujących przepisów prawa.
W tym miejscu Skarżąca podnosi, że z powodu błędnej i odmownej decyzji, najpierw Rady
Wydziału, a później Centralnej Komisji, została pozbawiona możliwości dalszego zatrudnienia
na zajmowanym stanowisku adiunkta naukowo–dydaktycznego w Katedrze Edukacji
Muzycznej i Arteterapii na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego
w Katowicach, w związku z nieuzyskaniem tytułu doktora habilitowanego w określonym,
w ustawie o szkolnictwie wyższym, terminie. Kwestia rozwiązania umowy o pracę ze Skarżącą
jest przedmiotem sporu z jej byłym pracodawcą, Uniwersytetem Śląskim w Katowicach
w Sądzie Okręgowym w Katowicach.
2. Stan prawny
A. Błędne zastosowanie art. 107§1 i 3 k.p.a.
Postepowanie w sprawie nadania tytułu doktora habilitowanego zostało uregulowane
w ustawie z dnia 14 marca 2003 roku o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz
o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Co do zasady, w postępowaniu o nadanie tytułu doktora
habilitowanego stosuje się wprost przepisy tej ustawy. Ustawa reguluje między innymi:
5
a) Wymogi, które musi spełniać jednostka naukowa, aby mogła nadawać stopnie i tytuły
naukowe;
b) Sposób nadawania stopni i tytułów naukowych;
c) Wymagania, które muszą spełnić kandydaci, aby otrzymać stopień naukowy;
d) Zasady postepowania habilitacyjnego;
e) Sposób podejmowania uchwał przez jednostkę nadającą tytuł doktora habilitowanego
oraz
f) Procedurę odwołania od uchwały jednostki do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów.
Jednak ustawa nie reguluje wszystkich kwestii związanych z postępowaniem habilitacyjnym.
Poza
regulacją
ustawy
pozostają
natomiast
szczegółowe
uregulowania
dotyczące
podejmowania uchwał przez jednostki nadające tytuł naukowy oraz podejmowania decyzji
przez Centralną Komisję. Ustawa stanowi jedynie w odniesieniu do podejmowania uchwał
jednostek nadających tytuł naukowy, w art. 20 §1, że: „Uchwały, (…) są podejmowane
w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności
co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania”. Natomiast, w stosunku
do decyzji Centralnej Komisji, ustawa ogranicza się do postanowienia w art. 21§2 ustawy, że:
„Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja
albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do
ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej”.
W świetle powyższego, szczegółowych uregulowań dotyczących procedury podejmowania
uchwał przez jednostki nadające tytuł naukowy, należy doszukiwać się w aktach
wewnętrznych poszczególnych jednostek naukowych. Natomiast, sposób podejmowania
decyzji przez Centralną Komisję do spraw Stopni i Tytułów reguluje Statut Centralnej Komisji
ds. Stopni i Tytułów (stanowiący załącznik do zarządzenia nr 47 Prezesa Rady Ministrów
z dnia 4 czerwca 2012 roku). Statut w żaden sposób nie reguluje szczegółowej procedury
podjęcia decyzji oraz jej wymogów formalnych.
W powyżej przedstawionym stanie prawnym, nie została uregulowana kwestia uzasadnienia
decyzji Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów. W związku z faktem, że Centralna Komisja jest
organem państwowym wydającym decyzje indywidualne mające znaczący wpływ na sytuację
zawodową i życiową obywateli, sposobu postepowania należy szukać w przepisach Kodeksu
postepowania administracyjnego. Taką możliwość przewiduje art. 29§1 zd. 1 ustawy, który
w sprawach nieuregulowanych ustawą odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów
Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 29 §1 zd. 1 stanowi, że:
6
„W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu
profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania
tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu
postępowania administracyjnego”.
W orzecznictwie dominuje pogląd, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego
należy stosować uzupełniająco, w przypadku, gdy poszczególne zagadnienia nie są
uregulowane w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule
w zakresie sztuki. Uzupełniające stosowanie przepisów k.p.a. powinno uwzględniać
specyficzny charakter postepowania habilitacyjnego, a zastosowane odpowiednio przepisy
k.p.a. nie powinny zasadniczo zmieniać charakteru tych postepowań (wyrok NSA z dnia
4 lutego 2014 roku sygn. I OSK 2723/13). Jednak w przypadku sposobu podejmowania
decyzji przez Centralną Komisję słusznym zdaje się twierdzenie, że uregulowania dotyczące
wydawania decyzji oraz jej wymogów formalnych zawarte w kodeksie postepowania
administracyjnego należy stosować wprost.
W takim duchu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia
2006 roku o sygn. I OSK 1364/05 :
„Postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym
prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów KPA, z odrębnościami
wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie z dnia 14 marca 2003 r.
o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr
65, poz. 595).
Okoliczność, że Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów podejmuje uchwałę w głosowaniu
tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom
określonym w przepisie art. 107 § 3 KPA. Nie oznacza to jednak, iż jest ona zwolniona od
wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów, zwłaszcza
recenzji dotyczących dorobku naukowego i osiągnięć osoby ubiegającej się o przyznanie
stopnia albo tytułu naukowego. Nieuwzględnienie recenzji pozytywnych, które stanowiły
większość, nie może sprowadzać się do jednego zdania, iż ich autorzy opierali się na
błędnych informacjach o rozmiarze dorobku naukowego kandydata. Jeżeli nawet tak było, w
uzasadnieniu należało okoliczność tę umotywować wskazując konkretne fakty. Strona ma
prawo wiedzieć, dlaczego Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów uznała za wiarygodne
jedne dowody, a innym tej wiarygodności odmówiła”.
7
W świetle przytoczonego orzeczenia, niezbędnym wydaje się, aby uzasadnienie decyzji
Centralnej komisji ds. Stopni i Tytułów powinno spełniać wymogi z art. 107 §1 i 3 k.p.a., które
stanowią, że decyzja administracyjna powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne
podjętej decyzji. Paragraf 3 przywołanego artykułu precyzuje, że:
„Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które
organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których
innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne –
wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa”.
W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej powinien zatem dokładnie wskazać
podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ musi jasno i wyraźnie zająć stanowisko co do
materiału dowodowego i uzasadnić dlaczego wydał rozstrzygnięcie w takim, a nie innym
kształcie.
Decyzja doręczona Skarżącej podjęta przez Centralną Komisję w ogóle nie zawiera
uzasadnienia prawnego, a uzasadnienie faktyczne nie zawiera, nawet w ogólnym zarysie,
wyjaśnienia motywów, którymi kierowała się Centralna Komisja w podejmowaniu decyzji. Już
z tylko z takich względów powinna zostać uchylona jako niespełniająca wymogów
ustawowych. Co prawda, w wyroku NSA z dnia 7 września 2011 roku o sygn. I OSK 1078/11
sąd stwierdził, że „Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu
tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały
odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego”. Jednak, o ile ten pogląd NSA jest
całkowicie słuszny, trudno doszukiwać się w nim legitymacji dla Centralnej Komisji do
rezygnacji z podawania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia oraz do lakonicznego
podania uzasadnienia faktycznego, w przypadku, gdy Skarżąca (w postępowaniu przed
Centralną Komisją Odwołująca), podniosła i skrupulatnie uzasadniła wiele zarzutów, które
w jej ocenie, zasługiwały na uwzględnienie i stanowiły podstawę do pozytywnego rozpatrzenia
jej odwołania przez Centralną Komisję.
Enigmatyczne stwierdzenie Centralnej Komisji w uzasadnieniu decyzji, że „Centralna Komisja
uznaje, że Rada Wydziału miała faktyczne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia
przewodu habilitacyjnego, a w jego ramach do podjęcia zaskarżonej uchwały, działała
w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami” nie jest wystarczającym uzasadnieniem
decyzji w tej sprawie. Co więcej powyższe sformułowanie powoduje, że skarżąca nie ma
możliwości podjęcia merytorycznej polemiki na etapie formułowania odwołania, a rozpatrujący
8
niniejszą skargę sąd administracyjny pozbawiony został realnej możliwości dokonania kontroli
zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu, Centralna Komisja odniosła się jedynie do jednego zarzutu Skarżącej,
dotyczącego niewłaściwego stosowania przepisów postępowania w zakresie dotyczącym
publikowania recenzji dorobku naukowego Skarżącej na stronach www Uczelni, w momencie,
gdy nie wszyscy recenzenci wyrazili swoja opinię. Według Skarżącej, takie zachowanie było
niezgodne z procedurą przeprowadzania postępowania habilitacyjnego i miało istotny wpływ
na negatywne opinie kolejnych recenzentów.
Tego rodzaju uzasadnienie decyzji jest niezgodne z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art.
29 ustawy o tytułach naukowych i stopniach oraz o tytułach naukowych i stopniach
w zakresie sztuki, ponieważ nie zawiera elementów niezbędnych do uznania jej za
podjętą zgodnie z przepisami prawa.
Po pierwsze, w odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku bezstronności recenzentów,
Centralna Komisja stwierdziła, że „Jedynym powodem wszczęcia odwołania był [fakt] że
pracownik dziekanatu zamieścił pierwszą – negatywną recenzję na stronie internetowej
Wydziału mogło rzekomo mieć wpływ na kolejne, negatywne recenzje”. Dalej Centralna
Komisja pisze: „tak jednak nie było, gdyż ów dokument został zdjęty ze strony internetowej
następnego dnia, a członkowie komisji nie potwierdzili jakoby znali i kierowali się w swoich
recenzjach tą pierwszą opinią”.
Stan faktyczny opisywany przez Centralną Komisje jest nieprawdziwy, ponieważ pierwsza
recenzja, którą sporządził prof. dr hab. Jacek Błeszyński, została upubliczniona poprzez jej
umieszczenie na stronie internetowej uczelni na okres co najmniej kilku dni tj. od dnia
11 grudnia 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku. Recenzja została zdjęta ze strony
internetowej na wyraźną prośbę Skarżącej.
Dowód:
Wydruki ze strony internetowej Wydziału Nauk Pedagogicznych UMK w Toruniu z okresu
11–19 grudnia 2013 roku.
W ocenie Skarżącej takie uzasadnienie bazujące na nieprawdziwych okolicznościach
faktycznych, w oczywisty sposób dowodzi, że Centralna Komisja nie przeprowadziła
rzetelnego postepowania odwoławczego i nie zapoznała się wnikliwie z materiałem
dowodowym w sprawie.
9
Po drugie, w odniesieniu do stwierdzenia Centralnej Komisji, że Rada Wydziału miała
formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia przewodu habilitacyjnego, należy
podkreślić, że Skarżąca nigdy nie negowała kompetencji Rady Wydziału do prowadzenia
postępowania habilitacyjnego. Skarżąca świadomie złożyła wniosek o rozpoczęcie przewodu
habilitacyjnego w tej jednostce, zdając sobie sprawę, że jest ona kompetentna do jego
przeprowadzenia. Dlatego takie uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji w ogóle nie tłumaczy
motywów jej podjęcia, ani nie wskazuje na jakich dowodach oparła się Centralna Komisja
w podejmowaniu decyzji. Ponadto, ta część uzasadnienia dotyczy kompetencji Rady
Wydziału, o które w ogóle nie toczył się spór.
Po trzecie, w uzasadnieniu decyzji, Centralna Komisja nie podała, z jakich powodów uważa,
że Rada Wydziału działała zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Samo stwierdzenie,
że tak było, nie może być uważane za wyczerpujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
Po czwarte, w uzasadnieniu decyzji, widnieje istotny brak uzasadnienia prawnego, który jest
jednym z podstawowych wymogów formalnych decyzji administracyjnej na kanwie art. 107 §1
k.p.a. co ilustruje brak formalny decyzji Centralnej Komisji będącej przedmiotem zaskarżenia.
B. Błędne zastosowanie art. 80 k.p.a.
Skarżąca w odwołaniu od uchwały Rady Wydziału podniosła zarzut złamania zasady
obiektywizmu poprzez niezgodne z prawem zastosowanie art. 18a ust. 12 ustawy o tytule
naukowym i stopniach naukowych oraz tytule i stopniach w zakresie sztuki, który stanowi, że:
„Rada jednostki organizacyjnej zamieszcza na stronie internetowej wniosek osoby ubiegającej
się o nadanie stopnia doktora habilitowanego wraz z autoreferatem, informację o składzie
komisji habilitacyjnej, harmonogram przebiegu postępowania oraz uchwałę o nadaniu lub
odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, wraz z uzasadnieniem”.
Powyżej powołany przepis przewiduje, że Rada Wydziału może upublicznić na swoich
stronach internetowych następujące informacje:
a)
Wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego;
b)
Informacje o składzie komisji habilitacyjnej;
c)
Harmonogram przebiegu postepowania oraz
d)
Uchwałę
o
nadaniu
lub
odmowie
z uzasadnieniem.
10
nadania
stopnia
doktora
habilitowanego
Należy zwrócić uwagę, że jest to wyliczenie enumeratywne, a powyższa lista nie może zostać
rozszerzona według uznania jednostki nadającej stopień doktora habilitowanego.
Natomiast, Rada Wydziału w dniu 11 grudnia 2013 roku opublikowała na stronie internetowej
Wydziału pierwszą, negatywną recenzję wydaną w postępowaniu habilitacyjnym skarżącej, co
było oczywistym przejawem nieprzestrzegania przytoczonego powyżej wymogu. Rada
Wydział nie miała bowiem kompetencji do ujawnienia pierwszej recenzji na stronie
internetowej.
Dlatego ujawnienie na stronie internetowej pierwszej recenzji oceny dorobku naukowego,
należy uznać za jawne przekroczenie kompetencji Rady Wydziału, a w konsekwencji
za wadliwe działanie jednostki nadającej stopień w ramach prowadzonego postępowania
habilitacyjnego. Natomiast, Centralna Komisja w wydanej przez siebie decyzji nie dopatrzyła
się naruszenia prawa w przeprowadzonym przez Radę Wydziału postępowaniu habilitacyjnym
Skarżącej.
Opinia, wyrażona w uzasadnieniu decyzji Centralnej Komisji, jakoby opublikowanie pierwszej
recenzji nie miało wpływu na pozostałe, późniejsze recenzje (oprócz tego, że jest błędna
w świetle zasad doświadczenia życiowego) nie zmienia faktu, że Rada Wydziału nie miała
podstaw prawnych do upubliczniania tej opinii i w związku z tym, działalnie Rady Wydziału
należy uznać za niezgodne z obowiązującym prawem, które miało istotny wpływ na
wynik
prowadzone
postępowania.
Gdyby
bowiem
recenzenci
w
postępowaniu
habilitacyjnym Skarżącej mieli wydać wspólną recenzję w zakresie oceny jej dorobku
naukowego to nie byłoby potrzeby ani celowości przedkładania trzech recenzji tak jak tego
wymagają przepisy regulujące postępowanie habilitacyjne, a wystarczającym byłoby
przedłożenie tylko jednej recenzji. Skoro jednak przepisy prawa wymagają powołania trzech
recenzentów to oczywistym jest, że formułowane przez nich oceny powinny być
zindywidualizowane i bezstronne. Nie można jednak mówić o zachowaniu zasady
bezstronności w sytuacji gdy recenzenci na etapie formułowanie recenzji mają dostęp do
recenzji innych recenzentów tak jak miało to miejsce w przypadku postępowania
habilitacyjnego skarżącej.
Nieuwzględnienie takiego zachowania Rady Wydziału jako wadliwego i niezgodnego z art. 18a
ust.12 ustawy należy uznać za bezzasadne i niezrozumiałe w świetle obowiązujących
przepisów prawa. Powyższe dowodzi, że Centralna Komisja nie przeprowadziła dogłębnego
postepowania dowodowego, którego celem byłoby wyjaśnienie wszelkich wątpliwości,
ograniczając się jedynie do rozpytania (jak można domniemywać z uzasadnienia decyzji)
11
pozostałych recenzentów. W tym zakresie podnieść należy, że jeśli Centralna Komisja w ogóle
uprawniona była do przeprowadzania w ramach rozpatrywania odwołania czynności
dowodowej w postaci rozpytania świadków – recenzentów, to powinna była zawiadomić
o miejscu i terminie tej czynności Skarżącą. Przeprowadzenie takiej czynności dowodowej bez
udziału Skarżącej pozbawiło ją możliwości udziału w postępowaniu i podejmowania działań
celem ochrony swoich interesów. Opisane wyżej postępowanie Skarżąca ocenia jako
nieprawidłowe i nie znajdujące uzasadnienia w przepisach prawa.
Ponadto, należy zaznaczyć, że Rada Wydziału Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Mikołaja
Kopernika w Toruniu straciła uprawnienia do nadawania tytułu doktora habilitowanego na
mocy decyzji Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów nr BCK – I – H (Kontrola)/2013 z dnia
24 listopada 2014 roku. Jak wynika z uzasadnienia wskazanej decyzji jednym z powodów
ograniczenia uprawnień było wadliwe postępowanie w toku przewodów habilitacyjnych
polegające
na
przyjmowaniu
„ogólnikowych,
streszczeniowych,
o
niskim
poziomie
merytorycznym recenzji”. Tym samym, w świetle utraty przez jednostkę uprawnień do
nadawania tytułu doktora habilitowanego, zasadnym są zarzuty, które Skarżąca formułowała
w odwołaniu ilustrujące wadliwość recenzji sformułowanych w stosunku do ocenianego
dorobku naukowego, których Centralna Komisja w ogóle nie rozpoznała. W uzasadnieniu
zaskarżonej decyzji brak jest w ogóle stanowiska dotyczącego podnoszonych zarzutów, co
pozwala racjonalnie przypuszczać, że okoliczności podnoszone przez Skarżącą w odwołaniu
nie stały się przedmiotem analizy na etapie jego rozpoznawania.
Dowód: Kopia decyzji nr BCK – I – H (Kontrola)/2013 na okoliczność treści tego
dokumentu, dla wykazania przyczyn i powodów uzasadniających utratę uprawnień
jednostki do nadawania tytułu doktora habilitowanego.
W związku z powyższym, decyzja Centralnej Komisji została podjęta z naruszeniem
art. 80 k.p.a.
C. Naruszenie art. 21§1 i 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym
oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
Kolejną nieprawidłowością w procesie podejmowania decyzji Centralnej Komisji jest
przekroczenie terminu ustawowego do wydania przedmiotowej decyzji. Art. 21§1 ustawy
przewiduje 6–cio miesięczny termin do podjęcia decyzji przez Centralną Komisję
w postepowaniu odwoławczym. Na podstawie art. 21§1 ustawy, jednostka, która podjęła
uchwałę, w ciągu 3 miesięcy od wniesienia odwołania jest zobowiązana do przesłania akt
12
sprawy wraz z opinią Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów. Po otrzymaniu akt sprawy,
Centralna Komisja na podstawie art. 21§2 ustawy jest zobowiązana do wydania decyzji
w sprawie.
W związku z przedstawionym stanem prawnym Skarżąca zarzuca Centralnej Komisji
niedochowanie ustawowego terminu do podjęcia decyzji w przedmiotowej sprawie.
Skarżąca, złożyła odwołanie od uchwały Rady Wydziału w dniu 15 maja 2014 roku do
Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów za pośrednictwem Rady Wydziału Nauk
Pedagogicznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Rada Wydziału miała
3 miesiące, od dnia otrzymania odwołania na ustosunkowanie się do zarzutów Skarżącej
i przesłanie swojej opinii wraz z aktami sprawy, Centralnej Komisji. Centralna Komisja
natomiast, miała obowiązek wydania swojej decyzji w ciągu 6 miesięcy od dnia otrzymania akt
sprawy wraz z opinią i odwołaniem, Centralna Komisja wydała decyzję w dniu
25 maja 2015 roku, natomiast decyzja została doręczona Skarżącej dopiero 30 lipca 2015
roku.
Analizując przedstawiony powyżej terminarz czynności faktycznych, należy stwierdzić, że
z cała pewnością Centralna Komisja nie wydała decyzji w ustawowym terminie.
Postepowanie odwoławcze trwało 13 miesięcy – od dnia 5 maja 2014 roku do dnia 25 maja
2015 roku. Nawet przy założeniu, że w postepowaniu doszło do podwójnych awizacji pism
i dokumentów na każdym etapie postepowania, termin tez został przekroczony.
W świetle przedstawionych okoliczności wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Załączniki:
1. Dowody jak w treści
2. Dowód uiszczenia opłaty od skargi w wysokości 200,00 zł
3. Odpis skargi
Joanna Gruba
13